ဂ်ဴနီယာ၀င္း – ႏွစ္တစ္ရာျပည့္အမွတ္တရ စာအုုပ္

ဂ်ဴနီယာ၀င္း – ႏွစ္တစ္ရာျပည့္အမွတ္တရ စာအုုပ္

(Junior Win’s 100^th Anniversary of My Grandparents ကုုိ ကုုိယ္တုုိင္ ဘာသာျပန္ထားသည္။)

(မိုုးမခ) ဇြန္ ၂၀၊ ၂၀၁၅

စာအုုပ္မိတ္ဆက္

A Memory of My Grandparents ဟုုအမည္ေပးထားေသာ ဦးခင္ေမာင္လတ္ႏွင့္ ေဒၚခင္မ်ဴိးခ်စ္ ႏွစ္တစ္ရာျပည့္အမွတ္တရ စာအုုပ္သည္ ၂၀၁၅ခုုနွစ္ေမလ ၁ရက္ေန႕ ေမေမၾကီးေဒၚခင္မ်ဴိးခ်စ္၏ အသက္ ၁၀၀ျပည့္ေန႕မွာ တုုိက္ဆုုိင္စြာ ထြက္ရွိလာခဲ့ ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ယင္းအျဖစ္သည္ ေပ်ာ္စရာ၊ စိတ္လွဴပ္ရွားစရာ ေကာင္းလွေသာ တုုိက္ဆုုိင္မူ တစ္ခုုျဖစ္ေနပါသည္။

စာအုုပ္၏ သမုုိင္း

သည္စာအုုပ္သည္ ကၽြန္မ၏ အဘုုိးနွင့္အဘြားျဖစ္ေသာ ဦးခင္ေမာင္လတ္နွင့္ ေဒၚခင္မ်ဴိးခ်စ္တုုိ႕၏ ႏွစ္တစ္၇ာျပည့္အတြက္ ၂၀၁၄ ေမလ ၁ရက္ေန႕က စလုုိ႕ ရည္ရြယ္ ေရးသားခဲ့ေသာ စာအုုပ္တစ္အုုပ္ ျဖစ္ပါသည္။ ဤစာအုုပ္ကုုိ ၂၀၁၅ မတ္လတြင္ ထြက္ရွိရန္၊ ေမလတြင္ စာအုုပ္မိတ္ဆက္ရန္ ဟူ၍အစီအစဥ္ဆဲြ ထားပါသည္။ သုုိ႕ေသာ္ “ကမာၻပတ္ ရက္၈၀“ စာအုုပ္ထဲက မစၥတာေဖာ့ဂ်္၏ ျပႆနာေပါင္း မ်ားစြာ ရင္ဆုုိင္ရသလုုိ ကၽြန္မ၏ စာအုုပ္သည္လည္း အမ်ိဴးစုုံေသာ မေမ်ာ္လင့္ေသာ ျပႆနာစုုံစြာ ေတြ႕ၾကဳံခဲ့ရပါသည္။

သုုိ႕ပါေသာ္လည္း မစၥတာေဖာ့ဂ်္တစ္ေယာက္ အခ်ိန္မွီပင္ ၂၄နာရီေစာစြာ ခ်ိန္းထားေသာ ေနရာသုုိ႕ အေရာက္လာႏုုိင္ခဲ့သလုုိ ကၽြန္မစာအုုပ္သည္လည္း ေမလတစ္ရက္ ၂၀၁၅ မွာ ကၽြန္မလက္၀ယ္ ထြက္ရွိလာခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္မစာအုုပ္ကေလးကုုိ ေတြ႕ရျမင္လုုိက္ရခ်ိန္မွာ အိမ္မက္လုုိပင္ ခံစားခဲ့ရပါေသးသည္။

စာအုုပ္ကုုိ ကၽြန္မက အပုုိ္င္း ၇ ပိုုင္းခဲြကာ တစ္ပုုိင္းစီတြင္ အခန္း၆ခန္း ၇ခန္း စသျဖင့္ ပါ၀င္ထားတာ ေတြ႕ရမည္ ျဖစ္ပါသည္။ စာအုုပ္ထဲက ဓါတ္ပုုံမ်ား၊ အခ်က္အလက္မ်ားကိုု အသိမ္းအဆည္းေတာ္ေသာ ကၽြန္မမိခင္ထံက ရပါသည္။ ကၽြန္မဖခင္က သူငယ္စဥ္တုုန္းက အေၾကာင္းေတြ၊ သူမွတ္မိသမ ွ်ေတြကုုိ ကၽြန္မကုုိ ျပန္ေျပာျပခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္မအကုုိက လုုိအပ္ေသာ ပုုံမ်ားစြာ ဆဲြေပးခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္မသည္ အခ်က္အလက္မ်ားကုုိ တတ္ႏုုိ္င္သေလာက္ စုုေဆာင္းကာ မွတ္စုုတုုိမ်ားစြာကုုိ ခုုႏွစ္လုုိက္ေရးမွတ္သိမ္းဆည္း ထားပါသည္။ အဘုုိးအဘြားမ်ားအေၾကာင္း နည္းနည္းေလးမွ မက်န္ရစ္ေစရ၊ အားလုုံးပါေအာင္ေရးခ်င္ ပါသည္။ သူတုုိ႕ရဲ႕ ဘ၀ခရီးလမ္း အရွည္ၾကီးထဲ သူတိုု႕အေၾကာင္း အားလုုံးပါေစခ်င္ပါသည္။

ကၽြန္မ မေမြးခင္က အေၾကာင္းအရာမ်ားကုုိ ရွာေဖြတူးဆြရသည္မွာ မလြယ္ေသာလဲ ကၽြန္မမိသားစုု၏ အားေပးကူညီမူမ်ားေၾကာင့္ ကၽြန္မတစ္ေယာက္ထဲ တစ္ကုုိယ္တည္း ေရးေနရတာမ်ဴိးမဟုုတ္ပဲ၊ မိသားစုုက အတူတကြ ၀ုုိ္င္း၀န္းလုုပ္ေဆာင္ေန ရသည္ႏွင့္ တူပါသည္။ ကၽြန္မ တတိယပုုိင္းေနရာအေရာက္မွာေတာ့ ကၽြန္မတုုိ႕ အမႊာေမာင္နွမ ေမြးဖြားလာခ်ိန္ကုုိ ေရာက္လာသည့္အခါ ကၽြန္မစိတ္ထဲ ကၽြန္မအဘုုိးအဘြားမ်ား၏ ေမတၱာတရားနွင့္ ဂရုုစိုုက္မူမ်ားကုုိ ပိုုျပီး သတိရလာရ ပါသည္။ ထုုိအမွတ္တရမ်ားသည္ စာေရးရတာပိုုျပီး အကူအညီမ်ားရပါသည္။ တခါတရံေတာ့လဲ သူတုုိ႕ေတြ၏ ဆင္းရဲလွေသာ အတိတ္ကအေၾကာင္းမ်ား ကုုိစဥ္းစာမိျပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါသည္။

စာအုုပ္ရီဗ်ဴး

ပထမပိုုင္းတြင္ သူတုုိ႕၏ ငယ္ဘ၀၊ ဘ၀အစ၊ သူတုုိ႕နွစ္ဦးေတြ႕ဆုုံ၊ သူတုုိ႕၏စစ္တြင္း အေတြ႕အၾကံဳ။ ထုုိ႕အျပင္ ေမေမၾကီးႏွင့္ အိတ္ခ်္ဂ်ီ၀ဲလ္ ရန္ကုုန္တကၠသိုုလ္ တြင္တျခားေသာ ျမန္မာစာေရးဆရာေပါက္စမ်ားနွင့္ အတူေတြ႕ဆုုံခန္းမ်ား ပါ၀င္ပါသည္။ ဤေနရာကုုိေရာက္ေတာ့ကၽြန္မသည္ ေမေမၾကီး၏ ၁၉၆၀ နွစ္မ်ားစီက ဂါးဒီးယန္း၊ ေ၀ါ့ကင္းပီးပယ္ေဒလီ သတင္းစားမ်ား တြင္ေရးသားခဲ့ေသာ (Quest for Peace) ကြက္စ္ေဖာ္ပိစ္ အခန္းဆက္ ေဆာင္းပါး အပိုု္င္းအစမ်ားစြာကုုိ ျပန္ဖတ္ကာ ထုုိအခ်ိန္တုုန္းက ေမေမၾကီး၏ စိတ္ခံစားခ်က္မ်ား မည္သုုိ႕ရွိေနမည္လဲဟုု ၾကိဳးစားပုုံေဖာ္မိပါသည္။ 

ဦးတင္ဦးနွင့္ ေတြ႕ဆုုံစဥ္တုုန္းက သူႏွင့္ ေမေမၾကီးတုုိ႕ စစ္အတြငး္ ၁၉ ၄၅ ၀န္းက်င္တုုန္းက ဘယ္လုုိဆုုံဆည္းခဲ့ဖူးသလဲ ဆုုိတာေတြကုုိ ေမးျမန္းခဲ့ဖူးပါသည္။ သူေျပာျပေနတုုန္းက မေန႕တစ္ေန႕က အျဖစ္အပ်က္ေတြလုုိ နားေထာင္ခဲ့ရပါသည္။ ထုုိ႕အျပင္ ေမေမၾကီးတိုု႕ စစ္အတြင္းတုုန္းက ေနစရာေတာင္ မရွိ ဆင္းရဲဒုုကၡေရာက္ေနခ်ိန္မွာ ေဒၚသန္းခင္ ၏ မိိခင္ၾကီးက သူတုုိ႕သံတံတားလမ္းေနအိမ္မွာ အခန္းတခန္းေပးကာ မိသားစုု၃ေယာက္ေနခြင့္ ရခဲ့ပုုံမ်ားကုုိ ေမေမၾကီးေရးသားထားတဲ့အထဲကေရာ၊ ေဒၚသန္းခင္ေခၚ ဖြားဖြားခင္ ဆီက နားေထာင္ခဲ့ရပါသည္။

 ယခုုေတာ့ဖြားဖြားခင္သည္ လြန္ခဲ့ေသာ တစ္လေလာက္က အသက္ ၉၂ ႏွစ္အရြယ္မွာ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ျပီ ျဖစ္ရာ သည္စာအုုပ္ကေလးကုုိ  ျမင္ခြင့္ရမသြားခဲ့ပါေခ်။ ထုုိ႕ျပင္ ဘဘဦး၀င္းတင္ (ဟံသာ၀တီ ဦး၀င္းတင္) မုုိးမခ အတြက္ ေနာက္ဆုုံးေရးေပးသြားခဲ့တဲ့ “မုုိးမခ ပ်ဴိးခ်ခ်ိန္“ ေဆာင္းပါး နဲ႕ သူကိုုယ္တုုိင္ ေျပာျပခ်က္မ်ားဟာလည္း သည္စာအုုပ္ေရးတုုန္းက မ်ားစြာအေထာက္အကူ ေပးခဲ့တာ ျဖစ္ပါသည္။ ဘဘဦး၀င္းတင္လဲ သည္စာအုုပ္ထြက္လာတာ ျမင္မသြားရခဲ့ပါ။

ပထမပိုုင္းကုုိ ဘဘၾကီးေမေမၾကီးတုုိ႕၏ ပညာေရး လမ္းေၾကာင္း ေလ်ာက္လွမ္းခဲ့ပုုံမ်ားျဖင့္ အဆုုံးသတ္ကာ ေမေမၾကီး၏ အဂၤလိပ္လုုိ ပထမဦးဆုုံးစာအုုပ္ “Three Years Under The Japs’ ကုုိမိတ္ဆက္ေပးထားပါသည္။ ထုုိအပိုုင္းမွာ ဘဘၾကီးေမေမၾကီးတုုိ႕၏ တစ္ဦးတည္ေသာသားကေလးနွင့္ သူတုုိ႕ဘ၀ရုုန္းကန္ေနရပုုံမ်ားကုုိ ေတြ႕ရမည္ ျဖစ္ပါသည္။ စစ္အတြင္း ဆင္းရဲလွေသာ ဘ၀မ်ားနွင့္ ႏုုိင္ငံေ၇းသမားမ်ားနွင့္ ေနထိုုိင္ဆက္ဆံခဲ့ပုုံမ်ားကုုိလဲ ေတြ႕ၾကရပါမည္။

ဒုုတိယပုုိင္းကုုိ ေအးရိပ္သာ ျဖင့္ ဖြင့္ထားပါသည္။ ေအးရိပ္သာဆုုိတာ ျမန္မာစာဖတ္ပရိသတ္အတြက္ လူသိမ်ားေသာ ေနရာတစ္ခုု ျဖစ္ပါသည္။ အဲသည္ေနရာမွာ စာေရးဆရာေတြ၊ ကဗ်ာဆရာေတြ၊ ႏုုိင္ငံေ၇းသမားေတြ စုုစည္းခဲ့ရာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေနခဲ့ရာ ေနရာတစ္ခုု ျဖစ္ပါသည္။ ေမေမၾကီး ေဒၚခင္မ်ဴးိခ်စ္ အပါအ၀င္ စာေရးဆရာမ်ားက သူတုုိ႕ ေနထုုိင္ရာ ေအးရိပ္သာကုုိ ေနာက္ခံထားေသာ ဇာတ္လမ္းမ်ားစြာ ေရးသားခဲ့ၾကပါသည္။ ေအးရိပ္သာ ဓါတ္ပုုံဟူ၍ ရွားရွားပါးပါး တစ္ပုုံပဲ ရွိပါသည္။ သစ္သားအိမ္ တစ္ထပ္ကေလး ျဖစ္ပါသည္။ သည္အပိုုင္းမွာ စာေရးဆရာျပဇာတ္အေၾကာင္းကုုိလဲ ဖတ္ၾကရမည္။ စာေရးဆရာျပဇာတ္ဆုုိတာ စာေရးဆရာေတြ ကၾကတဲ့ ျပဇာတ္ေတြ ျဖစ္ပါသည္။ ၁၉ ၅၀ ေလာက္က ေအးရိပ္သာမွာ စာေရးဆရာျပဇာတ္ရီဟာဇယ္ ေတြလုုပ္ခဲ့ၾကပါသည္။ 

သည္အပိုုင္းမွာလဲ သူတုုိ႕ႏွင့္ ေခတ္ျပိဳင္စာေရးဆရာေတြအေၾကာင္း မ်ားစြာထဲ့ေရး ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ဘဘၾကီးေမေမၾကီးတုုိ႕၏ စာေရးဆရာဘ၀၊ စာသင္ေသာ ဘ၀မ်ားလဲ ပါပါသည္။ ထုုိဒုုတိယပုုိင္းကုုိ ဘ၀တေလ်ာက္လုုံးေနသြားခဲ့ရာ ျပည္ရိပ္သာအိမ္ကေလးကုုိ ေရာက္လာသည့္ ေနရာမွာ အဆုုံးသတ္ထားပါသည္။ သည္အခန္းမွာ ေအးရိပ္သာတုုန္းက သိကၽြမ္းခဲ့ရသူတစ္ဦးအား စြန္လြန္းဆရာေတာ္ ဦး၀ိနယ ဆရာေတာ္ဘ၀ျဖင့္  ျပန္လည္ေတြ႕ဆုုံ ခ့ဲကာ ျပည္ရိပ္သာမွာ တရားျပဆရာေတာ္အျဖစ္ ၁၉၆၈/၆၉ တုုိင္ ၁၂ႏွစ္မ ွ် ေနထုုိင္သြားခဲ့ပုုံမ်ားကုုိ  ေရးသားျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

တတိယအပုုိင္းကုုိ သူတုုိ႕၏ အဓိပၺယ္မ်ားစြာ စီး၀င္ေနေသာ ဘ၀လမ္းေၾကာင္းမ်ားျဖင့္ စထားျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္မတုုိ႕ အမြာ ေမာင္နွမ ေမြးဖြားလာခဲ့ခ်ိန္ – သူတုုိ႕ကလဲ Working People Daily သတင္းစာတုုိက္ကေန အလုုပ္ထြက္ျဖစ္ခဲ့ကာ ေအးခ်မ္းေသာ ဘ၀ကုုိ ေရြးခ်ယ္ျဖစ္ခဲ့ပုုံ၊ ႏုုိ္င္ငံေ၇းသမားမ်ားနွင့္ လမ္းခဲြကာ သူတုုိ႕လုုပ္ခ်င္တဲ့စာေရးဆရာ၊ စာသင္တဲ့ ဘ၀ေတြကုုိ ပဲ ေရြးခဲ့ပုုံ။ ေနာက္ေတာ့သူတုုိ႕၏ စာေပမိတ္ေဆြမ်ားႏွင့္ ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္မဂၢဇင္းေလး ထုုတ္ျဖစ္ခဲ့ကာ ျပႆနာေတြ ရင္ဆုုိင္ရလုုိ႕ အပိတ္ခံခဲ့ရပုုံမ်ား။

အပုုိင္းေလး အေရာက္မွာေတာ့သူတုုိ႕၏ ဘ၀ေတြက ေလာကနိယာမအတုုိင္း အခ်ူိးအေကြ႕မ်ားနဲ႕ ဆက္ေလ်ာက္ခဲ့ၾကရပုုံေတြ ေတြ႕ၾကရမည္။ ေမေမၾကီးရဲ႕ ႏုုိင္ငံျခားသား မိတ္ေဆြမ်ား ထဲမွာ စာေရးဆရာမ်ားျဖစ္တဲ့ ရစ္ခ်က္အာမာ၊ ပီတာတြန္ဆင္ တုုိ႕၏ ေမေမၾကီးထံ ေရးစာမ်ား ထည့္ျဖစ္ခဲ့သည္။ ျပည္ရိပ္သာ အိမ္ကေလးကိုု လာလည္ၾက၊ စကားခ်င္းဖလွယ္ၾကတဲ့ ေမေမၾကီးရဲ႕ ႏုုိင္ငံျခာားသားမိတ္ေဆြမ်းာ အေၾကာင္းေတြ လည္းပါပါသည္။ ၁၉ ၈၄မွာ ရရွိခဲ့တဲ့ ႏုုိင္ငံေရးလုုပ္ေဆာင္မူမ်ားေၾကာင့္ ေပးအပ္ခံရေသာ ႏုုိင္ငံ့ဂုုဏ္ရည္၊ ေမာ္ကြန္း၀င္ စသျဖင့္တုုိ႕၏ အေၾကာင္းမွတ္တုုိင္မ်ားမွာေတာ့ ကၽြန္မက ေမေမၾကီးနင့္ ေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့ စကားေတြ အမွတ္တရ ေရးျဖစ္သြားပါသည္။

အပုုိင္းငါးတြင္ေတာ့ ႏွစ္စဥ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ မွာက်င္းပျမဲျဖစ္ေသာ ၁၉၉၆တုုိင္ ၁၃နွစ္တုုိင္ ျပည္ရိပ္သာျခံမွာ ျပဳလုုပ္ခဲ့သည့္ ထမနဲပဲြအေၾကာင္းမွာ ေရာင္စုုံဓါတ္ပုုံမ်ားစြာ ထည့္သြင္းေဖာ္ျပျဖစ္ခဲ့သည္။ သည္အပိုုင္းမွာ ေမေမၾကီး၏ ေမာင္ ၊ ကြန္ျမဴနစ္ဟုု အမည္တပ္ ဦးသိန္းေအာင္အေၾကာင္း ပါလာပါသည္။ သူကစစ္အတြင္းတုုန္းက ေတာခုုိသြားကာ ၁၉၉၁မွာ ျပန္ေရာက္လာပါသည္။ သူ႕ကုုိ ကၽြန္မတုုိ႕အိမ္မွာ စတင္ျမင္ဖူးတုုန္းက ကိုုယ္ခႏၡာေပ်ာ့ဖတ္ဖတ္ႏွင့္ ေမေမၾကီးလုုိ စူးရွေသာမ်က္လုုံးေတြ ကုုိ မွတ္မိေနပါသည္။ သူ႕ကုုိျမင္ရတာ ခင္မင္ဖြယ္ အဘုုိးဦးေလးပဲ ျဖစ္ပါသည္။ သူက ကၽြန္မတုုိ႕ကုုိ ရုုရွႏွင့္ တရုုတ္ျပည္မွာ  သူရိုုက္ခဲ့ေသာ ဓါတ္ပုုံမ်ားကုုိျပပါသည္။ ကၽြန္မကုုိ အရုုပ္ကေလးတစ္ရုုပ္နွင့္ ကၽြန္မအကုုိကုုိ စကၠဴဖိေသာ ကားလ္မတ္ ရုုပ္တုု (paper weght) ေပပါ၀ိတ္ တစ္ခုု လက္ေဆာင္ေပးပါသည္။ သူဆဲြထားေသာ ပန္းခ်ီကားကုုိလဲ ေပးပါသည္။ 

ေနာက္ဆုုံး အပုုိ္င္းကေတာ့ ဘဘၾကီးေမေမၾကီးတုုိ႕၏ စြန္႕စားခန္းေတြ စိတ္လွဴပ္ရွားစရာေတြ ေတြ႕ၾကရပါဦးမည္။ တုုိင္းျပည္ၾကီးကလဲ အေျပာင္းအလဲေတြၾကားမွာ၊ သူတုုိ႕ဘ၀ေတြလဲ ဘယ္ေတာ့မွ မရပ္နားေတာ့မယ့္ အတုုိင္း။ ပထမအပိုုင္းကေန စေရးေနတဲ့ကာလ တေလ်ာက္လုုံး ယခုုသည္စာအုုပ္ အျပီးသတ္ခါနီးမွာ တခါမွ မခံစားဖူးတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြနဲ႕ ျဖစ္ပါသည္။ သူတုုိ႕ရဲ႕ ဘ၀မီးအိမ္ကေလး ျငိမ္းေတာ့မည္….. ကၽြန္မေရးခဲ့သမ ွ် ေတြထဲ သည္အပုုိင္းဟာ ၀မ္းနည္းစရာအေကာင္းဆုုံးပါပဲ။ ကၽြန္မဘာေရးမယ္လုုိ႕ ေတြးထားတဲ့အတုုိင္း ကၽြန္မေရး ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္မခံစားမိသလို ေရးကာ ကၽြန္မ ခံစားခ်က္အတုုိင္း အေတြးထဲ ေမ်ာပါလ်က္ ျဖစ္ပါသည္။

နိဂုုံး

သည္စာအုုပ္ထဲမွာ သူတုုိ႕၏ စာေပဘ၀၊ ႏုုိင္ငံေရးဘ၀၊ မိသားစုုဘ၀၊ သူတုုိ႕လွဴပ္ရွားမူေတြနဲ႕ ျမန္မာျပည္၏ ႏုုိင္ငံေရးနဲ႕သမုုိင္းေနာက္ခံ အေၾကာင္းအရာမ်ား ကုုိ ဓါတ္ပုုံေပါင္းရာခ်ီျပီး တင္ျပထားပါသည္။ ကၽြန္မက သည္ခက္ခဲတဲ့ အလုုပ္ကုုိ မိဘမ်ားနဲ႕ အကုုိ ေမာင္ရစ္တုုိ႕ အားကုုိးျပီး သူတိုု႕အကူအညီမ်ား၊ အားေပးမူမ်ားကုုိ ယူကာ စိတ္ေရာကိုုယ္ပါ ေရးျခစ္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္မ၏ အဘုုိးအဘြားမ်ားကလဲ ေကာင္းကင္ဘုုံကေန အားေပးကူညီေပးခဲ့သည္ဟုု ယုုံၾကည္ေနပါသည္။ သူုတုုိ႕၏ ခပ္တုုံးတုုံးေျမးကုုိ သည္လုုိမွ အားမေပးမကူညီရင္ျဖင့္ သည္စာအုုပ္ ထြက္လာမွာ မဟုုတ္ဆုုိတာ သူတုုိ႕ ေကာင္းေကာင္းသိေနၾကပါသည္။ သည္စာအုုပ္ ျမန္မာလုုိ ဘာသာျပန္ဖုုိ႕ စတင္စိတ္ကူး  ေနမိပါသည္။

ဂ်ဴနီယာ၀င္း

စာအုုပ္ ကုုိစိတ္၀င္စားရင္….

စာမ်က္နွာ – ၁၉၉ 

အပုုိင္း – ၆ပုုိင္း 

မ်က္နွာဖုုံး – ေအာင္ထက္

အတြင္းပုုံမ်ား – ေမာင္ရစ္

အတြင္းဖုုံးမ်ားနွင့္ ေလးေအာက္ဒီဇုုိင္း – ဂ်ဴနီယာ၀င္း

နိဒါန္းစကားမ်ား – ေဒါက္တာခင္ေမာင္၀င္း၊ ေမာင္ရစ္

အင္ဒက္စ္အကူအညီ – ေဒါက္တာခင္ေမာင္၀င္း၊ တကၠသိုုလ္ေရႊရီ၀င္း

ပထမအၾကိမ္

ျဖန္႕ခ်ီေရး – ရန္ေအာင္စာေပ၊ ရန္ကုုန္ဖုုံး ၀၉ ၅၁၇၉ ၃၉ ၈။ ၀၉ ၇၃၂၄၃၈၅၁

စာအုပ္ကုုိ မွာယူရန္၊ ဆက္သြယ္ရန္ အီးေမးမ်ား -maungyit@gmail.com, or moemaka.org@gmail.com, www.colorful-people.blogspot.com

တုုိက္ရုိက္ မွာယူရန္ 

Link – http://myanmarbookshop.com/EnglishBooks/BookDetails/35741

အေမရိကန္ဌာေန ပရိသတ္အတြက္ - မိုုးမခအြန္လိုုင္းစာအုုပ္ဆိုုင္မွ မွာယူရန္ ဒီေနရာကိုု ႏွိပ္ပါ

Read More

Book Review for Khin Myo Chit

ခင္မ်ဴိးခ်စ္ - ကမာၻေက်ာ္ၾကား စာနွင့္စကား

ထုတ္ေ၀သူ ဦးစန္းဦး

၉(က) ၁၆၄လမ္း တာေမြ။

ဖုန္း ၅၄၆၈၄၅။ ၅၄၂၉၇၃။

၂၀၁၅ ဂၽြန္လ

တန္ဖိုး - ၂၀၀၀ က်ပ္

စာမ်က္နွာ - ၂၀၈

ပထမအၾကိမ္ - လူထုအလင္းစဥ္ ၁၉၅၄ခုနွစ္ အုပ္ေရ ၅၀၀

ဒုတိယအၾကိမ္ - ပေဒသာစာေပ ၂၀၀၂ ခုနွစ္ အုပ္ေရ ၅၀၀

တတိယအၾကိမ္ - စိတ္ကူးခ်ဴိခ်ိ၊ အုပ္ေရ ၅၀၀

တည္းျဖတ္သူ - ဦးဒုိး (မဟာ၀ိဇၹာ) ၁၉၅၄

ကမာၻေက်ာ္ ဘားနတ္ေရွာ၏ အသံလႊင့္ ေဟာေျပာခ်က္မ်ား၊ မိတ္ၾကားခ်က္မွတ္စုမ်ား ႏွင့္ ကမာၻေက်ာ္ပုဂၢဳိလ္မ်ား၏ ေပးစာမ်ားကုိ ေဒၚခင္မ်ဴိးခ်စ္ ကဘာသာျပန္ ဆုိထားသည္။ ၀ိတိုရိယဘုရင္မၾကီးက ဦးရီးေတာ္ ဘယ္လဂ်ီယံဘုရင္သုိ႕ေပးစာ၊ စာေရးဆရာၾကီးလူ၀ိကာရုိး၏ ေပးစာ၊ ဆာေသာမတ္စ္မုိးက သူ႕သမီးသုိ႕ ေပးစာ၊ စာဆုိေတာ္ ဂၽြန္ကိမွ ခ်စ္သူသုိ႕ ေပးစာ၊ ေနရူးက သူ႕သမီးအိဒရာသို႕ေပးစာ၊ ဂုိးစမစ္က သူ႕မိခင္သုိ႕ေပးစာမ်ားအပါအ၀င္ ေပးစာေပါင္း ၁၂ေစာင္ ဘာသာျပန္ဆိုထားတာမ်ား စိတ္၀င္စားဖြယ္ ဖတ္ရူၾကရမည္။ ေလာ့ဒပ္ဖရပ္၏ ေရေၾကာင္းခရီးစဥ္၊ ပဥၥမဟင္နရီဘုရင္ထံကေန အာဂ်င္ကူးစစ္သည္မ်ားဆီ ေၾကျငာခ်က္၊ တုိ႕ကုိလည္းေတြ႕ၾကရသည္။ ေနာက္ဆုံးခန္းကားပထမကမာၻစစ္ ကာလအတြင္း ျဗိတိသွ် ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားတြင္ အေက်ာ္ၾကား လူသိအမ်ားဆုံး လြိဳက္ေဂ်ာ့ ၏စကားစုမ်ား “စကၠဴစုတ္“ ကုိ သူ၏စကားအေျပာေကာင္းျခင္း သက္ေသအျဖစ္ ဖတ္ရူၾကရမည္။

ေပးစာေ၇းသားသူမ်ားကား နံမယ္ေက်ာ္ပုဂၢိဳလ္မ်ားျဖစ္ျပီး သူတူိ႕၏ ေနာက္ေၾကာင္းရဇ၀င္မ်ားကုိ အနည္းငယ္မွ်
 ေဖာ္ျပေပးကာ ထုိစာမ်ားဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္အခါ ဘာအေၾကာင္းမ်ားျဖင့္ ေရးသားခဲ့သည္မ်ားကုိ ေတြ႕ၾက၇သျဖင့္ စာဖတ္သူမ်ား အတြက္ စာထဲကအေၾကာင္းအရာမ်ား ကုိ ခံစားဖတ္ရူႏုိင္ၾကရမည္။

ထုိစာအုပ္၏ ထူးျခားခ်က္တစ္ခုကေတာ့ ပထမအၾကိမ္ထုတ္စဥ္တုန္းက ပါ၀င္ခဲ့ေသာ ေဂ်ာ့္ဘားနက္ေရွာ၏ ေဟာေျပာမိတ္ၾကားခ်က္မ်ား၊ အစၥကူလီယားသုိ႕ ေပးေသာ ဒုတိယစာ၊ စာဆုိေတာ္ ဂၽြန္ကိက ခ်စ္သူသုိ႕ ေပးစာ၊ ႏွင့္ စကၠဴစုတ္ ေတြက ဒုတိယအၾကိမ္ထုတ္စဥ္တုန္းက အျဖတ္အေတာက္ခံခဲ့ရသည္။ ယခုေတာ့ သေဘာေကာင္းေသာ အစုိးရလက္ထက္မွာမွ ျပန္ပါလာတာ ျဖစ္ပါသည္။ ေျပာင္းလဲလာေသာ စနစ္ေၾကာင့္ ဟုိးအရင္က ဆင္ဆာမလြတ္ေသာ စာမ်ား ယခုအခါ ခြင့္ျပဳေလျပီ၊ ငါတုိ႕ ဒီမုိကေရစီပန္းတုိင္ေရာက္လုျပီဟု ၀မ္းမသာနုိင္၊ ထုိအျဖတ္ေတာက္ခံခဲ့ရေသာ စာေပမ်ားကုိ ယခုအခါ ခြင့္ျပဳလုိက္ျခင္းကား ငါတုိ႕စာဖတ္သူမ်ား စာဖတ္အားနည္ပါးကာ စာေပခံစားမူ အင္အားနည္းပါးလာတာေၾကာင့္ေပလား ဟုမေကာင္းျမင္မ်က္စိ ျဖင့္သာ ေတြးေနမိပါေတာ့သည္။ 

Read More

ဂျူနီယာဝင်း – ကျင်းပဖြစ်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ရာပြည့် အမှတ်တရပွဲ

ဂျူနီယာဝင်း  – ကျင်းပဖြစ်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ရာပြည့် အမှတ်တရပွဲ

(မိုုးမခ) မေ ၁၄၊ ၂၀၁၅

ဘဘကြီးဦးခင်မောင်လတ်နဲ့ မေမေကြီးဒေါ်ခင်မျိူးချစ်တို့ရဲ့ နှစ်တစ်ရာ ပြည့်အမှတ်တရအတွက် ရည်ရွယ်ရေးသားခဲ့တဲ့စာအုပ် A Memory of my Grandparents ကိုဘဘကြီးမေမေကြီးတို့ရဲ့ မိတ်ဆွေများ၊ စာပေသမားများ၊ သူတို့ကိုလေးစားချစ်ခင်သူများကိုလက်ဆောင်ပေးမယ်လို့ ၂၀၁၄ မေလမှာစတင် ရေးသားခဲ့ကတည်းက တွေးထားခဲ့တာပါ။ 

ကျွန်မကို ဘာကြောင့် မြန်မာလိုုမရေးပဲ အင်္ဂလိပ်လုုိရေးရတာလဲဆုုိတဲ့ မေးခွန်းဟာ စရေးကတည်းကအမေးခံခဲ့ရပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အင်္ဂလိပ်လို ဘလော့လေးတစ်ခုမှာ စတင်စမ်းသပ်ကာ အင်္ဂလိပ်လို ၂၀၁၁ နဲ့၂၀၁၂ မှာရေးသားဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အဲသည်တုန်းကဆိုရင် အင်္ဂလိပ်လုုိရေးရတာ မြန်မာလိုုရေးရတာထက် ပိုုပြီးလွတ်လပ်တဲ့ ခံစားချက်တွေရှိတာကြောင့် အင်္ဂလိပ်လိုပဲ ရေးချင်တဲ့စိတ်တွေ တောင်ဖြစ်လာရပါတယ်။ ဒါကြောင့်လဲဘဘကြီးမေမေကြီး တုုိ့အကြောင်း နှစ်တရာပြည့်အမှတ်တရ ရေးမယ် လုုိ့စိတ်ကူးလုုိက်ချိန်မှာ ကိုုယ့်ရဲ့အတွေးကိုုယ့်ရဲ့ စိတ်ကူးတွေကုုိလွတ်လပ်တဲ့ အတွေးတွေ နဲ့ရေးချင်တဲ့အတွက်အင်္ဂလိပ်လုုိရေးဖုုိ့ ဆုုံးဖြတ်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။

သည်စာအုပ်လေးကို ရေးသားထုတ်ဝေပြီးတဲ့ အချိန်ကျရင် အနီးအဝေးကဆွေမျိူးတွေ၊ စာပေသမားတွေကို လက်ဆောင်ပို့ပေးကြရအောင်လို့ အချင်းချင်းပြောကြပါတယ်။ ပြည်ရိပ်သာခြံထဲတော့ ရာပြည့်ပွဲ လုပ်ဖို့စိတ်ကူးမရှိပါဘူး။ မေမေကတော့ လုပ်ဖြစ်ရင်တော့ ခြံထဲမှာလုပ်ချင်တယ်။ ကျွန်မကသိပ်မလုပ်ချင်ဖူး။ အကိုမောင်ရစ်လဲ အစတော့သဘောမတူဘူး။

၂၀၁၅ ကိုရောက်လာချိန်မှာ ကျွန်မအကိုမောင်ရစ်ကနေ ဘဘကြီးမေမေကြီးတို့ရဲ့ ခေတ်ပြိုင်စာပေပညာရှင်တွေ ရဲ့ ဓါတ်ပုံတွေကိုုိ ပြည်ရိပ်သာခြံကလေးမှာ ပြသဖို့ တိုင်ပင်ကြတော့ ဒါကိုစဉ်းစားနေမိကြပါတယ်။ လုပ်ဖို့စဉ်းစားလိုက်တော့လဲလုပ်နိုင်မယ်လို့ တွေးပါတယ်။ ကျွန်မစာအုပ်ကလဲ မတ်လမှာထွက်ဖို့စီစဉ်ထားတာမှာ အကြောင်းအမျိူးမျူူိးကြောင့်……. အဲသည်ထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ လေးအောက်အချိူးများ မှားယွင်းနေတာ ပြင်ဆင်ရတာတွေ၊ စာမျက်နှာတချိူ့ အရောင်များ ပြင်ဆင်ရတာတွေ၊ စာမျက်နှာများပျောက်နေတာတွေ ပြင်ရတာတွေ ပါပါတယ်၊ စာအုပ်ကမထွက်နိင် မထွက်နိုင်နဲ့ နောက်ဆုံးမေလပထမပတ်ကျမှ စာအုပ်ထွက်ပါတယ်။ လုပ်ဖြစ်မယ့် မေလ၉ ရက်နေ့တောင်မှီပါ့မလားလို့ ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ နေခဲ့ရတာတွေ ဟာစာအုပ်တွေ့မှ သက်ပြင်းချနိုင်ပါတယ်။ 

သည်လိုနဲ့ မေလဆိုတာကိုမှတ်မိနေကြသူတွေ၊ ဘဘကြီးမေမေကြီးတို့ရဲ့ နှစ်တစ်ရာပြည့်ကို သတိတရရှိနေသူတွေနဲ့ စစီစဉ်ဖြစ်ကြပါတယ်။ ကိုမောင်ရစ်ကခေတ်ပြိုင်စာရေးဆရာများ၏ ဓါတ်ပုံပေါင်း ၈ဝကျော်နဲ့ သတူုိ့ရဲ့မွေးခုနှစ် ကွယ်လွန်ခုနှစ်တွေ ကိုရှာဖွေစုဆောင်းပါတယ်။ ကျွန်မကထွက်ရှိလာတဲ့ ကျွန်မရဲ့စာအုပ်ကိုမေတ္တာလက်ဆောင်ပေးဖို့ အခွင့်အရေးရပြီလို့ အတွေးနဲ့ စိတ်ကူးနေမိပါတယ်။ ကိုမောင်ရစ်ကတော့ အွန်လိုင်းကနေ ၉ရက်နေ့ ကိုကြေငြာထားပြီး ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့မိဘများကတော့ သူတို့ရင်းနှီးရာတချိူ့ကို နှစ်တစ်ရာပြည့်ရှိမှန်းသိလို့ မေးမြန်းနေသူတွေကို ရက်သတ်မှတ်ထားပြီးကြောင်း ပြောဖြစ်သွားတယ်။ ဖိတ်စာမရိုက်ဖြစ်ပါဘူး။ အနီးက ဝဂ္ဂီရပ်ကွက်ထဲက မေမေကြီးတုုိ့နားနေခဲ့သူ မဖြူကသတိတရနဲ့ တခြားသောတပည့်တပန်းများကုုိ သူဖိတ်ပေးရမလားလုုိ့ ပြောလာတော့ ဝမ်းသာအားရ ဖိတ်ခုုိင်းရပါတယ်။ မေ့နေတာတော့မဟုုတ်ပေမယ့် ရာပြည့်ပွဲအတွက် လုုံးပန်းနေရတာအားလုုံးရဲ့ စိတ်တွေကပုုံမှန်မဟုုတ်တော့ဘူးလေ။ ဖိတ်သာဖိတ် ခွင့်တောင်းမနေနဲ့လိုုိ့ လူတုုိင်းကုုိ စကားပါးနေဖြစ်ပါတယ်။ 

မေလတစ်ရက်နေ့ကနေစလို့ ကိုမောင်ရစ်နဲ့ သူ့မိုးမခမိတ်ဆွေများနဲ့ အပေါင်းအသင်းရှားပါးတဲ့ ကျွန်မလဲ ဝင်ရောက်ပူးပေါင်းရင်း စလုပ်ဖို့ တိုင်ပင်ကြပါတယ်။ သူ့ဓါတ်ပုံတွေကို သူပဲဓါတ်ပုံဆိုင်သွားဘောင်လုပ်၊ သွားရွေး။ အမိုး၊ခုန်၊ စားပွဲတွေလဲသူပဲသွားမှာ။ နေပူပူမှာပင်ပန်းပေမယ့် ဇောနဲ့မို့ လုပ်ရတာမောပုံမရပါ။ ကျွန်မကတော့ ပန့်ဖလက်ကိစ္စ၊ ဖော့ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကိစ္စ၊ ရေခဲမှာတာတွေကို မတတ်တတတ်နဲ့ ဝင်ကူညီပေးဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကံကောင်းချင်တော့ ဓူဝံစာပေက ဦးဝင်းချိူကဓါတ်ပုံတွေကပ်ဖို့ ဘောင်တွေ ငှားပေးပါတယ်။ ကားနဲ့ လာပို့ ပြန်ယူတော့ကျွန်မတို့ အများကြီးသက်သာသွားပါတယ်။ ကဗျာဆရာကြီးဦးတင်မိုးရဲ့ သမီး အမမိုးမိုးစံတို့ ဦးသန်းညွန့်တို့မိသားစုကအအေးဗူးများ လှူပါတယ်။ ကိုမောင်ရစ်သူငယ်ချင်းဘွန်းက ရေပုလင်းများလာပို့သွားပါတယ်။ မယု၊ မနီနီမာတို့မိသားစုမှ လဘက်များပို့ပေးတယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဝမး်ကွဲညီမ ခင်သစ္စာကရင်ပတ်မှာကပ်ဖို့ စတစ်ကာများလုုပ်ပေးပါတယ်။ အစကဗမာမုန့်ကျွေးမယ်လို့ စဉ်းစားရာက ကိုမောင်ရစ်က မုန့်ဟင်းခါးကျွေးမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ပါတယ်။ ဗမာမုန့်လဲစားချင်ပြန်တော့ ဗမာမုန့်ကိစ္စကို ကိုရန်နောင့် တာဝန်ဖြစ်သွားတယ်။ ခြံကိုရှင်းဖို့ တာဝန်ကို မယုကအလုပ်သမားခေါ်လာပေးလို့ စိတ်အေးသွားရတယ်။ 

မေလ ၈ရက်နေ့မှာ ကျွန်မအဒေါ်တစ်ယောက်နဲ့ ညီမငယ်တစ်ယောက်ရော၊ အိမ်နီးချင်းညီမတစ်ယောက်ကို လှမ်းခေါ်ကာဓါတ်ပုံတွေအောက်မှာ စာတွေကပ်ဖို့ အကူအညီတောင်းရတော့တယ်။ မိုးမခဝို်င်းတော်သားများလဲ ခြံထဲခုန်များနေရာချ၊ စားပွဲခင်းအမိုးများချ၊ ခြံတွေရှင်းလင်းရနဲ့ မနားတမ်းလုပ်နေကြတော့ သူတို့လဲတော်တော်မောနေကြပါပြီ။ ကပ်ဖို့ စာရွက်တွေ စစချင်းကွန်ပြူတာထုတ်ဖို့ စဉ်းစားပေမယ့် အချိန်မရှိတော့လို့ လက်ရေးနဲ့ ရေးဖို့ ပဲဆုံးဖြတ်ကြတယ်။ အစကတော့ လက်ရေးတူအောင်၊ မှင်တူအောင် ဆိုပြီးစဉ်းစားကြပေမယ့် နောက်တော့ မတတ်နိုင်တော့ပဲ ကြုံသလိုရေးခိုင်းရတယ်။ ကိုမောင်ရစ်ကဘုတ်တစ်ခုမှာကပ်တဲ့ဓါတ်ပုံ ရပုံ ၈ပုံဆိုတာ ကြုံရာကပ်တာမဟုတ်ဘူးတဲ့။ သူ့ခေတ်သူ့အလိုက် ဒါမှမဟုတ် စာပေအလိုက်၊ ချိတ်တာဖြစ်တယ်တဲ့။ သည်တော့ သူကပ်ထားတဲ့အတိုင်း ကျွန်မတို့က နံမယ်တွေလိုက်ကပ်နေရတော့ အမှားအယွင်းများ ဖြစ်မှာကိုူစိုးရိမ်နေကြတယ်။ ညနေ ၆နာရီအထိ ဘုတ်တစ်ခုအောက်မှာ ဘာမှမကပ်ရသေးဘူး။ သည်တော့ လိုက်ရှာုပြီးနံမယ်ရေး၊သူတို့ စာအုပ်နံမယ်ရေး ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ်ကပ်ကြတယ်။ မှောင်ထဲမှာ လက်နှိတ်ဓါတ်မီးထိုးပြီး ကပ်ကြတော့ မှားကပ်မိရင်ဆိုုပြီးးစဉ်းစားမိသေးတယ်။ ကြည့်လိုက်တော့ သည်ဘုတ်က မိုးမခနာယကဘုတ် ဖြစ်နေတယ်။ ကိစ္စမရှိပါဘူးလေ။ ကိုယ့်အဘိုးအဘွားတွေကသူတို့ မြေးလေးတွေ မှားရေးမိမှားကပ်မိလဲခွင့်လွတ်ပါတယ်။ စိတ်ပူစရာမလို။

အန်တီရွှေကူမေနှင်းလဲ ခြံထဲဖုန်မထအောင် ရေများလာဖြန်းပေးပါတယ်။ စာအုပ်မှာထုဖို့ မေတ္တာလက်ဆောင် တုံးစာလုံးလဲရပါပြီ။ စာအုပ် များကိုလဲတုံးထုပြီးပါပြီ။ မိုးမခမဂ္ဂဇင်းများလဲ မေတ္တာလက်ဆောင်တုံးများထုပြီး။ ပန်ဖလက်တွေလဲခေါက်ပြီးပြီ။ ရန်အောင်စာပေက မောင်ပြည့်ကျော်လဲ စာအုပ်ကြော်ငြာဗီနိုင်းများလာပို့သွားပြီ။ ဗမာမုန့်များက မိုးမခအဖွဲ့နဲ့အတူ မနက်ရနာရီရောက်မယ်။ ရေခဲတုံးကမနက် ရနာရီခွဲ၊ မုန့်ဟင်းခါးက မနက်၈နာရီခွဲရောက်မယ်။ မနက်ဖြန်ကျရင် အားလုံးအဆင်ပြေပါလိမ့်မယ်။ သည်လိုနဲ့ပဲမေလ ၉ရက်နေ့ကို ရောက်လာပါပြီင်္။

ဖိတ်ထားသူတွေရော၊ သတင်းကြားလို့ ရောက်လာသူတွေ အားလုံးကို ကြိုဆိုပါတယ်။ A Memory of My Grandparents စာအုပ်မေတ္တာလက်ဆောင်ပေးဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခုရလိုက်လို့ ဘဘကြီးမေမြေဲကီးတို့ ကိုယ်စားစာအုပ်လက်ဆောင် ပေးခွင့်ရလို့ စိတ်ချမ်းသာရပါတယ်။ မိုးမခ မေလထုတ် လက်ဆောင်ပေးထဲ့ထဲ ပါပါတယ်။ ရာပြည့်ပွဲကို တချိူ့ကတော့ သိကြသောလဲ တခြားကိစ္စတွေနဲ့တိုက်နေတာကြောင့် မလာနိုင်ကြပါ။ တချိူ့ကတော့ မသိလိုက်လို့ လွတ်သွားကြတယ်။ တချိူ့လဲရာသီဥတုပူပူ ကားကြပ်တဲ့ ခေတ်ထဲမှာကျမ်းမာရေးကြောင့် မလာနိုင်ကြသူတွေရှိတယ်။ သို့သော်လဲ အဝေးက ဆွေမျိူးအရင်းအချာတချိူ့က အကြောင်းမကြားရလေချင်းလို့ ဖုန်းနဲ့ အဆူအဆဲခံရပါတယ်။ အဲသည်လိုစိတ်ဆိုးနေ တဲ့သူတွေကိုတော့ ကျွန်မစာအုပ်လက်ဆောင် ပေးရင်းနဲ့ပဲ တောင်းပန်ရတော့မယ်။ 

သည်ပွဲလေးကပရိသတ် ၂၀၀ ကျော်နဲ့ ဖုန်ထနေတဲ့သည် ခြံကလေးမှာ ကသုတ်ကရက်ကျင်းပလိုက်ရတာပါ။ ပရိသတ်က စိတ်ဝင်တစားရှိနေတာကို သိလိုက်ရတော့ ဝမ်းသာမိပါတယ်။ သည်အမှတ်တရပွဲကလေး ကုုိတက်ရောက်ခဲ့ကြသော ဘဘဦးတင်ဦး၊ ဘကြီးမိုး၊ ဒေါ်စန်းစန်း၊ အန်တီစမ်းစမ်းနွဲ့သာယာဝတီ၊ အန်ကယ် ဦးအောင်ငြိမ်းနှင့် အန်တီဒေါ်သန်းသန်းနု၊ အန်တီ ဒေါ်ချိူချိူကျော်ငြိမ်း၊ (ဒေါ်)ဒေါက်တာခင်လကျင်္ာ၊ အန်တီ ဒေါ်ဒေဝီသန့်စင်၊ ကာတွန်း အော်ပီကျယ်၊ ဦးမော်လင်း၊ ဆရာမ မစန္ဒာ၊ ဆရာမ သန်းမြင့်အောင်၊ စာရေးဆရာကြီး ဦးဇော်ဇော်အောင်၊ ဦးဝင်းဖေ(မြဇင်)၊ ဦးသန်းဝင်းလှိူင်၊ ဦးညွန့်ဝေမိုး၊ ရန်အောင်စာပေမှ ဦးလှတိုး၊ Unity စာပေမှ ဦးသန်းဆွေ၊ ဓူဝံစာပေမှ ဦးဝင်းချိူ၊ ပြည်သူ့ခေတ်မှ လွတ်လပ်စိုး၊ ပါရမီစာပေမှ ဦးကျော်ဦး၊ လင်းလွန်းခင်စာပေမှ ဦးသိန်းလွင်၊ ကဗျာဆရာ ဖျာပုံနီလုံဦး၊ (ဦး) ဝင်းငြိမ်း၊ (ဦး)စိုးဝင်းငြိမး်၊ အန်တီရွှေကူမေနှင်း၊ မမွှေး၊ မဖြူဖြူသင်း၊ အန်တီစမ်းသုမောင်၊ ကာတွန်းဝင်းအောင်၊ သွေး(စစ်ကိုင်း)၊ ငြိမ်းသစ်၊ မောင်ဇေယျာ၊ သားကြီးမောင်ဇေယျ၊ (ဦး)ထွန်းဝင်းငြိမ်း၊ ကိုရာဇာ၊ ဓါတ်ပုံ (ဦး) ထိန်ဝင်း၊ အမ ဇွန်ပွင့် (ရုပ်ပြောင်စာပေ)၊ (ဦး)ထင်အောင်၊ ကိုမင်းကိုနိုင်တို့ နှင့်တကွ တက်ရောက်ခဲ့ကြသော ဧည့်သည်များနှင့် ဂျာနယ်တိုက်များဖြစ်သော the Irrawaddy, ဒီလှိူင်း၊ ပြည်သူ့အရေး၊ လူ့ဘောင်သစ၊် ကမာရွတ်မီဒီယာ တို့အပြင် skynet, 5 Plus 5network  မီဒီယာအဖွဲ့များအပါအဝင် ပွဲအစအဆုုံးတုုိင် အဆင်ပြေပြေဖြစ်သွားအောင် အစစအရာရာမေတ္တာနဲ့ ဝိုင်းဝန်းကူညီပေးခဲ့ကြသော မိုးမခဝိုင်းတော်သားများနဲ့ တကွ ကျွန်မတို့၏ ဆွေမျိူးသင်္ဂဟများ၊ မိတ်ဆွေသူငယ်ချင်းများနှင့် အိမ်နီးနားချင်းများကို ကျေးဇူးတင်ရှိပါကြောင်း ကျေးဇူးစကားဆိုလိုက်ပါရစေ။

Read More

အနက္ေရာင္က်ဴးလစ္ပန္းနွင့္ ညီအမေလးေဖာ္

တကၠသိုုလ္ေရႊရီ၀င္း ၏ အနက္ေရာင္က်ဴးလစ္ပန္းနွင့္ ညီအမေလးေဖာ္ –  
(မိုးမခစာအုပ္စင္) ဧျပီ ၂၅၊ ၂၀၁၅
စာအုုပ္အမည္ – အနက္ေရာင္က်ဴးလစ္ပန္းနွင့္ ညီအမေလးေဖာ္
ဘာသာျပန္သူ – တကၠသိုုလ္ေရႊရီ၀င္း
မူရင္းမ်ား – Jumas’s Black Tulips, and Louis May Alcott’s Little Women
ထုုတ္ေ၀သူ – ေဒၚစန္းစန္းေ၀။ အမႊာညီေနာင္စာေပ
အမွတ္ ၄၇၉/၄၈၁ လမ္း၃၀ ႏွင့္ ဗုုိလ္ဆြန္ပက္လမ္းၾကား။ မဟာဗႏၶဳလ လမ္းမၾကီး၊ ပန္းဘဲတန္းျမိဳ႕နယ္၊ ရန္ကုုန္။
စီစဥ္သူ – ၾကည္ႏုုိင္
မ်က္နွာဖုုံး ပန္းခ်ီ – အံ့ဘြယ္ဇင္
တန္ဖုုိး – ၂၅၀၀က်ပ္။ အုုပ္ေရ – ၅၀၀
ျဖန္႕ခ်ီေရး – အမႊာညီေနာင္စာေပတုုိက္။ ဖုုံး ၂၄၅၃၆၈။၀၉ -၄၉ ၂၇၇၃၅။ ၀၉ – ၈၆၃၃၀၄၄။
စာမ်က္နွာ – ၂၉၅
စာအုုပ္ပုုံစံ – အဂၤလိပ္ျမန္မာ ႏွစ္ဘာသာ
၀တၱဳနွစ္ပုုဒ္လုုံးသည္ ရီတုုိးေခၚ မူရင္း၀တၱဳကုုိ ဇာတ္လမ္းမပ်က္ေအာင္ေရးသား ထားေသာ ဇာတ္လမ္းအႏွစ္ခ်ဴပ္ ကုုိ ဘာသာျပန္ဆုုိမူ ျဖစ္သည္။ သုုိ႕ေသာ ္မူရင္း၀တၱဳ၏ အေရးၾကီးေသာ မူရင္းအဂၤလိပ္စာ ေၾကာင္းမ်ား၊ ဇာတ္၀င္ခန္းမ်ားကုုိ မပ်က္ေအာင္ ေရးသားထားေသာ အရသာတမ်ူိးေပးစြမ္းသည္ ့ ေရးသားမူ ျဖစ္ပါသည္။ ထုုိ၀တၳဳ ၂ပုုဒ္စလုုံးကုုိ တကၠသိုုလ္ေရႊရီ၀င္းက မူရင္းရသမပ်က္ေစပဲ ရီတုုိး၏ အနွစ္သာရေပၚလြင္ေအာင္ ေရးသား ျပန္ဆိုုထားရာ အဂၤလိပ္ျမန္မာႏွစ္ဘာသာ ေလ့လာလုုိသူမ်ားေရာ၊ ဇါာတ္လမ္းကုုိ စိတ္၀င္စားသူမ်ားအတြက္ပါ စိတ္၀င္တစား ဖတ္ရူႏုုိင္မည့္ စာအုုပ္တစ္အုုပ္အျဖစ္ ရည္ညြန္းလုုိက္ရပါသည္။
ပထမ၀တၱဳသည္ ႏုုိင္ငံေရးအရူပ္ဇာတ္လမ္းထဲ ပါ၀င္ပတ္သက္မိသူ က်ဴးလစ္ပန္းစုုိက္၀ါသနာရွင္ကေလး တစ္ေယာက္ႏွင့္ မိန္းခေလး ရုုိစာ တုုိ႕၏ ဇာတ္လမ္း ျဖစ္သည္။ ၀တၱဳထဲတြင္ က်ဴးလစ္ပန္းနက္ အေၾကာင္းမ်ားနွင့္ ပန္းစုုိက္ပ်ဴိးဖုုိ႕ရန္ ၀ါသနာၾကီးမားသူတစ္ေယာက္၏ ရုုိးသားေသာ စိတ္ဓါတ္မ်ားကုုိ ေတြ႕ၾကရပါမည္။ ရူပ္ေထြးေသာ ႏုုိင္ငံေရး အလွည့္အကြက္မ်ားနွင့္ တုုိင္းျပည္တြင္းက တုုိင္းသူျပည္သားမ်ား ၏အသိညဏ္နည္းပါးမူမ်ားေၾကာင့္ အျပစ္မရွိေသာ သူမ်ားဒုုကၡေရာက္ရကာ အသက္အႏၱရာယ္က်ေရာက္ရပုုံမ်ားကုုိ ၀တၳဳ ဖတ္ရင္းခံစားႏုုိင္မည္ ျဖစ္ပါသည္။
ဒုုတိယအပုုဒ္ျဖစ္ေသာ ညီအမေလးေဖာ္ကား ပထမဇာတ္လမ္း နွင့္ဆန္႕က်င္ဖက္ျဖစ္သည္။ မိသားစုု၏ သာမန္ဇာတ္လမ္းတစ္ပုုဒ္ျဖစ္သည္။ မိသားစုုတစ္စုုက ညီအမေလးေဖာ္အေၾကာင္း၊ သူတိုု႕ေတြ၏ သံေယာဇဥ္မ်ားကုုိ ဖတ္ရူၾကရမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ညီအမေလးေဖာ္ထဲက ဒုုတိယ ဂ်ဴိသည္ စာေရးဆရာ ျဖစ္လာပါသည္။ စာေရးဆရာက သူ၏ဇာတ္ရုုပ္ကုုိ ဂ်ဴိ႕မွာ ထည့္သြင္းေရး သားထားသည္ဟုု ဆုုိၾကပါသည္။ ထုုိ၀တၳဳသည္ ကမာၻ႕ကေလးစာေပ စာရင္းတြင္ ထည့္သြင္းခံရသည္ ဆုုိေသာ အခ်က္သည္ ထူးျခားေသာ သူ၏ေရးသားမူ၊ ကေလးလူၾကီးမေရြး ဖတ္ရူကာ ႏွစ္သက္သည္ဆုုိေသာ စာေပအဆင့္အတန္းတစ္ခုု ကုုိ ျပသရာ ေရာက္ေနပါသည္။

Read More

တစ္မိနစ္ အိပ္ရာ၀င္ပုုံျပင္မ်ား – စာအုပ္ရီဗ်ဴး

တကၠသိုုလ္ေရႊရီ၀င္း ၏ တစ္မိနစ္ အိပ္ရာ၀င္ပုုံျပင္မ်ား – 

(မိုုးမခစာအုုပ္စင္) ဧျပီ ၁၊ ၂၀၁၅

စာအုုပ္အမည္ – တစ္မိနစ္အိပ္ရာ၀င္ပုုံျပင္

မူရင္းစာအုုပ္ – One-Minute Favorite Fairy Tales by Shari Lewis

ဘာသာျပန္သူ – တကၠသိုုလ္ေရႊရီ၀င္း

ထုုတ္ေ၀သူ – ရန္ေအာင္စာေပ

ပထမအၾကိမ္ ၂၀၁၅ မတ္လ၊  အုုပ္ေရ – ၁၀၀၀

ထုုတ္ေ၀သူ – ဦးလွတုုိး ၊ တုုိက္ ၁၇၊ အခန္း ၂၃၊ ေရႊအုုန္းပင္အိမ္ရာ၊ အေနာက္ရန္ကင္း၊ ရန္ကုုန္

တန္ဖိုုး – ၁၀၀၀ က်ပ္၊ စာမ်က္နွာ – ၁၃၀

ပုုံျပင္မ်ား – အပုုဒ္ ၂၀ (အဂၤလိပ္ ျမန္မာ တဲြလ်က္)

ကေလးမ်ားအတြက္ မရုုိးနိုု္င္ေသာ ပုုံျပင္မ်ားကုုိ အမည္မ်ဴိးစံုုတပ္ကာ ေျပာခဲ့ၾကာတာေတြကုုိ ပုုံျပင္ေရးဆရာမ်ားက ေရးသားခဲ့ၾကတာေတြကုုိ ကေလးမ်ားက ၾကိဳက္ႏွစ္သက္စြာ ဖတ္ခဲ့နားဆင္ခဲ့ၾကတာ ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာ ရာေထာင္ခ်ီခဲ့ျပီျဖစ္ပါသည္။ ပုုံျပင္တုုိကေလးေတြ နဲ႕ ပုုံျပင္ရွည္ ဘယ္ဟာကုုိ ပုုိၾကိဳက္ခဲ့ပါသလဲ။ ျမန္ျမန္ျပီးတာ ၾကိဳက္ ပါသလား။ သုုိ႕မဟုုတ္ ပုုံျပင္ရွည္ေတြမွ ဖတ္ခ်င္ပါသလား။ အိပ္ရာ၀င္ပုုံျပင္ဆုုိေတာ့ ျမန္ျမန္ပီးတာ ပုုိေကာငး္မည္ထင္သလား။ ရွည္ရွည္ဖတ္ရင္းအိပ္ငုုိက္သြားတာ ပုုိၾကိဳက္ပါသလား။ သည္စာအုုပ္က တစ္မိနစ္ပုုံျပင္ဆုုိေတာ့ ျငီးေငြ႕ဖုုိ႕ အခ်ိန္မရွိပါ။ ခ်က္ခ်င္းပုုံျပင္တစ္ပုုဒ္ျပီးသြား ကာျမန္ျမန္အိပ္ေပ်ာ္ပါလိမ့္မည္။ သုုိ႕မဟုုတ္ ေနာက္တစ္ပုုဒ္ဆက္ဖတ္ရင္း အိပ္ငုုိက္လာမည္ ထင္ပါသည္။

Read More

ဂျူနီယာဝင်း – နိုုင်ငံရေး သရုုပ်ဖော်ဟုု ထောက်ပြခံရသော ပုုံဝတ္ထုကြီး

ဂျူနီယာဝင်း – နိုုင်ငံရေး သရုုပ်ဖော်ဟုု ထောက်ပြခံရသော ပုုံဝတ္ထုကြီး

၂၀၁၄ နုုိဝင်ဘာ အတွေးအမြင် အမှတ် ၂၇၁ဂ်ဴနီယာ၀င္း  – ႏိုုင္ငံေရး သရုုပ္ေဖာ္ဟုု ေထာက္ျပခံရေသာ ပုုံ၀တၳဳၾကီး

The Wizard of Oz အမည်ရှိ ရုုပ်ရှင်ကားကုုိ ငယ်စဉ်က ကြည့်ခဲ့ဖူးသည်။ သူ၏ မူရင်းမှာ အမေရိကန်စာရေးဆရာ L.Frank Baun (1856-1919)၏ ‘The Wonderful Wizard of Oz’ ဖြစ်သည်။ စာအုုပ်အမျိူးအစားကိုု ကလေးများအတွက် ပျော်ရွှင်ဖွယ် ဝတ္ထုဟုု ဆုုိထားသော်လည်း စာအုုပ်ထွက်ရှိသော ၁၉ ၀၀ ခုုနှစ် နောက်ပိုုင်းမှာ နုုိင်ငံရေးသဘောတရား အဓိပ္ဗယ် ဖွင့်ဆုုိချက်တွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။

Oz (အောဇ့်)သည်် မှော်ဆရာကြီးတစ်ဦး၏ အမည်ဖြစ်သည်။ ၁၉၀၂ ခုုနှစ် မှာပင် ဇာတ်စင်ပေါ် ကပြခဲ့ရာ ကလေးများအသည်းစွဲ ဇာတ်ကောင် ဖြစ်လာသည်။ စာအုုပ်သည် ထွက်ထွက်ချင်းမှာပင် ထပ်ခါတလဲလဲ ရုုိက်နှုုိပ်ခဲ့ရလေသည်။ ဝတ္ထု၏ အဓိက ဇာတ်ကောင်မှာ Dorthy (ဒေါ်ရသီ) အမည်ရှိကလေးမလေး ဖြစ်ပြီး မှော်ဆရာကြီး အော့ဇ်၏ နယ်မြေထဲ ရောက်သွားပုုံ ဖြစ်ပါသည်။

ဒေါ်ရသီသည် Kansas ဒေသတွင် ဦးလေး ဟင်နရီ၊ အဒေါ် အန်၊ ခွေးကလေး (ToTo) တုုိ့နှင့်အတူ နေထုုိင်လျက် ရှိသည်။ တစ်နေ့ ဒေါ်ရသီ တုုိ့လယ်တောထဲ လေဆင်နှာမောင်း ဝင်တုုိက်ရာ ဒေါ်ရသီ နှင့် တုုိတိုု တုုိ့အိ်မ်ကလေးခေါ်ရာ ပါသွားသည်။ သူတုုိ့ သတိရလုုိ့ ကြည့်လုုိက်တော့ အော့ဇ် နယ်မြေထဲက Munchkins (မန်ချ်ကင်) လူပူလေးတွေ၏ ဒေသ ဖြစ်နေသည်။ မြောက်ပိုုင်း နယ်က နတ်သမီးလေးက ဒေါ်ရသီ ကုုိသေဆုုံးသွားပြီ ဖြစ်သော အရှေ့ပိုုင်း မှော်ဆရာမကြီး၏ ငွေသားဖိနပ်ကုုိ ပေးလုုိက်သည်။ ဒေါ်ရသီမှာ သူ့ဒေသ Kansas ကိုုပြန်သွားဖုုိ့ မှော်ဆရာအော့ဇ် ထံသွားဖုုိ့ နတ်သမီးက အကြံ ပေးလုုိက်သည်။

ဒေါ်ရသီ သွားရာ လမ်းတလျောက်မှာ ကောက်ရုုိးများဖြင့် ရှင်သန်လှူပ်ရှားနေသော စာခြောက်ရုုပ်၊ သံထည်များ ဖြင့်ပြုလုုပ်ထားသော သံလူသားကြီးနှင့် သတ္တိမရှိသော ခြင်္သေ့ကြီး တုုိ့ဖြင့် မိတ်ဆွေ ဖြစ်သွားသည်။ သည်တော့ စာခြောက်ရုုပ်က ဦးနှောက်လုုိချင်သည်။ သံလူသားကြီးက နှလုုံးသားလုုိချင်သည်။ ခြင်္သေ့ကြီးက သတ္တိရှိမှ ဖြစ်မည်။ သူတိုု့၏ ဆန္ဒများပြည့် မြောက်ဖုုိ့ မှော်ဆရာကြီး နှင့်တွေ့မှဖြစ်မည်။ သည်တော့သူတုုိ့အားလုုံး အော့ဇ် ဆီခရီးနှင်ကြလေသည်။ လမ်းတစ်လျောက်မှာ အခက်အခဲများ ပြသနာများ အပြင် ဆုုိးလှသော အနောက်ပုုိင်း နယ်က မှော်ဆရာမကြီး၏ အနှောင့်အယှက်များလည်း ခံကြရသည်။ 

နောက်ဆုုံး မှော်ဆရာ အော့ဇ်နှင့် တွေ့ခွင့်ရသွားတော့ သူတုုိ့လုုိချင်တာတွေ တောင်းကြလေသည်။ သည်တော့ မှော ်ဆရာ Oz (အော့ဇ်) က သူတုုိ့လုုိချင်တာ တွေကုုိ ဘယ်လုုိ ဖြေရှင်းပေးခဲ့ပါသလဲ။ မှော် ဆရာကပြောတာတော့ “မင်းတုုိ့မှာ မင်းတိုု့လိုချင်တဲ့ နှလုုံးသားတုုိ့၊ သတ္တိတုုိ့ ရှိပြီးသားပဲကွယ့်။ သတ္တိရှိတယ် ဆုုိတဲ့သူတွေကုုိတောင်မမှီ ပါဘူး။ ကဲ… သုုိ့သော် လည်း မင်းတိုု့ ကျေနပ်အောင် ဟောဒီ ဆုုတံဆိပ်တွေ ချီးမြှင့်ပေးမယ်….ရစေ“ ဟုုဆုုိကာ ဆုုတံဆိ်ပ်များ ပေးလုုိက်တော့ ကျေနပ်သွားကြသည်။ ဒေါ်ရသီသည် သူ့ကုုိ ပေးထားသော မှော်ဆရာမကြီး၏ ငွေရောင်ဖိနပ်လေးကိုု စီးကာ အိမ်သိုု့ ပြန်ချင်ကြောင်း ဆုုိတောင်းလုုိက်သည်။ သူစီးထားသော ဖိနပ်လေးမှာ ဒေါ်ရသီအိမ်ပြန်ခရီးမှာ ပျောက်သွားလေသည်။ 

ထုုိ ‘The Wonderful Wizard of OZ’ ၏ အရေးအသား အရေးအဖွဲ့များနှင့် ပတ်သက်၍ သမုုိင်းပညာရှင်၊ စီးပွားရေး ပညာရှင်၊ စာကြီးပေကြီးပညာရှင်များက နုုိင်ငံရေးရောယှက်သော ရေးသားချက်များပါသည် ဟုုဆုုိကြသောလည်း စာဖတ်ပရိသတ် အများစုုကတော့ ဝတ္တု၏ အဖုုိးတန် ဇာတ်လမ်းကိုုသာ ရုုိးရုုိးသားသား နှင့် နှစ်သက်ခဲ့ကြလေသည်။

ဝတ္တုထဲက အရှေ့ မှော် ဆရာမနဲ့ အနောက်မှော်ဆရာမ ဆိုုတာသည် ဒေသတွင်းဘဏ်များ နှင့် မီးရထားသံလမ်း လုုပ်ငန်းများကုုိ ဆုုိလုုိသည်။ ထုုိနှစ်ခုုစလုုံးသည် လယ်သမားများအား အလုုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်သွားအောင် လုုပ်ခဲ့ကြတာကုုိ ရည်ညွှန်းပါသည်။ 

စာခြောက်ရုုပ်ဆုုိတာ အကြွေးစနစ်ကုုိ ဖျက်သိမ်းဖုုိ့ ကြိုးစားခဲ့သော Populist Party ကုုိရည်ညွန်းသည်။ သူက အကြွေးစနစ်မရှိအောင် ဆုုိကာ ငွေဒင်္ဂါးများထုုတ်ကာ စီမံခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယင်းစနစ်သည် အမှန်တော့ အကြွေးကုုိ ဒင်္ဂါးပြားများ ဖြင့်စျေးနှိမ်ကာ ဆပ်ခုုိင်းသော စနစ်ဖြစ်သွားသည်။ 

သံလူသားသုုိ့မဟုုတ် သံဖြစ်ပြုလုုပ်ထားသော သစ်ခုုတ်သမားဆုုိတာ မြောက်ပုုိင်းက စက်ရုုံ အလုုပ်သမားများကုုိ ဆုုိလုုိတာ ဖြစ်သည်။ ပါတီခေါင်းဆောင်များက သူုတုုိ့ကုုိ အလုုပ်များပုုိ ခုုိင်းကာ ပိုုက်ဆံနည်းနည်း သာပိုုပေးပြီး အလုုပ်ယနယား လည်ပတ်စေသည်။ ထုုိအခါ အလုုပ်သမားများ မှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အသည်းနှလုုံးကင်းမဲ့လာကာ စက်ရုုပ်လူသားတွေလုုိ ဖြစ်သွားရသည်။ စက်မူတော်လှန်ရေး အကြောင်းများ ဖတ်ရူကြည့်လ ျှင် ထုုိအကြောင်းအရာများ အသေးစိတ် သိနုုိင်ပါသည်။

ဝတ္ထုထဲက ခွေးကလေး ToTo (တုုိတုုိ)ကား ထုုိသုုိ့တုုိင်းပြည်ကုုိ ကမောက်ကမဖြစ်အောင် လုုပ်သော နုုိင်ငံရေးပါတီ (Populist Party) က ကြမ်းတမ်းသော စရုုိက်ရှိသူ William Jennings Bayan ကုုိဆိုုထားပါသတဲ့။ သူကအရက်သေစာ မသောက်သောသူ teetotaler တစ်ဦး အဖြစ်နေထုုိင်သူ ဖြစ်လုုိ့ ToTo ဆုုိတာ ထုုိစကားလုုံး ၏အတုုိကောက် ကုုိယူထားသည် ဟုုဆုုိပါသည်။ ထုုိ့ပြင်ထုုိလူက သတ္တိမရှိသော ခြင်္သေ့ကြီး အဖြစ်လည်း ရည်ညွှန်းထားပုုံ ရပါသည်။ 

Munchkin မန်ချ်ကင် လူပုုလေးများကား သာမန်အရပ်သား လူတန်းစား ကုုိဆုုိုုလုုိပါသည်။ 

ထုုိမြစိမ်းရောင် မြို့ကြီး (မှော်ဆရာကြီးတုုိင်းပြည်) ဆုုိတာ ၀ါရှင်တန်မြို့ကြီးဖြစ်ကာ ထုုိမြို့ကုုိအုုပ်ချူပ်နေသော OZ မှော်ဆရာကြီးကား တန်ခိုုးပါ၀ါသုုံးပြီး လူတွေကုုိ ကြောက်အောင် လုုပ်ကာ သူ့ကိုုယုုံကြည်ဖုုိ့လှည့်ကွက်များ သုုံးနေသူ သမ္မတကြီး ဖြစ်သတဲ့။

ထုုိ့အပြင် သဘောကောင်းသော မြောက်ပုုိင်း နတ်သမီးလေးက ဒေါ်ရသီကိုုပေးသော အနမ်းဆုုိတာ မဲဆွယ်တာ ဖြစ်ပြီး အခြေကျနေသော အနောက်ပိုုင်းနယ်ကုုိ ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ဖြစ်လေသည်။

ထုုိမ ျှမကသေး Oz ဆုုိတာ တန်ဖုုိးကြီးလှသေ ငွေဒင်္ဂါးအလေးချိန်ကုုိ တုုိင်းတာသေ ယူနစ်အောင်စ (ounce) ၏ အတုုိကောက် ဖြစ်သည်ဟူ၍ ထောက်ကြပါသည်။ အမှန်တော့ စာရေးဆရာ ဆုုိသည်မှာ သူ၏ အက္ခရာ စဉ်လုုိက်စီထားသော ဖုုိင်တွဲများထဲမှ o မှ z (o to z) (O – Z) အမည်ပေးထားသော ဖုုိင်တွဲကုုိ အစွဲပြုရွေ့ သူ၏ ဇာတ်ကောင်ကုုိ OZ ဟုုပေးခဲ့တာ ဖြစ်သည်ဟုု ဆုုိပါသည်။

ဝတ္တုတစ်ခုုလုုံး သည် ၁၈၉၁ ခုုနှစ် မှ ၁၉၀၈ ခုုနှစ်ကြား ခဏတာ ရှင်သန်ခဲ့သော အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုုရှိ Populist Party နှင့် ၁၉၀၈ ခုုနုုိင်ငံရေး အခြေအနေများကုုိ မီးမောင်းထုုိးကာ ရေးသားထားတာဖြစ်သည်ဟူရွေ့ သတ်မှတ်ခြင်းခံရကာ ရုုပ်ရှင်များအဖြစ် ရုုိက်ကူးတော့ တစ်ချိူ့သော အခန်း၊ စကားလုံးများကုုိပင် နုုိင်ငံရေးရူထောင့်မှ ကြည့်ကာ ချန်လှပ်ပစ်ခဲ့ရသည်ဟူ၏။ Populist ပါတီသည် Political နှင့် People ဟူသော စကားလုုံး ကုုိ အတုုိကောက်ခေါ်ဝေါ်ထားတာ ဖြစ်လေသည်။ ပါတီတည်ထောင်စဉ်က ဆင်းရဲသား လူတန်းစား များ၊ ဂျူံစုုိက်ပျိူးသော ဆင်းရဲသားလယ်သမားများ၊ အလုုပ်ကြမ်းသမားများကိုု အခြေခံကာ ထွက်ပေါ်လာတာ ဖြစ်သည်။ ဘဏ်လုုပ်ငန်းများ၊ မီးရထား သံလမ်းလုုပ်ငန်းများ၊ စက်မူလုုပ်ငန်းများ၊ အလုုပ်သမားများအား တစ်နေကုုန်ခုုိင်းစေခြင်း အစရှိသော အကြောင်းချင်းရာ များကုုိ မုုန်းတီးစက်ဆုုပ်ကာ စုုိက်ပျိူးရေးကိုု ထောက်ခံသော သဘောတရားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ 

သုုိ့သော် ပါတီသည် ၁၈၉၂-၉၆ ကြားသာ အရေးပါသော အခန်းကဏ္ဍအဖြစ် ရှိခဲ့ပြီး အဲသည်နောက်ပိုု်င်း ပါတီခေါင်းဆောင်အသစ် အဖြစ် William Jennings Bayan ကုုိ ၁၈၉၆ ခုုနှစ်မှာ ခန့်အပ်ခဲ့ပြီးနောက်မှာ တဖြည်းဖြည်း ဆုုတ်ယုုတ် မှေးမှိန်သွားခဲ့ပါသည်။ သူက စီးပွားရေး ကျဆင်းမူနှင့် ငွေဒင်္ဂါး အသစ်များ ထုုတ်လုုပ်ကာ ဖြေရှင်းဖုုိ့ ကြိုုးစားခ့သည်။ သူခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာတော့ တောင်ဘက်နှင့် အနောက်ဘက်က Populist Party ခေါင်းဆောင်ပုုိင်းက လက်ဟောင်းများကုုိ အကြမ်းဖက် ထုုတ်ပစ်ခဲ့သည်။ Bayan သည်လူလတ်တန်းစားများကုုိ ပစ်ပယ်သော သဘောကုုိ လက်ခံထားသည်။ 

ဝတ္ထုထဲက ဒေါ်ရသီ စီးလုုိက်ရသော ငွေရောင်ဖိနပ်သည် ထုုိငွေဒင်္ဂါးခေတ်ကုုိ ရည်ညျွန်းလျက်ရှိကာ ရွှေဝါရောင်လမ်းကြီးက ရွှေခေတ်ကုုိ ဆုုိလုုိပါသတဲ့။ အော့ဇ်၏ မြစိမ်းရောင် မြို့တော်ကြီးပင် ၀ါရှင်တန်မြို့တော်ကြီးနှင့် ၄င်း၏ အစိမ်းရောင်ငွေစက္ကူပြဿနာကုုိ ပုုံဖော်ထားပါသည်။ ထုုိ့ပြင် ဝတ္ထုထဲမှာ ဒေါ်ရသီက အနောက်ပိုုင်းဒေသမှော်ဆရာမကြီးအား ရေဖြင့် လောင်းချလုုိက်ရာ မှော်ဆရာမကြီးမှာ အရည်ပျော်သွားသည့်အခန်းမှာ ရေဆုုိတာ ဟာတကယ်တော့ အဲဒိအချိန်တုုန်းက အမေရိကမှာ ရင်ဆုုိင်နေရသော လယ်ယာမြေပြဿနာများကုုိ ဆုုိလုုိတာ ဟူ၍ထောက်ပြ ခြင်းခံရလေသည်။ အနောက်ပိုုင်း အရပ်က မှော်ဆရာမဆုုိတာဟာ ထုုိအချိန်က စီးပွားရေး ပြဿနာများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နေသော ငွေရေးကြေးရေးကိစ္စများဟုု မြင်ကြလေသည်။

အကယ်၍ စာဖတ်သူသည် ၁၈၉ ၃ ခုုနှစ်မှာ စတင်ဦးတည် ဖြစ်ပွားလာသော အမေရိကန်ပြည် ထောင်စုု၏ စီးပွားရေးကပ်ဆုုိက်မူကြီး၊ မီးရထားသံလမ်းများ၊ အဆောက်အဦများကုုိ လွန်လွန်ကျူးကျူး ဆောက်လုုပ်မူများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဘဏ်လုုပ်ငန်း ဆုုံးရူူံးလာမူ ယင်းအဖြစ်တွေကြောင့် ရွှေတွင်းတူးလုုပ်ငန်းများ များပြားလာကာ ရွှေဖြင့် လုုပ်ငန်းလည်ပတ် လာခြင်း၊ ရင်းနှီးမြှပ်နှံသူများက ရွှေများဖြင့်သာ ရင်းနှီးလာရာ “ရွှေခေတ်” ဆုုိတာ တကယ်ပဲ ဖြစ်လာခဲ့ကာ ပြန်ရသေ ဝင်ငွေ အနှူတ်လက္ခဏာပြမူလာမူကြောင့် တစ်ဖန် ငွေဒင်္ဂါး လုုပ်ငန်းဖြင့် လည်ပတ်ဖုုိ့ ကြိုးစားရင်း ငွေစက္ကူကျဆုုံးခြင်း၊ လယ်သမားများ ကြွေးတင်ခြင်း၊ စုုိက်ပျိူးရေး လုုပ်ငန်းများ ကျဆင်းမူများ၊ လူထုုအုုံကြွမူများ ဖြစ်လာခြင်းများကုုိ နှိူက်နှိူက်ချွတ်ချွတ် သိရှိထားမည်ဆုုိပါလ ျှင် စာရေးဆရာ Baun ၏ The Wizard of Oz သည်စီးပွားရေး လုုပ်ငန်းရှင်များ၊ နုုိင်ငံရေးပညာရှင်များ ထင်မြင်ယူဆသလုုိ ပါဝင်သော ဇာတ်ကောင်များ၊ ဖွဲ့စည်းထားသော အနေအထားများက ထုုိခေတ်ထုုိအခါက အဖြစ်များကုုိ မီးမောင်းထုုိးပြလုုိက်သလုုိ ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း များပေါ်နေမည်လားမသိပါ။

၁၈၉၀ မှာ ငွေဒင်္ဂါးစျေးသည် တစ်အောင်စ (one ounce) ကုုိ ၁.၁၆ ဒေါ်လာအထိ ကျသွားခြင်း၊ ထုုိနှစ်ကုုန်မှာ ၀.၆၉ ဒေါ်လာသိုု့ ဆက်လက်ကျဆင်းသွားခြင်း၊ ၁၈၉ ၄ ဒီဇင်ဘာမှာ ၀.၆၀ ဒေါ်လာသိုု့ ဆက်ကျသွားခဲ့ရာ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုု မှာ ၁၈၉၅ နုုိဝင်ဘာလ ၁ ရက်နေ့ မှာငွေဒင်္ဂါး အသစ်များ ထုုတ်၍ ဖြေရှင်း ဖုုိ့ကြိုုးစားခဲ့ပုုံများသည် Baun ၁၉၀၀ ခုုနှစ်ထုုတ်စာအုုပ်အတွက် ကုုန်ကြမ်းတွေရခဲ့သာလားဟုု တွေးစရာဖြစ်ရမည် ဖြစ်လေသည်။ 

ဝတ္ထုကြီးသည် ကလေးစာပေဂန္တဝင်အဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်းခံရကာ အကြီးအကျယ်အောင်မြင်မူများရခဲ့သည့် နောက်ကွယ်မှာ နုုိင်ငံရေးအမြင်ဖြင့် နုုိင်ငံရေးရူထောင့်များစွာ ပေါ်ထွက်ခဲ့ပါသည်။ တစ်ချိူ့သော ဘာသာရေး အယူဝါဒရှိသူများကပင် ဘာမဆုုိင်ညာမဆုုိင် Baun ၏ “စိတ်ကောင်းရှိသော မှော် ဆရာများ” ဆုုိတာကုုိ လုုံးဝဆန့်ကျင်သည် ဟူ၍ ဆုုိကြလေသည်။ အမျိူးသမီးစာရေးဆရာမတစ်ဦး – အမျိူးသမီးဝါဒကုုိ စွဲကိုုင်သူတစ်ဦးကတော့ Baun ရဲ့ ဝတ္ထုဟာ ပျင်းစရာကောင်းပြီး တစ်ပုုဒ်လုုံး စက်ကရိယာသံတွေ လွှမ်းနေတဲ့ ပုုံဝတ္ထုတစ်ပုုဒ် ပဲဟုု ဝေဖန်ထားသည်။ ထုုိ့ပြင် အရေးအသားမှာ တုုံးတိတိနှင့် စာကြောင်းဖွဲ့စည်းမူ အားနည်းနေသည်ဟုု ပင်ဖြည့်စွက်ထားလေသည်။

ကျွန်မ၏ အမြင်ကုုိ ပြောရလ ျှင်တော့ အဲသည်လုုိ နုုိင်ငံရေး အမြင်တွေ ဘာတွေ မသိခင်က ထုုိဝတ္ထုကုုိ ရုုပ်ရှင်ကြည့်ရတာရော၊ ဖတ်ရတာပါ အလွန်နှစ်သက်သည်။ နုုိင်ငံရေး ရူထောင့်ဖြင့် ကြည်လုုိက်တော့ ပိုု၍ပင် ခံစားမိကာ စာရေးဆရာ Baun ၏ allegory သရုုပ်ဆောင်များကုုိ လက်တွေ့နှင့် စိတ်ကူးခံစားရေးမူ အတတ်ပညာကုုိ သဘောကျ မိပါသည်။ 

မည်သုုိ့ပင် ဆုုိစေကာမူ စာဖတ်နေစဉ်ရော၊ ရုပ်ရှင် ကြည့်နေစဉ်ပါ ဇာတ်လမ်းကိုု ခံစားရတာ အရသာတွေ့လှရာ နောက်ဆုုံး မှော်ဆရာကြီး အော့ဇ် ကိုုသရော် တော်တော် တင်ပြပုုံများ အခန်းရောက်တော့ အင်း……. မြစိမ်းရောင်တုုိင်းပြည်ကြီးကုုိ အုုပ်ချူပ်နေတဲ့ မှော ်ဆရာ OZ ကဘာအရည်အချင်းမှ လည်းမရှိပါလား။ သူလုုပ်တတ်တာဆုုိလုုိ့ ဆုုတံဆိပ်တွေ ထုုတ်ပေးနေတာပဲ ဟုုတွေးမိပြီး ပြုံးမိသွားတာကတော့ နုုိင်ငံရေး သဘောတရားတွေ ထည့်ရုုိက်ထားမှန်း မသိခင်ကရော၊ သိပြီးသွားတော့ရော မပြောင်းလဲတဲ့ တူညီသော အတွေးတွေ ဖြစ်ပါကြောင်း နိဂုုံးချူပ် ဆုုိလုုိက်ပါရစေ။

Read More

ဂျူနီယာဝင်း – ဦးခင်မောင်လတ် ဒေါ်ခင်မျိူးချစ် နှစ်တစ်ရာပြည့် အမှတ်တရ သုုိ့

ဂျူနီယာဝင်း – ဦးခင်မောင်လတ် ဒေါ်ခင်မျိူးချစ် နှစ်တစ်ရာပြည့် အမှတ်တရ သုုိ့

(မိုုးမခ) ဧပြီ ၅၊ ၂၀၁၅

မေမေကြီးဒေါ်ခင်မျိူးချစ် ၏၂၀၁၄ မေလ ၁ ရက်နေ့ ၉၉ ပြည့်မွေးနေ့တုုန်းက သြော်…. နောက်နှစ် ၂၀၁၅ ဆုုိရင် မေမေကြီး နှစ်တစ်ရာပြည့်တော့မည်… ဘဘကြီးဦးခင်မောင်လတ်လဲ ၂၀၁၅ သြဂုုတ်လ ဆုုိနှစ်တစ်ရာပြည့်တော့မှာပဲ…. ဘာများ အမှတ်တရ လုုပ်ရင်ကောင်းမလဲ…. စိတ်ကူးပေါ်လာရာကနေ ‘A Memory of my grandparents’ အမည်တပ်ပြီး အင်္ဂလိပ်လုုိစာတစ်အုုပ် ရေးဖုုိ့စိတ်ကူးရလာခဲ့ပါသည်။ သည်တော့ သည်စိတ်ကူးကုုိ မိသားစုုနဲ့ တုုိင်ပင်လုုိက်တော့ သဘောတူကြသည်။ (သည်နေရာမှာ ဖြတ်ပြောရရင် ကုုိယ့်ဘာသာကိုုယ့်စာရေးတာ မိသားစုုနဲ့ တုုိ်င်ပင်စရာလုုိသလား… တခြား တော့မဟုုတ်တဲ့ ကိုုယ့်အဘုုိးအဘွားအကြောင်း နှစ်တရာ အမှတ်တရ အင်္ဂလိပ်လုုိ ရေးတာလဲ ဖြစ်လုုိ့ သည်နေရာ မှာတော့လုုိပါသည်။ နောက်ပုုိင်းတွင် ဘာကြောင့် လုုိသလဲဆုုိတာ စာဖတ်သူများ သိလာရမည် ဖြစ်ပါသည်။) သဘောတူ – ဆုုိတဲ့ စကားလုုံးက အလွယ်တကူ အဖြေထွက်လာတာ မှန်သောလည်း အကောင်အထည် ဖော်ရတာ မလွယ်ပါ။ တကယ်စလုုပ်တော့ တဖြေးဖြေး သိလာရသည်။

ဘဘကြီး မေမေကြီး တုုိ့ရဲ့ ဓါတ်ပုုံဟောင်းတွေ – စာအုုပ်ဘီဒုုိဟောင်းတွေ – စာရွက်စာတမ်း အဟောင်းအနွမ်း အတုုိအစတွေ – ဖွဖုုိ့ – ရှာဖုုိ့ – မှတ်တမ်းတွေနဲ့ ပြန်ပြီး ကောက်ဖုုိ့ ဆိုုတာ ဘယ်သူ့ တာဝန်ဖြစ်သွားသလဲ – ကျွန်မ၏ မိခင် တက္ကသုုိလ်ရွှေရီဝင်း ထံကုုိ ဖြစ်ပါသည်။ သူက စကတည်းက ဓါတ်ပုုံဟောင်းများ၊ ဘဘကြီးမေမေကြီးတုုိ့အကြောင်း အထုုပတ ္တိများ ကုုိ စုုဆောင်းကာ ရေးမှတ်သိမ်းဆည်းတတ်သူ ဖြစ်တာကြောင့် ကျွန်မစာစတင်ရေးသားနေချိန်က စလုုိ့တလျောက်လုုံး လုုိရင်လုုိသလုုိ တောင်းလုုိက်တုုိင်း အချက်အလက်မှန်သမျှ မေမေခင်ဗျာ ပြန်ရှာပေးရ၊ ထုုတ်ရ၊ တော်တော်အလုုပ်များရပါသည်။

ကျွန်မထုုိ ၂၀၁၄ မေလကနေ စိတ်ကူးရလာကတည်းက ခေါင်းစဉ်များ တပ်ကာ ခုုှနှစ်များအလုုိက် ခွဲပြီး အကြမ်းစရေးချိန်ကစလုုိ့ ညဘက်တွေတော်တော်ကြီး မုုိးချူပ်မှ အိပ်ဖြစ်သည်။ နေ့စဉ်နှင့်အမ ျှလည်း စိတ်ကူးထဲမှာ ဘယ်လုုိရေးရ၊ ချွတ်ရ၊ ဘယ်လုုိ ခေါင်းစဉ်တပ် ဖွဲ့နွဲ့ရ – ဒါကိုုပဲ စဉ်းစားနေမိသည်။ ဓါတ်ပုုံများကုုိ ခုုနှစ်အလုုိက် ပြန်စီကာ အကြောင်းအရာများ ကုုိမမေ့အောင် မှတ်ချက်များနှင့် သိမ်းဆည်းထားသောလည်း တကယ်တန်းချရေး ဘာရေးနဲ့ ကျန်သွားတာများက ပြန်စစ်တုုိင်း တွေ့တွေ့နေတာကြောင့် နောက်ပြန်ပြန်သွား နေရတာ တွေကများနေသည်။ ဒါကြောင့်မုုိ့ုလုုိ့လဲ “အရှေ့ကုုိ လျောက်ပါလုုိ့ အနောက်ကုုိတဲ့ မျော်လုုိက်ရင်“ တေးသီချင်းညီးနေရ တာနောက်ဆုုံး ပြီးပြီဟုု လွှတ်လုုိက်မိတဲ့အချိန်တုုိင်အောင်ပါပဲ။ ရေးနေတဲ့ကာလတစ်လျောက်မှာ ဖေဖေ့ကုုိလည်း ပြန်ဖတ်ခုုိင်းကာ အဲဒစ်လုုပ်ခုုိင်းနေရပါသည်။

အရင်ကဖတ်ခဲ့ဘူးသော အင်္ဂလိ်ပ်စာအုုပ်များ ချားစ်းဒစ်ကန်၊ ဘရွှန်တေ၊ ဆာအာသာကွန်နင်ဒွိင်း၊ စတဲ့ ဘုုိင်အုုိဂရပ်ဖီစာအုုပ််ကြီးများကိုု ပြန်ဖတ်ရင် ဘုုိင်အုုိဂရပ်ဖီ စတုုိင်များကုုိ စိတ်သွင်းမိသည်။ သူတုုိ့ ရေးသားနည်းများ၊ ဖွဲ့ဆုုိပုုံများကုုိ အတုုယူပြီး ခံစားမိသည်။ တဖန် ဘုုိင်အုုိဂရပ်ဖီ ပုုံစံဟာဖြင့် ညီးငွေ့စရာပဲ ဟုုခံစားမိကာ စတုုိင်ပြန်ပြောင်းရေး ဖုုိ့စိတ်ကူး ရလာသည်။ ထုုိ့ကြောင့် အမှတ်တရ စွဲလန်းခဲ့ရသော ဂျူးမားတုုိ့ ဘရန်စတော့ကာ တုုိ့ သောမတ်စ်ဟာဒီ စတဲ့ အင်္ဂလိပ်စာအရေးအသားအတုုယူဖွယ်ကောင်းတဲ့ စာပေများကုုိ အရသာပြန်ယူကာ ဖတ်ရင်း သဘောကျမိသည်။ သည်လုုိပုုံစံကုုိ ပုုိသဘောကျတယ် —— အဲဒါပုုိကောင်းတယ်…… စသဖြင့် စိတ်ကူးနေမိပြန်သည်။

ကျွန်မရေးသားနေစဉ်ကာလမှာ အကုုိဖြစ်သူ ကာတွန်းမောင်ရစ်ကုုိ လုုိအပ်သောပုုံများ၊ ဓါတ်ပုုံတချိူ့ ရှာခုုိင်း ဆွဲခိုုင်းနေရသည်။ တခါတရံ မေမေက လာပြသော ဓါတ်ပုုံဟောင်းများ အချက်အလက်တချိူ့ကုုိ မလုုိ မသုုံးဟုု ဆုုိကာ ပြန်သိမ်းခုုိင်းတာမျိူး ကျွန်မက လုုပ်မိသည်။ တော်တော်လေးကြာမှ အနောက်ကုုိ ပြန်လှန်လှော် ရေးနေမိရင်း … ဟုုိတရက်က မေမေပြောတာ မဆုုိးဘူးပဲ… ဟုုိဓါတ်ပုုံဟောင်းက ပြန်သုုံးသင့်တယ် … စသည်ဖြင့် စိတ်ကူးပေါ်လာကာ မေမေ့ကုုိ ပြန်တောင်းတော့ မေမေလဲ ဒုုက္ခရောက်ရသည်. သူလဲ ဘယ်နားပြန်သိမ်းမိသည်မသိ ဖြစ်ရသည်။ ပေးတုုနး်က ယူမထားဖူးဟုု တဖြစ်တောက်တောက်ပြောကာ ပြန်ရှာ ပြန်လှန် လုုပ်ရပါသည်။ တအိမ်လုုံး ဘယ်သူမှ မနားရပါ။ ရေးတဲ့အလုုပ်ကုုိ ဒုုိင်ခံလုုပ်နေသော ကျွန်မကုုိသူတုုိ့အားလုုံးက ညှာကြပါသည်။ ဒါကုုိ အခွင့်အရေးယူကာ ကျွန်မစိတ်ကူးများ လွင့်ပြန့်နေသည့်အတုုိင်း စိတ်ကူးများ သွားလေရာ အဆင်သင့် ဖြစ်အောင်အမြဲတမ်း နဘေးကသူများကုုိ တော်တော်ကြီး နှိတ်စက်နေမိပါသည်။ နောက်ပုုိင်းတွင် သူတုုိ့ ကျွန်မစာရေးနေသော အနား မလာရဲတော့ပါ။ တခုုခုု လှမ်းခုုိင်း လှမ်းရှာခုုိင်းမှာ ကြောက်နေကြပါသည်။ ဟုုတ်ပါသည်…. မိသားစုု ပံ့ပုုိးမူမပါပဲနဲ့ သည်စာအုုပ် မဖြစ်နုုိ်င်ပါ။ 

ဒီဇင်ဘာလ အပြီးဟုု မှန်ုုးကာရေးခဲ့သောလည်း စိတ်တုုိင်းမကျတကျဖြင့် ပီးသွားရသည်။ ဒါကုုိ အကြမ်း ၂စုုံ ၃စုုံထုုတ်ကာ တရွက်ချင်းအသေးစိတ် ကြည့်ရင်းက ကျွန်မက ကိုုယ့်ကုုိယ်ကိုု်ယ်စာဖတ်သူ နေရာကနေခံစားမိသည်။ တချိူ့နေရာများ အီနေတာ၊ အဆင်မပြေသေးတာများကုုိ အပေါ်စီးကကြည့်တော့ မြင်ရသလုုိ တွေ့နေရသေးသည်။ ဒါတွေကုုိ ပြန်ပြင်ပြန်ရေး….. ဖေဖေ့ကိုုလည်း ပြန်ဖတ်ခုုိ်င်းကာ အကူအညီတောင်းရသည်။ ဒါနဲ့Index ထည့်ဖုုိ့ စိတ်ကူးရကာ အင်ဒက်စ်ကုုိ နံမယ်စာရင်းလုုပ်ကာ တအိမ်သားလုုံးအကူအညီဖြင့် ဝုုိ်င်းလုုပ်ကြပါသည်။ ဒါနဲ့ အုုိကေဟုု ဆုုိကာ Kindle Ebook ထွက်သွားသည်။ အခုတော့ ဖေဖော်ဝါရီ ၂၀၁၅ ထဲရောက်လာပြီ။ ဒါကုုိထုုတ်ဖုုိ့ ရန်အောင်စာပေသုုိ့ပိုု့။ ပုုံနှိပ်တိုုက်လက်ထဲသုုိ့ရောက်တာနဲ့ အမြန်အပြီးအစီးဆုုိရင် ၂ပတ်အတွင်း စာအုုပ်ဖြစ်ပြီ ဟုု ဆုုိပါသည်။ ဒါဆုုိ ဝမ်းသာစရာပေါ့။ မတ်လအတွင်းမှာ စာအုုပ်မြင်ရတော့မည်။ 

စာမူကိုု ကျွန်မကိုုယ်တုုိင် ဝေါ့ဒ်နဲ့ ရုုိက်ပါသည်။ ဓါတ်ပုုံလေးအောက်ဒီဇုုိင်းကုုိ ကုုိယ်တိုုင်လုုပ်ပါသည်။ စရုုိက်တုုန်းက အဆင်ပြေမယ် ဟုုဆုုိိထားသော အတုုိင်းအတာက တကယ်တန်းရုုိက်ဖုုိ့လုုပ် တော့အရှည်က ၁လက်မခွဲ ပုုိနေသည် ဆုုိသည်။ ဒါကုုိ ပြန်ပြင်ဖုုိ့က ကျွန်မဆီ ပြန်ရောက်လာသည်။ မူလက ၁၇၇ မျက်နှာက စာရွက်အရှည်ကိုု တုုိလုုိက်တော့ ၂၄၀ ဖြစ်သွားသည်။ ပုုံတွေရော စာတွေရော စာမျက်နှာ နံပါတ်များကအစ ပြန်ပြောင်းကုုန်တော့သည်။ ပုုံတချိူ့ကုုိ ပြန်လျော့်ရပါသည်။ စာများက ပြန်ကာ စီရပါသည်။ နောက်ဆုုံးစာမျက်နှာ ၁၉ ၉ မျက်နှာ မှာ ရပ်။ ဒါထက်လျော့လုုိ့ တော့မရပါ။ အင်ဒက်စ်က စာမျက်နှာနံပါတ်များ လွဲသွားခဲ့ပြီ။ ဒါကုုိ သာအစကပြန်လုုပ်ကြရင် မတ်လကုုန်တောင်မပြီးနုုိင်။ မတတ်နိုုင်…. ဒါကိုုတော့ လွှတ်လုုိက်ရပီ။ 

စာအုုပ်အတွင်းက ဒီဇုုိင်းပုုံစံကုုိ ကျွန်မဖတ်နေသော ဆာအာသာကွန်နင်ဒွိုုင်း အတုုပတ္တိဒီဇုုိင်းပုုံစံ (ဘရုုစ် ဝက်စ်စာ ရေးသားပြီး ဆူရိုုစ့်၏ ဒီဇုုိင်းပုုံစံ)၊ သောမတ်ဟာဒီ အထုုပတ္တိဒီဇုုိင်းပုုံစံ (ရုုိက်တာ အင် ဗြိတိန်စီးရီးမှ) ကုုိ နောက်ဆုုံး ဆကာတင် ရွေးထားပါသည်။ အတွင်းကာဗာပုုံများကုုိ အဲသည်လုုိပုုံစံမျိူးဝင်အောင်လုုပ်ပါမည်။ ဒါကိုုကျွန်မကုုိယ်တုုိင် စိတ်တုုိင်းကျ လုုပ်ထားသည်။ အရောင်ကအစပေါ့။ အပိုုင်းများခွဲထားတာကုုိလည်း ကျွန်မစိတ်ကူးအတုုိင်း ဖြစ်အောင်လုုပ်ထားပါသည်။ ထုုိစာအုုပ်များ အတွင်းက ရေးသားထားသော စတုုိင်များ၊ ဓါတ်ပုုံများ၏ စာသား ရေးသားပုုံများကုုိ ကျွန်မအတုုခုုိး ထားပါသည်။ ကိုုယ့်အဘုုိးအဘွားအကြောင်းများ စာအုုပ်မိုု့ တစ်မျက်နှာချင်းကုုိ အသေးစိတ် ကြည့်ကာ စိတ်ကြိုက်လုုပ်ထားပါသည်။ စာအုုပ်ကုုိ မြင်လုုိက်တာနဲ့ ဘဘကြီးတုုိ့ မေမေကြီးတိုု့ကုုိ သတိရမိအောင်ပေါ့။ ပုုံနှိတ်မှတ်တမ်း ကုုိအင်္ဂလိပ် စာအုုပ်များဆီက ပုုံစံမျိူးကုုိ တော်တော်များများ လေ့လာထားပါသည်။ အဖုုံးကုုိ ကုုိမောင်ရစ်က တာဝန်ယူပေးထားတာကြောင့် အဖုုံးကုုိ သူ့ပဲအပ်ပါမည်။ ကျွန်မစိတ်ကူးရှိတုုိင်းသာ အကောင်အထည်ဖော်မည်ဆုုိပါရင် စာအုုပ်တောင် ထွက်ဖုုိ့ ကြန့်ကြာဦးမည်ထင်ပါသည်။ ရန်အောင်စာပေက ကျွန်မ မောင်လေး ကိုုပြည့်ကျော်က စာအုုပ်ကိစ္စများ စိတ်ရှည်လက်ရှည် အကူအညီပေးတာကြောင့် သူ့လဲ အားမနာတမ်းခုုိင်းနေမိသည်။

ထုုိအတောအတွင်းမှာ “ငါများရူးသွားပီလား“ ဟုု စိတ်ထဲဖြစ်မိသည်။ အလုုပ်က မပီးမှာကုုိ စုုိးရိမ်စိတ်ကများနေပြီး ရက်စွဲတွေမေ့လျော့ကာ ချိမ်းထားတာတွေ ကအစ မေ့ကုန်ပြီ။ ရေးနေသော တချိူ့စာမူများကုုိ ရေးပီးပြီလား ပိုု့ပြီးပလားကအစ မသိတော့ပါ။ လုုပ်ပြီးသားအလုုပ်များကုုိ ပင် မလုုပ်ရသေးဟုု စုုိးရိမ်သောက ဖြစ်တာတွေ များလာသည်။ ထုုိ့ပြင် စာစရေးကတည်းက ဖြစ်ပေါ်နေသော ကွန်ပြူတာ၊ တက်ဘလက်နှင့် မက်မုုိရီစတစ်များအပေါ် စိတ်မချမူ၊ မယုုံကြည်မူများ ယခုုကာလအတွင်း ပိုုများလာတာကြောင့် ကျွန်မကုုိယ်ကျွန်မ ရူးများနေပြီလားဟုု သံသယ ဖြစ်လာရပါသည်။ မေမေကြီး ဒေါ်ခင်မျိူးချစ် ပြောတာ သတိရသည် … ဘာတဲ့ … ကုုိယ့်ကုုိယ်ကိုုယ် ရူးနေပြီလားဟုု စိတ်ဖြစ်နေသ၍ မရူးသေးပါ တဲ့။ ဒါဆုုိ တော့မစုုိးရိမ်ရပါ။ 

ဖေဖော်ဝါရီလကုုန်ပိုု်ငး်နှင့် မတ်လဆန်းလောက်မှာ စာမူအပြီးအပ်ဖြစ်တာကြောင့် ကျွန်မစာအုုပ်သည် မှန်းထားသည့်အတုုိင်း မတ်လကုုန် သိုု့မဟုုတ် အနောက်ကျဆုုံး ဧပြီလဆန်းလောက်ဆိုု ထွက်နိုု်င်ပါသည်။

မတ်လဆန်းလောက်မှာ The Irrawaddy Magazine ကနေ ကျွန်မ၏ အင်္ဂလိပ်လုုိ ဘလော့ဖတ်ရာကနေ သည်စာအုုပ်အကြောင်းစိတ်ဝင်စားပြီး ကျွန်မထံ ဆက်သွယ်လာပါသည်။ သူတုုိ့က သည်စာအုုပ် မထွက်ခင် သည်စာအုုပ်အကြောင်း ပရီဗျူး (Preview) ရေးမည် ဟုု ဆုုိပါသည်။ ကျွန်မသည် ထုုိသုုိ့ မဂ္ဂဇင်း တစ်ခုုက စိတ်ဝင်တစားရှိလာခြင်းအပေါ် အလွန်စိတ်လှူပ်ရှားမိပါသည်။ ကျွန်မစိတ်ထဲတော့ သည်စာအုုပ် စိတ်ဝင်စားသူ တစ်ယောက်ပေါ်လာတုုိင်း ဟုုတ်မှဟုုတ်ရဲ့လား နှင့်မယုုံနုုိင် ဖြစ်ရပါသည်။ ကျွန်မနှင့်ဂရုုတစုုိ်က် လာတွေ့သော The Irrawaddy Magazine သုုိ့ ကျွန်မ၏ Introduction အချိူ့နှင့် ဘဘကြီးမေမေကြီးတိုု့ အကြောင်းများကုုိ အတုုိချူပ်ပြန်စီစစ်ကာ ပေးဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ ထုုိ့ပြင် အဖုုံးနမူနာကုုိလည်း တောင်းသဖြင့် ပေးဖြစ်ပါသည်။ သူတုုိ့က ယခုုလုုိ ကျွန်မအား တလေးတစားလာရောက် မေးမြန်းတာကုုိ ကြုံရသည့်အဖြစ်အတွက် အထင်ကြီးစရာ ဖြစ်နေပါသည်။ စာအုုပ်ကုုိ် သူတုုိ့က သူတုုိ့တုုိက်က မိတ်ဆွေများ ကပါစိတ်ဝင်တစား ရှိနေကြကြောင်းပြောတော့ သိပ်အံ့သြမိပါသည်။ ဘဘကြီးမေမေကြီးတုုိ့ အကြောင်းကိုု စာဖတ်သူများဘက်က စိတဝင်တစားရှိခြင်းအတွက် ကျွန်မတုုိ့အားလုုံး ပျော်ရွှင်ရပါသည်။ 

‘A Memory of My Grandpaents’ စာအုုပ်သည် ယခုုသည်စာရေးနေသည့် အချိန် မတ်လ တတိယအပတ်အရောက်မှာတော့ ဖလင်ဆွဲသည့် အဆင့်ကုုိ ရောက်နေပြီ ဖြစ်ပါသည်။ ရေးနေသည့်ကာလတစ်လျောက်လုုံး ဘဘကြီး မေမေကြီးတုုိ့ကုုိ ပုုိပြီးသတိရ၊ ပိုုပြီးလွမ်းကာ၊ မျက်ရည်ကျခဲ့ရတာတွေကုုိ ဘယ်လုုိစာဖွဲ့ရပါ့။ မေမေကြီး အနော်ရထာ စာအုုပ်ရေးစဉ်တုုန်းက သထုုံမြို့က သစ်တပင်အောက်မှာ မေမေကြီးက တရားထုုိင်ရင်းနဲ့ ရှေးပုုဂံသူရဲကောင်းများက ပေါ်လာပြီး ကူညီလေမလားဟုု သောမျော်လင့်ချက်နဲ့ တရားအားထုုတ်ခဲ့သတဲ့။ ကျွန်မကတော့ ဘဘကြီးမေမေကြီး တုုိ့ရဲ့အငွေ့အသက်များ ရှိနေတဲ့… ဟောသည် ပြည်ရိပ်သာ ခြံကလေးမှာ … မျက်စိကုုိ (ခဏလောက်တော့) မှိတ်ကာ ဘဘကြီးမေမေကြီးတုုိ့ကုုိ စိတ်ကူးဖြင့် မြင်ယောင်ကြည့်ပါသည်……….။

အခုုတော့…. ဟောသည်….သူတုုိ့ နှစ်ဦးရဲ့ အမှတ်တရ စာအုုပ်…. ကျွန်မ…. သူတုုိ့ရဲ့ခပ်တုုံးတုုံး မြေးတစ်ကောင်ရဲ့… လက်ချက်နဲ့…. သူတုုိ့ အကြောင်းတွေကုုိ…… ဘာကုုိ ဘယ်လုုိ လျိူ့ဝှက်ထားရမှန်းမသိ….. ဘာကုုိ ဘယ်လုုိ ထုုတ်ဖော်ရေးရမှန်းမသိ…. သူရေးချင်သလုုိ…. သူရေးတတ်သလုုိ…… သူစိတ်ကူးထဲရှိသလုုိ….. သူ့စိတ်ကုုိ လွှတ်ပြီး…….. အိတ်သွန်ဖာမှောက်ရေးခဲ့ … ချွတ်ခဲ့….. တဲ့…. ဟောဒီ နှစ်တစ်ရာပြည့် စာအုုပ်ကုုိ …… ကောင်းကင်ဘုုံကနေ……. တွေ့မြင်ခဲ့ကြကာ…….. ဝမ်းသာနေမလား…….. ပြုံးနေကြမလား……… ကျေနပ်နေကြပါရဲ့လား…………။

Read More