ဂျူနီယာဝင်း – ရင်းနှီးလာခဲ့ရတဲ့ သည်လမ်းကလေး

ဂျူနီယာဝင်း – ရင်းနှီးလာခဲ့ရတဲ့ သည်လမ်းကလေး

(အတွေးအမြင် ဇွန်လထုတ်) မိုးမခ၊ ဇွန် ၉၊ ၂၀၁၇

  

သည်လမ်းလေးကုုိ သွားလာရဖန်များတော့ ရင်းနှီးလာရတဲ့ အရာတွေသိပ်များလာတယ်။ သည်လမ်းအချိူးအကွေ့တစ်ခုုမှာ အမှိူက်သိမ်းကားကြီးတွေရပ်ထားတယ်။ ပြီးတော့ ရထားသံလမ်းဘေးကနေ ဖြတ်သွားရတယ်။ တခါတရံ ရထားကြီးဖြတ်သွားသံကုုိ ကြားရမြင်ရတယ်ပေါ့။ ကားဆေးမလားလုုိ့ လက်ပြလှမ်းတားနေကြတဲ့ သူတွေကုုိ လမ်းတလျောက်တွေ့ရပြန်တယ်။

မီးပွိုင့်တစ်ခုုကိုု ဖြတ်လာရတော့ ကားတွေဟာ အလုုအယက်မောင်းနေတာမျိူးထက် သက်သက်သာသာပဲ သွားလာနေကြတာတွေ့ရတယ်။ လမ်းဘေးတလျောက်မှာ ကားတွေ အစီအရီ ရပ်ထားကြပေမယ့် ဆဲဆုုိသွားတာမျိူးမရှိဘူး။ သူတုုိ့လည်းရပ် ကိုုယ်ကလည်းရှောင်ပေါ့ ဆုုိတဲ့သဘောမျိူး။ လူတွေကလည်း သူတုုိ့ဘေးကနေ ကားတွေဖြတ်နေကြတာ မကြောက်ဖူး။ ကလေးတွေကုုိ လက်ဆွဲသွားလာနေသူတွေကများ ကလေးကိုု လမ်းမဘက်ထားပြီး လျောက်နေကြတယ်။ ခွေးတွေကလည်း လမ်းဖြတ်ကူးနေလုုိက်ကြတာ မကြောက်မရွ့ံ။ တခါများ ကြောင်ကလေးတစ်ကောင် ကုုိယ့်ရှေ့ဖြတ်ကူးတာ တွေ့လုုိက်ရသေး။ ၊ဆုုိက်ကားတွေကလည်း လမ်းမပေါ်၊ လမ်းဘေးပေါ်၊ သည်လုုိပဲသွားလာနေကြတယ်။ ကားတွေကြားထဲ ဆုုိက်ကားစီးကြရတာ၊ စက်ဘီးစီးရတာ၊ လမ်းဖြတ်ကူးနေရတာ အေးအေးလူလူရှိလုုိက်တာ။ ဒီလမ်းတလျောက်ဟာ သည်လုုိပဲ သက်တောင့်သက်သာ သွားလာနေကြတဲ့သဘော။

အကွေ့တစ်ခုုမှာတော့ ဘုုန်းတော်ကြီးစာသင်တုုိက်တစ်ခုုရှေ့မှာ ခုုိကလေးတွေ အပြည့်လမ််းပေါ်မှာ မနက်ခင်းနဲ့ နေ့လည်ပုုိင်းလောက် အစာစားနေကြ၊ အစာရောင်းသူကလည်း ငုုတ်တုုတ်ကလေး အမြဲတွေ့ရတယ်။ ခုုိကလေးတွေ ကားတုုိက်မိမှာစုုိးရိမ်စရာမရှိပုုံပဲ။ လမ်းအကွေ့မှာမုုိ့ ကားတွေကလည်း ခပ်ဖြေးဖြေးပဲကွေ့နေကြတော့ တော်သေးတာပေါ့လေ။

သည်လုုိနဲ့ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်က သစ်ရွက်တွေကွယ်နေတဲ့ မီးပွိုင့်တစ်ခုုရယ်၊ အမြဲတန်း လိမော်ရောင်မီးလုုံးပျက်နေတဲ့ မီးပွိုင့်တစ်ခုုရယ်၊ မီးပွိုင့်မှာ ပန်းအမြဲရောင်းတဲ့ဦးလေးကြီးရယ်၊ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ အထမ်းသမားတွေရယ်၊ ရေသန့်ဗူးတွေသယ်သယ်လာတဲ့ လက်တွန်းလှည်းတွေဟာ နေ့စဉ်မှတ်မိနေတဲ့ အရာတွေဖြစ်လာပါတယ်။

သည်လမ်းကိုုပဲ နေ့နဲ့ညနဲ့ မြင်တွေ့ဖြတ်သန်း နေရပုုံက နည်းနည်းကွဲပြားတယ်။ မနက်ခင်းနဲ့ နေ့ခင်းဖက်တွေမှာ ဖြတ်သွားတုုိင်းတွေ့ရတဲ့ တချိူ့လမ်းနဘေးဟာ ညဖက်ဆုုိ လက်ဖက်ရည်ဆုုိင်လေးတွေ၊ ထမင်းဆုုိင်လေးတွေနဲ့ စည်ကားသွားတယ်။ အဲသည်မှာ ဘောလုုံးပွဲကုုိ ဝုုိ်င်းကြည့်နေကြတဲ့ အုုပ်စုုတွေကုုိလည်း တွေ့လာရတယ်။ လမ်းဘေးတနေရာက ဆုုိင်ကလေးဆီက တောင်တန်းသာသနာပြုဆရာတော်ကြီးရဲ့ ပရိတ်တော်ကုုိ ညတုုိင်းဖွင့်တာ နာယူသွားရတယ်။ ကွမ်းယာဆုုိင်၊ ထီလက်မှတ်ရောင်းဆုုိင်၊ အကင်ဆုုိင်၊ ပင်လယ်စာဆုုိင်၊ စတုုိးဆုုိင်တွေ၊ ဝက်သားတုုတ်ထုုိးဆုုိင်တွေ၊ အသီးဖျော်ရည်ဆုုိင်၊ ဗမာထမင်းဟင်းဆုုိ်င်တွေဟာလည်း စည်ကားလုုိ့။ ညမိုုးချူပ်မှ ပြန်လာကြတဲ့ ဝန်ထမ်းမိန်းခလေးတွေ၊ မိသားစုုတွေ၊ ကုုိယ်ဝန်သည်တွေ၊ စျေးလာသူတွေ၊ လမ်းဘေးမျက်နှာစာမှာ ထုုိင်လုုိ့ အေးအေးလူလူ စားသောက်နေကြသူတွေဟာ လမ်းမတလျောက်မှာ တွေ့နေရတယ်။ လမ်းအပြည့်မှာ လူတွေ၊ ကလေးတွေ၊ စက်ဘီး၊ ဆုုိက်ကားတွေက ကားတွေကြားထဲ ရောယှက်လုုိ့ သွားလာနေလုုိက်ကြတာ။

ညဖက်ဆုုိရင် ဖြတ်နေကျ မီးပွိုင့်တစ်ခုုနားအရောက် စားသောက်ဆုုိင်တစ်ခုုရှေ့ကျတော့ လမ်းနဘေးတလျောက် ကားတွေတန်းစီပြီး ရပ်ထားတာတွေ အပြည့်တွေ့ရတယ်။ တော်တော်ရောင်းကောင်းမယ့်ပုုံပဲ။ သည်ကားတွေနဘေးကနေ ခက်ခက်ခဲခဲ ကျော်သွားကြရတဲ့ ကားတွေဟာ သူတိုု့ တွေ သည်လုုိလမ်းနဘေး စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ ရပ်ထားရကောင်းလားလုုိ့ ဘယ်သူကမှ ဆဲဆုုိပြောဆုုိတာ၊ အပြစ်တင်တာတွေ ကြားမသွားရဘူး။ အံ့သြစရာကောင်းပါတယ်။ သည်လုုိ နားလည်မူမျိူး ဟာ တွေ့ရခဲတယ်။

မနက်မနက် ဖြတ်သွားရင်း ငေးသွားရတဲ့ သည်စျေးကလေးကတော့ တော်တော်ဆွဲဆောင်မူ ရှိတယ်။ မီးပွိုင့် ၂ခုုကြား နေရာတနေရာမှာ ရှည်ရှည်လျားလျား ရောင်းချနေကြတဲ့ စျေးလေးကိုု မြင်ရတာ မြန်မာလူမျိူးတွေရဲ့ သဘောသဘာဝ၊ မြန်မာတွေရဲ့ လူနေမူပုုံစံကုုိ ထင်ထင်ရှားရှား တွေ့လုုိက်ရတာပါပဲ။ စျေးရှေ့က ချရောင်းနေကြတဲ့သူတွေဟာ လမ်းတဖက်ရဲ့ တဝက်လောက်ထိ နေရာယူထားကြတယ်။ စျေးဝယ်လာကြသူတွေရော၊ စျေးရောင်းနေသူတွေဟာ လုုိက်ဖက်ညီတယ်လုုိ့ ဆုုိရမယ်။ အသီးအနှံ၊ သားငါး၊ အခြောက်အခြမ်းတွေကုုိ မြင်ရတာနဲ့တင် ကုုိယ်ကိုုယ်တိုုင် ဆင်းပြီး ဝယ်ချင်မိတယ်။

ဒီလုုိမြင်ကွင်းမျိူးကုုိ ကြီးကျယ်ပါတယ်ဆုုိတဲ့ ရန်ကုုန်မြို့ကြီးမှာ နေ့စဉ်တွေ့မြင်ရတာကိုု သဘောကျမိတယ်။ ဘုုရားပန်းဝယ်မလား၊ မနက်စျေးလေး ငေးရင်း ဝယ်မလား။ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်ပေါ့။ စျေးဝေးတဲ့သူအတွက် သည်လုုိအဖြစ်ကိုု နေ့စဉ်ရရှိနေသူတွေကုုိ တွေ့မြင်ရခြင်းဟာ မဟာကံထူးသူတွေကိုု တွေ့ရလေခြင်းပေါ့လေ။ ကားနဲ့ဖြတ်သွားသူတွေလည်း လမ်းပေါ်မှာ ခေတ္တခနရပ်နားလုုိ့ ဆင်းဝယ်နေကြတာ တွေ့ရတယ်။ လမ်း၄ပုုံ၁ပုုံကုုိ ပိတ်ထားလေခြင်းကိုု ဘယ်သုုူမှ အပြစ်မတင်ကြဘူး။ သြော်… လူတွေဟာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် နားလည်မူလေးတွေနဲ့နေနေကြရင် ဘဝဟာပျော်စရာပဲ။

သည်လုုိစျေးလေးက ညဖက်ကျတော့ ပုုိလုုိ့တောင်စည်ကားနေသေးတယ်။ ညဖက်ကုုိ ထွက်လေ့မရှိပါဘူးဆိုုတဲ့ သူဟာ သည်လုုိ စိတ်ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ စျေးလမ်းလျောက်နေကြသူတွေကုုိ မြင်ရတာ အားကျမိပါရဲ့။ ကလေးတွေလည်း ခုုန်ပေါက်ပြေးလွှားလုုိ့၊ လက်ဖက်ရည်ဆုုိင်ကလည်း စည်ကားလုုိ့၊ စက်ဘီးစီးသူတွေ၊ ဆုုိက်ကားစီးသူတွေ၊ မော်တော်ဆုုိင်ကယ်တွေ၊ ကားတွေ ဟာ သူ့နေရာနဲ့သူ စီးချက်ညီနေတယ် လုုိ့ုဆုုိရမှာပါ။ သည်နားတဝုုိက် ရပ်ကွက်ထဲက နေကြတဲ့ သူတွေဟာ သည်လုုိ သွားလာနေနုုိင်ကြတဲ့ ဘဝကိုု ပုုိင်ဆုုိင်ရခြင်းဟာ ကံကောင်းတာပေါ့။ ညလေဟာ သစ်ပင်ရိပ်တွေအောက်မှာ တဖြူးဖြူးတုုိက်နေတယ်။ အေးချမ်းတဲ့ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုုကိုု ရုုိးရုုိးရှင်းရှင်း တည်ဆောက်ထားကြတယ်။ ခနလေးဖြတ်သွားရတဲ့သူအတွက် သူတုုိ့ရဲ့ ဘဝအစိတ်အပိုုင်းတစ်ခုုကိုု သည်လောက်ကလေး ပါဝင်ပတ်သက်ခွင့်ရတာဟာ အခွင့်အရေးတစ်ခုုလုုိ ခံစားမိပါရဲ့။

လမ်းတလျောက် တွေ့ရတဲ့ ဘတ်စကားတွေက ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ဟုုိဘက်သည်ဖက် ဖြတ်သန်းမောင်းနှင်နေကြပေမယ့် ဖြေးဖြေးနှေးနှေးနဲ့ သွားတာမိုု့သိပ်ပြဿနာ မရှိသလိုုပဲ။ အကွေ့အကောက်များတဲ့သည်လမ်းဟာ ကားတွေရော၊ လူတွေရော၊ တိရစ္ဆာန်တွေရော အန္တရာယ်ကင်းဖုုိ့ ဖြစ်လာပုုံပါပဲ။ ဖြတ်ကနဲ ဖြတ်ကနဲ တုုိးဝင်လာတဲ့ ဆိုက်ကားတွေနဲ့ သူတုုိ့ကုုိ လမ်းပေးလုုိက်ရတဲ့ ကားတွေနဲ့ အချင်းချင်း ပြေလည်နေကြတာကုုိ မြင်ရတာ စိတ်ချမ်းသာစရာပါပဲ။ လမ်းကြားတွေကလည်း များတာကြောင့် ကြားဖြတ်ဝင်လာတဲ့ကားတွေအတွက် ခက်ခဲမယ် ထင်ထားတာ သူတုုိ့ကုုိ လမ်းမတန်းက လာတဲ့ကားတွေက လမ်းပေးသား။ တခါတရံမြို့ထဲ သွားတဲ့နေ့တွေမှာ သည်လုုိ သက်သက်သာသာ ပေးကြတာ တခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး။ လမ်းကြားထဲက လမ်းမတန်းသွားချင်တဲ့ကားများ တော်တော် မျက်နှာငယ်ရတယ်။ ဒါပေမယ့် သည်လမ်းလေးကတော့ နေ့လည်နေ့ခင်း ကားကြပ်ချိန်မှာတောင် အချင်းချင်း နားလည်မူနဲ့ သွားလာနေကြတာမိုု့ စိတ်ချမ်းသာပါတယ်။ နှေးလည်းနှေးသလိုု မြန်လည်း မြန်သလုုိမုုိ့ အချိန်တန်တော့လည်း လုုိရာခရီးရောက်သွားမှာပေါ့လေ။

တနေ့ကုုိ လေးငါးခြောက်ခေါက်လောက် သည်လမ်းလေးကုုိ ဖြတ်သွားဖြတ်လာလုုပ်ရင်း သံယောဇဉ်တောင် ဖြစ်မိပါရဲ့။ ဘာပြီး ဘာလာမယ်၊ ဘာအသံကြားရမယ်၊ ဘာဆုုိင်တွေ ရှိတယ်၊ ဒန်ပေါက်ဆုုိင်ရယ်၊ ပင်လယ်စာစားသောက်ဆုုိင်ရယ်၊ ကားဆီထည့်တဲ့ ဆုုိ်င်ကြီးတစ်ခုုရယ်၊ လမ်းဘေးထီဆုုိ်င်တွေရယ်၊ ကြံကြိတ်စက်ကြီးနဲ့ ကြံရည်ဆုုိင်တွေရယ်၊ ဘယာကျော်ဆုုိင်တွေ၊ အကင်ဆုုိင်တွေရယ်ဆီက အနံ့အသက်တွေကိုုလည်း ရင်းနှီးခဲ့ရပါတယ်။ တခါတလေများ ဘေးဘီဝဲယာက စက်ဘီးစီးသူတွေ၊ လက်တွန်းလှည်းတွေ၊ စျေးရောင်းသူတွေ၊ လမ်းလျောက်သူတွေကုုိတောင် မျက်မှန်းတန်းနေမိသွားတယ်။ ဘုုန်းကြီးကျောင်းများ၊ ဘုုရားကျောင်းကန်များနဲ့ စာသင်တုုိက်တွေ၊ အလှူပေးမဏပ်များ၊ စေတီဘုုရား၊ ဓမ္မရိပ်သာနဲ့ တရားပွဲတွေကုုိလည်း လမ်းတလျောက် ဖြတ်ကနဲ ဖြတ်ကနဲ တွေ့ခဲ့ရတယ်ပေါ့။ တနေ့မနက်ကလည်း ဘုုန်းတော်ကြီးတွေ ဆွမ်းခံပြန်လာတာ ဖူးတွေ့ခဲ့ရပါတယ်။

သည်လုုိနဲ့ ရက်သတ္တပါတ် ၂ပတ်တောင်ကျော်လာပြီ။ တနေ့ကုုိ အနည်းဆုုံး ၄ခေါက်ကနေ ၆ခေါက်၊ တခါတရံ ၈ ခေါက်လောက် သည်လမ်းကုုိ အသွားအပြန် ဖြတ်သွားဖြတ်လာ သွားနေရတော့ ခေါင်းထဲမှာ ဒီမြင်ကွင်းတွေပဲ အစီအရီ ပေါ်ပေါ်လာနေတယ်။ သည်လုုိနဲ့ မေမေလည်း နေပြန်ကောင်းလာပြီး နည်းနည်းသက်သာလာလုုိ့ ဆေးရုုံကဆင်းရပါတော့မယ်။ ဆေးရုုံနဲ့အိမ်ကုုိ ခေါက်တုုံ့ခေါက်ပြန် နေ့ရောညပါ သွားလာနေရတဲ့ သည်လမ်းတလျောက်လုုံးမှာ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ စိတ်ပင်ပန်းမူတွေ၊ ပူပင်သောကနဲ့ စိုုးရိမ်စိတ်တွေ၊ ဝမ်းနည်းအားငယ်စိတ်တွေကုုိ အနည်းငယ် စိတ်ပြောင်းစိတ်လွဲ ဖြေလျော့ပေးခဲ့တဲ့ သည်လမ်းလေးအကြောင်းကိုု မေမေသက်သာလာခုုိက် ဆေးရုုံမှာ ညဖက်စောင့်နေရင်းက ကောက်ရေးနေလုုိက်မိပါတယ်။

ဆေးရုုံအတွေ့အကြုံတွေဆုုံသွားသလိုု လူတွေဟာ တယောက်နဲ့တယောက် နားလည်မူလေးတွေနဲ့ ကုုိယ်ချင်းစာပြီး နေသွားကြရင် ဒါတွေကုုိ တွေ့မြင်သွားတဲ့သူအတွက် စိတ်အပန်းဖြေခွင့်ရပြီး စိတ်အေးချမ်းသွားရကြောင်းလေးကုုိ တွေးနေမိရင်းက အိမ်ကနေ လေး၊ငါး ကီလုုိမီတာလောက်ဝေးတဲ့ ခရီးကုုိ နေ့စဉ်သွားခဲ့ရတဲ့ အဲသည်လမ်းလေးကုုိ ပင်ပန်းနေတဲ့စိတ်နဲ့ပဲ ကျေးဇူးတင်နေမိတယ်။ နောက်စဉ်းစားမိတာကတော့ အမြဲလုုိလိုု စိတ်တုုိတတ်၊ ဒေါသကြီးတတ်တဲ့သူဟာ မိခင်တစ်ယောက်လုုံး မမာမကျန်းဖြစ်တော့မှပဲ စိတ်ကောင်းလေးဝင်လာပြီး အရာရာကုုိ မျက်လုုံးစိမ်းနဲ့ မကြည့်မိတော့တာလည်း ဖြစ်နုုိင်ပါတယ်။ မေမေ နေကောင်းသွားပြီး နောက်ပိုုင်းလည်း သည်လုုိအေးချမ်းတဲ့စိတ်မျိူး ဆက်လက်မွေးနုုိင်ရင်ကောင်းမှာပဲလုုိ့ တွေးနေမိပါတော့တယ်။

ဂျူနီယာဝင်း – ရင်းနှီးလာခဲ့ရတဲ့ သည်လမ်းကလေး