Tuesday, March 31, 2009

Tetkatho Shwe Yi Win - Book on Tooth

Book Advertisement – Tooth

Tooth Traditions from Around the World

Selby B.Beeler (Illustrated by G.Brian Karas)

သြားႏွင့္ပတ္သက္၍ကမာၻအရပ္ရပ္ရွိတုိင္းျပည္မ်ားမွအယူအဆမ်ား

သို႕မဟုတ္

သြားအေၾကာင္းသိေကာင္းစရာ

တကၠသိုလ္ေရႊရီ၀င္း ဘာသာျပန္ဆိုသည္။

(စိတ္ကူးခ်ဴိခ်ဴိမွရုိက္ႏွိတ္သည္)

ယခုျမန္မာလုိထြက္ရွိေသာစာအုပ္သည္နာဂစ္ဆုိင္ကလုံးဒဏ္ခံခဲ့ရေသာေနရာမ်ားက ကေလးငယ္မ်ားအတြက္

အထူးရည္ရြယ္ျဖန္႕ခ်ီလုိက္ေသာစာအုပ္ျဖစ္ပါသည္။ထုိစာအုပ္ကို NGO မွတာ၀န္ယူထုတ္ေ၀ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ထုိ႕ေၾကာင့္ယခုလတ္တေလာတြင္ေတာ့စာအုပ္ဆုိင္မ်ားတြင္အလြယ္တကူ၀ယ္ယူ၍မရႏုိင္ေသးပါ။

စာအုပ္ထဲမွာ ကေလးေလးေတြရဲ႕သြားကေလးေတြအေၾကာင္းေမးခြန္းေလးကုိေျဖထားပါတယ္။

ေမးခြန္းက…..

“ကမာၻေပၚမွာရွိတဲ့ကေလးေတြရဲ႕သြားေတြေန႕တုိင္းက်ဴိးေနၾကပါတယ္။ကေလးတုိ႕ရဲ႕က်ဴးိသြားတဲ့သြားကုိ

ဘာလုပ္ၾကသလဲ။”

ျမန္မာျပည္က ကေလးေလးကအခုလုိေျဖပါတယ္။

အဲဒီအေျဖကိုေတာ့ကာတြန္းဆရာေအာ္ပီက်ယ္ကအခုလုိသရုပ္ေဖာ္ေပးထားတယ္။

ကဲ…. ခံစားလုိက္ပါဦး။

“ကၽြန္မရဲ႕သြားကုိဂြမ္းနဲ႕ပတ္ျပီးအေပၚသြားဆုိရင္ကိုယ္မတ္တပ္ရပ္ေနရာကေနေနာက္ဘက္ေအာက္ကုိ

ပစ္ပါတယ္။ေအာက္သြားဆုိရင္ေတာ့ေခါင္းေပၚကေနေနာက္ဘက္အေပၚကိုပစ္ပါတယ္။ပါးစပ္က

ၾကြက္ကေလးေရ…နင့္သြားငါ့ေပး ငါ့သြားနင္ယူ လို႕ေျပာပါတယ္။”

Wednesday, March 25, 2009

Dr Khin Maung Win - Book Advertisment


Book Advertisement - Introducing Series

ပညာရွာျခင္းႏွင့္မွတ္မိျခင္း

ေဒါက္တာခင္ေမာင္၀င္း

(မုံေရြးစာစဥ္မွ)

မိတ္ဆက္စာစဥ္ စီးရီးေတြျဖစ္တဲ့ အုိင္စတုိင္းမိတ္ဆက္၊ရွိတ္စ္ပီးယားမိတ္ဆက္၊ေဒးကားမိတ္ဆက္၊

လူမူေရးမိတ္ဆက္ …. အစ အစရွိေသာမိတ္ဆက္စာအုပ္မ်ားထဲကစာမ်က္ႏွာမ်ားကုိေကာက္ႏုတ္

တင္ျပထားတာေတြပါတယ္။

စကားလုံးမ်ားနွင့္ေဖာ္ျပျခင္းထက္ရုပ္ပုံေတြနဲ႕ေဖာ္ျပတာဘာကြာသလဲ။

ပိုျပီးနားလည္သြားသလားတဲ့။

မိတ္ဆက္စာစဥ္ဆုိတာခက္ခဲတဲ့အေတြးအေခၚေတြကိုနားလည္ဖုိ႕မွတ္မိဖုိ႕စီမံထားတာျဖစ္သတဲ့။

စာကုိဖတ္ ရုပ္ပုံေတြကုိလည္းၾကည့္ အဓိပၸါယ္နားလည္ဖုိ႕ဆုိတယ္။

“ရုပ္ပုံေတြဟာျပန္လည္မွတ္မိဖုိ႕အတြက္အသုံး၀င္တယ္။”

“ဒါေၾကာင့္ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းမွာအရုပ္ေတြအျပည့္ထားတာျဖစ္တယ္။

ဆုိတဲ့မွတ္ခ်က္ေတြလည္းပါတယ္။

“ကြန္ျပဴတာာမွာလည္းအသိဥာဏ္ရွိတာပဲ။ဒီေတာ့…..”

“….စိတ္ဆိုတာ ေဆာ့ပ္၀ဲ (software) ၊ဦးေႏွာက္ဆိုတာ က ဟာ့၀ဲ(hardware)ေပါ့။”

ဆုိတဲ့ေခတ္မွီတဲ့အေတြးေတြလည္းပါတယ္။

ပုံေတြၾကည့္ရင္းမွတ္မိေအာင္လုပ္မလား။

စာေတြဖတ္ျပီးအလြတ္က်က္ျပီးမွတ္မိေအာင္လုပ္မလား။

ပညာကုိဘယ္လုိရွာၾကမလဲတဲ့။

ကဲ….စဥ္းစားရင္း ဖတ္ရင္း ေတြးရင္း အခ်ိန္ကုန္သြားရင္းနဲ႕ဖတ္ေကာငး္မယ့္စာတစ္အုပ္လုိ႕

မွတ္ခ်က္ခ်ရင္း……။

Wednesday, March 18, 2009

Book Advertisement

ေမွာ္ဆရာၾကီး၏လက္ေဆာင္မ်ား

တကၠသိုလ္ေရႊရီ၀င္း

(စိတ္ကူးခ်ဴိခ်ဴိ စာေပအႏုပညာမွ)

အခုလမွာထြက္လာတဲ့ပုံျပင္စာအုပ္ေလးက အရင္တစ္အုပ္ျဖစ္တဲ့

ထူးဆန္းေသာကမာၻလိပ္ ရဲ႕ေနာက္ဆက္တဲြျဖစ္ပါတယ္။

ပုံျပင္စာအုပ္ေလးထဲမွာႏုိင္ငံတကာပုံျပင္မ်ားလုိ႕ဆုိလုိက္ေတာ့

ႏုိင္ငံတကာထဲမွာျမန္မာလညး္ပါသေပါ့။

"ရွင္ေမြးလြန္းႏွင့္မင္းနႏၵါ"

"ငမိုးရိပ္မိေခ်ာင္း"

"က်ဴိက္ထီးရုိးဘုရားသမိုင္းပုံျပင္"တဲ့။

ေခါင္းစဥ္ျဖစ္တဲ့ ေမွာ္ဆရာၾကီး၏လက္ေဆာင္ ေတြကဘာေတြမ်ားပါလိမ့္လို႕ၾကည့္လုိက္ေတာ့….

"အသက္သခင္ေက်းဇူးရွင္ေလးကုိေက်းဇူးဆပ္တဲ့အေနနဲ႕ေပးလုိက္တဲ့လက္ေဆာင္ေတြ။

ျမင္းေဇာင္းမွာရွိတဲ့ျမင္းရယ္၊တေယာေလးတစ္လက္ရယ္တဲ့။"

"ပုံျပင္မ်ားသည္အစဥ္ႏုပ်ဴိလန္းဆန္းစြာေနာက္အဆက္ဆက္လူၾကီး၊လူငယ္၊ကေလးမ်ား၏ရင္ထဲတြင္

အဆင့္ဆင့္ကူးေျပာင္းရွင္သန္ျမဲရွင္သန္လ်က္ရွိပါသည္။"လုိ႕ဆုိထားသကဲ့သုိ႕

ပုံျပင္ေတြဆုိတာကိုယ္ငယ္စဥ္ကတည္းကၾကီးျပင္းအေဖာ္လုပ္ခဲ့ရတာေတြမို႕ဖတ္ရင္းနဲ႕ေတာင္

လြမ္းစရာေတြျဖစ္ေနရသည္မဟုတ္ပါလား။အဲဒါေပ့ါ….ငါငယ္ငယ္တုန္းကဖတ္ခဲ့ရတာ…ဖတ္ျပီးရင္းဖတ္ရင္း

နဲ႕အခ်ိန္ေတြကုန္ဆုံးေပွ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရတာ။

ကေလးဘ၀ကိုအဲသည္လုိပဲရွင္သန္ေပွ်ာ္ပုိက္ေစခ်င္သည္။ေနာက္အသက္ၾကီးလာတဲ့အခါလူၾကီးဘာ၀သိ

သင့္တာသိ၊ စိတ္ကူးထဲရွိတာကူးေပါ့။ဘာျဖစ္လုိ႕လူၾကီးစိတ္အ၀င္ခံမွာလဲေနာ္။အဲသည္လုိလူၾကီးစိတ္ေတြ

အ၀င္မခံရေလေအာင္ကေလးေတြကိုပုံျပင္ကေလးေတြေပးဖတ္ရင္းေပွ်ာ္ပုိက္ၾကပါေစသား။

Saturday, March 14, 2009

The Year of 130th Anniversary - Famous Scientist - Albert Einstein

မတ္လ ၁၄ ရက္ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ အုိင္စတုိင္းေမြးေန႕ အသက္ ၁၃၀ ျပည့္အမွတ္တရ

၁၅ - ၈ -၂၀၀၆ ထုတ္ ေအာင္ဆုဂ်ာနယ္ သိပၸံပညာကမာၻ ဂဏ တြင္ေရးသားထားေသာ

ဂ်ဴနီယာ၀င္း ၏ အယ္လ္ဘတ္အုိင္စတုိင္း အေၾကာင္းကုိအုိင္စတုိင္း အသက္၁၃၀ ျပည့္ အမွတ္တရ

အျဖစ္တင္ဆက္လိုက္သည္။

အဏုျမဴဗုံးကုိမရည္ရြယ္ဘဲလမ္းျပခဲ့မိသူ

ဂ်ဴနီယာ၀င္း

သိပၸံပညာရွင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသည္အဏုၾကည့္မွန္ေျပာင္း၊အေ၀းၾကည့္မွန္ေျပာင္းသို႕မဟုတ္ပါကဓါတ္ခဲြ

ခန္းသုံးကရိယာေတြသုံးျပီးအလုပ္လုပ္ၾကသည္။သူတုိ႕ကျပႆနာေတြ၏အေျဖကုိရွာေဖြစမ္းသပ္မူေတြလုပ္

ၾကသည္။အေျဖကိုရွာေဖြၾကသည္။Albert Einstein ကေတာ့ထုိအခ်က္ေတြႏွင့္မတူေသာသိပၸံပညာရွင္ျဖစ္ပါ

သည္။သူကသီအိုရီဆန္ေသာရူပေဗဒပညာရွင္တစ္ဦးပါ။သူကေတြ႕ရွိခ်က္ေတြကုိစမ္းသပ္ခန္းထဲမွာရွာခဲ့တာ

မဟုတ္ပါဘူး။ဦးေႏွာက္ထဲမွာ၊ေခါင္းထဲမွာရွာတာျဖစ္သည္။သူကသူ႕သီအုိရီေတြကုိစမ္းသပ္မူေတြလုပ္ျပီးသက္

ေသမျပပါဘူး။သူ႕ရဲ႕ထူးျခားျပီးၾကီးက်ယ္တဲ့ဦးေႏွာက္ကိုခ်စ္တယ္။ေမြးျမဴတယ္။အၾကံညဏ္ေတြထုတ္ေဖာ္

တယ္။ျပီးေတာ့သခ်ၤာေဖာ္ျမဴလာေတြအျဖစ္အသြင္ေျပာင္းတယ္။ဤကား Albert Einstein ၏၀ိေသသျဖစ္ေပ

သည္။

တခ်ဴိ႕ေသာ Albert Einstein (အဲလ္ဘတ္အုိင္စတုိင္း)၏သီအုိရီမ်ားကသူ႕ေခတ္သူ႕အခါထက္ကုိေရွ႕ေရာက္

လြန္းေနေသာေၾကာင့္စမ္းသပ္မူေတြဟာသိပၸံပညာရပ္ဆုိင္ရာကိရိယာေတြတုိးတက္လာေတာ့မွသာလွ်င္လုပ္

ခဲ့ၾကရေလသည္။အုိင္စတုိင္းသည္ကမာၻၾကီးကိုစၾကာ၀ဠာ၏ဥပေဒသေတြကိုေျဖရွင္းဖုိ႕တူညီတဲ့သခ်ၤာေဖာ္ျမဴ

လာေတြထုတ္ေပးခဲ့ေလသည္။သမုိင္းမွာအုိင္စတုိင္းကဲ့သို႕ေသာအလင္းစြမး္ရည္၊ကမာၻ႕ဆဲြအား၊အာကာသ၊

အခ်ိန္ဟူေသာလ်ဴိ႕၀ွက္ဆန္းၾကယ္ေသာအရာမ်ားကိုကၽြႏုိပ္တုိ႕လူသားေတြနားလည္ေအာင္အကူအညီေပးခဲ့

ေသာပုဂၢိဳလ္မရွိခဲ့ဖူးပါဘူး။

သူ႕ကုိ၁၈၇၉ ခုႏွစ္ မတ္လ ၁၄ ရက္ေန႕ဂ်ာမဏီႏုိင္ငံ Ulm ျမိဳ႕မွာေမြးသည္။သူေမြးျပီးတစ္ႏွစ္အၾကာမွာျမဴးနစ္

Munich ၏ဆင္ေျခဖုံးအရပ္သို႕ေျပာင္းေရႊ႕ေနထုိင္ခဲ့သည္။ဖခင္ကလွ်ပ္စစ္-ဓါတုစက္ရုံေသးေသးေလးပုိင္ဆုိင္

သည္။အုိင္စတုိင္း၏ဦးေလးကအဲဒီစက္ရုံမွာအလုပ္လုပ္ရင္းသူတုိ႕ႏွင့္အတူေနသည္။အုိင္စတုိင္း၏မိခင္ကဂီတ

ကုိစိတ္၀င္စားျပီးသူမေၾကာင့္ပင္တေယာထုိးပညာကုိအသက္ေျခာက္ႏွစ္မွာသင္ၾကားခဲ့ရသည္။အဲဒီတေယာ

ေလ့က်င့္ခန္းေတြကုိသေဘာမက်ေသာ္ျငားလည္းေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့မုိဇက္၏တေယာဂီတကုိေကာင္းေကာင္း

ထုိးႏုိင္ခဲ့သည္အထိကၽြမ္းက်င္ခဲ့ပါသည္။ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ကသင္ခဲ့ေသာတေယာထုိးသည့္အတတ္သည္သူ႕

ဘ၀တစ္ခုလုံးကုိလႊမ္းျခဳံခဲ့ပါသည္။သူ႕ဘ၀၏စိတ္အပင္ပန္းေျဖစရာဘ၀၏အႏွစ္သာရကုိခံစားဖို႕ရာျဖစ္ခဲ့ေလ

သည္။

အုိင္စတုိင္းသည္ကေလးတုန္းကသာမန္ကေလးတစ္ေယာက္အဆင့္ပင္မမီေခ်။စကားေျပာအလြန္ေႏွးေကြးကာ

သင္ၾကားဖုိ႕အလြန္ခက္ခဲေသာေၾကာင့္မိဘမ်ားကသူ႕ကုိထုံထုံအအျဖစ္သြားမည္ကုိစုိးရိမ္ခဲ့ၾကရသည္။သူ႕က

ေလးဘ၀မွာရြယ္တူကေလးေတြႏွင့္ခဲြထြက္ကာတစ္ကုိယ္တည္းေနရင္းသူ႕အခ်ိန္ေတြကကုိစိ္တ္ကူးယဥ္ကာ

ဘာမွမလုပ္ဘဲကုန္လြန္ခဲ့ေလသည္။သူကခြန္အားသုံးျပီးလုပ္ရေသာအလုပ္ေတြ၊ေျပးလႊားေဆာ့ရေသာကစား

နည္းေတြ၊ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ေတာ့စစ္တုိက္တမ္းကစားရတာကိုပင္မုန္းတီးသူျဖစ္ေလသည္။သူတုိ႕ေနရေသာ

ရပ္ကြက္ကဂ်ာမန္စစ္စခန္းေတြနဲ႕နီးစပ္လ်က္ရွိေသာ္လည္းအုိင္စတုိင္းကေတာ့လက္နက္ကရိယာေတြကိုသ

ေဘာမက်၊ေျပးလႊားလွဴပ္ရွားရတာကိုမႏွစ္သက္ႏုိင္၊သူၾကီးျပင္းလာရပုံကေတာ့သက္ေတာင့္သက္သာမရွိလွ

ေပ။ျပီးေတာ့သူကစက္ရုပ္လူသားေတြလိုလည္ပတ္လွဴပ္ရွားေနရသည့္သေဘာသဘာ၀ကိုလည္းမနွစ္သက္

သူျဖစ္သည္။

အုိင္စတုိင္းမိဘမ်ားကဂ်ဴးလူမ်ဴိးမ်ားျဖစ္ၾကေသာ္လည္းသူတုိ႕ကဘာသာေရးအယူကုိစိတ္မ၀င္စားၾကေပ။အုိင္

စတုိင္းကုိအနီးဆုံးကက္သလစ္ေက်ာင္းကိုပို႕ခဲ့ၾကသည္။အုိင္စတုိင္းမွာငယ္စဥ္ကစာည့ံလြန္းသျဖင့္ဆရာဆရာမ

မ်ားက"ထုံထုိ္င္းျပီးေရွ႕မတက္တဲ့ေကာင္ကေလး"ဟုေခၚခဲ့ၾကသည္။သူကလည္းေက်ာင္းတက္ရတာမေပွ်ာ္ပါ။

ေက်ာင္းသားမ်ားမွာသင္ၾကားမူကိုအလြတ္က်က္ျခင္းျဖင့္သာျဖတ္သန္းခဲ့ၾကရသည္။ဘာသာရပ္ကုိေဆြးေႏြး

မူခ်ဴိ႕ယြင္းေနသျဖင့္နက္နက္နဲနဲစိတ္၀င္စားမူကိုဦးမေဆာင္ႏုိင္ျဖစ္ခဲ့ၾကရသည္။

အုိင္စတုိင္းကသူ႕ငယ္ဘ၀မွာအေရးအပါဆုံးျဖစ္ရပ္ႏွစ္ခုရွိသည္ဟုဆုိသည္။သူအသက္ ၅ ႏွစ္မွာဖခင္ျဖစ္သူက

လက္ေဆာင္ေပးေသာသံလုိက္အိ္မ္ေျမွာင္ရရွိခဲ့ျခင္းႏွင့္အသက္ ၁၂ ႏွစ္မွာယူကလစ္(Euclid)၏ဂ်ီၾသေမၾတီကုိ

သင္ၾကားရျခင္းျဖစ္သည္တဲ့။သူက"ငယ္ရြယ္စဥ္မွာဒီလုိစာအုပ္မ်ဴိးကုိမသင္ယူခဲ့ဖူးရင္ေတြးေခၚယူဆျခင္းကို

အေျခခံေသာစူးစမ္းရွာေဖြသူျဖစ္မလာႏုိင္ပါဘူး" ဟုဆုိပါသည္။

အုိင္စတုိင္း အသက္ ၁၅ ႏွစ္မွာဖခင္ျဖစ္သူကသူ၏လွ်ပ္စစ္လုပ္ငန္းကုိလုပ္ဖုိ႕တုိက္တြန္းအားေပးခဲ့သည္။

အုိင္စတုိင္းကသူ၏ေလ့လာစူးစမ္းမူကုိရပ္မျပစ္ခ်င္ပါ။သူစိတ္၀င္စားတာကသခ်ၤာႏွင့္ရူပေဗဒ၊သူကရူပေဗဒ

ဆရာျဖစ္ခ်င္သည္ဟုအစီအစဥ္ဆဲြထားသည္။ဖခင္ျဖစ္သူကသူ႕အလုပ္ခ်ဲ႕ထြင္ရာအီတလီရွိMilanမီလန္သုိ႕

ေရႊ႕ေျပာင္းခဲ့၇ာအုိင္စတုိင္းကMunich ျမဴးနစ္မွာေက်ာင္းတက္ျပီးဒီပလုိမာရယူဖုိ႕ေနခဲ့သည္။သူ႕ဦးေႏွာက္

ကသခ်ၤာဘာသာရပ္မွာတျခားသူေတြေရွ႕ကေရာက္သေလာက္တျခားဘာသာရပ္ေတြမွာေလးလံထုိင္းမွဴိင္း

လြန္းလွသည္။ေနာက္ေတာ့အုိင္စတုိင္းမွာေက်ာင္းမွထြက္ခဲ့၇ျပီးဖခင္ရွိရာအီတလီသုိ႕ေရာက္ခဲ့သည္။

အီတလီမွာေနေသာေခတၱအခ်ိန္ကာလေလးမွာသူ႕ဘ၀ေရွ႕ေရးကုိစဥ္းစားမိခဲ့သည္။သူဆုံးျဖတ္ထားသည့္

အတုိင္းပင္ဆြစ္ဇာလန္ရွိ Zurich ေက်ာင္းမွာ၀င္ခြင့္စာေမးပဲြ၀င္ေျဖသည္။သူ႕သခ်ၤာအမွတ္ကျမင့္ေသာလည္း

ဘာသာရပ္ႏွင့္ဇီ၀ေဗဒမွာအားနည္းေသာေၾကာင့္စာေမးပဲြက်သည္။သုိ႕ရာတြင္ Zurich ဘာသာရပ္ဆုိင္ရာ

ေက်ာင္းမွဒါရုိက္တာကသူ၏သခ်ၤာစြမ္းရည္အေပၚအံ့ၾသေက်နပ္ေသာေၾကာင့္ဆြစ္ဇာလန္တြင္လုိအပ္ေသာ

ေနရာတစ္ေနရာအတြက္၀င္ခြင့္ကိုျဖည့္ေပးခဲ့သည္။အုိင္စတုိ္င္းမွာအလြန္ေပွ်ာ္ရႊင္ခဲ့၇ျပီးျမဴးနစ္ႏွင့္ဘာမွမဆုိင္

ေသာဆက္ဆံေရးတုိ႕ေၾကာင့္ေက်နပ္ခဲ့ရသည္။အဲဒီမွာေက်ာင္းသားေတြႏွင့္ေဆြးေႏြးဖို႕၀န္မေလးေခ်။ဒါဟာ

သူ႕ဘ၀မွာအလြန္ႏွစ္သက္သေဘာက်ေသာေက်ာင္းကုိေတြ႕ရွိခဲ့ျခင္းပါပဲ။ေနာက္ေတာ့အဲဒီမွာျပီးဆုံးေအာင္

တက္ခဲ့ျပီးေနာက္သူအရင္ကေလွ်ာက္ခဲ့ေသာ Zurich ဘာသာရပ္ဆုိင္ရာေက်ာင္းမွာ၀င္ခြင့္ရခဲ့ေလေတာ့

သည္။

အိုင္စတုိ္င္းဘယ္ေလာက္ပဲေတာ္ေတာ္၊ပါေမာကၡေတြကသူ႕အတြက္ဘယ္လိုပဲေထာက္ခံသည္ျဖစ္ေစ၊ေနေရး

ထုိင္ေရးစားေသာက္ေရးအတြက္ေငြေၾကးမျပည့္စုံမူေၾကာင့္ဆြစ္ဇာလန္ရွိရုံးတစ္ရုံးမွာစာေရးအလုပ္ကုိ ၁၉၀၂

ခုႏွစ္မွာ၀င္လုပ္ခဲ့ရသည္။ဆရာအလုပ္ႏွင့္ေတာ့ေ၀းခဲ့ရသည္။သုိ႕ေသာ္အုိင္စတုိင္းအတြက္အဆင္ေျပခ်င္ေတာ့

သူ႕မွာလစာလည္းရ၊အလုပ္ကလည္းလြယ္ကူသက္သာကာသူ႕မွာစဥ္းစားဖုိ႕အခ်ိန္ေတြမ်ားစြာရခဲ့ေလသည္။

စာေရးအလုပ္လုပ္ေနစဥ္ ၁၉၀၅ ခုနွစ္မွာအဏုျမဴဗုံးကုိဦးေဆာင္ေပးမည့္သီအုိရီတစ္ခုကိုအုိ္င္စတုိင္းကေဖာ္

ထုတ္ခဲ့မိေလေတာ့သည္။စာအုပ္အမည္က Special Theory of Relativity ျဖစ္သည္။တခ်ဴိ႕ေသာသိပၸံပညာရွင္

ေတြကထုိစာအုပ္ကို"သမိုင္း၏အေရးအၾကီးဆုံးအခ်က္အလက္မ်ား"ဟုေခၚခဲ့ၾကသည္။

သုိ႕ေသာ္လည္းအစပုိင္းထုိစာအုပ္မွာသိပၸံပညာရွင္ေတြ၏အားေပးမူကိုမရခဲ့ပါဘူး။အေၾကာင္းကေတာ့အုိင္စတုိ္င္း

ကသူ႕ရဲ႕စာအုပ္ထဲမွာသိပၸံပညာရွင္ေတြ၏အမွားေတြကုိေထာက္ျပထားျပီးျပန္စစ္ေဆးဖို႕တြန္းအားေပးထားလုိ႕

ျဖစ္ေလသည္။သို႕ေသာ္ ၁၉၁၂ ခုႏွစ္မွာသူ႕ကိုဆန္႕က်င္မူေတြေပ်ာက္ကြယ္ကုန္ကာသိပၸံပညာကမာၻၾကီးကသူ႕

ကိုအထင္ကရသိပၸံပညာရွင္ၾကီးအျဖစ္အသိအမွတ္ျပဳခဲ့ၾကေလသည္။

မထင္မရွားစာေရးဆရာေလးဘ၀ကေနကမာၻေပၚမွာထင္ရွားေသာပုဂၢိဳလ္ျဖစ္လာရသည္။သူ႕ကုိဥေရာပတကၠ

သိုလ္ေတြကေဟာေျပာေပးဖုိ႕သင္တန္းပို႕ခ်ဖို႕ဖိတ္ၾကားခဲ့ၾကသည္။ ၁၉၁၄ ခုႏွစ္ဘာလင္တကၠသုိလ္မွာရူပေဗ

ဒပါေမာကၡျဖစ္လာသည္။အဲဒီမွ ၁၉ ႏွစ္ေလာက္လုပ္ခဲ့သည္။ ၁၉၂၁ ခုႏွစ္မွာႏုိဘယ္ဆုရခဲ့သည္။

အိုင္စတုိ္ငး္၏ဘ၀လုံး၀ဥႆုံေျပာင္းလဲခဲ့ရတာ ၁၉၃၃ ခုႏွစ္မွာျဖစ္သည္။ ၁၉၃၃ ခုႏွစ္ Adolf Hitler ဟစ္တလာ

အာဏာရွိခ်ိန္မွာအုိင္စတုိ္င္းက Princeton တကၠသိုလ္မွာဧည့္သည္ပါေမာကၡျဖစ္ေနသည္။ဒီရာထူးက ၁၉၃၂

ဒီဇင္ဘာလမွာရယူခဲ့တာျဖစ္ေလသည္။ဟစ္တလာကဂ်ာမဏီမွာတန္ခိုးအာဏာက်ယ္ျပန္႕လာကာဂ်ဴးေတြကို

သုတ္သင္ေနျပီးဂ်ဴးေပါင္းမ်ားစြာကုိဖမ္းဆီးခဲ့သည္။ဟစ္တလာကကမာၻၾကီးကုိအုပ္စုိးမည္ဟုေၾကြးေၾကာ္ခဲ့သည္။

သူကဒုတိယကမာၻစစ္ကုိစတင္ခဲ့သူပါပဲ။

အုိင္စတုိင္းဟာဟစ္တလာရဲ႕နာဇီ၀ါဒရက္စက္ယုတ္မာမူေတြကိုဆန္႕က်င္ေျပာဆုိခဲ့မူေတြေၾကာင့္ဟစ္တလာ

ကသူ႕အိမ္ကုိဖ်က္ဆီးပစ္ကာသူပုိင္ဆိုင္သမွ်ေတြသိမ္းယူခဲ့ေလသည္။သူ႕ကုိဖမ္းမိရင္ေငြေၾကးေျမာက္မ်ားစြာ

ေပးမည္ဟုေၾကညာခ့ဲသည္။ကမာၻေပၚမွာအေတာ္ဆုံးသိပၸံပညာရွင္အုိင္စတုိ္ငး္ဟာအိမ္ေျခယာမဲ့ဘ၀ကုိေရာက္

ခဲ့ရေလသည္။သို႕ေသာ္အုိ္င္စတုိင္းက New Jersery ရွိ Princeton တကၠသုိလ္မွ Institute for Advanced

Study ေက်ာင္းမွဖိတ္ၾကားမူျဖင့္အဖဲြ႕၀င္ျဖစ္ကာအေမရိကသို႕ေရာက္ခဲ့ရသည္။ ၁၉၃၃ ခုႏွစ္မွသည္ ၂၂ ႏွစ္

တုိင္အလုပ္လုပ္ရင္းအသက္ရွင္ခဲ့ကာတကၠသုိလ္ပရ၀ုဏ္မွာလူေသးေသးေလး အျဖဴေရာင္ဆံပင္ဘုတ္သုိက္

ႏွင့္အိမ္မွရုံး သို႕ရာသီဥတုကိုမမူပဲေန႕စဥ္လမ္းေလွ်ာက္သြားသူအျဖစ္လူသိမ်ားခဲ့ပါသည္။ ၁၉၄၀ မွာအေမရိ

ကန္ႏုိင္ငံသားအျဖစ္ခံယူခဲ့သည္။

၁၉၄၅ ခုႏွစ္မွာအေမရိကန္ကဒုတိယကမာၻစစ္ကိုအဏုျမဴဗုံးႏွင့္ပဲြသိမ္းလုိက္ေလသည္။အဲဒီအဏုျမဴဗုံး၏အ

ေျခခံသေဘာတရားကအုိင္စတုိင္း၏ ၁၉၀၅ ခုႏွစ္အယူအဆသီအိုရီကုိအေျချပဳထားသည္။အဲဒီမွာ"အစုိင္အခဲ

ကုိစြမး္အင္အျဖစ္ေျပာငး္ႏုိင္သည္။စြမ္းအင္ကေနအစုိင္အခဲအျဖစ္ေျပာင္းႏုိင္သည္"ဟူေသာသီအိုရီကုိအုိင္စတုိင္း

ကခ်ျပထားသည္။ဒီအရင္သိပၸံပညာရွင္ေတြအားလုံးကုိဆန္႕က်င္ထားေသာအဆုိတစ္ခုျဖစ္သည္။

၁၉၃၉ ခုႏွစ္မွာအိုင္စတုိင္းကသမၼတ Franklin D.Roosevelt ဖရင္ကလင္ရို႕စဗက္ထံစာတစ္ေစာင္ေရးသားခဲ့

သည္။စာထဲမွာသူ႕ေဖာ္ျမဴလာကုိအေျခခံကာသာမန္ဗုံးကုိစမ္းသပ္မူအစီအစဥ္လုပ္ေနေသာ E Femin ႏွင့္

L Szilard တုိ႕ႏွင့္ပတ္သက္လ်က္ရွိပါသည္။သူလုပ္ခဲ့ေသာအလုပ္ဟာဖ်က္ဆီးျခင္းႏွင့္ေသေၾကပ်က္ဆီးမူကုိ

ဦးေဆာင္ဖုိ႕အတြက္မရည္ရြယ္ခဲ့ပါဘူးတဲ့။သူ႕ဘ၀မွာအၾကီးအက်ယ္ေနာင္တရခဲ့မိတာဟာသိပၸံပညာဟာလူသား

ေတြအက်ဴိးျပဳရမည့္လက္နက္အစားလက္နက္သဖြယ္အသုံးခ်ခံခဲ့ရျခင္းျဖစ္ေလသည္။အုိ္င္စတုိင္းဟာအဏုျမဴ

ဗုံးႏွင့္တကြဆုိးရြားတဲ့ထိခိုက္မူေတြကိုကာကြယ္ဖုိ႕ကမာၻၾကီးျငိမ္းခ်မ္းဖု႕ိစည္းလုံးၾကပါစုိ႕ဟုႏုိင္ငံတကာကုိတုိက္

တြန္းခဲ့ပါသည္။

အိုင္စတုိင္းဟာစၾကာ၀ဠာရဲ႕လ်ဴိ႕၀ွက္ခ်က္ကုိအေျဖရွာခဲ့သူပါ။သူ႕ကုိယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕ႏူးညံ့ေသာ၊သိကၡာရွိ

ေသာ၊ရုိးသားေသာလူသားတစ္ေယာက္အျဖစ္အမွတ္ရေနၾကပါသည္။အုိင္စတုိ္င္းဟာ ၁၉၅၅ ခုႏွစ္ဧျပီလ

၏ ၁၈ ရက္ အသက္ ၇၆ ႏွစ္အရြယ္မွာကြယ္လြန္ခဲ့ပါသည္။ကမာၻၾကီးအားအသိပညာတခါးကိုဖြင့္ေပးခဲ့သူ

သိပၸံပညာတံခါးကုိဖြင့္ေပးခဲ့သူသိပၸံပညာရွင္ၾကီးအျဖစ္၎၊သမိုင္းမွာစဥ္းစားေတြးေခၚပညာရွင္ၾကီးအျဖစ္၎၊

သူ႕အမည္ထင္က်န္ရစ္ခဲ့ျပီျဖစ္ပါသည္။

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

ဒုတိယကမာၻစစ္မွာအသုံးျပဳခဲ့ေသာအဏုျမဴဗုံးကုိအေျခခံအားျဖင့္လမ္းညႊန္ခဲ့ေသာအိုင္စတုိ္င္း၏သီအိုရီ။

အစုိင္အခဲမွစြမ္းအင္၊စြမ္းအင္မွအစုိင္အခဲသုိ႕ေျပာင္းႏုိင္ေသာမွတ္ခ်က္ကုိအခုလုိခပ္ရုိးရိုးညီမွ်ျခင္းျဖင့္ဆုိ

ခဲ့သည္။ E = mc2။ E သည္ Energy(စြမ္းအင္)၊ m သည္ အစုိင္အခဲျဖစ္၍ c သည္ အလင္း၏အလ်င္ျဖစ္

သည္။အလင္း၏အလ်င္သည္တစ္စကၠန္႕ ၁၈၆,၀၀၀ မိုင္သုိ႕မဟုတ္ တစ္မိႏွစ္ကုိ ၆၀,၀၀၀,၀၀၀,၀၀၀ေပ

မွ်ၾကီးမားလွသည္။ energy သည္အစုိင္အခဲဘယ္ေလာက္ေသးပါေစ၊ၾကီးမားေသာ energy ကုိအထက္ပါ

ညီမွ်ျခင္းျဖင့္ရႏုိင္၏။ဥပမာျပရလွ်င္တစ္ေပါင္အေလးရွိေသာမီးေသြးတစ္တုံးျဖင့္သန္း ၁ ေသာင္းကီလို၀ပ္

ထက္ပိုေသာ energy ကိုရႏုိ္င္သည္။ဒီေတာ့ ၁၀ ေပါင္အေလးရွိေသာအစုိင္အခဲသည္တစ္ကမာၻလုံးကုိ

တစ္လလွ်ပ္စစ္ဓါတ္အားေပးႏုိင္သည္ဟုဆုိရေပမည္။ဤကားအုိင္စတုိင္း၏ထူးျခားေသာဦးေႏွာက္မွရလာ

ေသာရရွိခ်က္ပင္ျဖစ္ေပေတာ့သည္။

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

အယ္ဘတ္အုိင္စတုိင္းႏွင့္ေမြးေန႕ရက္တူတဲ့ျမန္မာျပည္ကနံမယ္ေက်ာ္စာေရးဆရာေတြကိုသိပါသလား။

ဟဲဟဲ….

ဘယ္သူမ်ားျဖစ္မလဲလုိ႕ေတြးမေနပါႏွင့္ေတာ့။အခုပဲအေျဖေပးလုိက္မယ္။

သိခ်င္ရင္ေအာက္ကပို႕စ္ကိုဆက္ဖတ္လုိက္ပါေတာ့။

ေငြစင္ေရာ္

HAPPY BIRTHDAY TO US - MAUNGYIT & JUNIORWIN

အမႊာေမာင္ႏွမ ေမာင္ရစ္နွင့္ဂ်ဴနီယာ၀င္းတုိ႕၏ေမြးေန႕မတ္လ ၁၄ရက္ေန႕မွာ

သူတုိ႕ႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္း အမွတ္တရ တင္ဆက္ေပးလုိက္သည္။

 

ေမာင္ရစ္၊ဂ်ဴနီယာ၀င္း

 

ဘ၀အစ

 

ေမာင္ရစ္ႏွင့္ဂ်ဴနီယာ၀င္းသည္(အဂၤလိပ္စာဆရာၾကီးဦးခင္ေမာင္လတ္-စာေရးဆရာမၾကီးေဒၚခင္မ်ိဴးခ်စ္)

တုိ႕၏ေျမးမ်ားျဖစ္ကာေဒါက္တာခင္ေမာင္၀င္း(ပါေမာကၡ(ျငိမ္း)သခ်ၤာဌာနရန္ကုန္တကၠသုိလ္)-

တကၠသုိလ္ေရႊရီ၀င္းတို႕၏သားသမီးအမႊာေမာင္ႏွမျဖစ္သည္။၁၉၆၈ ခုႏွစ္မတ္လ ၁၄ရက္တြင္ေမြးဖြားခဲ့သည္။

ငယ္စဥ္ကပညာေရးတကၠသုိလ္ေလ့က်င့္ေရးေက်ာင္း(ကမာရြတ္)၊ပုသိမ္ျမိဳ႕မူလတန္းေက်ာင္း၊ရန္ကုန္စိန္႕ေအာ္ 

ဂတ္စတင္းတို႕တြင္တက္ေရာက္ပညာသင္ၾကားခဲ့ျပီးပညာေရးတကၠသုိ္လ္ေလ့က်င့္ေရးေက်ာင္းတြင္ဆယ္တန္း

ေအာင္ ခဲ့သည္။

ေမာင္ရစ္သည္၁၉၉၃ခုနွစ္တြင္ရန္ကုန္စက္မူတကၠသုိလ္မွBE(Electrical)ဘဲြ႕ကို၎၊ဂ်ဴနီယာ၀င္းသည္

၁၉၉၃ခုႏွစ္တြင္သခ်ၤာဘာသာျဖင့္BSc(Hons)ဘြဲ႕၊၁၉၉၇ခုနွစ္တြင္မဟာ သိပၸံသခ်ာၤဘဲြ႕MSc (Maths)

ဘဲြ႕ႏွင့္ ၁၉၉၉ခုႏွစ္တြင္AllianceFrancaise(Yangon)တြင္ျပင္သစ္ဘာသာတက္ေရာက္သင္ၾကားခဲ့ရာ

၂၀၀၅ခုႏွစ္တြင္ျပင္သစ္ဘာသာဒီပလုိမာကို၎ရရွိခဲ့သည္။

 

ေမာင္ရစ္၏ဘ၀စာမ်က္ႏွာ

ေမာင္ရစ္သည္ရန္ကုန္စက္မူတကၠသိုလ္တြင္ပညာသင္ၾကားရင္းႏွင့္ပင္ကာတြန္းေဘာက္စ္၌အေတာ

အသင့္နာမည္ရေနေသာကာတြန္းသမားတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့သည္။BE ဘဲြ႕ကိုရရွိျပီးေနာက္တြင္အျပင္

ကြန္ျပဴတာသင္တန္းမ်ားတြင္ကြန္ျပဴတာအတတ္ပညာကုိေလ့လာလုိက္စားခဲ့ကာသူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္

ကုိ္ယ္ပုိင္ကြန္ျပဴတာဆုိ္င္ဖြင့္ႏုိ္င္ခဲ့သည္။ေမာင္ရစ္သည္ကြန္ျပဴတာကၽြႊမ္းက်င္သူတစ္ေယာက္အျဖစ္၎၊

ကာတြန္းဆရာတစ္ေယာက္အျဖစ္၎၊စာေရးဆရာတစ္ေယာက္အျဖစ္၎ရပ္တည္ေနထု္ိင္လ်က္ရွိပါ

သည္။

 

ဂ်ဴနီယာ၀င္း ၏ ဘ၀စာမ်က္ႏွာ

 

ဂ်ဴနီယာ၀င္းသည္တကၠသိုလ္ေနာက္ဆုံးနွစ္မ်ားတြင္တကၠသိုလ္ဆရာအျဖစ္အလုပ္လုပ္ဖုိ႕ဘ၀ရည္

မွန္းခ်က္ရွိခဲ့ေသာလည္းနည္းျပစာေမးပဲြမ်ားကုိေျဖဆိုက်ရုဴံးခဲ့ျခင္း၊MSc ဘဲြ႕ကုိရရွိျပီးနည္းျပအင္တာဗ်ဴး

တြင္က်ရူံးခဲ့ျခင္း၊PhDတက္ေရာက္လုိေသာဆႏၵျဖင့္ေရးေျဖအင္တာဗ်ဴး(၁၉၉၉)ေျဖဆုိေအာင္ျမင္ျပီးေသာလည္း

အမွန္တကယ္တက္ေရာက္ရမည့္အခ်ိန္တြင္ျပင္ပေက်ာင္းသားလက္မခံေတာ့ေသာေၾကာင့္တက္ေရာက္

ခြင့္မရျပန္ျခင္းတုိ႕ေၾကာင့္စာေရးဆရာဘ၀သုိ႕မရည္ရြယ္ပဲေရာက္ရွိခဲ့ရေၾကာင္းကိုသူေရးသားခဲ့ေသာ

ေဆာင္းပါးမ်ားတြင္ေတြ႕ရွိခဲ့ရပါသည္။သို႕ရာတြင္အဘြားျဖစ္သူေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ေသာစာေပအေမြကုိ

ျမတ္ႏုိးခဲ့ပါေၾကာင္းကိုသူေရးသားခဲ့ေသာ"စာေရးဆရာျဖစ္ခ်င္တယ္"ေဆာင္းပါးတြင္ေတြ႕ရွိခဲ့ရပါသည္။

သူတတ္ေရာက္ခဲ့ေသာသခ်ၤာေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းကသခ်ၤာဆရာၾကီး၏မ်ဴိးဆက္အျဖစ္သူ႕အားခ်ဴိးႏွိမ္

ဆက္ဆံခဲ့ေသာသခ်ၤာတကၠသိုလ္ပတ္၀န္းက်င္ကုိနာက်ည္းခဲ့မူမ်ား၊ျပင္သစ္စာတက္ေရာက္ခဲ့စဥ္ကျပင္သစ္

စာဒီပလုိမာရရွိဖုိ႕ၾကိဳးစားအားထုတ္ခဲ့ရျပီးမွန္းခ်က္ႏွင့္ႏွမး္ထြက္မကိုက္ခဲ့ပုံမ်ားကုိလည္းသူေရးသားခဲ့ေသာ

ေဆာင္းပါးမ်ားစြာတြင္ေတြ႕ရွိခဲ့ရပါသည္။ယခုေတာ့စာေရးသည့္အလုပ္ကုိပင္ေဇာက္ခ်လုပ္ကုိင္လ်က္ရွိ

ေနပါသည္။  

 

 

သူတုိ႕ႏွစ္ဦး၏စာေပဘ၀

 

ေမာင္ရစ္သည္ရန္ကုန္စက္မူတကၠသိုလ္တြင္ပညာသင္ၾကားေနရင္းျဖင့္ကာတြန္းေဘာက္စ္တြင္ကာတြန္းမ်ား

အမ်ားအျပားေရးဆဲြခဲ့သည္။၁၉၉၁ ခုႏွစ္မွစ၍အေတြးအျမင္မဂၢဇင္းတြင္ "စာဖတ္တာ"ဟူေသာေဆာင္းပါးျဖင့္

စာေပေလာကထဲသုိ႕၀င္လာခဲ့သည္။ထုိ႕ေနာက္အေတြးအျမင္တြင္ပင္ကေလးအေတြး၊ဘ၀၏ရည္မွန္းခ်က္၊ပုံျပင္

မ်ား၊ စာနယ္ဇင္း၊ခါးသီးတဲ့အမွန္၊နည္းပညာေတာ္လွန္ေရး၊ေပမွီေထာင့္မွီ၊ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ရဲ႕ဘဘၾကီး၊အင္တာနက္

ထဲမွာ ေမာင္ရစ္ကိုထားရစ္ခဲ့ အစရွိသျဖင့္ေဆာင္းပါးမ်ားစြာေရးသားခဲ့သည္။

ကာတြန္းေမာင္ရစ္အမည္ျဖင့္ဖခင္ျဖစ္သူ၏သခ်ာ ၤေဆာငး္ပါးမ်ားႏွင့္ Working People Daily သတင္းစာမ်ား

(၁၉၈၇-၈၈)တြင္ဖခင္ျဖစ္သူ၏ေဆာင္းပါးမ်ားအတြက္ကာတြန္းတုိမ်ား မ်ားစြာေရးဆဲြခဲ့သည္။

ထုိ႕ျပင္အဂၤလိပ္စာသင္ခန္းစာကာတြန္းမ်ားျဖစ္ေသာ "ေရႊမိႏွင့္အဂၤလိပ္စာ"ကာတြန္းတစ္မ်က္ႏွာမ်ားကုိလစဥ္

မဂၤလာေမာင္မယ္ မဂၢဇင္းတြင္၁၉၉၆ခုႏွစ္ေလာက္အထိေရးသားခဲ့သည္။

၁၉၉၂ ခုႏွစ္တြင္ပညာေရးဗ်ဴရုိအတြက္အသုံးလုံးစာအုပ္မ်ားျဖစ္ေသာ"လက္ဖ်န္႕ေတာင္းရန္မလိုပါ။"

"ေဒၚလွတင့္တာ၀န္ေက်ပါသည္""စာအုပ္အဌားဆုိင္ကေလး"အစရွိေသာသရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီမ်ားျဖင့္ေရး

သားသရုပ္ေဖာ္ခဲ့သည္။

ဖခင္ျဖစ္သူေဒါက္တာခင္ေမာင္၀င္းေရးသားခဲ့ေသာ"အေျခခံသခ်ၤာသစ္" စာအုပ္တြင္အတြင္းသရုပ္ေဖာ္ပုံမ်ားကို

၁၉၉၁(ေလာကသစ္စာေပ)တြင္ေရးဆဲြေပးခဲ့သည္။ ထုိ႕အျပင္အဖြားျဖစ္သူေရးသားခဲ့ေသာ "Gift of laungter"

အဂၤလိပ္စာအုပ္ ၁၉၉၅ခုႏွစ္(ပါရမီစာေပ)အတြက္အတြင္းအျပင္မ်က္ႏွာဖုံးပုံမ်ားကုိေရးဆဲြေပးခဲ့သည္။

ညီမျဖစ္သူဂ်ဴနီယာ၀င္း၏သိပၸံေဆာင္းပါးတစ္ခ်ဴိ႕အတြက္ကာတြန္းပုံမ်ားႏွင့္English for All မဂၢဇင္းကဗ်ာ

တခ်ဴိ႕အတြက္ကာတြန္းပုံတခ်ဴိ႕ေရးဆဲြေပးေနဆဲျဖစ္သည္။

ယခုအခ်ိန္ထိေမာင္ရစ္အမည္ျဖင့္ေဆာင္းပါးမ်ား၊ကာတြန္းမ်ားေရးဆဲြေနဆဲျဖစ္ပါသည္။

 

 

ဂ်ဴနီယာ၀င္းသည္၁၉၉၆ခုနွစ္တြင္"ဆက္ခံသူ"အမည္ရွိေသာေဆာင္းပါးျဖင့္ အေတြးအျမင္တြင္ ေဆာင္းပါးမ်ား

စတင္ေရးသားခဲ့ရာမွစာေပနယ္သုိ႕ေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။ေနာက္ပုိင္းတြင္အေတြးအျမင္၊စတုိင္သစ္၊

ေအာင္ဆုဂ်ာနယ္၊ခ်င္းတြင္း၊ပိေတာက္ပြင့္သစ္္၊ခ်ယ္ရီ၊ပူတူတူေလး၊English For All ႏွင့္ The light of

Englishမဂၢဇင္းမ်ားတြင္ ေဆာင္းပါးေပါင္း ၁၇၀ ေက်ာ္ေရးသားေဖာ္ျပခဲ့ ျပီးျဖစ္ပါသည္။

၂၀၀၇ ခုႏွစ္ထြန္းစာေပေဖာင္ေဒးရွင္းမွခ်ီးျမွင့္ေသာကေလးလူငယ္ဘာသာျပန္ဆုအျဖစ္
အဲလစ္ႏွင့္အံ့ဖြယ္ကမာၻ  စာအုပ္ဆုရရွိခဲ့သည္။

ထြက္ရွိျပီးခဲ့ေသာစာအုပ္မ်ားမွာ

၁။ လူ႕စြမ္းအားႏွင့္ပ်ံသန္းျခင္း(၂၀၀၄ )(ေဒါင္းစာေပ)      

၂။ ဆယ့္ႏွစ္လရာသီပန္းမ်ားနွင့္ပဲြေတာ္မ်ား(ေဒၚခင္မ်ိဴးခ်စ္၏ မူရင္းအဂၤလိပ္စာႏွင့္တဲြ၍) (၂၀၀၄ )(ေဒါင္းစာေပ)

၃။ ေကာင္းကင္ရံမွယွဥ္ျပိဳင္မူမ်ားႏွင့္သိပၸၸံပညာ၏တီထြင္ဆန္းသစ္မူမ်ား(၂၀၀၅)(မုံေရြးစာေပ)

၄။ သခ်ၤာအဘိဓာန္ (၂၀၀၅ )(ေဒါက္တာခင္ေမာင္၀င္းႏွင့္တဲြ၍)(ဓူ၀ံစာေပ)

၅။ ေတြးမိေသာအေတြးမ်ားႏွင့္ အေတြးအျမင္ေဆာင္းပါးမ်ား(၂၀၀၆)(အေတြးအျမင္မွေဆာင္းပါး၂၉ပုဒ္စုစည္းမူ)  (ယူနတီစာေပ)

၆။ အဲလစ္ႏွင့္အံ့ဖြယ္ကမာၻ ( ၂၀၀၆ ) (မုံေရြးစာေပ)

၇။ကာမူးမိတ္ဆက္ (၂၀၀၈)(မုံေရြးစာေပ)

တုိ႕ျဖစ္ၾကသည္။

ယခုအခ်ိန္ထိလစဥ္အေတြးအျမင္တြင္ေရးေနက်ေဆာင္းပါးမ်ား၊TheLightOfEnglish မဂၢဇင္းတြင္

Grammar and Composition Wren and Martinကိုဘာသာျပန္"အထက္တန္းအဆင့္အဂၤလိပ္သဒၵါ"

အမည္ျဖင့္လစဥ္အခန္းဆက္မ်ား ၊EnglishForAll တြင္လစဥ္အဂၤလိပ္ကဗ်ာခံစားမူမ်ား၊

အပတ္စဥ္ထုတ္ဂ်ာနယ္ျဖစ္ေသာ သိပၸံႏွင့္နည္းပညာ၈်ာနယ္တုိ႕တြင္ "စြယ္စုံက်မ္း" အမည္ျဖင့္

အခန္းဆက္ေဆာင္းပါးမ်ားေရးသားေနဆဲျဖစ္ပါသည္။

 

ေမာင္ရစ္ႏွင့္ဂ်ဴနီယာ၀င္းတုိ႕ေမြးေန႕မွာေပွ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ။

ေငြစင္ေရာ္

 

 

Wednesday, March 11, 2009

March - TaBaung La in Myanmar Calendar

မတ္လစကား

 

ပူျပင္းေျခာက္ေသြ႕ေသာေႏြရာသီပါပဲ။

ေဟာဒီမတ္လပူျပင္းလွတဲ့ေႏြကာလမွာေရသိပ္မလုိတဲ့ပန္းကေလးေတြပြင့္ၾကပါရဲ႕။

အာဖရီကန္ႏွင္းဆီတဲ့။ကစ္မီးကြစ္တဲ့။

ျပီးေတာ့ေရွာက္ပင္ေတြဆီကလညး္ေႏြရဲ႕ေနေရာင္ျခည္ေၾကာင့္အဖူးေတြေ၀ေနလုိက္တာ

သူ႕တုိ႕ေလးေတြကိုေတာ့ေရမ်ားမ်ားေလာင္းဖုိ႕လိုသေပါ့။

နာဂစ္ေၾကာင့္ပ်က္ဆီးသြားၾကရတဲ့သစ္ပင္ၾကီးေတြကိုယ္စားသူတုိ႕ကေလးေတြကုိ

တယုတယဂရုစုိက္ေနၾကရတယ္။

သရက္သီးဖူးေလးေတြစေၾကြၾကျပီ။မရမ္းသီးရာသီေတာ့ကုန္ေတာ့မယ္။

အုန္းပင္လက္က်န္ေလးေတြကိုေတာ့ဆက္လက္ေစာင့္ၾကည့္ဖုိ႕လုိတယ္။

အုန္းရည္ေလးေသာက္ရတဲ့အရသာဘယ္ေမ့မွာတုန္း။

ညက်ရင္ေတာ့ေလေလးေတြတုိက္ေနေတာ့ေအးေနတတ္တယ္။

တညလုံးနီးပါးေအးလြနး္လို႕ေစာင္ျခဳံေနရတဲ့ေန႕ေတြရွိခဲ့တယ္။

မနက္က်ရင္ေတာ့ႏွင့္းေတြက်ေနျပန္ေရာ။

ေန႕ပူညခ်မ္းတေပါငး္လသရမ္း တဲ့။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္သစ္ပင္ၾကီးေတြဆီကအရိပ္မရေတာ့ေပမယ့္လြမ္းစရာေႏြကာလရဲ႕

အမွတ္တရေလးေတြကိုေသခ်ာသိမ္းဆည္းကာထားၾကရသေပါ့။

 

Sunday, February 22, 2009

Painting Appreciation - Hope

အတွေးအမြင် မဂ္ဂဇင်း အမှတ် ၂၀၃ ဖေဖော်ဝါရီ ၂၀၀၉


န်ိုင်ငံတကာပန်းချီခံစားမူဂဏ


Hope


George Frederick Watts(1817-1904)


မျှော်လင့်ချက်


ဂျူနီယာဝင်း


 


George Frederick watts(1817-1904) ရေးဆွဲသော Hope (မျှော်လင့်ချက်)အမည်ရှိပန်းချီကား


တစ်ချပ်အကြောင်း။ရေးဆွဲသူကအင်္ဂလိပ်လူမျိူး George Frederick ကပန်းချီဆရာ၊ပန်းပုဆရာကြီး


ဖြစ်သည်။ပန်းချီကားပုံတူပေါင်း ၃၀၀ လောက်ရေးဆွဲခဲ့သည်။ထိုပုံတူများထဲတွင် အီတလီလူမျိူး


နိုင်ငံရေးသမား Guisseppe Garibaldi နှင့် အင်္ဂလိပ်လူမျိူးကဗျာဆရာ Robert Browning,


Alfred Lord Tennyson တ်ို့ပါဝင်သည်။သူ့ကိုလန်ဒန်မှာမွေးသည်။သူကသူ့ဘာသာသူပညာကို


လိုက်စားတတ်မြောက်သူတစ်ဦးဟုဆိုကြသည်။၁၈၄၃ တွင်အီတလီသို့ပြောင်းရွှေ့ခဲ့သည်။အီတလီ


တွင် ၃ နှစ်လောက်ပညာသင်ခဲ့သည်။လန်ဒန်ရှိ Royal Academy တွင်အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်ဖြစ်


ခဲ့သည်။သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင်ဆုတံဆိပ်ပေါင်းများစွာရရှိခဲ့သည်။


၁၈၆၆ တွင်သူရေးဆွဲခဲ့သော Hope (မျှော်လင့်ချက်) ပန်းချီကားသည်သူရရှိခဲ့သောဆုတွေထဲက


တစ်ဆုဖြစ်သည်။လန်ဒန်ရှိ Kensington ပန်းဥယာဉ်တွင်ထားရှိသောတောင်အာဖရိကကနိုင်ငံရေး


သမားCecil John Rhodes ရုပ်တုသည် Watts ၏လူသိအများဆုံးရုပ်တုတစ်ခုပင်ြုဖစ်သည်။ယခု


တင်ပြလိုသော Hope ပန်းချီကားသည်လန်ဒန်ရှိ Tate အနုပညာပြခန်းတွင်ထားရှိသည်။Watts


ဟူသောအမည်တွင်စေခဲ့သည့်လက်ရာတစ်ခုဟုဆိုကြသည်။ပြီးတော့ရှေးအကျဆုံးပန်းချီကားကြီး


လည်းဖြစ်သည်။


ထိုပန်းချီကားနှင့်ပတ်သက်၍ Watts ကယခုလိုပြောခဲ့ဘူးသည်။"Tale အနုပညာလက်ရာပြခန်းမှာ


ထားရှိတဲ့ကျွန်တော့်ရဲ့ပန်းချီကားတွေအားလုံးဟာခေတ်အဆက်ဆက်အတွက်ဖော်ပြတဲ့သင်္ကေတ


တွေဖြစ်ပါတယ်။ကျွန်တော့်ပန်းချီကားတွေကိုကြည့်ရင်အသေးစိတ်လေ့လာမူထက်အကြံပေးမူတွေ


ပိုမိုပါဝင်နေတယ်လို့ပြောချင်ပါတယ်။"


"ကျွန်တော်ကလူတွေကိုစဉ်းစားခိုင်းတယ်။ကျွန်တော့်ရည်ရွှယ်ချက်ကလူတွေရဲ့မျက်စိပသာဒဖြစ်ဖို့


ကြီးပဲမဟုတ်ပါဘူး။ကျွန်တော့်ရဲ့ပန်းချီကားတွေကိုကြည့်ရာကသူတို့ရဲ့အသည်းနှလုံးထဲကနေပြီး


ကြီးကျယ်လေးနက်တဲ့အတွေးတွေကိုပန်းချီကားကဆွဲထုတ်လိုက်စေဖို့ဖြစ်ပါတယ်။လူ့သဘော


သဘာဝရဲ့အကောင်းဆုံးနဲ့အမြင့်မြတ်ဆုံးအရာတွေအားလုံးကိုကျွန်တော့်ရဲ့ပန်းချီကားကလှူပ်


နှိူးစေလိုက်ဖို့ပဲဖြစ်ပါတယ်။"


Hope ။          ။ထို "မျှော်လင့်ချက်" ဟူသောပန်းချီကားတွင်လူတွေကိုစဉ်းစားခိုင်းသောစွမး်ပကား


ရှိနေသည်။မျက်စိမမြင်တဲ့ ထို သဏာန်ရယ်၊သူမ၏ကျိူးပဲ့နေသောစောင်းနဲ့စက်လုံးကြီးပေါ်ထိုင်နေပုံ


ရယ်၊သူမ၏နားကိုညွတ်ကာနောက်ဆုံးလက်ကျန်စောင်းကြိူးကဘယ်လိုဂီတသံစဉ်များထွက်လာလိမ့်


မလဲလို့ဖမ်းယူနေတဲ့ဟန်။


သူမအပေါ်အုပ်မိုးကျရောက်လျက်ရှိတဲ့ငွေကြယ်ပွင့်ကိုလည်းမမြင်နိုင်။ချိူမိန်တဲ့ဂီတသံစဉ်တွေကသူမ


ဆီကတစ်စစီဖယ်ခွာသွားလို့။သို့ပေမယ့်သူမကထိုင်နေဆဲ။ကွေးကောက်နေပေမယ့်မကျိူးတဲ့စောင်းကို


သူမရဲ့နူးညံ့တဲ့လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ဟောဒီနောက်ဆုံးလက်ကျန်စောင်းကြိူးဆီကဘယ်လိုလှပတဲ့


ဂီတသံစဉ်များပေးမလဲဆိုတဲ့မျှော်လင့်ချက်နဲ့ဖမ်းယူရှာဖွေနေလေရဲ့။ကောင်းကင်ကကြယ်ပွင့်ကိုလဲ


မမြင်။အောက်ဖက်ကမှောင်မဲညိုမှိူင်းနေတဲ့ကမာ္ဘကိုလည်းမသိ။


သူမ၏ဟန်ပန်သည် "အရာရာကိုဆုံးရှူံးပြီဟုထင်မြင်လာချိန်တွင်ပျှော်ရွှင်မူကိုတွေ့ရှိရလိမ့်မည်"


ဟူသောသမရိုးကျအယူအဆတစ်ခုကိုစိတ်ပျက်အားပျော့စွာဖြင့်ဆန့်ကျင်နေပုံပေါက်သည်။သို့ရာတွင်


ကမာ္ဘကြီး၏ယိုယွင်းမူနှင့်ဝမ်းနည်းစရာများပေါ်တွင်ငြိမ်းချမ်းမူနှင့်အလင်း၇ောင်လေးရှိသေးသည်ဟူသော


ပို၍ကျယ်ပြန့်နက်ရှိူင်းသည့်ကမာ္ဘမျှော်လင့်ချက်ကိုထောက်ပြထားသည်။


Watts သည်ပန်းချီဆရာထက်ပို၍ထူးခြားသောအဓိပ္ပါယ်ရှိသည်ဟုဝေဖန်ကြသည်။သူကပိုက်ဆံလိုသည့်


အခါပန်းချီဆွဲသည်။သူ့ပန်းချီကားတွေကနေတစ်ဆင့်အယူအဆတစ်ခုကိုပေးလိုသည့်ခံစားချက်မျိူးပေါ်


လာသည့်အခါရရှိလာမည့်ရလဒ်ကိုဘာတစ်ခုမှမျှော်ကိုးမနေဘဲပန်းချီဆွဲသည်။သူ့ရည်ရွယ်ချက်ကဘာလဲ


ဆိုတော့သူ၏သဘာဝကျသောခံစားမူနှင့်ပညာကိုလုံးဝဥဿုံစတေးပစ်လိုက်ခြင်း၊ပန်းချီဆရာသည်ပင်ပန်း


ချီကားထဲမြုပ်ဝင်ပျောက်ဆုံးသွားသည့်သော့ချက်ကိုဆုတ်ကိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။


ယခု Hope ဟူသောပန်းချီကားသည်သူ၏ရေးဆွဲခဲ့သောပန်းချီကားချပ်များထဲကအရည်အချင်းပြည့်၀သော


စံထားလောက်သည့်ပန်းချီကားတစ်ခုဖြစ်သည်။အပြာရောင်နှင့်အစိမ်းရောင်ကိုအစပ်အဟပ်တည့်စွာရေးဆွဲ


ထားပြီးအီတလီလက်ရာများ၏သြဇာသက်ရောက်မူများစွာလွှမ်းမိုးလျက်ရှိသည့်ပန်းချီဆရာ၏ဖန်တီးချက်တစ်


ခုအဖြစ်သုံးသပ်သည်။


"ကြိုးတစ်ချောင်းကလွဲလို့ဘာမှမရှိ၊


ကျန်တာက အမှောင်ထုရယ်၊ အဆုံးမရှိတဲ့ကောင်းကင်ရယ်။


သူမရင်ခွင်ထဲမှာစောင်းကြိုးတစ်ချောင်းကိုပွေ့ပိုက်လို့ခရီးနှင်နေ။


 


အေးစက်တိတ်ဆိတ် နက်ရှိူင်းမူနဲ့အတူ


လေဟာနယ်ထဲမှာ ခရီးဆက်


လူပီပီ မျက်ရည်တွေကျရလွန်းလို့ကုန်ခမ်း၊


လူပီပီ စိတ်ပျက်အားလျော့ရလွန်းလို့ ဘာမှမကျန်၊


သူမ၏ဦးခေါင်းကိုညွတ်လို့ ကောင်းကင်ရံမှာ။


 


သူမရဲ့ အထီးကျန် ကြိုးတစ်ချောင်း


လှပတဲ့ ဂီတသံစဉ်ကို မျှော်ကိုးလို့


တိုးတိတ်ညင်သာတဲ့ ဂရုစိုက်မူနဲ့


ချစ်ခြင်းမေတ္တာလေးများ


ဖျော့တော့စွာ ရောက်လာလေမလားနဲ့။


 


ကြယ်တပွင့် ကြိုးတစ်ချောင်းနဲ့ မျောပါလွင့်မျော


လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ ဝမ်းနည်းငိုကြွေးသံ


သူမရဲ့ မျက်လုံးပေါ် စီးနှောင်ထားတဲ့


အဝတ်စကို ဘုရားသခင်ရဲ့ လက်တစ်ဖက်က


ဆွဲမလိုက်မှာကိုစောင့်နေ။"


 


အလွန်တရာမှစိတ်ဓါတ်ကျဆင်းချိန်၊စိတ်ပျက်အားလျော့ရချိန်မှာဟောဒီ Hope ဆိိုတဲ့ပန်းချီကားကမျှော်လင့်


ချက်ဂီတသံစဉ်လှိူင်းတစ်ခုကိုပေးလျက်ရှိသည်။ကျွနိုပ်တို့သည်တတ်နိုင်သရွှေ့ကမာ္ဘကြီးပေါ်ကပြုတ်မကျ


အောင်ရရာကိုဆွဲကိုင်ထားဖို့လိုအပ်ကြောင်းကိုပန်းချီကားကိုကြည့်၍ခံစားမိပါသည်။


REF: Famous Paintings(1912)နှင့်အမည်မသိကဗျာဆရာ၏Hope ပန်းချီကားအပေါ်ခံစားမူကဗျာတစ်ပုဒ်။