ဂျူနီယာဝင်း – နာဇီမုန်းတီးရေး ဝါဒဖြန့်ကား တကား

ဂျူနီယာဝင်း – နာဇီမုန်းတီးရေး ဝါဒဖြန့်ကား တကား

၁၉၄၀ ခုနှစ်က စာရေးဆရာ Graham Greene ရေးသားခဲ့သော မဂ္ဂဇင်းဝတ္ထုတို “The Lieutenant Died Last” ကို အခြေခံကာ ဝတ္ထုဇာတ်လမ်းနှင့် လွဲချော်ရိုက်ကူးထားသည်ဟု သတ်မှတ်ခံရသော “Went The Day Well?” အမည်ရှိဇာတ်ကား ၁၉၄၂ မှာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။ ရုပ်ရှင်ကားအစမှာ အင်္ဂလိပ်ပိုင်ရွာကလေး တစ်ရွာရဲ့ သုဿန်တစပြင်မှာ ခရစ်ယာန်ဘုန်းကြီးကျောင်းအစောင့် Mervyn Johns က ကင်မရာဘက်လှည့်ပြီး စကားပြောလိုက်ပါတယ်။ သူရှင်းပြတာကတော့ ဟောသည်ခရစ်ယာန်သချင်္ု ိင်းမှာ ဘာကြောင့် ဂျာမန်စစ်သား အလောင်းတွေ မြှုပ်ထားတဲ့ အမှတ်တရကျောက်တုံးတွေ ရှိနေရပါသလဲတဲ့။ သူက “ရှိတာပေါ့ဗျာ…သူတို့က အင်္ဂလန်ကို လိုချင်တာကိုး။ ဒါတွေက သူတို့ရလိုက်တဲ့အရာပေါ့” လို့ သရော်တော်တော် ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီကနေ နောက်ကြောင်းပြန်ပါတယ်။

ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်းက အဖြစ်အပျက်တွေဆီ ရောက်သွားတယ်။ အင်္ဂလိပ်လူမျိုးတွေရဲ့ နယ်နိမိတ်ထဲက ရွာကလေးတစ်ရွာဆီကို နာဇီစစ်တပ်တစ်တပ်ရောက်လာပြီး စခန်းချရာက ရွာသားတွေဟာ တန်ဆာခံဖြစ်ပြီး အနှိပ်စက်ခံကြရပုံတွေ တောက်လျှောက်ပြသွားတာပါ။

ဒီကားကို Horror (ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်) ကားတစ်ကားအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပါတယ်။ သည်တော့ တုန်လှုပ်ဖွယ်မြင်ကွင်းများကို မကြိုက်မနှစ်သက်သူများ မကြည့်သင့်ပါ။ စာရေးသူလည်း ကြောက်စရာ Horror ဆိုပြီး လူတွေသတ်ပြနေသောကားများ မကြည့်ပါ။ ကြိုက်လည်းမကြိုက်ပါ။ ဒီကားရဲ့ခေငါးစဉ်က ကဗျာဆန်တာကြောင့်သာ စိတ်ဝင်စားပြီး ဖတ်ကြည့်ဖြစ်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီခေါင်းစဉ်လေးအကြောင်း နောက်တော့ဆက်ပြောတာပေါ့။

ရွာသားတွေဟာ ရုတ်တရက် အပိုင်စီးခံလိုက်ရတဲ့အဖြစ်ကို ရင်ဆိုင်ရင်း တော်လှန်ဖို့ကြိုးစားကြပါတယ်။ ရုပ်ရှင်တစ်လုံးဟာ ရက်စက်သောပြကွက်များ လွှမ်းမိုးလျက်ရှိတယ်လို့ဆိုပါတယ်။ ဥပမာ- ပုဆိန်နဲ့ ခုတ်သတ်တဲ့အခန်း၊ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ကလေးတွေအသက်ကယ်ဖို့ လက်ပစ်ဗုံးကို သူ့လက်နဲ့ပဲ ဖောက်ခွဲအသက်စွန့်တဲ့ အခန်းများဖြစ်ပါတယ်။ သည်တော့ အင်မတန်မှ စည်းနဲ့ကမ်းနဲ့ ရိုက်ပြတယ်လို့ နာမည်ရှိတဲ့ အင်္ဂလိပ်ကားတစ်ကားမှာ သည်လိုသတ်ပြ၊ ဖြတ်ပြ၊ ခုတ်ပြ၊ ထစ်ပြတဲ့အခန်းတွေပါတာဟာ လွန်ရာကျတယ်လို့ ဝေဖန်ခံရပါတယ်။ နာဇီတွေဟာ သည်အဖြစ်အပျက်တွေမှာထက် ပိုပြီးရက်စက်သူတွေ ဖြစ်ပါတယ်လို့ ဆိုတယ်။ တကယ့်ဘဝစစ်အတွင်းကာလမှာ လူတွေဟာ ဘယ်နှယောက်မှန်းမသိ သေကြ၊ ကြေကြ အသတ်ခံရတာပါ။ အဲသည်ထဲမှာ သူရဲကောင်းဆန်စွာ သေကြတာ၊ သမားရိုးကျသေကြတာ၊ အကြောင်းမရှိအကြောင်းရှာသေကြတာ တစ်ပုံကြီးပါတဲ့။ သည်တော့ အခုသည်ကားက ဒါတွေအားလုံးကို ခြုံပြီး ဒီလောက်တော့ရိုက်ပြသင့်တယ်လို့ သုံးသပ်သူတွေရှိပါတယ်။

Bramely End ဒေသကို နာဇီတွေ ဝင်ရောက်ကျူးကျော် နေထိုင်ရာက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကြောက်လန့်စရာအခန်းများဟာ စစချင်း အေးအေးဆေးဆေး ဝင်လာတဲ့အခန်းနဲ့ များစွာ ဆန့်ကျင်သွားပါတယ်။ ဒီလို ရက်စက်တဲ့အခန်းတွေဟာ  နာဇီစစ်သားတွေအပေါ် ရန်ငြိုးများ ဖြစ်လာစေပါတယ်။ ရွာသားတွေဟာ သူတို့ရွာတော့ နာဇီတွေလက်ထဲ ရောက်သွားပြီဆိုတဲ့အကြောင်း အင်္ဂလိပ်စစ်တပ်ကို အကြောင်းကြားဖို့ ကြိုးစားရင်း အသက်ပေးသွားရတဲ့အဖြစ်များဟာ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ရဲ့ တကယ့်အဖြစ်အပျက်တွေပဲဖြစ်ပါလိမ့် မယ်။

ဒီရုပ်ရှင်ဟာ အမှန်တော့ အင်္ဂလိပ်တွေကို အဓိကထားပြောချင်တဲ့ နာဇီစစ်တပ်သာ ရောက်လာရင် သည်လိုဒုက္ခတွေရောက်ရလိမ့်မယ်လို့ တစ်ဖက်ကနေ အသိပေးတဲ့ ဝါဒဖြန့်ကားတစ်ကားအဖြစ် အစီအစဉ်ချ ရိုက်ကူးထားတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ၁၉၄၂ ခုနှစ် ဗြိတိသျှပိတ်ကားပေါ် ရုံတင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ စစ်ကမပြီးသေးပါ ဘူး။ သည်တော့ ဂျာမန်တွေစစ်ရှုံးသွားမှာလားဆိုတာလည်း ဘယ်သူမှမသိပါဘူး။ သို့သော် သည်ရုပ်ရှင်ကား ကြောင့် အင်္ဂလိပ်ဟာ နာဇီဂျာမနီကို တော်လှန်မှဖြစ်မယ်ဆိုတဲ့ အသိစိတ်တွေဝင်လာကောင်း ဝင်လာမှာဖြစ် ပါတယ်။

ရုပ်ရှင်ကားအမည် “Went the day well?”ဟာ ပထမကမ္ဘာစစ်အတွင်းက အမည်မသိ အင်္ဂလိပ်ကဗျာဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ ကဗျာခေါင်းစဉ်တစ်ခုဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီခေါင်းစဉ်ကို စစ်အတွင်းမှာ သေဆုံးသွားတဲ့လူစာရင်း သတင်းစာတွေထဲ ထည့်တဲ့အခါ ယူသုံးကြပါတယ်။ အဓိပ္ပါယ်က “နေ့ရက်တွေက ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ခရီးဆက်နေကြပါရဲ့လား” ။ သေဆုံးသူတွေအတွက်တော့ မသိနိုင်တော့ပါဘူး။ “ကျွနု်ပ်တို့က သေဆုံးသွားပြီမို့ နေ့ရက်တွေက ဆက်လက်ပြီး ကောင်းကောင်းခရီးဆက်နေကြသလား ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ မသိနိုင်တော့ပါဘူး။ သို့သော်လည်း… ကောင်းကောင်း မကောင်းကောင်း…လွတ်လပ်ရေး အတွက်…ငါတို့ အသက်တွေ ပေးခဲ့ကြတယ်” လို့ ကဗျာက ဆိုလိုထားတာပါ။

ရုပ်ရှင်ဟာ ရုံပေါ်ကို တစ်နှစ်ကျော်နောက်ကျပြီးမှ တင်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ရုပ်ရှင်ထဲမှာ ရိုက်ပြထားတဲ့ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်ဖွယ်အခန်းများဟာ မျှော်လင့်မထားဘဲ ထွက်ပေါ်လာတာမျိုး ဖြစ်နေလို့ဆိုပါတယ်။ အဲဒီမျက်စိမှိတ်ထားရမယ့် အခန်းတွေကိုကြည့်ရဖို့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်နိုင်မှုမရှိဘဲ ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ တွေဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ကောက်ချက်ချပါတယ်။

ရုံတင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ပရိသတ်ရဲ့တုံ့ပြန်မှုဟာ ဒါရို်က်တာမျှော် လင့်ထားတဲ့အတိုင်း ရခဲ့ပါတယ်။ နာဇီတွေကို မုန်းတီးမှု၊ တော်လှန်လိုမှုတွေ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာမှာ ဖြစ််ပေါ်လာ ပါတယ်။ ဒါရိုက်တာကတော့ သူဖြစ်စေလို့တဲ့ နောက်ထပ်အမြင်တစ်ခုကို အခုလို ဆိုခဲ့ပါတယ်။ “ လူတွေရဲ့ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပါတယ် ဆိုတဲ့ အမူအယာတွေ၊ အမူအကျင့်တွေဟာ… စစ်ဆိုတဲ့အရာနဲ့လည်း ထိတွေ့လိုက် ရော… လုံးဝ ဥသုံကြမ်းတမ်းတဲ့သတ္တဝါတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲကုန်ပါတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်တော်ပြောချင်တဲ့ ရုပ်ရှင်ထဲမှာ ရိုက်ပြခဲ့တဲ့ပြကွက်တွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်”

ပရိသတ်က သူတို့အတွက် ဖျော်ဖြေရေးဆိုတဲ့ ရုပ်ရှင်ကားတစ်ကားကို  တကယ့်အဖြစ်အပျက်နဲ့ ချိန်ထိုးပြီး ရောယှက်ကြည့်ခွင့်ရခဲ့တယ်။ ဝါဒဖြန့်ကားတစ်ကားဖြစ်ပေမယ့် ဒါရိုက်တာရဲ့ တင်ပြမှုကြောင့် ပရိသတ်ရဲ့ရင်ထဲမှာ နာဇီကိုမုန်းတီးရွံရှာသွားတယ်ဆိုတာဟာ ဒီကားရဲ့အောင်မြင်မှုပဲဖြစ်တယ်လို့ သုံးသပ်ရမှာဖြစ်ပါတယ်။