အတွေးအမြင် အမှတ် ၂၀၃ ဖေဖော်ဝါရီလထုတ် မှ
ဝါတာလူး မှ ပါရီ သို့ လမ်းခရီးတထောက်
ဂျူနီယာဝင်း
ပန်းချီကားသည်ကိုယ်ပိုင်ခံစားမူများကိုဆက်သွယ်ကာဖြစ်ပေါ်လာသောစိတ်ဝင်စား မူအပြင် စိတ်ကူးယဉ်ကွန့်မြူးခြင်းကိုပါ အပိုထပ်ဆောင်းပေးလိုက်လေသည်။ ပန်းချီကားသည်လွန်ခဲ့သောနှစ်တစ်ရာလောက်ကဖြစ်ကာထိုပန်းချီကားကို
ရေးဆွဲသူပန်းချီဆရာသည်ထိုအချိန်ကအသက် ၂၂ နှစ်အရွယ်သာရှိသေးသည်။
ပန်းချီဆရာ မားကပ်စ်စတုန်း(Marcus Stone (1840-1921))သည်အင်္ဂလိပ်လူမျိူး
ဖြစ် ၍ ဖရန့်စတုန်း(Frank Stone) ၏သားဖြစ်သည်။ဖခင်၏မြေတောင်မြှောက်မူဖြင့်
အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ်မတိုင်မှီတွင် အကယ်ဒမီ ပန်းချီသင်တန်းကျောင်းတွင်စတင်
လေ့ကျင့်ရင်းသူ့ပန်းချီကားများပြသဖို့ကြိုးစားခဲ့သူဖြစ်သည်။ပန်းချီသမားဘ၀ဖြင့်နေ
ထိုင်ရင်းပြင်သစ်အဆိုတော်P.J.Beranger(1780-1875)သီဆိုသညှ့် ပြင်သစ်စစ်ဗိုလ်ချူပ်
နပိုလီယမ်ကိုရည်ညွန်းထားသည့်တေးသီချင်း ”Souvenirs du people“
(အမှတ်တရများ)အမည်ရှိတေးသီချငး်ကဗျာကိုအမှတ်မထင်နားဆင်ခဲ့ရသည်။
တေးသီချင်းပါစာသားများ၏ရည်ညွန်းသောအခန်းမှာယခုပန်းချီကားထဲ
ရေးဆွဲပြထားသကဲ့သို့ဖြစ်သည်။ယင်းမှာနပိုလီယမ်(Napoleon)၏ဘ၀ဖြစ်စဉ်တစ်ခုအဖြစ်
လူအများစိတ်ဝင်စားကြသောအစိတ်အပိုင်းဖြစ်သည်။ ဝါတာလူး စစ်ပွဲကြီးအပြီးအကြီး
အကျယ်ရူံးနှိမ့်သွားသော အင်ပါယာအရှင်သခင်(နပိုလီယမ်)သည်နောက်လိုက်နောက်ပါ
အနည်းငယ်လောက်ဖြင့်ပါရီသို့ထွက်ပြေးခဲ့ရသည်။ပန်းချီကား ”ဝါတာလူး မှ ပါရီ သို့ လမ်းခရီးတ
ထောက်”(On The Road From Waterloo To Paris)သည်ထိုအခိုက်အတန့်လေးကို
ရည်ညွန်းသည်။ယခုပန်းချီကားဖြစ်ပေါ်လာစေသည့်စိတ်ကူးရလာစေခဲ့သည့်တေးသီချင်း
စာသားအချိူ့မှာ ဤသို့ဖြစ်ပါသည်။
”သူ့ရဲ့ဂုဏ်ရောင်တွေကိုလူတိုင်းပြောဆိုကြတယ်။
သူ့ရဲ့ဦးထုတ်သေးသေးလေးရယ်
အနီရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာရယ်၊
အန္တရယ်တွေတွန်းလှန်ပုံတွေ
သူ့အကြောင်းတွေပြောမကုန်ခဲ့တယ်။
ကောင်းကင်ကြီးကိုသူနဲ့နှိူင်းလို့၊
သူ့အပြုံးတွေကရင်ကိုအေးမြစေခဲ့ကြလို့ပါ။
တနေ့မှာတော့ရွာထဲကိုသူရောက်လာတယ်၊
ကလေးလေးတွေကသူ့နောက်တသီတတန်းလိုက်ပါကြ
သူ့ဟန်ပန်အမူအယာကိုလက်မလွတ်တန်းငေးမောကြလို့။
သူကဗိုက်ဆာလိုက်တာလို့ပြောပါတယ်။
သူ့ကိုပေါင်မုန့်နဲ့အသားညှပ်ပြင်ဆင်ပေး၊
သူ့အဝတ်အစားတွေမီးလငး်ဖိုမှာလှမ်းနေရင်း၊
ဒါကို….ငါငေးကြည့်ရင်းမျက်ရည်ဝဲရပြီ။
သူက…ကံကောငး်ပါစေလို့ငါ့ကိုဆုတောင်းပေးတယ်၊
နောက်တော့…သူထွက်ခွာသွားတဲ့နောက်
သူသောက်သွားတဲ့ဖန်ခွက်လေးကိုရတနာတပါးလိုငါသိမ်းဆည်းခဲ့။
အခုတော့ဖြင့် သူဟာအထီးကျန်ကျွန်းတကျွန်းမှာကွယ်လွန်ခဲ့ပြီ။”
စသည့်အဓိပ္ပါယ်များစီးဝင်နေသောသီချင်းကိုသူဘယ်လောက်ထိအောင်
စာန်ဝင်သွားသလဲဆိုပါလျှင်ပန်းချီကားကိုသူလျှင်မြန်စွာပင်မရပ်မနားပြီးစီးသည်အထိ
ရေးဆွဲခဲ့ပါသည်။နောက်တော့ Royal Avademy တွင်ထိုပန်းချီကားကိုပြသထားသည်။
ပန်းချီဆရာ စတုန်းသည်ချားစ်ဒစ်ကင်(Charles Dickens) ၊ Anthony Trollope အစရှိသောစာရေးဆရာများ
အပြင်တခြားသောစာရေးဆရာများ၏အောင်မြင်သောစာအုပ်များအတွက်ပန်းချီကားများ
ရေးဆွဲခဲ့ပါသည်။၁၈၇၇ တွင် Royal Academy တွင်အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးအဖြစ်အရွေးခံခဲ့ရသည်။
ပန်းချီကားခံစားကြည့်လျှင်
”နေရာတစ်ခုမှာအနားယူဖို့သူကတဲကလေးထဲကိုဝင်သွားခဲ့ကာမီးလင်းဖိုနဘေးမှာထိုင်ငေးနေသည်။
စစ်ဗိုလ် ဘားထရင်း (Bertrand)ကအင်ပါယာ၏ကုတ်အင်္ကျီကိုခြောက်အောင်လှမ်းပေးနေ
သည်။ထိုစဉ်မှာတောသူတောင်သားအုပ်စု - ကလေးချီထားသောအမျိူးသမီး၊ကောင်မလေး
တစ်ဦး၊ကောင်ကလေးတစ်ဦး၊မုဆိုးမငယ်ငယ်တစ်ဦးနှင့်ဘာရင်ထိုးမှမပါသည့်စစ်သည်ဟောင်း
တစ်ဦး- တို့ကသူရဲကောင်း၏ကျဆုံးမူကိုဂရုဏာသက်စွာ၊ အံ့သြတုန်လှူပ်စွာငေးမောနေကြသည်။
ရဲရဲဝံ့ဝံ့တိုက်ပွဲဝင်သူရဲကောင်းတစ်ဦး၏ဟန်ပန်တွေကင်းမဲ့လို့၊သူ့တာဝန်တွေမှအဝေးသို့
ဖယ်ခွာခဲ့ရသောဟန်။ ”
မီးလင်းဖိုအပေါ်မှာတော့အင်ပါယာပုံသွင်းထုထားသည့်ရုပ်တုငယ်ရှိသည်။တချိန်ကရခဲ့ဘူးသည့်
ဂုဏ်ရှိန်ဂုဏ်ဝါတွေပျောက်ဆုံးခဲ့သည်ကိုအမှတ်ရစရာဖြစ်သည်။ထို့ပြင်အပြင်ကမိုးဖွဲဖွဲကြားမှာ
ရွာသူရွာသားတွေကသူ့အစောင့်အရှောက်တွေကိုမေးမြန်းစပ်စုနေကြမည်ကိုပြူတင်းပေါက်
မှတစွန်းတစတွေ့မြင်နေရသည်။ဤကားနပိုလီယမ်၏ဘဝတိုက်ပွဲတစ်ခုအဖြစ်လျှပ်တပြတ်
တွေ့မြင်ခံစားလိုက်ရသောမြင်ကွင်းဖြစ်ပါသည်။
ဂျူနီယာဝင်း
No comments:
Post a Comment