အေမးအေျဖစြယ္စုံက်မ္း

(အကယ္ဒမစ္၀ီကလီတြင္ အပတ္စဥ္ေရးသားေနေသာ ဂ်ဴနီယာ၀င္း ၏ အေမးအေျဖစြယ္စုံက်မ္း မ်ားမွ စာဖတ္သူမ်ားအတြက္ ထုတ္္နွဴတ္တင္ျပသည္။)

အေမးအေျဖစြယ္စုံက်မ္း 

ဂ်ဴနီယာ၀င္း

ျမန္မာျပည္က ရာျပည့္ပုဂိဳလ္မ်ားက ဘယ္သူေတြလဲ

 (ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေအာင္ဆန္း၊ ေဒၚခင္မ်ဴိးခ်စ္၊ ဦးခင္ေမာင္လတ္၊ လူထုေဒၚအမာ)

၁၉၁၅ခုႏွစ္တြင္ ေမြးဖြားခဲ့ၾကေသာ အထင္ကရပုဂိဳလ္ၾကီးမ်ားကုိ ၂၀၁၅ ရာျပည့္ပုဂိဳလ္မ်ားအျဖစ္ သတ္မွတ္ပါသည္။ ၁၉၁၅ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၃ ရက္တြင္ေမြးဖြားေသာ ဗုိလ္ခ်ဴပ္ေအာင္ဆန္း ၁၉၁၅ ေမလ ၁ ရက္ေန႕တြင္ ေမြးဖြားေသာ စာေရးဆ၇ာမၾကီး ေဒၚခင္မ်ဴိးခ်စ္ ၊ ၁၉၁၅ခုနွစ္ ၾသဂုတ္လ ၂၄ ရက္ေန႕တြင္ ေမြးဖြားေသာ အဂၤလိပ္စာဆရာ၊ အဂၤလိပ္စာအက္ေဆးႏွင့္ အဂ္လိ္ပ္စာ အသုံးအႏွူန္း စာအုပ္မ်ားေရးသားသူ ဆရာၾကီးဦးခင္ေမာင္လတ္ ၊ ၁၉၁၅ခုႏွစ္ ႏုိ၀င္ဘာလ ၂၉ ရက္ေန႕တြင္ ေမြးဖြားေသာ စာေရးဆရာမၾကီး လူထုေဒၚအမာ တုိ႕သည္ ယခုႏွစ္ ၂၀၁၅တြင္ အသက္ရာျပည့္သည့္ အထင္ဂ၇ ပုဂိဳလ္မ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။

ပထမဦးဆုံးကာတြန္း ဘယ္တုန္းက ေရးဆဲြခဲ့သလဲ

(Richard Outcault, Buster Brown, ကေလးမ်ား၀တ္ဆင္ေသ ဘတ္စ္တာဘေရာင္းစတုိ္င္ႏွင့္  ဦးဘကေလးပုံနွင့္ သူေရးဆဲြတဲ့ ကာတြန္းတစ္ခု)

ပထမဦးဆုံးေရးဆဲြမူမ်ားကုိ အီတလီႏုိင္ငံေခတ္လယ္ပုိင္ေလာက္က မွန္ကူကြက္ျပဴတင္းေပါက္ေတြမွာ ျမင္ဖူးၾကပါသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ သတင္းစာမ်ားတြင္ ပုံမ်ားဆဲြလာၾကသည္။ ပထမဦးဆုံးကာတြန္းပုံ  ကုိ ၁၉၀၀ခုႏွစ္အေစာပုိင္းနွစ္မ်ားမွာ ရစ္ခ်က္ ေအာက္ေကာ့လ္ (Richard Outcault) ကေရးဆဲြခဲ့ပါသည္။ သူတီထြင္ေရးဆဲြေသာ ဘတ္စ္တာဘေရာင္း (Buster Brown) ကာတြန္းပုံသည္ ၁၉၀၂ခုနွစ္မွာေပၚလာသည္။ ဘက္စ္တာဘေရာင္းရဲ႕ ပုံကို ကေလးမ်ားအလြန္သေဘာက်ၾကလုိက္တာမွာ အဲသည္ ဘတ္စ္တာဘေရာင္း ဆုိတဲ့ပုံေလး ၀တ္တဲ့အတုိင္းလုိက္၀တ္ ၾကသည္ အထိျဖစ္သည္။ ျမန္မာျပည္တြင္ ၁၉၁၂ခုနွစ္တြင္ ရန္ဂူးတုိင္း (Rangoon Time) အဂၤလိပ္သတင္းစာတြင္ ေမ်ာက္ ဟူေသာ အမည္ျဖင့္ ေရးဆဲြေသာ  ကာတြန္းပုံတစ္ခုပါလာသည္။ ယင္းသည္ ပထမဦးဆုံး ကာတြန္းပုံ ျဖစ္လိမ့္မည္။ ၁၉၁၅ခုနွစ္တြင္ ကာတြန္း ဦးဘကေလး ေရးဆဲြေသာ ကာတြန္းပုံတစ္ခုသည္ ထုိအဂၤလိပ္သတင္းစာတြင္ပါလာသည္။ ယင္းကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ ၂၀၁၅သည္ ကာတြန္းႏွစ္တစ္ရာ ျဖစ္လာပါသည္။

ပထမဦးဆုံးကာတြန္းစာအုပ္ ဘယ္တုန္းက ထြက္လာခဲ့သလဲ

ကၽြနုိပ္တုိ႕ တုိင္းျပည္မွာေတာ့ သည္နွစ္ ၂၀၁၅သည္ ကာတြန္းနွစ္တစ္ရာျပည့္ျပီ ျဖစ္ေလသည္။ ႏုိင္ငံတကာျဖင့္ ၾကည့္ပါက ၁၈၉၅ခုနွစ္တြင္ ရစ္ခ်က္ဖယ္လ္တြန္ ေအာက္ေကာ့စ္ (Richard Felton Outcaust) ေရးဆဲြသည့္ ကာတြန္းစာအုပ္ The Yellow Kid ကပထမဦးဆုံး ထြက္လာတာ ဟုဆုိပါသည္။ 

                                                 (Yellow Kid ကာတြန္းစာအုပ္)

                                                       (Richard Felton Outcaust)

သည္ေတာ့ သူတုိ႕ႏုိင္ငံမွာ ကာတြန္းႏွစ္တရာသည္ ၁၉၉၅ခုႏွစ္ျဖစ္ေပမည္။ သုိ႕ေသာ္ ေရွးေခတ္လူသားမ်ားက နံရံေတြမွာ ကာတြန္းရုပ္ပုံေတြ ေရးဆဲြခဲ့တာကေန စတြက္လုိက္မည္ဆုိပါလွ်င္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ ၂ေသာင္းေလာက္ကတည္းက ကာတြန္းေတြ ဆဲြေနျပီဟု ဆိုရပါလိမ့္မည္။ လူေတြက ကာတြန္းမ်ားကုိ ရယ္စရာ ဟာသမ်ားဟုပင္ ယူဆထားၾကပါသည္။ သတင္းစာထဲ မ၈ဇင္းေတြထဲမွာ တစ္မ်က္နွာကာတြန္းမ်ားကုိ လူအမ်ားက လက္ခံခဲ့ၾကကာ ရယ္ဖုိ႕သက္သက္ဟု ေတြးၾကပါသည္။ ျမန္မာျပည္တြင္ ကာတြန္းဦးဘကေလး (၁၉၄၅ခုနွစ္ အသက္၅၀ေက်ာ္တြင္ကြယ္လြန္ခဲ့ျပီး ဦးေရႊရုိးအကကို တီထြင္ခဲ့သူ)၊ ကာတြန္းဦးဟိန္စြန္း ၊ ကာတြန္း ဦးဗကေလး၊ ကာတြန္းဦးဘဂ်မ္း ၊ ကာတြန္းဦးေဖသိန္း တုိ႕သည္ကား ျမန္မာျပည္က ကာတြန္းဖခင္ဆရာၾကီးမ်ား ျဖစ္သည္ဟု ဆုိရပါလိမ့္မည္။

(ဦးဘကေလး၊ ကာတြန္း ဦးဟိန္စြန္း၊ ကာတြန္းဦးဘဂ်မ္း၊ ကာတြန္းဦးေဖသိန္း)

ဂ်ဴနီယာ၀င္း

Read More

ဂျူနီယာဝင်း – နာဇီမုန်းတီးရေး ဝါဒဖြန့်ကား တကား

ဂျူနီယာဝင်း – နာဇီမုန်းတီးရေး ဝါဒဖြန့်ကား တကား

၁၉၄၀ ခုနှစ်က စာရေးဆရာ Graham Greene ရေးသားခဲ့သော မဂ္ဂဇင်းဝတ္ထုတို “The Lieutenant Died Last” ကို အခြေခံကာ ဝတ္ထုဇာတ်လမ်းနှင့် လွဲချော်ရိုက်ကူးထားသည်ဟု သတ်မှတ်ခံရသော “Went The Day Well?” အမည်ရှိဇာတ်ကား ၁၉၄၂ မှာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။ ရုပ်ရှင်ကားအစမှာ အင်္ဂလိပ်ပိုင်ရွာကလေး တစ်ရွာရဲ့ သုဿန်တစပြင်မှာ ခရစ်ယာန်ဘုန်းကြီးကျောင်းအစောင့် Mervyn Johns က ကင်မရာဘက်လှည့်ပြီး စကားပြောလိုက်ပါတယ်။ သူရှင်းပြတာကတော့ ဟောသည်ခရစ်ယာန်သချင်္ု ိင်းမှာ ဘာကြောင့် ဂျာမန်စစ်သား အလောင်းတွေ မြှုပ်ထားတဲ့ အမှတ်တရကျောက်တုံးတွေ ရှိနေရပါသလဲတဲ့။ သူက “ရှိတာပေါ့ဗျာ…သူတို့က အင်္ဂလန်ကို လိုချင်တာကိုး။ ဒါတွေက သူတို့ရလိုက်တဲ့အရာပေါ့” လို့ သရော်တော်တော် ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီကနေ နောက်ကြောင်းပြန်ပါတယ်။

ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်းက အဖြစ်အပျက်တွေဆီ ရောက်သွားတယ်။ အင်္ဂလိပ်လူမျိုးတွေရဲ့ နယ်နိမိတ်ထဲက ရွာကလေးတစ်ရွာဆီကို နာဇီစစ်တပ်တစ်တပ်ရောက်လာပြီး စခန်းချရာက ရွာသားတွေဟာ တန်ဆာခံဖြစ်ပြီး အနှိပ်စက်ခံကြရပုံတွေ တောက်လျှောက်ပြသွားတာပါ။

ဒီကားကို Horror (ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်) ကားတစ်ကားအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပါတယ်။ သည်တော့ တုန်လှုပ်ဖွယ်မြင်ကွင်းများကို မကြိုက်မနှစ်သက်သူများ မကြည့်သင့်ပါ။ စာရေးသူလည်း ကြောက်စရာ Horror ဆိုပြီး လူတွေသတ်ပြနေသောကားများ မကြည့်ပါ။ ကြိုက်လည်းမကြိုက်ပါ။ ဒီကားရဲ့ခေငါးစဉ်က ကဗျာဆန်တာကြောင့်သာ စိတ်ဝင်စားပြီး ဖတ်ကြည့်ဖြစ်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီခေါင်းစဉ်လေးအကြောင်း နောက်တော့ဆက်ပြောတာပေါ့။

ရွာသားတွေဟာ ရုတ်တရက် အပိုင်စီးခံလိုက်ရတဲ့အဖြစ်ကို ရင်ဆိုင်ရင်း တော်လှန်ဖို့ကြိုးစားကြပါတယ်။ ရုပ်ရှင်တစ်လုံးဟာ ရက်စက်သောပြကွက်များ လွှမ်းမိုးလျက်ရှိတယ်လို့ဆိုပါတယ်။ ဥပမာ- ပုဆိန်နဲ့ ခုတ်သတ်တဲ့အခန်း၊ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ကလေးတွေအသက်ကယ်ဖို့ လက်ပစ်ဗုံးကို သူ့လက်နဲ့ပဲ ဖောက်ခွဲအသက်စွန့်တဲ့ အခန်းများဖြစ်ပါတယ်။ သည်တော့ အင်မတန်မှ စည်းနဲ့ကမ်းနဲ့ ရိုက်ပြတယ်လို့ နာမည်ရှိတဲ့ အင်္ဂလိပ်ကားတစ်ကားမှာ သည်လိုသတ်ပြ၊ ဖြတ်ပြ၊ ခုတ်ပြ၊ ထစ်ပြတဲ့အခန်းတွေပါတာဟာ လွန်ရာကျတယ်လို့ ဝေဖန်ခံရပါတယ်။ နာဇီတွေဟာ သည်အဖြစ်အပျက်တွေမှာထက် ပိုပြီးရက်စက်သူတွေ ဖြစ်ပါတယ်လို့ ဆိုတယ်။ တကယ့်ဘဝစစ်အတွင်းကာလမှာ လူတွေဟာ ဘယ်နှယောက်မှန်းမသိ သေကြ၊ ကြေကြ အသတ်ခံရတာပါ။ အဲသည်ထဲမှာ သူရဲကောင်းဆန်စွာ သေကြတာ၊ သမားရိုးကျသေကြတာ၊ အကြောင်းမရှိအကြောင်းရှာသေကြတာ တစ်ပုံကြီးပါတဲ့။ သည်တော့ အခုသည်ကားက ဒါတွေအားလုံးကို ခြုံပြီး ဒီလောက်တော့ရိုက်ပြသင့်တယ်လို့ သုံးသပ်သူတွေရှိပါတယ်။

Bramely End ဒေသကို နာဇီတွေ ဝင်ရောက်ကျူးကျော် နေထိုင်ရာက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကြောက်လန့်စရာအခန်းများဟာ စစချင်း အေးအေးဆေးဆေး ဝင်လာတဲ့အခန်းနဲ့ များစွာ ဆန့်ကျင်သွားပါတယ်။ ဒီလို ရက်စက်တဲ့အခန်းတွေဟာ  နာဇီစစ်သားတွေအပေါ် ရန်ငြိုးများ ဖြစ်လာစေပါတယ်။ ရွာသားတွေဟာ သူတို့ရွာတော့ နာဇီတွေလက်ထဲ ရောက်သွားပြီဆိုတဲ့အကြောင်း အင်္ဂလိပ်စစ်တပ်ကို အကြောင်းကြားဖို့ ကြိုးစားရင်း အသက်ပေးသွားရတဲ့အဖြစ်များဟာ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ရဲ့ တကယ့်အဖြစ်အပျက်တွေပဲဖြစ်ပါလိမ့် မယ်။

ဒီရုပ်ရှင်ဟာ အမှန်တော့ အင်္ဂလိပ်တွေကို အဓိကထားပြောချင်တဲ့ နာဇီစစ်တပ်သာ ရောက်လာရင် သည်လိုဒုက္ခတွေရောက်ရလိမ့်မယ်လို့ တစ်ဖက်ကနေ အသိပေးတဲ့ ဝါဒဖြန့်ကားတစ်ကားအဖြစ် အစီအစဉ်ချ ရိုက်ကူးထားတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ၁၉၄၂ ခုနှစ် ဗြိတိသျှပိတ်ကားပေါ် ရုံတင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ စစ်ကမပြီးသေးပါ ဘူး။ သည်တော့ ဂျာမန်တွေစစ်ရှုံးသွားမှာလားဆိုတာလည်း ဘယ်သူမှမသိပါဘူး။ သို့သော် သည်ရုပ်ရှင်ကား ကြောင့် အင်္ဂလိပ်ဟာ နာဇီဂျာမနီကို တော်လှန်မှဖြစ်မယ်ဆိုတဲ့ အသိစိတ်တွေဝင်လာကောင်း ဝင်လာမှာဖြစ် ပါတယ်။

ရုပ်ရှင်ကားအမည် “Went the day well?”ဟာ ပထမကမ္ဘာစစ်အတွင်းက အမည်မသိ အင်္ဂလိပ်ကဗျာဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ ကဗျာခေါင်းစဉ်တစ်ခုဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီခေါင်းစဉ်ကို စစ်အတွင်းမှာ သေဆုံးသွားတဲ့လူစာရင်း သတင်းစာတွေထဲ ထည့်တဲ့အခါ ယူသုံးကြပါတယ်။ အဓိပ္ပါယ်က “နေ့ရက်တွေက ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ခရီးဆက်နေကြပါရဲ့လား” ။ သေဆုံးသူတွေအတွက်တော့ မသိနိုင်တော့ပါဘူး။ “ကျွနု်ပ်တို့က သေဆုံးသွားပြီမို့ နေ့ရက်တွေက ဆက်လက်ပြီး ကောင်းကောင်းခရီးဆက်နေကြသလား ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ မသိနိုင်တော့ပါဘူး။ သို့သော်လည်း… ကောင်းကောင်း မကောင်းကောင်း…လွတ်လပ်ရေး အတွက်…ငါတို့ အသက်တွေ ပေးခဲ့ကြတယ်” လို့ ကဗျာက ဆိုလိုထားတာပါ။

ရုပ်ရှင်ဟာ ရုံပေါ်ကို တစ်နှစ်ကျော်နောက်ကျပြီးမှ တင်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ရုပ်ရှင်ထဲမှာ ရိုက်ပြထားတဲ့ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်ဖွယ်အခန်းများဟာ မျှော်လင့်မထားဘဲ ထွက်ပေါ်လာတာမျိုး ဖြစ်နေလို့ဆိုပါတယ်။ အဲဒီမျက်စိမှိတ်ထားရမယ့် အခန်းတွေကိုကြည့်ရဖို့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်နိုင်မှုမရှိဘဲ ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ တွေဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ကောက်ချက်ချပါတယ်။

ရုံတင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ပရိသတ်ရဲ့တုံ့ပြန်မှုဟာ ဒါရို်က်တာမျှော် လင့်ထားတဲ့အတိုင်း ရခဲ့ပါတယ်။ နာဇီတွေကို မုန်းတီးမှု၊ တော်လှန်လိုမှုတွေ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာမှာ ဖြစ််ပေါ်လာ ပါတယ်။ ဒါရိုက်တာကတော့ သူဖြစ်စေလို့တဲ့ နောက်ထပ်အမြင်တစ်ခုကို အခုလို ဆိုခဲ့ပါတယ်။ “ လူတွေရဲ့ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပါတယ် ဆိုတဲ့ အမူအယာတွေ၊ အမူအကျင့်တွေဟာ… စစ်ဆိုတဲ့အရာနဲ့လည်း ထိတွေ့လိုက် ရော… လုံးဝ ဥသုံကြမ်းတမ်းတဲ့သတ္တဝါတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲကုန်ပါတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်တော်ပြောချင်တဲ့ ရုပ်ရှင်ထဲမှာ ရိုက်ပြခဲ့တဲ့ပြကွက်တွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်”

ပရိသတ်က သူတို့အတွက် ဖျော်ဖြေရေးဆိုတဲ့ ရုပ်ရှင်ကားတစ်ကားကို  တကယ့်အဖြစ်အပျက်နဲ့ ချိန်ထိုးပြီး ရောယှက်ကြည့်ခွင့်ရခဲ့တယ်။ ဝါဒဖြန့်ကားတစ်ကားဖြစ်ပေမယ့် ဒါရိုက်တာရဲ့ တင်ပြမှုကြောင့် ပရိသတ်ရဲ့ရင်ထဲမှာ နာဇီကိုမုန်းတီးရွံရှာသွားတယ်ဆိုတာဟာ ဒီကားရဲ့အောင်မြင်မှုပဲဖြစ်တယ်လို့ သုံးသပ်ရမှာဖြစ်ပါတယ်။

Read More

ဆရာၾကီးဦးသက္ထြန္းသုုိ႕အမွတ္တရ ဂ်ဴနီယာ၀င္း

((ဆရာကြီးဦးသက်ထွန်း အမှတ်တရစာအုပ်)

ပြင်သစ်နိုုင်ငံဆုုိင်ရာ မြန်မာသံအမတ်ကြီး ဦးသက်ထွန်း၊ ဆွစ်ဇာလန်နုုိင်ငံ စပိန်နုုိင်ငံဆုုိင်ရာ မြန်မာ သံအမတ်ကြီး ဦးသက်ထွန်း ဟူသော ဆရာကြီးဦးသက်ထွန်းကုုိ ကျွန်မစတင်သိကျွမ်း ခင်မင်ခွင့်ရခဲ့ချိန်မှာ ဆရာကြီး ဒါရုုိက်တာအဖြစ် ထွန်းဖောင်ဒေးရှင်းဘဏ်တွင် တာဝန်ယူစဉ်က ဖြစ်ပါသည်။ အချိန်ကာလအားဖြင့် ၂၀၀၈ ခုုနှစ်လောက်မှာ ဖြစ်ပါသည်။

(ဆရာကြီးဦးသက်ထွန်းနှင့် ၂၀၀၈ခုနှစ် တုန်းက အမှတ်တရ နောက်တွင် ရပ်နေသူမှာ ကျွန်မ၏ဖခင် ဒေါက်တာခင်မောင်ဝင်း)

(ထိုဓါတ်ပုံမှာ ဆရာကြီး ဦးသော်ကောင်းက ရိုက်ပေးခဲ့တာ ဖြစ်ပါသည်။)

ကျွန်မဘာသာပြန်ရေးသားခဲ့သော Lewis Carroll ‘s Alice in Wonderland ကုုိ “အဲလစ်နှင့် အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာ“ စာအုုပ်လေးအား ထွန်းဖောင်ဒေးရှင်းမှ ၂၀၀၈ ခုုနှစ်အတွက်ကလေးစာပေ ဆုုချီးမြင့် ခဲ့သည်ဟုု ကြားသိခဲ့ရစဉ်တွင် ကျွန်မတုုိ့ မိသားစုုအတွက် ဆရာကြီးဦးသက်ထွန်း နှင့်ရင်းနှီးခွင့်ရဖုုိ့ အခွင့်အရေး ရခဲ့သည်ဟုု ဆုုိရပါလိမ့်မည်။ ဆရာကြီးနေထုုိင်သော လမ်းသွယ်သည် ကျွှန််မတုုိ့ အိမ်နှင့် တလမ်းသာခြားပါသည်။ ထုုိဆုုရသော “အဲလစ်နှင့်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာ“ စာအုုပ်ကုုိ ဆရာကြီးက လက်မှတ်ထိုး၍ လာပို့ပေးစေလိုကြောင်းဆိုသြဖြင့် ဆရာကြီး အိမ်ကုုိ ပထမဦးဆုုံးရောက်ဖူး ခဲ့ပါသည်။ ကျွန်မသည် သံအမတ်ကြီးဦးသက်ထွန်း ဟူသော ဂုုဏ်ပုုဒ်ကြီးကြောင့် တွေ့ဆုုံရမည့်အရေး အလွန်ပဲ ကြောက်ခဲ့မိသည်။ ဆရာကြီး၏ အိမ်ကလေးသည် သစ်ရိပ်ပင်ရိပ်ဖြင့် သာသာယာယာ အေးချမ်းလှသောကြောင့် ကျွန်မစိတ်ထဲက စုုိးရိမ်မူများ များစွာသက်သာ ရာရခဲ့ပါသည်။ (သြော်…. မြို့ကြီးပြကြီး ထဲက အေးချမ်းတဲ့ အရိပ်အာဝါသဟာ လူ့ရဲ့စိတ်ကုုိ ပြောင်းလဲစေသတဲ့လား။)

ဆရာကြီးဦးသက်ထွန်းသည်ကျွန်မပေးသော စာအုုပ်လေးကုုိ လက်ခံယူရင်း ဆုုရရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်တာကြောင့် ဆက်လက် လုုပ်ဆောင်စရာများစွာ ရှိသေးကြောင်း ရှင်းပြပါသည်။ ဆရာကြီးကုုိ တွေ့မြင်ရသည်မှာ မာန်မာနမရှိပဲ၊ ကျွန်မလုုိ ဘာမဟုုတ်သည့် သူတစ်ယောက်အပေါ် ယခုုလုုိ နွေးနွေးထွေးထွေး စကားပြောတာ၊ တရင်းတနှီး ရှိနေတာကုုိ ကျွန်မအတွက် ဂုုဏ်ယူစရာ ဖြစ်ရပါသည်။ ဆရာကြီးနှင့်စကားပြော နေရင်း ကျွန်မအဘုုိ ဘဘကြီးဦးခင်မောင်လတ် ကုုိ မြင်ယောင်နေမိပါသည်။ (ဘဘကြီးလဲ အဲသည်လုုိပဲ။ သူ့တပည့်တပန်းတွေနဲ့ စကားပြောရင် ရင်းရင်းနှီးနှီး ချစ်ချစ်ခင်ခင် ရှိတယ်။) နောက်ပိုုင်းမှာ ဆရာကြီးနှင့် တွေ့ဆုုံဖုုိ့ အခွင့် အလန်းများကြုံလာတုုိင်း အနားကပ်ဖုုိ့ ကြောက်မိသောလည်း ဆရာကြီးအနားသွားကာ ဂရုုတစုုိက် နှူတ်ဆက်ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ ကျွန်မတိုု့က ဆရာကြီးနှင့် နှူတ်ဆက် စကားသွားပြောတုုိင်း ဝမ်းသာအားရ လက်ခံ ပြန်ပြောပါသည်။

ကျွန်မက ထွန်းဖောင်ဒေးရှင်းကပေးသော ကလေးစာပေဆုုရသဖြင့် ကျွန်မ၏ မိတ်ဆွေများကုုိ ဖိတ်ကာ အိမ်မှာ ကြက်ဆီထမင်း ဝယ်ကြွေးဖြစ်ပါသည်။ ဆရာကြီးလုုိ ဧရာမ ပုုဂ္ဂိလ်ကြီးကုုိ အိ်မ်သုုိ့ မဖိတ်ဝံ့ပါ။ ထုုိနေ့က ဆရာကြီးထံ ကြက်ဆီထမင်းထုုတ်များ ကိုုင်ကာ ကိုုယ်တိုုင်သွားပုုိ့ ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်မမှတ်မိနေတာက အဲသည်နေ့က ဆရာကြီးနှင့်အတူ ဧည့်သည်တစ်ယောက် ရှိနေပါသည်။ ကျွန်မသည် ဆုုရလုုိ့ကျွေးတာပါဟုု စကားဆုုိရင်း စကားပြော နေတာ အနှောက်အယှက် ဖြစ်မှာ စုုိးသဖြင့် ချက်ချင်းပြန်ဖုုိ့ ထရပါသည်။ ဆရာကြီးသည် ပြုံးကာ နှူတ်ဆက်ရင် နှင့် “အတော်ပဲ - ဧည့်သည်ကုုိ ပါ ကြက်ဆီထမင်း ကျွေးတာပေါ့“ ဟုုပြောလုုိက်တာ ကျွန်န်မ အခုုထိ အမှတ်ရနေပါသည်။ (ဆရာကြီး နှင့်တွေ့ရလေ၊ ကျွန်မအဘုုိး ကုုိပိုုပြီးသတိရလေပါပဲ။)

ဆရာကြီးကွယ်လွန်သွားပြီဟုု သတင်းကြားချိန်မှာ ကျွန်မအဘုုိးနှင့် တူတဲ့သူတစ်ဦး အဖြစ်လေးစား ချစ်ခင်ရသူသည် လောကကြီးထဲ မရှိတော့ ပါလားဟုု များစွာ ဝမ်းနည်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရပါသည်။ အခုုတော့ ဆရာကြီး ကွယ်လွန်သွားခဲ့တာ သုုံးနှစ်တောင်ရှိပါပီ။ သံအမတ်ကြီးတစ်ဦး၏ အမှတ်တရ စာအုုပ်တစ်အုုပ်မှာ ကျွန်မလိုု ဘာမဟုုတ်တဲ့ သူတစ်ယောက်က အခုုလုုိ ရေးခွင့်ကြုံကာ ရေးခွင့် ပေးခံရတာကုုိ ကျွန်မမှာ မတန်မရာ နေရာရသလုုိပင် ခံစားနေမိပါသည်။ စိတ်သဘောထား အေးချမ်းသော၊ နွေးထွေးသော ဆရာကြီး အတွက် အမှတ်တရစကားဆုုိရင်းနှင့် ဆရာကြီး၏ စာဖတ်ပရိသတ်တစ်ဦးအနေဖြင့် ခင်မင်လေးစားရသူ စာပေပညာရှင်ကြီးတစ်ဦးအား သတိတရရှိနေဆဲ ရှိပါကြောင်းဖြင့်…….။

Read More