ဆရာမောင်ဝံသ ကွယ်လွန်ခြင်းအတွက် သတိရမိတဲ့ကဗျာတစ်ပုဒ် ဂျူနီယာဝင်း

ဆရာမောင်ဝံသ ကွယ်လွန်ခြင်းအတွက် သတိရမိတဲ့ကဗျာတစ်ပုဒ်

ဂျူနီယာဝင်း၊ သြဂုုတ် ၁၂၊ ၂၀၁၃

ဆရာကွယ်လွန်တယ် ကြားတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရင်ထဲရောက်လာတဲ့ ကဗျာတစ်ပုဒ်ရှိတယ်။ ဆရာ့ရင်ထဲကို ဝင်ကြည့်လို့ မရပေမယ့် ဒီကဗျာဟာဖြင့် ဆရာစိတ်ထဲမှာ ဖြစ်ပေါ်နေမယ်လို့ ခံစားမိပါတယ်။

ကဗျာဆရာက John Keats ဖြစ်ပါတယ်။ ကဗျာနံမယ်က “The Terror Of Death“ ဖြစ်ပါတယ်။ ကဗျာဆရာ ဂျွန်ကိဟာ တီဘီရောဂါနဲ့ သူသေဆုံးရတော့မယ်လို့ သိလာတဲ့အချိန်မှာ သူ့ရဲ့ရင်ထဲမှာ သူသေရတော့မှာကိုတွေးပြီး အခုလိုရေးစပ်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ 

သူဆိုလိုတာကတော့ သူက သေရမှာကို မကြောက်ပါဘူးတဲ့။ ဒါပေမယ့် သူမသေဆုံးမီမှာ သူရေးချင်တာတွေ သူဖွဲ့ဆိုချင်တဲ့စာတွေ မရေးမခြစ်လိုက်ရမှာကို ကြောက်ပါတယ်လို့ ဆိုလိုတဲ့ ကဗျာဖြစ်ပါတယ်။

ဒီကဗျာကို ဘာသာပြန်ဖော်ပြခဲ့တဲ့အချိန်တုန်းကတော့ ကျွန်မစိတ်ထဲ ဒီကဗျာဆရာက တော်တော်စိတ်ကူးယဉ်တယ်လို့ ထင်မိပါတယ်။ အခုတော့ ကျွန်မ အလွန်ချစ်ခင်လေးစားရတဲ့ ဆရာမောင်ဝံသ ကွယ်လွန်သွားတယ်လို့ ကြားမိလိုက်တဲ့အချိန်မှာ စာရေးချင် စာဖွဲ့ချင်တဲ့စိတ်တွေအပြည့်နဲ့ ဆရာ့စိတ်ကို ကျွန်မနားလည်လာမိပါတယ်။

ဒီကဗျာလေးထဲက စာသားတစ်ချိူ့ကိုတင်ပြရင်းနဲ့ ဆရာ့ကို ကန်တော့လိုက်ပါတယ်ဆရာ။

“ကျွန်ပ်၏ အတွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဦးနှောက်အား

ကျွန်ပ်၏ကလောင်တံဖြင့် ထိုးဆွရေးခြစ်ခြင်း မပြုမီ

ကျွနု်ပ်သေသွားမှာကို ကြောက်၏။

ကျွနု်ပ်ရေးနေသော စာအုပ်များသည် ရင့်မှည့်နေသောစပါးကျီများ

စုပုံထားသကဲ့သို့ အပြုံလိုက် ထွက်မလာမီ

ကျွနိုပ်သေသွားမှာကို ကြောက်၏။

ည၏ ကြယ်ရောင်လင်းလက်သော ကောင်းကင်မျက်နှာအား ကျွနိုပ်ကြည့်မိ၏။

ကျယ်ပြန့်သော တိမ်တိုက်များသည်

ကျွနိုပ်အား လှပသောဇာတ်အိမ်ဇာတ်ကွက်များကို ပြောပြလျက်ရှိ၏။

ခံစားညို့ငင်သော လက်ဖြင့် ထိုလှပသော ပုံပြင်များကို

ကျွနိုပ်မရေးခြစ်လိုက်ရမီ ကျွနု်ပ်သေသွားမှာကို ကြောက်၏။

အချိန်ကာလ၏ တို်က်စားမူကို ခံစားမိရုံဖြင့် ကျွနို်ပ်ကြောက်ပါ၏။

မင်းကို မတွေ့မြင်ရတော့မည်ကို ကျွနိုပ်ကြောက်၏။

ကျယ်ပြန့်သော ကမ္ဘာကြီး၏ ချောက်ကမ်းပါးထက်ဝယ်

တစ်ကိုယ်တည်း ရပ်နေရသည်ဟု ခံစားမိ၏။

ကျွနိုပ်၏ မပျော်ရွှင်သော နှလုံးသားဖြင့် … … … … … … …”

ဂျူနီယာဝင်း (၁၂-၈-၂၀၁၃)

                                                             

(Photo – ၂၀၁၀၊ ဒီဇင်ဘာ၊ ဆန်ဖရန်က အကျဉ်းထောင်ကျွန်း နောက်ခံနဲ့ ဆရာမောင်ဝံသ၊ (မိုုးမခ))