ေဒါက်တာခင်မောင်ဝင်း (သချင်္ာ) – ကမ္ဘာ မကျော်သော အဆိုအမိန့်များ

ေဒါက်တာခင်မောင်ဝင်း (သချင်္ာ) – ကမ္ဘာ မကျော်သော အဆိုအမိန့်များ

(အတွေးအမြင်မဂ္ဂဇင်း၊ ရန်ကုန်) မိုးမခ၊ ဖေဖော်ဝါရီ ၂၊ ၂၀၁၈

ဤဆောင်းပါးတွင် ခေါင်းစဉ်တပ်ထားသည့်အတိုင်း ကမ္ဘာမကျော်သော အဆိုအမိန့် များကို ရေးမည်ဖြစ်ပါသည်။ စာရေးသူကသာ မှတ်တမ်းတင်ရေးသားပြီး အတွေးအမြင် မဂ္ဂဇင်းကသာ ထည့်မပေးလျှင် ဘယ်သူမှ မသိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားမည် ဖြစ်ပါသည်။ ယခုလည်း ပျောက်ကွယ် မသွားဟုအာမ မခံနိုင်ပါ။

ယခု ကျွန်တော့ ဖခင်ဦးခင်မောင်လတ်ပြောသောအဆိုတခုဖြင့်စပါမည်။ ဤအဆိုအမိန့် ဖြစ်လာပုံအဖြစ်အပျက်ကလေးနဲ့ချင်ပါသည်။ တစ်ချိန်က Art for People’s Sake (အနုပညာသည် ပြည်သူ့အတွက်)ဟူသော အဆိုသည် လူတိုင်းပါးစပ်ဖျားတွင် အတော်ခေတ်စားခဲ့ပါသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ အစိုးရအကြိုက်ကို လိုက်လံ၍ ပြောသူများ နှုတ်ဖျားတွင် ဖြစ်ပါသည်။

ကျွန်တော်တို့မိသားစုကတော့ မည်သည့်အစိုးရကိုမှ မဖားသောကြာင့် လူတိုင်းဟူသည့်အထဲတွင် မပါခဲ့ပါ။ ထိုအချိန်က ကျွန်တော်၏ဖခင်သည် လုပ်သား (အင်္ဂလိပ်) သတင်းစာတွင် အယ်ဒီတာချုပ်အဖြစ်တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသောကြောင့် ထိုအဆိုအမိန့် နှင့် ပတ်သက်၍ တစ်ခုခုပြောရန်

ကိစ္စ ကြုံလာရပါသည်။

ကျွန်တော်အဖေ၏ ရာထူးအရ အစိုးရကိုယ်တိုင်က ဝါဒဖြန့်ထားသောအဆိုအမိန့် ကိုထောက်ခံရန် တာဝန်ရှိပါသည်။အင်္ဂလိပ်သတင်းစာ၏ အယ်ဒီတာချုပ်ဖြစ်သောကြောင့် အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ဤသို့မေးပါသည်။ဆရာကြီး Art for People’s Sake (အနုပညာသည် ပြည်သူ့အတွက်) ဆိုတာကို မထောက်ခံဘူးလား။ အနုပညာဟာပြည့်သူ့အတွက်မဖြစ်ရင် ဘယ်သူ့ အတွက်ဖြစ်ရမှာလဲ ဟူ၍ မေးပါသည်။

ထိုအခါ ကျွန်တော်အဖေကလည်း အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ဤသို့ပြန်ဖြေလိုက်ပါသည်။”Yes, I agree that art must be for people’s sake, but remember it must be art, not trash or not just propaganda …” အဓိပ္ပာယ်မှာ အေး..အနုပညာသည် ပြည်သူ့အတွက် ဆိုတာကို ထောက်ခံတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အနုပညာဆိုတဲ့အတိုင်း အနုပညာဖြစ်ရမယ်။ အမှိုက်သရိုက်ဝါဒဖြန့်ခြင်းသက်သက် မဖြစ်ရဘူး။

ဤအဆိုကိုတော့ ထောက်ခံသူလည်း မရှိပါ။ မည်သူကမှလည်း လိုက်၍မပြောပါ။

နောက်ရေးလိုသော အဆိုအမိန့်မှာ ပစ္စည်းပျောက်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်ပါသည်။ အိမ်တိုင်းတွင် ပစ္စည်းပျောက်တတ်သောပြဿနာ၊ ကိုယ်တစ်နေရာတွင် ထားလိုက်သော ပစ္စည်းသည် ထိုနေရာတွင်မရှိတော့သည့်ပြဿနာ ကြုံဖူးလိမ့်မည်ဖြစ်ပါသည်။ ထိုကြောင့် ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ စာရေးဆရာ ဦးထင်လင်းပြောသောအဆိုကို လူတိုင်းက နားလည်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်ပါသည်။

စာရေးဆရာဦးထင်လင်း နှင့် ကျွန်တော့်အဖေ ဦးခင်မောင်လတ်တို့၏ အပြန်အလှန် စကားမှာ ဤသို့ဖြစ်ပါသည်။

ဆရာဦးထင်လင်း- ” ကျွန်တော့စာအုပ်ကလေး ဒီမှာ သေချာထားတာ အခုမရှိတော့ဘူး။  ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။”

ဦးခင်မောင်လတ်- “ပစ္စည်းဆိုတာ ဒီလိုပဲပေါ့ကွ။ ကိုယ်ထားတဲ့နေရာမှာ ဘယ်အမြဲရှိမှာလဲ။ သူများလည်း ယူသွားနိုင်တာပဲ။”

ဆရာဦးထင်လင်း – “မဟုတ်ပါဘူးကိုလတ်ရာ။ ဟိုအပြင်က ကျောက်တုံးကြီးဆိုရင် ဒီမှာပဲရှိနေတာ ကြာပြီ၊ ဘယ်မှရောက်မသွားပါဘူး။ ဘယ်သူမှလည်း ယူမသွားပါဘူး။”

ဤသည်ကား ဦးထင်လင်း (ကျွန်တော့် အခေါ် ဦးလေးကိုသိန်းမောင်) တို့၏ အပြန်အလှန် စကားများဖြစ်သည်။ ဦးလေးကိုသိန်းမောင်ပြောသော ဟိုနားကကျောက်တုံးကြီးအကြောင်းကို ကျွန်တော်သည် ပစ္စည်းတစ်ခုခု ပျောက်တိုင်းပြောလေ့ရှိပါသည်။ ကျွန်တော့်ဇနီး တက္ကသိုလ်

ရွှေရီဝင်းကလည်း ကျွန်တော့်အဖေပြောသလို ပစ္စည်းဆိုတာ ဒီမှာအမြဲဘယ်ရှိပါ့မလဲ ဟူသောစကားဖြင့် ပြန်ပြောလေ့ ရှိပါသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဦးလေးကိုသိန်းမောင် ပြောသော ဟိုနားက ကျောက်တုံးကြီး အကြောင်းကို ယနေ့တိုင်မမေ့နိုင်ပါ။

နောက်ပြောလိုသော အကြောင်းတစ်ခု မှာ ကျွန်တော့်သား မောင်ရစ်ပြောသော စကားဖြစ်ပါသည်။ ထိုစကားမှာလည်း ကျွန်တော့်တို့မိသားစုနှင့် အသိုက်အဝန်းတွင် ပြန်ပြောလေ့ရှိပါသည်။ ဖြစ်ပုံက ဒီလိုပါ။

ကျွန်တော့်သားငယ်စဉ်က ကျွန်တော့်ကိုမေးခဲ့ပါသည်။

“ဖေဖေ color blind ကာလာဘလိုင်း ဖြစ်တယ် ဆိုတာ ဘာကိုပြောတာလဲ”

ကျွန်တော်ကဤသို့ ပြန်ဖြေပါသည်။

“ဖေဖေ သိတာကို ပြောရရင် လူတစ်ယောက်ဟာ အရောင်တွေကိုမမြင်ရဘဲ BLACK AND WHITE အဖြူနဲ့ အမည်းကိုပဲ မြင်ရရင် ကာလာဘလိုင်းလို့ ခေါ်တယ်ကွ။ ဥပမာ ပြောရရင်ကွာ မင်းတို့တွေ အဖြူအမည်း ရှပ်ရှင်ကြည့်ရသလိုပေါ့ကွာ။ ရုပ်ရှင်ထဲမှာ မဟုတ်ဘဲ တကယ်ဘဲ အဖြူအမည်း ကိုပဲ မြင်ရတာ ပြောတာ”

မောင်မောင်ဝင်း (မောင်ရစ်)သည် ခေတ္တ စဉ်းစားနေပြီး အခုလိုပြောလိုက်သည်။ “ဒီလိုဆိုရင်

ကျွန်တော်လည်း ကာလာဘလိုင်း ဖြစ်ကြည့်ချင်လိုက်တာ”

နောက်ပြောချင်သောအကြောင်းအရာ တစ်ခုမှာ ကြောင်ကို မီမီ၊ မီမီ ဟုအဘယ်ကြောင့် ခေါ်သည်ဟူသော အကြောင်းဖြစ်ပါသည်။ ပြောသောသူက ကျွန်တော်၏အဘွား (အမေ၏အမေ) ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော် ငယ်စဉ် ကလေးဘဝက ကြောင်ကို ဘာကြောင့် မီမီ မီမီ ဟုခေါ်ခြင်းဖြစ်သည့် အကြောင်းကို ကျွန်တော်က အဘွားကို မေး၍ အဘွားက ဖြေတာလား၊ (သို့) အဘွားက ‘မြေးလေး … ကြောင်ကို ဘာလို့ မီမီ မီမီလို့ခေါ်ရင် ကြောင်ကလာတာလဲ သိသလား။ မသိရင်အဖွား ပြောပြမယ်” လို့ စပြောတာလားဟူသည်ကိုတော့ မမှတ်မိတော့ပါ။ အဘွားပြောသောအကြောင်းမှာ ကားဤသို့ဖြစ်ပါသည်။

ကြောင်စကားနဲ့ ငါးကို ‘မိုင်မိုင် လို့ခေါ်တယ်။ ဒီတော့ ကြောင်ကို မီမီ မီမီ လို့ခေါ်လိုက်ရင် သူက မိုင်မိုင် မိုင်မိုင် လို့ ကြားတော့ ငါးစားရတော့မယ်ဆိုပြီး ကြောင်က ပြေးလာတာ”

ပညာရှင်များအနေနဲ့ အဘွားပြောသောစကားတွင် အားနည်းချက်တွေ တွေ့ကြမည်ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော့အနေနဲ့တော့ ငယ်စဉ်ကလေးဘဝတုန်းက အဘွားပြောသော စကားကိုယုံပါသည်။ ယခုလည်း အဘွား၏စေတနာနဲ့စကားကို မမေ့နိုင်ပါ။ ယခုဘဲ ကျွန်တော့်ကြောင်တွေ နံနက်စာ စားဖို့အချိန် ရောက်ပြီ။ ခေါ်လိုက်ဦးမယ်။

“မိုင်မိုင် မိုင်မိုင် မီမီ မီမီ….”

နောက်ပြောချင်သောအကြောင်းအရာတစ်ခုမှာ မေမေ ဒေါ်ခင်မျိုးချစ်ပြောသောစကားဖြစ်ပါသည်။ နိုင်ငံကျော် စာရေးဆရာမကြီး ပြောသည့် စကားဆိုတော့ တော်တော်နက်နဲမှာပဲလို့တော မထင်လိုက်ကြပါနှင့်။ မေမေကလည်း သာမန်လူသားတစ်ယောက်ဆိုတော့ သာမန်လူပြောတတ်သော စကားမျိုးဖြစ်ပါသည်။

ဟိုတစ်ချိန်တုန်းက စာရေးသည့်အခါတွင် ဖောင်တိန်သုံးခဲ့သော ခေတ်တစ်ခေတ်ရှိခဲ့ပါသည်။ ထိုအချိန်က မင်အိုးများဝယ်ထားပြီး ဖောင်တိန်ထဲသို့ မင်ထည့်၍ သုံးရပါသည်။ မေမေသည်လည်း ဖောင်တိန်တွေ သုံးလေးချောင်းနှင့် မင်အိုးတွေ ဝယ်ထားပါသည်။ ဖောင်တိန် တစ်ချောင်း မင်ကုန်သွားရင် နောက်တစ်ချောင်းကို သုံးပါသည်။ သို့သော်လည်း တခါတရံတွင် ဖောင်တိန်တွင် အားလုံးတွင် မင်မရှိဘဲ ကုန်သွားသည် အခါများလည်း ရှိပါသည်။ နောက်ပိုင်း ဘောလ်ပင်များ ပေါ်လာသောအခါ ဖောင်တိန် ခေတ်မရှိတော့ပါ။ ယခုခေတ်လူငယ်များသည် ဖောင်တိန်ဟူသည်ကိုပင် ဘာမှန်းသိမည် မဟုတ်တော့ပါ။ ထို့ကြောင့် မေမေဒေါ်ခင်မျိုးချစ်သည် ဖောင်တိန်နှင့်ပတ်သက်၍ ပြောသောစကားကို ယခုခေတ် လူငယ်တော်တော်များများ က နားမလည်လျှင် ခေတ်ကိုမီသောသူ များက ရှင်းပြလိုက်ပါ။

မေမေဒေါ်ခင်မျိုးချစ်ပြောသောစကားမှာ တော်တော်ရှင်းရှင်းလေးဖြစ်ပါသည်။ “ဖောင်တိန်ရဲ့အဆိုးဆုံးအားနည်းချက်ကတော့ မင်ကုန်သွားရင် လုံးဝကို ဘာမှ ရေးလို့မရတော့ဘူး”

ဒီတော့ ကျွန်တော်က မေမေ့ကို ပြောချင်ပါတယ်။ ဘောပင်လည်း ဒီလိုပါပဲ။

ဒေါက်တာခင်မောင်ဝင်း(သချင်္ာ)