“ယုံကြည်ချက်ကိုဆုပ်ကိုင်ခြင်း”. ဂျူနီယာဝင်း

အတွေးအမြင်အမှတ် ၁၂၅။၁၉၉ရခုနှစ်မေလတွင်ဖော်ပြခဲ့သော

ဂျူနီယာဝင်း ၏ ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ်။

တွေးမိသောအတွေးများစာအုပ်ထဲတွင်ဖော်ပြခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

“ယုံကြည်ချက်ကိုဆုပ်ကိုင်ခြင်း”

“ဒီနေ့Grammarသင်တာစာဘယ်နှစ်ကြောင်းသင်ဖြစ်သလဲ။နှစ်ကြောင်းပဲပြီးတယ်ဟုတ်လား။အေး…ဘဘကြီးကတော့ဒီအခုသင်လိုက်တဲ့နှစ်ကြောင်းနဲ့ပတ်သက်ပြီးဘယ်ဘက်ကစမ်းစမ်းသိတယ်ဆိုတာကိုမှဒီစာနှစ်ကြောင်းကိုသိတယ်လို့သတ်မှတ်တယ်။ဒီGrammarတစ်အုပ်လုံးတစ်လနှင့်အပြီးသင်လညး်ရတယ်။တစ်နှစ်လုံးသင်လို့လည်းရတယ်။ဒါပေမယ့်အဲဒီတစ်အုပ်လုံးသင်ပြီးပြီဆိုတဲ့သူကိုအဲဒီစာအုပ်ထဲကစာလုံးတစ်လုံးအကြောင်းမေးရင်ရမလား။သမီးကဒီစာတစ်မျက်နှာကိုကျေနေအောင်ရတယ်။တစ်အုပ်လုံးမပြီးလည်းအဲဒါအရေးမကြီးဘူး။တစ်အုပ်လုံးသင်ပြီးတယ်ဆိုတဲ့ကျောင်းသားနဲ့ယှဉ်ပြီးအားငယ်စရာ၊စိတ်ဓါတ်ကျစရာမလိုဘူး။ဘဘကြီးကတော့ဒီလမ်းစဉ်အတိုင်းသင်သွားမှာပဲ။စိတ်မရှည်တဲ့ကျောင်းသားအတွက်တော့လိုက်မတက်ရုံပဲရှိတယ်။”

အထက်ပါစကားလုံးများကတော့ကွယ်လွန်ခဲ့ပြီဖြစ်သောကျွန်မ၏အဘိုးအင်္ဂလိပ်စာဆရာကြီးဦးခင်မောင်လတ်ကWrenAndMartinရေးတဲ့Grammarစာအုပ်သင်ကြားစဉ်ကပြောခဲ့သောစကားလုံးများပဲဖြစ်ပါတယ်။အထက်ပါခံယူချက်ဟာကျွန်မအဘိုး၏အသည်းနှလုံးထဲမှာစွဲနစ်နေသောယုံကြည်ချက်ဖြစ်ပါတယ်။ကျွန်မအဘိုးဘဘကြီးဟာသူ့ရဲ့ယုံကြည်ချက်ကိုဆွဲကိုင်ရင်းမည်သည့်ကျောငး်သား၏အတွန့်တက်မူကိုမှလက်မခံဘဲထိုအချက်ကိုယုံယုံကြည်ကြည်််််််််််လက်ခံကျင့်သုံးသွားခဲ့ပါတယ်။

တက္ကသိုလ်ဒုတိယနှစ်(သချင်္ာ)မှာနားမလည်ဘဲနှင့်အလွတ်ကျက်တယ်ဆိုတာကိုလက်မခံတဲ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နှင့်တွေ့ခဲ့ဖူးပါတယ်။သူအလွန်လိုချင်တဲ့ဂုဏ်ထူးတန်းကျောင်းသူဘဝကိုအလွတ်ကျက်မှရနိုင်တယ်ဆိုတဲ့အချက်နဲ့မလဲလှယ်ခဲ့ပါဘူး။ဂုဏ်ထူးတန်းမဝင်ချင်နေ။အလွတ်တော့မကျက်နိုင်ဘူးတဲ့။ကိုယ့်ဦးနှောက်နှင့်စဉ်းစားပြီးချရေးရတာကမှအရည်အချင်းအစစ်အမှန်ဖြစ်တယ်တဲ့။ကျွန်မကတော့ကိုယ်လိုချင်တဲ့ဂုဏ်ထူးတန်းရဖို့အလွတ်ကျက်တာကိုဆန့်ကျင်တယ်ဆိုတဲ့ကိုယ့်ရဲ့ယုံကြည်ချက်ကိုစတေးခဲ့ရတယ်။

ကျွန်မဟာဂုဏ်ထူးတန်းကျောင်းသူဘဝကိုဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့တစ်လျှာက်မှာကျွန်မလိုချင်တဲ့ပန်းတိုင်ရောက်ဖို့၊M.Sc(Honours)ဘွဲ့တစ်ခုရဖို့အလွတ်မကျက်ချင်ဘဲကျက်ခဲ့ရတာပါပဲ။အဲဒီအတွက်ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်မကျေမနပ်ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ကျွန်မဟာအဲဒီအချက်ကိုပေးဆပ်တဲ့အနေနဲ့“ဘယ်စနစ်အောက်မှာဆိုဆိုကျောင်းသားဆိုတာစပေါ့(Spot)မလိုက်ရဘူး။ခိုးမချရဘူး။ကိုယ့်ရဲ့ပင်ကိုယ်ဉာဏ်နဲ့ဆရာတွေထုတ်တဲ့မေးခွန်းကိုရိုးသားစွာဖြေနိုင်အောင်ကြိုးစားရမယ်”ဆိုတဲ့အချက်ကိုလက်ခံယုံကြည်ပြီးလိုက်နာကျင့်သုံးခဲ့ပါတယ်။

ကျွန်မတို့ကျောင်းသားတွေတကယ်တမ်းပြိုင်ရမှာကဆရာတွေထုတ်တဲ့မေးခွန်းကိုဖြေနိုင်မယ့်ကိုယ့်ရဲ့ပင်ကိုယ်အရည်အသွေးပဲဖြစ်ပါတယ်။မသမာတဲ့နည်းနဲ့ဂုဏ်ထူးတွေရအောင်၊စာမေးပွဲအောင်အောင်ကြိုးစားနေကြတဲ့သူတွေကိုမဟုတ်ပါဘူး။သူတို့လိုမသမာတဲ့နည်းတွေကိုကိုယ်ကလိုက်လုပ်ဖို့ကြိုးစားမိတာကိုကကိုယ့်ရဲ့ယုံကြည်မူကိုစွန့်လွှတ်တာပဲဖြစ်ပါတယ်။အဲဒိလိုအခြေအနေမျိူးဖြစ်ရတယ်ဆိုရင်ကိုယ်ကသူတို့ကိုအနိုင်ရလို်က်တာမဟုတ်ပဲကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်အရူံးပေးလိုက်ခြင်းပဲဖြစ်ပါတယ်။

ကျွန်မကိုသမိုုင်းအဓိကကျောင်းသားတစ်ယောက်ပြောတာကိုသတိရမိတယ်။သူကဘာပြောလဲဆိုတော့စာမေးပွဲဖြေရင်ကျောင်းသူတွေကအစသမိုင်းရဲ့ခုနှစ်တွေရေးသွားတာတို့၊အချင်းချင်းခိုးချဖို့တို့ပြင်ဆင်ပြီးစာမေးပွဲဖြေကြသတဲ့။သူကတော့မရရင်၊မသိရင်မမေးမမြန်းခိုးချဖို့လည်းမစဉ်းစားဘူးတဲ့။သူရဲ့ယုံကြည်ချက်ဖြစ်တဲ့“ရိုးသားစွာဖြေနိုင်အောင်ကြိုးစားခြင်းဖြင့်အောင်မြင်ရမယ်။”ဆိုတဲ့အချက်ကိုဂုဏ်ယူတယ်လို့ပြောပါတယ်။အဲဒီလိုရိုးသားတဲ့ကျောင်းသားတစ်ယောက်ဟာအခုဆိုရင်မဟာဝိဇ္ဖာဘွဲ့ကိုတက်လှမ်းတဲ့အဆင့်တောင်ရောက်နေပါပြီ။ရိုးသားတဲ့ကျောင်းသားတွေရှိနေတယ်ဆိုတဲ့အချက်ရယ်၊ကြိုးစားရင်အောင်မြင်မှာပဲဆိုတဲ့အချက်ရယ်ဟာရိုးသားစွာကြိုးစားချင်တဲ့မျိူးဆက်သစ်တွေအတွက်အားဆေးတစ်ခွက်ပဲဖြစ်ပါတယ်.

ကျွန်မတို့သချင်္ာကျောင်းသူကျောင်းသားတွေရဲ့အလယ်မှာပြောစရာဆွေးနွေးစရာအဖြစ်Pureနှင့်Appliedဘာသာတဲ့နှစ်ခုရှိပါတယ်။Pureဟာအတွေးအခေါ်၊စဉ်းစားပုံစဉ်းစားချက်တွေနှင့်ပုံသေနည်းတွေကိုသိရုံတင်မဟုတ်ဘဲထုတ်ဖော်ပုံတွေကိုပါဖော်ထုတ်တွက်ချက်ရတဲ့ဘာသာရပ်ဖြစ်ပါတယ်။AppliedဘာသာဟာMechanics,Astronomy,Hydromechanicsစသည်ဖြင့်ကမ္ဘာမြေကြီးပေါ်ကအရာဝတ္ထုတွေအကြောင်း၊ကြယ်တွေလတွေတည်ရှိပုံတွေအကြောင်း၊ရေထဲကအရာဝတ္ထုတွေအကြောင်း၊စသည်ဖြင့်စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာအကြောင်းအရာများနှင့်ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်ထားတဲ့ဘာသာရပ်တစ်ခုဖြစ်တယ်။အဲဒီဘာသာရပ်နှစ်ခုအကြောင်းကိုအပေါ်ယံအားဖြင့်ယခုလိုပြောပြလိုက်ရင်ဘယ်သူမဆိုAppliedဟာPureထက်ပိုပြီးဆွဲဆောင်မူရှိတယ်ဆိုတာဝန်ခံရမှာပဲဖြစ်ပါတယ်။

ကျွန်မအပါအဝင်ကျောင်းသားအများစုဟာAppliedဘာသာရပ်အပေါ်မှာစိတ်ဝင်စားမူပိုခဲ့ကြပေမယ့်ကျူတိုရီရယ်tutorialမေးခွန်းတွေမှာAppliedပုစ္ဆာများကိုမစဉ်းစားနိုင်ခြင်း၊အဖြေအထိတွက်ရန်မစွမ်းဆောင်နိုင်ခြင်း၊သက်သေပြခိုင်းသောပုစ္ဆာများကိုလည်းမည်သို့မျှမတွက်ချက်နိုင်ခြင်းစတဲ့အားနည်းချက်များကြောင့်Pureနှင့်Appliedတစ်ခုကိုပဲရွေးချယ်သင်ကြားရမည်ဆိုသောအခါများသောအားဖြင့်အလွတ်ကျက်ဖြေရတဲ့Appliedဘာသာတွဲကိုယူတဲ့ကျောင်းသားအရေအတွက်ဟာအယောက်၂ဝလောက်ပဲရှိပါတယ်။အဲဒီလိုကြောက်စရာကောင်းခဲ့တဲ့AppliedဘာသာတွဲကိုရွေးယူပြီးAppliedဆရာသိပ်ဖြစ်ချင်ခဲ့တဲ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရှိပါတယ်။သူ့ကိုယ်သူAppliedဘာသာကိုသူသာသင်ရရင်သူ့တပည့်တွေဟာunseenပုစ္ဆာတွေကိုတောင်တွက်တတ်နိုင်မယ်ဆိုတဲ့ယုံကြည်ချက်မျိူးရှိခဲ့ပါတယ်။ဒါပေမယ့်သူဟာနောက်ဆုံးနှစ်(ဂုဏ်ထူးတန်း)မှာရိုးရိုးB.Scနဲ့ပဲကျေနပ်ခဲ့ရပါတယ်။သူ့ရဲ့ပြင်းထန်တဲ့ယုံကြည်ချက်တစ်ခုပျက်စီးခဲ့ရတယ်။ဒါပေမယ့်သူဟာသူ့ရဲ့ရုူံးနိမ့်မူအတွက်ကျွန်မထင်သလောက်မခံစားခဲ့ဘူးဆိုရင်အံ့သြစရာပါပဲ။သူအကောင်းဆုံးကြိုးစားခဲ့တဲ့သူ့ရဲ့လုံ့လဝီရိယဟာသူလိုချင်တာနှင့်နှိူင်းယှဉ်ရင်အများကြီးလိုနေသေးတယ်လို့ယူဆခဲ့ပုံရပါတယ်။

SolPanitz(1967)ရေးသားခဲ့တဲ့TheBalladOfHairyJoeဆိုတဲ့စင်တင်ပြဇာတ်တစ်ပုဒ်မှာ၁၉၃ဝပြည့်နှစ်များဆီကmassachusettsပြည်နယ်ကFitchburyဆိုတဲ့မြိ့မှာနေထိုင်တဲ့JosephPalmerရဲ့အကြောင်းကစိတ်ဝင်စားစရာပါပဲ။သူဟာReverendTrask(HenryTrask)ဆိုတဲ့ဘုန်းကြီးထုတ်ထားတဲ့“မုတ်ဆိတ်မွေးမထားရဘူး”ဆိုတဲ့တားမြစ်ချက်ကိုဆန့်ကျင်ခဲ့တယ်။အဲဒီအတွက်သူဟာအပြစ်ပေးခံခဲ့ရတယ်။သူ့ရဲ့မိတ်ဆွေအပေါင်းအသင်းတွေကအစမုတ်ဆိတ်မွေးထားတဲ့သူ့ကိုစကားပြောဖို့ရှောင်ကြတယ်။ဒါပေမယ့်အချိန်တွေကြာလာတဲ့အခါ“မုတ်ဆိတ်မွေးထားတယ်ဆိုတာဟာလူယောကျင်္ားတိုင်းမှာမွေးကတည်းကရှိတယ်။ဘယ်သူရဲ့တားမြစ်ခွင့်မှမရှိဘူး”ဆိုတဲ့အချက်ကိုသဘောပေါက်လက်ခံလာကြရတယ်။JosephPalmerဟာသူ့ရဲ့ယုံကြည်မူအတွက်အားလုံးရဲ့ပြစ်တင်ရူတ်ချမူတွေကိုခံနေရတဲ့အချိန်မှာအဲဒီအတွက်စိတ်မထိခိုက်ဘူး။စိတ်အားငယ်မူမရှိဘူး။သူ့ဘက်မှာတစ်ယောက်မှမရှိပေမယ့်သူယုံကြည်တဲ့ဘက်မှာရပ်တည်နေရတာကိုကသူ့ရဲ့အကြီးမားဆုံးအင်အားဖြစ်နေခဲ့တယ်။

JosephPalmerဟာသူတစ်ယောက်တည်းသူ့ရဲ့ယုံကြည်ချက်ဘက်ကသတ္တိရှိစွာရပ်တည်ခဲ့တယ်။ဒါပေမယ့်ပထဝီမေဂျာကကျွန်မသူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကတော့သူများတွေခိုးချနေကြတော့ကိုယ်ကခိုးမချရင်ခေတ်မမှီတော့ဘူးတဲ့။ဒီလိုရှက်စရာကောင်းတဲ့အလုပ်ကိုဘယ်သူကလုပ်ချင်မလဲတဲ့။ကျွန်မကCaesarAndCleopatraပြဇာတ်ထဲမှာBernardShawရဲ့ဇာတ်ကောင်Apollodorusရဲ့ပြောဆိုချက်ဖြစ်တဲ့

“When a stupid man is doing something

he is ashamed of,

He always declares that it is his duty”.

“ဉာဏ်မရှိတဲ့လူတစ်ယောက်ဟာကိုယ်ရှက်စရာကောင်းတဲ့အလုပ်တစ်ခုကိုလုပ်နေရတဲ့အခါတိုင်းမှာဒါဟာတာဝန်ဝတ္တရားအရလုပ်နေတာဖြစ်တယ်လို့ကြွေးကျော်လေ့ရှိတယ်”

လို့ဆိုတဲ့အကြောင်းသူငယ်ချင်းကိုပြောပြမိတယ်။ညဏ်မရှိတဲ့လူတစ်ယောက်အဖြစ်ရပ်တည်မှာလား။ဉာဏ်ရှိတဲ့လူတစ်ယောက်အဖြစ်နေထိုင်သွားမှာလား။အဲဒီဆုံးဖြတ်ချက်ကတော့မိမိကိုယ်တိုင်ဆုံးဖြတ်ရမှာပဲဖြစ်ပါတယ်။TheBalladofHairyJoeထဲကJosephPalmerဟာတမြို့လုံးနဲ့တစ်ယောက်ဖြစ်နေတာတောင်ကိုယ့်ရဲ့ယုံကြည်ချက်ုိခိုင်မာစွာဆုတ်ကိုင်နိုင်သေးတာပဲ။အခုရင်ဆိုင်နေရတဲ့ပြဿနာဟာမပြောပလောက်ပါဘူးဆိုတာပထဝီကကျွန်မသူငယ်ချင်းသဘောပေါက်လိမ့်မယ်လို့မျော်လင့်မိပါတယ်။

ကျွန်မဟာPureနဲ့Appliedဆိုတဲ့ဘာသာတွဲနှစ်ခုထဲကတစ်ခုကိုရွေးချယ်ခဲ့စဉ်က“အလွတ်ကျက်ခြင်း”ဆိုတဲ့အချက်ပေါ်မှာအခြေခံပြီးရွေးချယ်ခဲ့ရတယ်။“ဘာသာရပ်အပေါ်တွင်စိတ်ပါဝင်စားမူ”ဆိုတဲ့အချက်နဲ့မရွေးချယ်ခဲ့ဘူး။အခုနောက်ပိုင်းကျောင်းသားတွေကကျွန်မတို့ကိုအထင်တကြီးနဲ့Pureနဲ့Appliedဘာရွေးရမလဲလို့အကြံဉာဏ်လာတောင်းတဲ့အခါအလွတ်ကျက်တာမကျက်တာထက်ကိုယ့်ဘာသာရပ်အပေါ်စိတ်ပါဝင်စားမူနဲ့ရွေးဖို့ပြောရတဲ့အခါတိုင်းမှာကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လိပ်ပြာမသန့်ဘူး။ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ကျွန်မတကယ်ယုံကြည်တာကဘာသာရပ်အပေါ်စိတ်ပါဝင်စားမူနှင့်ရွေးချယ်တာကိုဖြစ်ပေမယ့်ကျွန်မတကယ်တမ်းရွေးချယ်ခဲ့စဉ်ကအဲဒီအချက်ဟာသိပ်အရေးမပါခဲ့လို့ပဲဖြစ်ပါတယ်။

ကျွန်မဟာယုံကြည်ချက်ကိုဆုပ်ကိုင်ထားကြတဲ့သူတွေကိုစိတ်ဝင်စားတယ်။အဲဒီလိုဆုပ်ကိုင်ခြင်းအတွက်ရရှိလာတဲ့အကျိူးအမြတ်၊စတေးရမူတွေကိုကျွန်မလက်လှမ်းမှီသလောက်လေ့လာမိတယ်။ကျွန်မတို့ရှေ့ဆက်လျှောက်ရမယ့်လမ်းတစ်လျှောက်မှာကျွန်မတို့ရဲ့ယုံကြည်ချက်တွေကိုဘယ်လိုအင်အားမျိူးနဲ့ဆုပ်ကိုင်ထားကြမလဲ။

(ဆက်ပါဦးမည်။)