Harvest Festival in Many Places

ရပ္ကြက္ျမိဳ႕ရြာအႏွ႕ံမွာေတြ႕ျမင္ရေသာထမနဲထုိးပဲြမ်ားႏွင့္ေရႊတိဂုံဘုရားရင္ျပင္ထမနဲကပ္လွဴၾက၊ခုိကေလးမ်ား

နားခုိၾကပုံမ်ားကုိအမွတ္တရတင္ဆက္လုိက္ပါသည္။

Read More

Harvest Festival - 2010

ထမနဲမ်ားကုိဒယ္ေပါင္း ၇၀ ေက်ာ္ထုိးပဲြၾကီးကုိေရႊတံဂုံဘုရားမွာေတြ႕လုိက္ရပါသည္။

တၾကိမ္လွ်င္ဒယ္ ၆ ဒယ္ခ်ကာမရပ္မနားစုေပါင္းထုိးလုိက္ၾကတာကိုအခ်ိန္ပိုင္းအတြင္းမွာေတြ႕လုိက္

ရသည္မ်ားကုိမွတ္တမ္းတင္မိပါသည္။

တဒယ္ကဆီအိုးႏွင့္ျပင္ဆင္ေန၊တဒယ္ကဖက္ရြက္မ်ားဖုံးကာရလုျပီ။တဒယ္ကႏွမ္းမ်ားေျမပဲမ်ားျဖင့္

ၾကဲခ်ေနခ်ိန္မွာတဒယ္ကေနာက္ဆုံးအဆင့္ထုိးကာနွယ္ကာျဖင့္။တဒယ္ကေကာက္ညွင္းဆန္မ်ားထည့္

ဖုိ႕အလွည့္ေစာင့္ေနစဥ္တဒယ္ကထမနဲရလုိ႕ခ်ေနၾကျပီ။ရလာေသာတမနဲမ်ားကုိပရိသတ္မ်ားက

ေစာင့္ေနကာသယ္ယူမည့္သူမ်ားကလည္းသူ႕အလွည့္နွင့္သူ။တခ်ိဴ႕ကထမနဲမ်ားကုိကိုယ့္အိုးထဲ

ထည့္ကာသယ္ယူသြားေတာ့တခ်ဴိ႕ကကိုယ့္အလွည့္မေ၇ာက္ေသးလုိ႕ျမက္ခင္းေပၚလက္ဘက္ရည္

ေလးေသာက္ကာေစာင့္ဆုိင္းေနၾက။သည္လုိျမင္ကြင္းကေတာ့တကယ့္ကိုလွဴပ္လွဴပ္ရွားရွားပါပဲ။

ဘယ္သူမွမအားရ။ပရိသတ္မ်ားကေတာ့ေရာက္တုန္းေရာက္ခုိက္ဘုရားတက္ဖူးၾက။

ဒါ..၂၀၁၀ ရဲ႕ထမနဲပဲြပါပဲ။

Read More

100th Anniversary of Shumawa U Kyaw’ Book Review

ရူမ၀ဦးေက်ာ္ႏွစ္တစ္ရာျပည့္စာအုပ္

ရူမ၀ဦးေက်ာ္ႏွစ္တစ္ရာျပည့္စာအုပ္ေလးကိုရူမ၀မိသားစုမွေမြးေန႕အမွတ္တရေန႕ကပရိသတ္မ်ားကုိ

လက္ေဆာင္ေပးခဲ့ေလသည္။

ထုိစာအုပ္ေလးတြင္၁၉၁၀ခုႏွစ္ဇန္န၀ါရီလ၁၀ရက္ေန႕ဖြားရူမ၀ဦးေက်ာ္၏

ႏွစ္တရာျပည့္အမွတ္တရအျဖစ္ေဆာင္းပါးမ်ား၊

ရူမ၀ဦးေက်ာ္အေၾကာင္းကုိေရးသားေပးၾကေသာစာေပပညာ

ရွင္မ်ား၏ေဆာင္းပါးမ်ား၊ရူမ၀ဦးေက်ာ္၏ရူမ၀စာအုပ္သမုိင္းေၾကာင္းဓါတ္ပုံမ်ား၊ပန္းခ်ီမ်ား၊ရုပ္ရွင္ကား

ဓါတ္ပုံအမွတ္တရမ်ား၊ရူမ၀ဦးေက်ာ္ကိုယ္တုိ္င္ေရးသားေသာစာေပမ်ား၊ကုိယ္တုိင္ေရးသားေသာေတး

သီခ်င္းမ်ား၊မိသားစုရင္တြင္းအမွတ္တရမ်ားကုိလြမ္းေမာဖြယ္ေတြ႕လုိက္ရပါသည္။

ထုိစာအုပ္တြင္စာေရးဆရာမၾကီးေဒၚခင္မ်ဴိးခ်စ္အဂၤလိပ္လုိေရးသားထားေသာ

Shumawa U Kyaw(A Tribute)ပါ၀င္ပါသည္။

ထုိေဆာင္းပါးတြင္ရူမ၀ဦးေက်ာ္၏ေကာင္းမြန္ေသာစိတ္ထား၊ေစတနာ၊

ေမတၱာ၊ရူမ၀မဂၢဇင္းတြင္ကေလာင္သစ္မ်ားကိုေမြးဖြားေပးပုံမ်ား၊ရုပ္ရွင္ေလာကတြင္သရုပ္ေဆာင္သစ္

မ်ားကုိမိတ္ဆက္ေပးခဲ့ပုံမ်ား၊သူ၏ေအးေဆးတည္ညိမ္ညိမ္းညိမ္းခ်မ္းခ်မ္းေနထုိင္တတ္သူတစ္ေယာက္

ျဖစ္ပုံမ်ားကုိဆရာမၾကီးကႏွေမ်ာတသစြာေရးသားထားသည္ကုိခံစားဖတ္ရူလုိက္ရပါသည္။ထုိေဆာင္း

ပါးကုိ၂၀၀၉ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီ လ အမွတ္၂၀၃ အေတြးအျမင္မဂၢဇင္းတြင္ေဒါက္တာခင္ေမာင္၀င္းမွေန၍

ရူမ၀ဦးေက်ာ္အမွတ္တရ အမည္ျဖင့္ေဖာ္ျပခဲ့ျပီးျဖစ္ပါသည္။

တခ်ိန္ကအမွတ္တရပုံရိပ္မ်ား၊သမိုင္းမွာေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ေသာထူးျခားေသာပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္၏

အေၾကာင္းအေသးစိတ္မ်ားကုိထုိစာအုပ္ေလးမွသိခြင့္ပညာယူခြင့္အားက်ခြင့္ရလုိက္ျခင္းသည္ပင္

စာဖတ္ရတဲ့အရသာေလးတစ္ခုအျဖစ္တင္ျပလုိက္ရေပသည္။

Read More

Read for Pleasure - The Picture of Dorian Gray

ဂ်ဴနီယာ၀င္းေရးသားေသာ Reading for Pleasure! ေပ်ာ္ဖို႕အတြက္စာဖတ္ပါ ဟူေသာေခါင္းစဥ္ျဖင့္

လစဥ္ေဆာင္းပါးမ်ားကို ျမန္မာသစ္ မဂၢဇင္းတြင္ ၂၀၀၉ခုနွစ္ ဒီဇင္ဘာလမွစတင္၍ဖတ္ရူႏုိင္ျပီျဖစ္ပါ

သည္။ထုိေဆာင္းပါးမ်ားတြင္ပါရွိခဲ့ေသာေရြးခ်ယ္ေပးထားေသာစာအုပ္မ်ားကုိေဖာ္ျပလ်က္ရွိရာယခု

ေဖာ္ျပေသာစာအုပ္မွာ ၈အုပ္ေျမာက္ျဖစ္ပါေၾကာင္းကုိသတင္းပါးလုိက္ရပါသည္။

The Picture of Dorian Gray

Oscar Wilde (Irish)

1850 – 1900

First Published – 1890

Others-The Canterville Ghost, The Happy Prince and Others Tales

အႏုပညာသမား Lord Henry Wotton ၊ ပန္းခ်ီဆရာ Basil Hallward ႏွင့္ငယ္ရြယ္ကာရုပ္ရည္ေခ်ာေမာ

သူ Dorian Gray(ဒိုရီရန္ ဂေရး)ဟူေသာသူငယ္ခ်င္း၃ေယာက္ဇာတ္လမ္းျဖစ္သည္။

အိုမင္းရင့္ေရာ္ျခင္းကုိတြန္းလွန္၍မိမိ၏ႏုပ်ဴိေခ်ာေမာမူကုိတည္ျမဲလုိေသာဒုိရီရန္သည္သူ၏၀ိဥာဥ္ကုိေရာင္း

စားလုိက္သည္။သူ၏ငယ္ရြယ္ႏုပ်ဴိမူသည္တည္ျမဲ၍ Basil ေရးဆဲြေပးေသာသူ၏ပုံတူသည္သူ႕ကုိယ္စား

အုိမင္းရင့္ေရာ္လ်က္ရွိသည္။ပန္းခ်ီဆရာBasil၏ေနအိမ္မွာထားရွိေသာအီဂ်စ္ဘုရင္မBast၏တန္ခုိးေၾကာင့္

ဒုိရီရန္၏ဆႏၵျပည့္သြားရသည္။

ေနာက္၁၈ႏွစ္ၾကာဒုိရီရန္သည္လန္ဒန္ျမိဳ႕ၾကီး၏အနိမ့္က်ဆုံးလူေနမူပတ္၀န္းက်င္ထဲမွာရွိရွိသမွ်ျပစ္မူမ်ားကို

က်ဴးလြႏ္လ်က္နစ္မြန္းရွင္သန္ေနထုိင္ခဲ့သည္။ထုိ႕ျပင္ဒုိရီရန္သည္သူ႕အေပၚမ်ားစြာၾသဇာသက္ေရာက္လ်က္

ရွိေသာလွည့္စားမူမ်ားစြာျဖင့္ဖိအားေပးခဲ့သည့္သူငယ္ခ်င္း Lord henry Wotton ၏လႊမ္းမုိးမူမ်ားစြာခံခဲ့ရသည္။

သူက်ဴးလြန္ခဲ့ေသာျပစ္မူေတြထဲမွာတခ်ိ္န္ကခ်စ္ခဲ့ဖူးသည့္ကေခ်သည္မေလးSibyl Vane မိမိကုိယ္ကုိသတ္ေသ

သြားျခင္းပါ၀င္သည္။Sibyl ၏အကုိကလက္စားေျခဖုိ႕ဒုိရီရန္ကုိမရပ္မနားရွာေဖြခဲ့သည္။ သုိ႕ေသာ္

ေသနပ္ပစ္ပဲြတစ္ခုမွာမေမွ်ာ္လင့္ပဲေသဆုံးသြားရသည္။ထုိ႕ေၾကာင့္ဒုိရီရန္ေခါင္းခဲေနေသာစုိးရိမ္မူက

ေလ်ာ့က်သြားသည္။

ေနာက္ပုိင္းတြင္ဒုိရီရန္သည္သက္ေသျဖစ္ေနေသာသူ႕ရုပ္ပုံပန္းခ်ီကားေရးဆဲြသူပန္းခ်ီဆရာBasil

ကုိသတ္ပစ္လုိက္ကာအေလာင္းကိုသူ႕မိတ္ေဆြတစ္ဦးအားျခိမ္းေျခာက္၍အစအနမက်န္ေအာင္ေဖ်ာက္

ဖ်က္ခုိင္းခဲ့သည္။လန္ဒန္ကသူ႕အပုိင္အျမင့္ဆုံးအခန္းတစ္ခုမွာပန္းခ်ီကားကုိလ်ဴိ႕၀ွက္စြာျဖင့္ေသာ့ခတ္

ပိတ္ထားခဲ့သည္။

သူ႕ဘ၀ကိုဤသုိဆက္လက္ရွင္သန္ေနရင္းျဖင့္ဘာမွမရွိေသာသူ႕ဘ၀၊သူ႕ကုိအုပ္မိုးေနေသာမေကာင္းဆိုး၀ါး

လုပ္ရပ္ေတြကုိတျဖည္းျဖည္းသေဘာေပါက္နားလည္လာရသည္။သူလန္ဒန္သုိ႕ျပန္လာျပီးသူ၏ေၾကာက္စရာ

အုိမင္းေနေသာပုံတူပန္းခ်ီကားကုိမုန္းတီးေတာ္လွန္လုိစိတ္ျဖင့္ဓါးျဖင့္ထုိးခဲ့သည္။ဒုိရီရန္သည္သူ႕သူငယ္ခ်င္း

ပန္းခ်ီဆရာ Basil ထုိးခဲ့ေသာဓါးျဖင့္ပန္းခ်ီကားထဲကသူ႕ပုံတူႏွလုံးသားကုိထုိးစုိက္စဥ္မွာသူရင္ထဲကႏွလုံးသား

သည္ဓါးခ်က္ကုိခံစားမိကာၾကမ္းျပင္ေပၚလဲက်ေသဆုံးသြားေလသည္။ထုိအခ်ိန္မွာပင္သူ႕မ်က္ႏွာႏွင့္သူ႕

ကိုယ္ခႏၵာသည္သူဖုံးကြယ္ထားေသာက်ဴးလြန္ခဲ့သည့္ျပစ္မူမ်ားေပၚလာကာအုိမင္းရင့္ေရာ္ျခင္းသုိ႕ေရာက္ရွိ

၍ပန္းခ်ီကားထဲကသူကားလြန္ခဲ့ေသာ၁၈နွစ္ကႏုပ်ဴိေသာရုပ္သြင္အျဖစ္ေျပာင္းသြားေလေတာ့သည္။

ဒုိရီရန္၏အိမ္ေဖာ္သည္အခန္းထဲတြင္အလြန္အရုပ္ဆုိးအက်ဥ္းတန္လွေသာအေလာင္း၊၀မ္းဗုိက္မွာစုိက္

ေနေသာ ဓါးတစ္လက္ႏွင့္အသကမ၁၈ႏွစ္အရြယ္ႏုပ်ဴိေခ်ာေမာေသာဒုိရီရန္၏ပုံတူပန္းခ်ီကားကုိ

ေတြ႕ရွိခဲ့ပါေတာ့သည္။

မွတ္ခ်က္။

ေအာ္စကာ၀ုိင္းလ္အားစိတ္တစဆန္ကာသဘာ၀မက်ေသာဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္အျဖစ္ေ၀ဖန္ခံခဲ့ရသည္။

သုိ႕ေသာေအာ္စကာ၀ုိင္းလ္၏အေရးအသားသည္အႏုပညာဆန္ကာယုတၱိေဗဒသေဘာတရားမ်ားပါ၀င္

သည္ဟုဆုိရပါမည္။

၁၉၄၅တြင္ရုပ္ရွင္အျဖစ္ရုိ္က္ကူးခဲ့ရာဒုိရီရန္အျဖစ္Hard Hatfield ၊Lord Henry အျဖစ္ George Sanders

Sibyl Vane အျဖစ္ Angela Lansburg ကသရုပ္ေဆာင္သည္။ထုိကားသည္ဓါတ္ပုံကင္မရာဖလင္အျဖဴအမဲ

အေကာင္းဆုံးဆုႏွင့္အေကာင္းဆုံးဇာတ္ပုိ႕မင္းသမီးဆုရခဲ့သည္။ထုိ႕ျပင္မင္းသမီးသည္ထုိႏွစ္မွာပင္အေကာင္း

ဆုံးဇာတ္ပုိ႕မင္းသမီးေရႊကမာၻလုံးဆုကုိထုိကားမွာပင္ရရွိခဲ့ရာ Angela သည္တႏွစ္ထဲဆုနွစ္ဆုခ်ိ္တ္ခဲ့သူအျဖစ္

မွတ္တမ္းတင္ရမည္ျဖစ္ပါသည္။၂၀၀၆တြင္ထုိကားကုိထပ္မံရုိက္ကူးခဲ့ရာဒိုရီရန္အျဖစ္မင္းသား David

Gallagheri ကသရုပ္ေဆာင္ခဲ့သည္။ျမန္မာျပည္တြင္The Picture of Dorian Gray ကုိမင္းသား၀င္းဦးႏွင့္

ရုိက္ကူးဖုိ႕ၾကိဴးစားခဲ့ရာအေကာင္အထည္မေဖာ္ျဖစ္ခဲ့ဟုၾကားဖူးသည္။တကယ္သာ၀င္းဦးႏွင့္ရုိက္ျဖစ္ခဲ့ရင္

ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲဟုသာစိတ္ကူးျဖင့္ပုံေဖာ္ၾကည့္ခဲ့မိပါေတာ့သည္။

Read More

2 – 1 - 2010 Remembrance Daw Khin Myo Chit

ေဒၚခင္မ်ဴိးခ်စ္ကြယ္လြန္ခဲ့တာ ႏွစ္ပတ္လည္ ၁၁ ႏွစ္ျပည့္

စာေရးဆရာမၾကီးေဒၚခင္မ်ဴိးခ်စ္ကြယ္လြန္ခဲ့ေသာ ဇန္န၀ါရီလ ၂ ရက္ေန႕ ၁၉၉၉ ခုနွစ္ကေန

အခုဆုိရင္ ၁၁ ႏွစ္ေတာင္ရွိျပီျဖစ္ပါသည္။

ကြယ္လြန္ျပီး ၁၁ ႏွစ္ၾကာမွ ေဒၚခင္မ်ဴိးခ်စ္ အမွတ္တရအလွည့္ေရာက္လာျပီေပါ့ခင္ဗ်။

အမွတ္တရ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ ဆုိသလုိ ပိေတာက္ပြင့္သစ္ မဂၢဇင္းမွအမွတ္တရစာအုပ္

ဒီဇင္ဘာလထုတ္မွာ ေဒၚခင္မ်ဴိးခ်စ္မ်က္ႏွာဖုံးႏွင့္ယခုထြက္ရွိလာတာမထူးျခားပါလားခင္ဗ်ား။

ဒီဇင္ဘာထုတ္ေပမယ့္ထြက္လာခဲ့ေသာအခ်ိန္က ၂၀၁၀ ႏွစ္သစ္မွာမို႕စိတ္လွဴပ္ရွားစရာျဖစ္ရပါသည္။

တုိက္ဆုိင္မူဆုိတာအဲသည္ဟာမ်ဴိးေပါ့ေနာ့္။ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားတာမ်ဴိးလဲမဟုတ္၊

ၾကိဳတင္ျပီးသည္အခ်ိန္သည္အခါမွာေမေမၾကီးအမွတ္တရထြက္ေအာင္လုပ္ပါလု္ိ႕လဲတုိက္တြန္းခဲ့တာမ်ိဴး

လည္းမဟုတ္ပဲနဲ႕သူ႕ဟာနဲ႕သူ၊သူ႕အစီအစဥ္နဲ႕သူထြက္လာတဲ့ပိေတာက္ပြင့္သစ္

ေဒၚခင္မ်ဴိးခ်စ္အမွတ္တရစာအုပ္ကတကယ့္ကုိတုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ျဖစ္လာရတာေပ်ာ္စရာျဖစ္ရသည္ေပါ့။

ေဒၚခင္မ်ဴိးခ်စ္ကြယ္လြန္ျပီးသည့္ေနာက္အမွတ္တရထုတ္မည့္ စာေပေလာက စာအုပ္တုိက္သုိ႕ေပးပုိ႕ထား

ခဲ့ေသာစာမူမ်ား ပါ၀င္လာပါသည္။ သုိ႕ေသာ္ယခုပိေတာက္ပြင့္သစ္ ေဒၚခင္မ်ဴိးခ်စ္အမွတ္တရသည္

ေဒၚခင္မ်ဴိးခ်စ္ကြယ္လြန္ျပီး ၁၁ ႏွစ္ၾကာမွာမွထြက္ရွိလာေသာ ပထမဦးဆုံးအမွတ္တရစာအုပ္ျဖစ္လုိ႕

အဲသည္အခ်က္ဟာလည္းထူးျခားခ်က္တစ္ခ်က္အျဖစ္မွတ္တမ္းတင္ရမည္ျဖစ္ပါသည္။

သည္ပိေတာက္ပြင့္သစ္တြင္အမွတ္တရဓါတ္ပုံမ်ား မ်ားစြာပါပါသည္။မိသားစု၀င္မ်ားျဖစ္ေသာ

ေဒါက္တာခင္ေမာင္၀င္း၊တကၠသိုလ္ေရႊရီ၀င္း၊ေမာင္ရစ္၊ဂ်ဴနီယာ၀င္းတုိ႕၏ေမေမၾကီးအလြမ္းစာ

မ်ားအျပင္ ေဒၚခင္မ်ဴိးခ်စ္ကုိခ်စ္ခင္ၾကေသာစာေပပညာရွင္မ်ားျဖစ္သည့္ဦးသုခ၊ပါရဂူ၊ခင္ႏွင္းယု၊

ခင္ေဆြဦး၊ခင္ၾကည္ၾကည္(ေမေမၾကီး၏ခ်စ္ခင္ရေသာသူငယ္ခ်င္း-ဦးသိန္းေဖျမင့္၏ဇနီး)၊

ေမာင္၀ံသ၊ ၊ဦးစိန္ေမာင္ဦး၊ၾကည္ႏုိင္၊မအုန္းၾကည္(စာေပဗိမာန္)၊ေမာင္ေအာင္ပြင့္၊

ထက္ေက်ာ္၊ေဒၚခင္မ်ဴိးခ်စ္အင္တာဗ်ဴး(ခက္မာႏွင့္)၊ခင္ႏွင္းဦး၊ေလးကုိတင္၊ေဒါက္တာခင္မၾကီး၊

ေဇာ္ခုိင္ဦးတုိ႕၏ေဒၚခင္မ်ဴိးခ်စ္ကုိခ်စ္ေသာအလြမ္းစာမ်ား၊အမွတ္တရမ်ား၊ရင္တြင္းခံစားခ်က္မ်ား

ပါ၀င္ပါသည္။

ေဒါက္တာခင္ေမာင္၀င္း၊တကၠသိုလ္ေရႊရီ၀င္းတုိ႕ေရးသားေသာေဆာင္းပါးမွာေမေမၾကီးကြယ္လြန္

ခဲ့သည့္၁၉၉၉ခုႏွစ္ကတည္းကေရးသားထားေသာ၊ဘယ္မွာမွေဖာ္ျပျခင္းမရွိေသးေသာဘဘၾကီး၊

ေမေမၾကီးတုိ႕အေၾကာင္းဘ၀အေၾကာင္းမ်ားျဖစ္ပါသည္။တျခားေသာေဆာင္းပါး အမ်ားစုမွာလည္း

ေဒၚခင္မ်ဴိးခ်စ္ကြယ္လြန္ခ်ိန္တြင္အမွတ္တရစုေဆာင္းထုတ္ဖုိ႕ေရရြယ္ထားေသာေဆာင္းပါး

မ်ားျဖစ္ကာတခ်ဴိ႕မွာ၂၀၀၉ ေမလ အေတြးအျမင္မဂၢဇင္းတြင္ဆရာေမာင္၀ံသမွေဒၚခင္မ်ိဴးခ်စ္

အမွတ္တရဂဏအျဖစ္ေဆာင္းပါးမ်ားပါရဂူ၊ေဒၚသန္းခင္၊ေဒၚအုန္းၾကည္တုိ႕၏ေဆာင္းပါးမ်ား

ကုိေဖာ္ျပေပးခဲ့သျဖင့္ယင္းသည္ေဒၚခင္မ်ဴိးခ်စ္အမွတ္တရေလးျဖစ္ခဲ့ရေသာလအျဖစ္မွတ္တမ္းတင္

ထားရမည္ျဖစ္ပါသည္။ဦးသုခ၊ေဒၚခင္ၾကည္ၾကည္၊မေအးခ်မ္းတုိ႕၏ေဆာင္းပါးမ်ားသည္အေတြးအျမင္

မဂၢဇင္းတြင္အလ်င္းသင့္သလုိေဖာ္ျပေပးခဲ့သျဖင့္ေဒၚခင္မ်ဴိးခ်စ္အမွတ္တရမ်ားကအဆက္မျပတ္ခဲ့

ပါေခ်။ေဆာင္းပါးမ်ားေဖာ္ျပခဲ့တုနး္ကဦးသုခ၊ေဒၚအုန္းၾကည္တုိ႕မွာကြယ္လြန္သြားခဲ့ျပီျဖစ္ပါသည္။

ဘဘ ေမေမၾကီးတုိ႕ကိုအထူးခ်စ္ခင္ေသာေဒၚလွသန္းမွာလညး္ကြယ္လြန္သြားခဲ့ျပီျဖစ္ကာသူ၏

ဘယ္မွာမွမေဖာ္ျပရေသးေသာေဆာင္းပါးကုိလည္းေနာက္မ်ားတြင္ဖတ္၇ဖုိ႕ေမွ်ာ္လင့္ထားမိပါသည္။

ေဒၚခင္မ်ဴိးခ်စ္အင္တာဗ်ဴးကေတာ့ပိေတာက္ပြင့္သစ္မွာပါခဲ့ျပီးေသာေဆာင္းပါးျဖစ္သည္။

ဓါတ္ပုံမ်ားကားသမုိင္း၀င္ရွားပါဓါတ္ပုံမ်ားျဖစ္ကာ ကာရကံရွင္မ်ား၊ဘဘၾကီးေမေမၾကီး တုိ႕ႏွင့္

ခ်စ္ခင္ပတ္သက္ခဲ့သူမ်ား ႏွင့္သိမွီလုိက္သူမ်ား အတြက္ဒါကဘယ္သူဘယ္၀ါဟုသိၾကမွတ္မိၾကေပ

လိမ့္မည္ျဖစ္ေပေတာ့သည္။

ေဒၚခင္မ်ဴိးခ်စ္၏ထုိအမွတ္တရစာအုပ္ကေလးမလြတ္တန္းဖတ္ျဖစ္ေအာင္ဖတ္လုိက္ၾကပါဦး။

ဒီႏွစ္သစ္ကေလးကုိဒီစာအုပ္ေလးႏွင့္ဖြင့္လုိက္ရတာမဂၤလာရွိေသာနွစ္သစ္ျဖစ္သြားရပါျပီဟုသာ…။

Read More

To My Dear Readers

ခ်စ္ေသာစာဖတ္သူမ်ားသုိ႕

ဟက္ပီးပရင့္ဖတ္ျပီးသြားရင္ေရွ႕ႏွစ္မွျပန္ေတြ႕ၾကမယ္ေလ။

ခနနားလုိက္ဦးမယ္ေနာ္။

ဟက္ပီးနယူးရီးယား မဲရီးခရစ္စ္မတ္ပါ

အားလုံးစိတ္ခ်မ္းသာပါေစ။ႏွစ္သစ္မွာေပွ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕ၾကပါေစ။

Read More

The Happy Prince – Oscar Wilde – translated by juniorwin

မေဟသီမဂၢဇင္းေအာက္တုိဘာ၂၀၀၉တြင္ေဖာ္ျပခဲ့ေသာဘာသာျပန္၀တၳဳတစ္ပုဒ္

Oscar Wilde ၏ The Happy Prince

ေပွ်ာ္ေနတဲ့မင္းသားေလး

ဂ်ဴနီယာ၀င္း ဘာသာျပန္သည္။

ျမိဳ႕ၾကီးရဲ႕အထက္ကရွည္ေမ်ာေမ်ာအုတ္နံရံေပၚ ေပွ်ာ္ေနတဲ့မင္းသားေလး ဟုအမည္ေပးထားေသာရုပ္တုေလး

တစ္ခုရွိသည္္။သူ႕တကုိယ္လုံးတြင္ေရႊျပားကေလးမ်ားဖုံးလြမ္းေနေအာင္ကပ္ထားသည္။သူ႕မ်က္လုံးႏွစ္လုံးတြင္

ေတာက္ပလွတဲ့နီလာေက်ာက္မ်က္ရတနာႏွစ္လုံး၊သူလြယ္ထားတဲ့ဓါးစလြယ္ထိတ္ဖ်ားမွာအနီေရာင္ပတၱျမား

ၾကီးေတာက္ပစြာရွိေနသည္။

သူ႕ကိုၾကည့္ရတာျမင္ရသူတုိင္းမက္ေမာစရာ၊အားက်စရာအျပည့္ပါ။“သူကေလေၾကာင္းျပငွက္မ်က္နားလုိပဲသိပ္

ကိုလွပါတယ္”ဟုျမိဳ႕စားၾကီးကမွတ္ခ်က္ခ်လုိက္သည္။ သူကအႏုပညာေျမာက္သည့္ အရသာမ်ဴိးကို

ခံစားတတ္သူဟုအမည္ေကာငး္ရခ်င္ပုံျဖင့္“သိပ္ျပီးအသုံး၀င္တဲ့ပစၥည္းတစ္ခုတည္းလုိ႕လည္းမဆုိႏုိင္။” ဟုျဖည့္

ေျပာလုိက္သည္။သူတကယ္လည္းလက္ေတြ႕က်သူမဟုတ္ပဲနဲ႕သူ႕ကိုလူေတြကအထင္ေသးသြားမွာကိုလည္း

ေၾကာက္ေနသည္။

“ဘာလို႕ ေပွ်ာ္ေနတဲ့မင္းသားေလး မျဖစ္ႏုိင္ရတာလဲကြယ့္”ဟုဆင္ခ်င္တတ္သူမိခင္က လ ကုိတမ္းတငုိေၾကြး

ေနေသာသားငယ္ကုိေမးေနသည္။“ေဟာဒီ ေပွ်ာ္ေနတဲ့မင္းသားေလး ဆုိရင္ဘာလုိခ်င္တယ္ဆုိျပီးတခါမွမငုိဘူး

ကဲြ႕”

ဟုဆက္ေျပာေနသည္။

“ကမာၻေပၚမွာအခုလုိေပွ်ာ္ရႊင္ျပီးေနတဲ့သူတစ္ေယာက္ရွိေနတာကိုငါ၀မ္းသာပါတယ္။”ဟုစိတ္ညစ္ေနသူတစ္ဦး

ကလွပခန္းနားေသာရုပ္တုကိုေငးၾကည့္ရင္း ေရရြတ္လုိက္သည္။

“သူ႕ကုိၾကည့္ရတာနတ္သားေလးတစ္ပါးအတုိင္းပါပဲ”ဟုဘုရားရွိခုိးေက်ာင္းထဲမွအျဖဴေရာင္၀တ္ရ၊ုံေတာက္ပ

ေသာၾကက္ေသြးေရာင္၀တ္စုံျဖင့္ထြက္လာၾကေသာကေလးတသိုက္ကေျပာလုိက္သည္။

“ဘယ္လုိလုပ္သိတာလဲ”ဟုသခ်ာၤဆရာကေမးလုိက္သည္။“မင္းတုိ႕တခါေတာင္မျမင္ဘူးပဲနဲ႕”

“အား…ျမင္ဘူးတာေပါ့။အိပ္မက္ထဲမွာေလ”ဟုကေလးေတြကေျဖၾကသည္။သခ်ာၤဆရာက ကေလးေတြ၏

အိပ္မက္ကုိသက္ေသျပခုိင္းလုိ႕မရသျဖင့္မ်က္ႏွာသုန္မုန္သြားကာေလးေလးနက္နက္စဥ္းစားေနသည္။

တညတြင္ျမိဳ႕ၾကီးေပၚတြင္စာကေလးငွက္ေလးတစ္ေကာင္ပ်ံေနသည္။လြန္ခဲ့ေသာ၆ပတ္ကသူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြ

အီဂ်စ္သုိ႕သြားကုန္ၾကျပီျဖစ္သည္။သူကေနာက္ခ်န္ေနရစ္သည္။သူကအလွပဆုံးက်ဴရုိးကေလးကိုခ်စ္မိသြား

၍ျဖစ္သည္။သူမကုိေႏြဦးတစ္ေန႕မွာျမစ္ေခ်ာင္းေတြေပၚပိုးဖလန္အုပ္စုေနာက္လုိက္ပါပ်ံသန္းေနရင္းေတြ႕ခဲ့တာ

ျဖစ္သည္။သူမ၏ရွည္လ်ားေပ်ာ့ေျပာင္းေသာအသြင္သဏာန္ုေၾကာင့္သူရပ္တန္႕ကာစကားေျပာျဖစ္ခဲ့သည္။

“မင္းကုိခ်စ္လုိ႕ရလားကြယ္”ဟုစာကေလးကေမးလုိက္သည္။က်ဴရုိးကေလးကဦးေခါင္းေလးကုိညြတ္ျပသည္။

စာကေလးကက်ဴရုိးမေလးကုိပတ္ကာပ်ံသန္းေနရင္းေရျပင္ကုိသူ႕အေတာင္ပံျဖင့္ထိရုိက္ကာေရပြက္မ်ားထလာ

ေအာင္လုပ္ျပသည္။ဤသို႕ျဖင့္ေႏြတကာလလုံးေက်နပ္ေပွ်ာ္ရြင္ေနရွာေလသည္။

“အဲဒါမျဖစ္ႏုိင္တဲ့သံေယာဇဥ္ပဲ”ဟုတျခားေသာစာကေလးမ်ားကတီးတုိးေျပာၾကသည္။“သူမမွာပိုက္ဆံလဲတျပား

မွမရွိ၊ျပီးေတာ့ေဆြမ်ဴိးေတြလည္းမ်ားတယ္။”ဟုတ္တယ္ေလ။က်ဴပင္ေတြဆုိတာျမစ္ေခ်ာင္းအင္းအုိင္ေတြမွာေပါ

မွေပါ။ယခုေဆာင္းေရာက္ျပီဆုိေတာ့စာကေလးေတြေဆာင္းကိုေရွာင္ေျပးၾကရေတာ့သည္။

သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြအားလုံးမရွိေတာ့စာကေလးတစ္ေကာင္တည္းအထီးက်န္မိသည္။သူ႕ခ်စ္သူကေလးကို

လည္းစတင္၍ျငီးေငြ႕လာျပီျဖစ္သည္။“သူကစကားလညး္တစ္ခြန္းမွမေျပာဘူး”စာကေလးကေျပာလုိက္သည္။

“သူကၾကည့္ရတာျမဴဆြယ္ေနတဲ့သူမ်ားလား။တခ်ိန္လုံးေလတုိက္တုိင္းခါယမ္းေနတာပဲ”။အဲဒါလည္းဟုတ္သည္။

ေလတုိက္လုိက္တုိင္းက်ဴပင္မေလးကအလွပဆုံးအမူအယာေတြျပဳမူလ်က္ရွိသည္။“ဟုတ္ပါျပီ-သူကအိမ္ခ်စ္သူ

ျဖစ္ရမယ္။”စာကေလးကဆက္ေျပာေနသည္။“ဒါေပမယ့္ ငါကေလွ်ာက္သြားရတာကိုေပွ်ာ္တယ္။ဒီေတာ့

ငါ့ဇနီးဆုိရင္လည္းေလွ်ာက္သြားရတာကိုေပွ်ာ္ရမယ္။”

“မင္းငါနဲ႕လုိက္ခဲ့ပါလားကြယ္။”ေနာက္ဆုံးေတာ့စာကေလးကက်ဴပင္မေလးကိုေျပာလုိက္သည္။သုိ႕ေသာ္က်ဴပင္

မေလးကေခါင္းခါယမ္းသည္။သူမ၏ေနရာကိုခဲြမသြားလုိပါ။

“မင္းကငါ့ကုိကစားေနတာပဲ”ဟုစာကေလးကေျပာလုိက္သည္။“အခုေတာ့ငါပီရမစ္ေတြရွိရာကုိသြားရမယ္။တာ့

တာ။”။ထုိ႕ေနာက္အေ၀းသုိ႕ပ်ံသန္းသြားေလေတာ့သည္။

တေန႕လုံးပ်ံသန္းေနကာညအခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ျမိဳ႕ေရွ႕ကုိေရာက္လာသည္။“ဘယ္ေနရာမွာနားရပါ့။”စာကေလး

ကေျပာလုိက္သည္။“ျမိဳ႕ကေလးမွာနားခုိစရာေကာင္းေကာငး္ရွိမယ္ေမွ်ာ္လင့္မိပါရဲ႕”။

ထုိ႕ေနာက္သူကရွည္လေမ်ာေက်ာက္ရုပ္တုၾကီးကုိေတြ႕လုိက္ပါသည္။

“အဲသည္မွာနားရမယ္။”စာကေလးကေအာ္ေျပာလုိက္သည္။“ေလေကာင္းေလသန္႕ေကာင္းေကာင္းရမယ့္ေနရာ

ေကာင္းတစ္ခုပဲ”။သည္ေတာ့စာကေလးက ေပွ်ာ္ေနတဲ့မင္းသားေလး ရုပ္တု၏ေျခေထာက္နွစ္ဘက္ၾကားတြင္နား

လုိက္ပါသည္။

“ငါ့အတြက္ေရႊအိပ္ရာပဲ။”ဟုစာကေလးကပတ္၀န္းက်င္ကုိၾကည့္ရင္းသူ႕ကုိယ္သူတီးတိုးေျပာလုိက္

သည္။ထုိ႕ေနာက္အိပ္ဖုိ႕ျပင္ေတာ့သည္။သုိ႕ေသာ္သူ၏ငွက္ေတာင္ထဲသူ႕ေခါင္းေလး၀ွက္လုိက္စဥ္မွာေရေပါက္

ၾကီးတစ္ေပါက္ကသူ႕ေပၚက်လာသည္။“အိုး..ထူးဆန္းလုိက္တာ”စာကေလးကေအာ္ေျပာလုိက္သည္။“ေကာင္း

ကင္ယံမွာလည္းဘာတိမ္ညိဳတိမ္လိပ္မွမေတြ႕ပါဘူး။ၾကယ္ေလးေတြကလည္းေတာက္ပထင္ရွားလုိ႕။ဒါေပမယ့္

မိုးကရြာတယ္။ဥေရာပေျမာက္ပုိင္းကရာသီဥတုကေတာ္ေတာ္ဆုိးတာပဲ။က်ဴပင္မေလးကမိုးကုိႏွစ္သက္တယ္။

ဒါတကယ့္ကုိတကိုယ္ေကာင္းဆန္တာပဲ။”

ေနာက္ထပ္မိုးေရေပါက္ၾကီးတစ္ေပါက္က်လာျပန္သည္။

“ဘယ္လုိရုပ္တုလဲကြ။မုိးေရစက္ကုိေတာင္မကာကြယ္ႏုိင္ဘူး။”စာကေလးကေျပာလုိက္သည္။“ငါမီးခိုးေခါင္းတုိင္

ေကာင္းေကာင္းသြားရွာမွျဖစ္ေတာ့မယ္။”။ထုိ႕ေနာက္သူကပ်ံသြားဖုိ႕စိတ္ဆုံးျဖတ္လုိက္သည္။

သို႕ေသာ္သူ႕အေတာင္ပံေတြမဖ်န္႕လုိက္ခင္တြင္တတိယမိုးေရစက္တစ္စက္က်လာသည္။သူကအေပၚကိုေမာ့

ၾကည့္သည္။သူျမင္တာက……..အား…သူဘာျမင္ပါလိမ့္။

ေပွ်ာ္ေနတဲ့မင္းသားေလး ၏မ်က္လုံးေတြဆီမွက်လာေသာမ်က္ရည္စက္ေတြ။သူ႕မ်က္ရည္လုံးမ်ားသည္သူ၏

ေရႊေရာင္ပါးျပင္တေလွ်ာက္စီးဆင္းလ်က္ရွိသည္။လအေရာင္တြင္သူ႕မ်က္ႏွာသည္အလြန္လွပလ်က္ရွိ၏။စာက

ေလးသည္အလြန္သနားေသာစိတ္ျဖစ္ေပၚလာေလသည္။

“ခင္ဗ်ားဘယ္သူတုန္း”ဟုစာကေလးကေမးလုိက္သည္။

“ကၽြန္ပ္ကား ေပွ်ာ္ေနတဲ့မင္းသားေလး ျဖစ္ပါသည္။”

“ဘာေၾကာင့္ငိုေနတာတုန္း”ဟုစာကေလးကေမးသည္။“ခင္ဗ်ားေၾကာင့္က်ဴပ္ေရေတြစုိကုန္ျပီ။”

ရုပ္တုကအခုလုိအေျဖေပးပါသည္။

“ကၽြႏုိပ္ လူ႕အသည္းႏွလုံးနဲ႕ အသက္ရွင္ခဲ့စဥ္ကမ်က္ရည္ဆုိတာ ဘာလဲမသိခဲ့ပါဘူး။

ကၽြႏုိပ္ေနထုိင္ခဲ့တဲ့ ဆြန္-ဆုိစီ ဆုိတဲ့နန္းေတာ္ၾကီးက၀မ္းနည္းေၾကကဲြစရာေတြကုိေပးမ၀င္ခဲ့ပါဘူး။

မနက္ခင္းမွာ အေဖာ္ေတြနဲ႕ ပန္းျခံထဲ ေပွ်ာ္ပါးလုိ႕၊ညေနခင္းမွာေတာ့ ခန္းမၾကီးထဲကခုန္လုိ႕ေပါ့။

ပန္းျခံပတ္ပတ္လည္တစ္ေလွ်ာက္ ျမင့္မားတဲ့တံတုိင္းၾကီးရွိေလရဲ႕။အဲဒီတံတုိင္းၾကီးတစ္ဖက္မွာ ဘာရွိလဲလို႕

ကၽြႏုိပ္ ေမးဖုိ႕စိတ္ကူးမရွိခဲ့ပါဘူး။ကၽြႏုိပ္နဲ႕ပတ္သက္သမွ် အရာရာဟာ လွပလုိ႕ေပါ့။

ကၽြႏုိပ္ရဲ႕မင္းညီမင္းသားေတြကကၽြႏုိပ္ကုိ“ေပွ်ာ္ေနတဲ့မင္းသားေလး” လုိ႕ေခၚတယ္။

ဟုတ္တာေပါ့…..ေပွ်ာ္လုိက္တာ။ရွိရွိသမွ်ေတြဟာေပွ်ာ္စရာ။

ဒီလုိနဲ႕ …. ကၽြႏု္ပ္ရွင္သန္ခဲ့တယ္။ဒီလုိနဲ႕ … ကၽြႏုိပ္ေသဆုံးခဲ့တယ္။

အင္း …. အခုေတာ့ ကၽြႏုိပ္ေသဆုံးျပီ။သူတုိ႕က ကၽြႏုိပ္ကုိ အခုလုိျမင့္ျမင့္မားမား

ထုဆစ္ထားလုိ႕။ဒီေတာ့ … ကၽြႏုိပ္ေလ….ကၽြႏုိပ္ျမိဳ႕ၾကီးရဲ႕အရုပ္ဆုိးအက်ဥ္းတန္မူေတြ

စိတ္မခ်မ္းသာစရာေတြ ေတြ႕ျမင္ေနရျပီ။ကၽြႏုိပ္အသည္းနွလုံးက ခဲနဲ႕လုပ္ထားေပမယ့္

ကၽြႏုိပ္ ငိုေနတယ္။”

“အုိ…သူတကယ့္ေရႊနဲ႕လုပ္ထားတာဟုတ္ရဲ႕လား။”စာကေလးကသူ႕ကိုယ္သူေျပာလုိက္သည္။သူကသူ႕

ကိုယ္ပိုင္အေတြးမ်ားကုိယဥ္ေက်းမူအရတုိးတုိးေျပာဖုိ႕မစဥ္းစားမိေျခ။

“ဟုိး…အေ၀းၾကီးမွာ..”ရုပ္တုကဆက္လက္၍ခပ္တုိးတုိးကဗ်ာဆန္ဆန္ဆက္ေျပာေနသည္။“ဟုိး..အေ၀းၾကီးမွာ

လမ္းတုိတုိေလးမွာသူဆင္းရဲအိမ္တစ္အိမ္ရွိတယ္။ျပဴတင္းေပါက္တစ္ေပါက္ပြင့္ေနတယ္။အဲဒီကေနၾကည့္ရင္

စားပဲြမွာအမ်ဴိးသမီးတစ္ေယာက္ထုိင္ေနတာကုိကၽြႏုိပ္ေတြ႕ေနရတယ္။သူ႕မ်က္ႏွာကပိန္လွီျပီးႏြမ္းနယ္ေနတယ္။

သူကပန္းသီတဲ့အလုပ္ကုိလုပ္ေနရတယ္။ဘုရင္မၾကီးရဲ႕အလွဆုံးသမီးေတာ္တပါးအတြက္အခုလာမယ့္နန္းေတာ္

ကပဲြမွာ၀တ္ဖုိ႕၀တ္စုံေပၚမွာပန္းပုံေဖာ္တဲ့ဒီဇုိင္းကိုထုိးေနရတယ္ေလ။အခန္းရဲ႕ေထာင့္စြန္းကုတင္ေပၚမွာသူ႕ရဲ႕

သားငယ္ေလးကေနမေကာင္းျဖစ္ျပီးလဲေနတယ္။သူ႕မွာအဖ်ားရွိတယ္။လိေမာ္သီးကိုေတာင့္တေနတယ္။

သူ႕မိခင္ကစမ္းေခ်ာင္းကေရကလဲြျပီးမေပးႏုိင္ဘူး။စာကေလး..စာကေလး..စာကေလးေရ…ကၽြႏုိပ္ရဲ႕ဓါးခၽြန္

ထိတ္ဖ်ားကပတၱျမားကိုယူျပီးသြားေပးေပးပါလားကြယ္။ကၽြႏုိ္ပ္ရဲ႕ေျခေထာက္ေတြကေဟာဒီေက်ာက္သား

မွာနစ္၀င္ေနတာမို႕လွဴပ္ရွားလုိ႕မရဘူးကဲြ႕။”

“ကၽြန္ေတာ့္ကုိအီဂ်စ္မွာေစာင့္ေနၾကျပီ။”စာကေလးကျပန္ေျဖတယ္။“ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြႏုိင္းျမစ္ၾကီးတ

ေလွ်ာက္ဟုိသည္ပ်ံသန္းရင္းၾကီးမားတ့ဲၾကာပန္းၾကီးေတြနဲ႕စကားေျပာေနၾကေရာေပါ့။မၾကာမီွသူတုိ႕တေတြ

ဘုရင္ၾကီးတစ္ပါးရဲ႕အုတ္ဂူထဲမွာအိပ္စက္ၾကေတာ့မယ္။အေရာင္ခ်ယ္ထားတဲ့အုတ္ဂူထဲမွာဘုရင္ၾကီးရွိတယ္။သူ႕

ကိုအ၀ါေရာင္၀တ္ရုံနဲ႕လႊမ္းျခဳံထားျပီးအေမႊးန႕ံသာေတြနဲ႕ဖုန္းအုပ္ထားတယ္။လည္ပင္းမွာေတာ့အစိမ္းေရာင္

ေက်ာက္စိမ္းၾကိဳးရွိျပီးသူ႕လက္ကေလးေတြကေဖ်ာ့ေတာ့တဲ့သစ္ရြက္ေလးေတြအလားရွိေနတယ္။”

“စာကေလး..စာကေလး..စာကေလးေရ..”မင္းသားေလးကေျပာလုိက္သည္။“ဒီတညေလာက္ကၽြႏုိ္ပ္ႏွင့္အတူေန

ေပးျပီးကၽြႏုိ္ပ္၏ဆက္သားလုပ္ေပးပါလားကြယ္။ေကာင္ကေလးကေရအရမ္းဆာေနရွာတယ္။သူ႕မိခင္

ဟာလည္းအရမ္းစိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနရွာတယ္။”

“ကၽြန္ေတာ္ေကာင္ကေလးေတြကိုသေဘာမက်ဘူး။”စာကေလးကအေျဖေပးလုိက္သည္။“မႏွစ္ကေႏြတုန္းက

ေပါ့။ကၽြန္ေတာ္စမ္းေခ်ာင္းေလးနားမွာေနေနတုန္းစက္ရုံပုိင္ရွင္ရဲ႕ေကာင္ဆုိးေလးႏွစ္ယာက္ေယာက္လာျပီးကၽြန္

ေတာ့္ကုိခဲေတြနဲ႕ေပါက္ၾကတယ္။အျမဲတမ္းပဲအဲသည္လုိလုပ္တာခံရတယ္။သူတုိ႕ကၽြန္ေတာ့္ကုိထိေအာင္မပစ္

ႏုိင္ၾကပါဘူး။ဟုတ္ပါ့။ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကအေ၀းကုိပ်ံေျပးၾကတာ။ေျပာရရင္ေတာ့ကၽြန္ေတာ္ကအဲသည္လိုလုပ္

တတ္တဲ့မိသားစုေတြအေၾကာင္းေကာင္းေကာင္းသိတာေပ့ါ။အခုထိကုိရုိေသထုိက္တဲ့သူမေတြ႕ဖူးေသးဘူး။”

ေပွ်ာ္ေနတဲ့မင္းသားေလး ကစာကေလးေျပာုလိုက္ေသာစကားမ်ားေၾကာင့္စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားသည္။“ဒီမွာ

အရမ္းေအးတယ္။”ဟုစာကေလးကေျပာလုိက္သည္။“ဒါေပမယ့္ဒီတညေတာ့ဒီမွာေနျပီးခင္ဗ်ားရဲ႕ဆတ္သား

လုပ္ပါ့မယ္”

“ေက်းဇူးတင္လုိက္တာ စာကေလးရယ္။”ဟုမင္းသားေလးကေျပာလုိက္ပါသည္။

ထုိ႕ေနာက္စာကေလးကမင္းသားေလး၏ဓါးစလြယ္ထိတ္မွပတၱျမားၾကီးကုိဆဲြထုတ္ယူကာျမိဳ႕ကေလး၏ေခါင္မိုး

မ်ားကုိေက်ာ္၍ပ်ံသန္းသြားေလသည္။

အျဖဴေရာင္နတ္ရုပ္ေက်ာက္သားမ်ားထုထားရာဘုရားရွိခုိးေက်ာင္းေဆာင္ကိုလဲေက်ာ္သြားရသည္။ကခုန္သံမ်ား

ဆူညံေနေသာနန္းေတာ္ၾကီးကိုလည္းေက်ာ္သြားသည္။လွပေသာမိန္းမပ်ဴိကေလးတစ္ဦးသူ႕ခ်စ္သူႏွင့္အတူ

လသာေဆာင္မွထြက္လာသည္။“ၾကည့္စမ္းပါဦး။လွလုိက္တဲ့ၾကယ္ကေလးေတြ။”ေကာင္ကေလးကေျပာလုိက္

သည္။“ျပီးေတာ့အခ်စ္ရဲ႕စြမ္းအားကလည္းဘယ္ေလာက္တန္ခုိးၾကီးသလဲလုိ႕။”

“ကပဲြမွာ၀တ္ဖုိ႕ကၽြန္မရဲ႕အက်ီအဆင္သင့္ျဖစ္ဖုိ႕ေမွ်ာ္လင့္ပါရဲ႕။”မိန္းမပ်ဴိေလးကေျပာေနသည္။“အဲဒီ၀တ္စုံေပၚ

မွာေမႊးရနံ႕သင္းျပန္႕တဲ့ပန္းေတြထုိးထားဖို႕အမိန္႕ေပးထားတယ္။ဒါေပမယ့္အဲသည္ပန္းထုိးတဲ့မိန္းမေတြကအရမ္း

အပ်င္းထူတာပဲ။”

စာကေလးကစမ္းေခ်ာင္းေပၚကေနပ်ံသန္းသြားသည္။သေဘၤာထိတ္ဖ်ားမွာမီးအိမ္ေတြထြန္းထားတာေတြေတြ႕

လုိက္ရသည္။ျပီးေတာ့ဆင္းရဲသားရပ္ကြက္ေပၚကေနပ်ံသန္းေနရင္းဂ်ဴးလူမ်ဴိးေတြအခ်င္းခ်င္အေရာင္းအ၀ယ္

လုပ္ေနၾကတာေတြေတြ႕သည္။သူတုိ႕ကေငြျပားမ်ားႏွင့္ပုိက္ဆံအေလးခ်ိန္ေနၾကသည္။ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့စာက

ေလးသည္သူသြားလုိေသာဆင္းရဲသူမအိမ္ရွိရာသုိ႕ေရာက္သြားျပီးအတြင္းကုိၾကည့္လိုက္သည္။ေကာင္ကေလး

ကအပူခ်ိန္တက္ေနျပီးကတင္ေပၚတြင္တုန္ေနသည္။သူ႕မိခင္ကအလြန္ေမာပန္းစြာျဖင့္အိပ္ေမာက်ေနသည္။

စာကေလးကခုန္ဆြခုန္ဆြျဖင့္သြားကာအမိ်ဴးသမီးၾကီး၏နေဘးကအပ္ခ်ဴပ္လက္စြပ္နေဘးမွာပတၱျမားကုိခ်လုိက္

သည္။ထုိ႕ေနာက္ညင္သာစြာျဖင့္ကုတင္ကုိပတ္ကာပ်ံသန္းကာေကာင္ကေလး၏ဦးေခါင္းကုိသူ၏ေတာင္ပံ

ျဖင့္ယပ္ခတ္ေပးေနသည္။“အို…ေအးျမသြားလုိက္တာ။”ဟုေကာင္ကေလးကေျပာသည္။“ငါေနေကာင္း

သြားသလုိပဲ။”ဟုေျပာကာေကာင္ကေလးကအားရပါးရဆက္လက္အိပ္စက္သြားေလသည္။ထုိ႕ေနာက္

စာကေလးသည္ ေပွ်ာ္ေနေသာမင္းသားေလး ထံသုိ႕ပ်ံလာကာသူလုပ္ခဲ့တာကို ေျပာျပလုိက္သည္။

“ထူးဆန္းလုိက္တာ။”ဟုစာကေလးကမွတ္ခ်က္ခ်လုိက္သည္။“ေအးေနတာေတာင္မွေႏြးေထြးေနတယ္။”။

“အဲဒါမင္းကေကာင္းတဲ့အမူကိုလုပ္လုိက္လုိ႕ေပါ့။”ဟုမင္းသားေလးကေျပာလုိက္သည္။စာကေလးကစဥ္းစားခန္း

စ၀င္လုိက္ကာေနာက္ေတာ့အိပ္ေပွ်ာ္သြားသည္။စဥ္းစားျခင္းျဖင့္သူ႕ကုိအျမဲတန္းအိပ္ေမာက်ေစေလသည္။

တရက္ေက်ာ္ျဖတ္ျပီးေနာက္စာကေလးသည္စမ္းေခ်ာင္းရွိရာသြား၍ေရမိုးခ်ဴိးေလသည္။“အုိ..တကယ့္ကုိထူးျခား

တဲ့ျမင္ကြင္းပါလား။”ဟုေက်းငွက္ေလ့လာသူပညာရွင္ပါေမာကၡကတံတားေပၚမွေျပာလုိက္သည္။“စာကေလးနဲ႕

ေဆာင္းရာသီ။”သူကေန႕စဥ္သတင္းစာမွာထည့္ဖုိ႕ရွည္လ်ားေသာစာတစ္ပုဒ္ခ်ေရးလုိက္သည္။ယင္းကုိလူတုိင္း

ကဆဲြယူသုံးစဲြၾကကာဘယ္သူမွနားမလည္ႏုိ္င္ေသာအျဖစ္အပ်က္အျဖစ္ေျပာဆုိေနၾကေလေတာ့သည္။

(ဆုိလုိသည္မွာေဆာင္းရာသီတြင္စာကေလးငွက္ေလးမ်ားမေတြ႕ျမင္ႏုိင္သည္မွာသဘာ၀ျဖစ္သည္။ယခုလုိ

ျမင္ေတြ႕ရသည့္ျမင္ကြင္းေၾကာင့္လူေတြအထူးအဆန္းျဖစ္ကုန္ၾကသည္ကုိဆုိလုိပါသည္။-ဘာသာျပန္သူ)

“ဒီညေတာ့အီဂ်စ္ကုိသြားေတာ့မယ္။”စာကေလးကေျပာလုိက္သည္။သူကအေတာ္အဆင့္ျမင့္ျမင့္လူၾကည့္ခံစရာ

ျဖစ္လုိ႕ေနသည္။သူကအေဆာက္အဦေတြအားလုံးဆီအလည္ေရာက္ခဲ့သည္။ဘုရားရွိခုိးေက်ာင္းထိတ္မွာလည္း

အၾကာၾကီးနားေနခဲ့သည္။သူဘယ္ကိုပဲသြားသြားစာကေလးေတးသံဆုိေနခဲ့ရာတေလွ်ာက္တြင္“အုိ..ထူးဆန္းလွ

တဲ့ဧည့္သည္ေလးပါလား။”ဟူေသာအခ်င္းခ်င္းေျပာသံေတြၾကားေနရသည္။ဒီေတာ့သူကသူ႕ကိုယ္သူေက်နပ္

လ်က္ရွိေနေလသည္။

လမင္းၾကီးထြက္လာခ်ိန္မွာစာကေလးက ေပွ်ာ္ေနေသာမင္းသားေလး ဆီျပန္ေရာက္လာသည္။“အီဂ်စ္ကုိဘာ

မွာဦးမလဲ။”ဟုစာကေလးကေျပာလုိက္သည္။“အခုကၽြန္ေတာ္ခရီးစထြက္ေတာ့မွာ။”

“စာကေလး..စာကေလး..စာကေလးေရ။”မင္းသားေလးကေျပာလုိက္ပါသည္။“မင္းတညေလာက္ထပ္ေနေပးႏုိင္

မွာလားကြယ္။”

“ကၽြန္ေတာ့္ကုိအီဂ်စ္မွာေစာင့္ေနၾကျပီ။”စာကေလးကအေျဖေပးလုိက္သည္။“ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြကမ

နက္ျဖန္ဆုိရင္ေရတံခြန္ဆီသြားၾကလိမ့္မယ္။အဲဒီၾကားထဲမွာေရ-နဂါးကအိပ္စက္သတဲ့။နတ္ဘုရားေက်ာင္း

ေဆာင္မွာခန္းနားတဲ့အိမ္ၾကီးရွိသတဲ့။တညလုံးသူကၾကယ္ေတြကုိေငးေမာၾကည့္ၾကမယ္။မနက္ခင္းၾကယ္ပြင့္

ေလးေတြေတာက္ပလင္းလက္လာရင္ေပွ်ာ္ရြင္စြာေအာ္ဟစ္ၾကမယ္။ျပီးရင္ေတာ့တိတ္တိတ္ေလးျပန္ေနမယ္။

ညေနေစာင္းေတာ့အ၀ါေရာင္ျခေသၤ့ၾကီးေတြဆင္းလာျပီးေရလာေသာက္မယ္။သူတုိ႕ရဲ႕မ်က္လုံးေတြကအစိမ္း

ေရာင္ေက်ာက္သားလုိေတာက္ပလုိ႕၊သူတုိ႕ရဲ႕ဟိန္းေဟာက္သံကေရတံခြန္သံထက္ေတာင္က်ယ္ေလာင္သတဲ့။”

“စာကေလး..စာကေလး..စာကေလးေရ။”မင္းသားေလးကေျပာလုိက္သည္။“ျမိဳ႕ရဲ႕ဟုိးအေ၀းၾကီးတုိက္အျမင့္

အေပၚဆုံးအထပ္မွာလူငယ္တစ္ေယာက္ကိုေတြ႕တယ္။သူကစာရြက္ေတြပုံေနတဲ့စားပဲြေပၚမီွလို႕၊သူ႕နေဘးက

ဖန္ခြက္မွာေတာ့ႏြမ္းေနျပီျဖစ္တဲ့ခရမ္းေရာင္ပန္းစည္းတစ္စည္းထုိးထားတယ္။သူ႕ဆံပင္ေတြကအညိဳေရာင္သန္း

ျပီးလိမ္ေကာက္ေနတယ္။သူ႕နွဴတ္ခမ္းဟာသလဲသီးအလားနီေထြးေနတယ္။သူ႕မွာၾကီးမားတဲ့စိတ္ကူးယဥ္မ်က္

လုံးေတြပုိင္ဆုိင္တယ္။သူကျပဇာတ္ဒါရုိက္တာအတြက္ျပဇာတ္တစ္ပုဒ္ကုိၾကိဳးစားျပီးအျပီးသတ္ေနတယ္။ဒါေပ

မယ့္ေအးလြန္းလို႕သူဆက္ျပီးမေရးႏုိင္ဘူးျဖစ္ေနတယ္။မီးဖိုလညး္မရွိရွာဘူး။ဆာလြန္းလို႕ေမ့ေမ်ာေတာ့မယ္။”

“ကၽြန္ေတာ့္ဒီတညခင္ဗ်ားနဲ႕အတူေနေပးပါ့မယ္။”ဟုစာကေလးကေျပာလုိက္ပါသည္။သူကတကယ့္ကိုစိတ္

ေကာင္းရွိသည့္စာကေလးပါပဲ။“ကၽြန္ေတာ္ေနာက္ထပ္ေက်ာက္ကေလးယူသြားေပးရမလား။”

“အုိး…ကၽြႏု္ပ္မွာေနာက္ထပ္ေက်ာက္တစ္လုံးမရွိေတာ့ဘူး။“ဟုမင္းသားေလးကေျပာလုိက္ပါသည္။“ကၽြႏု္ပ္၏

မ်က္လုံးမ်ားပဲက်န္ေတာ့တာ။သူတုိ႕ကုိလြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္သန္းေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာတုန္းကအိႏၵိယကယူလာတဲ့

ရွားပါးတဲ့နီလာေက်ာက္မ်က္ရတနာနဲ႕လုပ္ထားတာျဖစ္တယ္။အဲဒီထဲကတစ္လုံးကုိသာျဖဳတ္ယူသြားေပးလုိက္

ပါ။သူကေက်ာက္ျမက္ရတနာ၀ယ္တဲ့သူဆီသြားေရာင္းလိမ့္မယ္။ျပီးရင္ထင္းေတြ၀ယ္လိမ့္မယ္။ဒါဆုိရင္ေတာ့

သူ႕ျပဇာတ္ကိုျပီးေအာင္ေရးႏုိင္သြားမယ္။”

“အုိ..ခ်စ္ခင္ရတဲ့မင္းသားေလးရယ္။”စာကေလးကေျပာလိုက္သည္။“ကၽြန္ေတာ္အဲဒါေတာ့မလုပ္ႏုိင္ပါဘူး။“

ဟုေျပာျပီးစငိုေလေတာ့သည္။

“စာကေလး..စာကေလး..စာကေလးေရ..”မင္းသားေလးကေျပာလုိက္သည္။“ကၽြနု္ပ္ခုိင္းသည့္အတုိင္းလုပ္ပါ။”

ထုိအခါစာကေလးသည္မင္းသားေလး၏မ်က္လုံးတစ္လုံးကုိႏုတ္ယူကာအႏုပညာသည္၏ျပဴတင္းေပါက္ရွိရာသို႕

ပ်ံသြားေလေတာ့သည္။ေခါင္မိုးမွာအေပါက္ရွိေသာေၾကာင့္၀င္သြားရတာလြယ္ကူပါသည္။ေခါင္မုိးတုိင္တ

ေလွ်ာက္ထုိးဆင္းသြားရင္းအခန္းထဲေရာက္သြားပါသည္။လူငယ္ေလးကမ်က္ႏွာကိုသူ႕လက္ေတြမွာႏွစ္္ျပီး

အိပ္ေနေသာေၾကာင့္ငွက္ကေလးေတာင္ပံခတ္သံကိုမၾကားလုိက္ပါ။သူေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ေျခာက္ေသြ႕

ေနေသာခရမ္းေရာင္ပန္းေတြေပၚမွာနီလာေက်ာက္တုံးေလးကိုေတြ႕ပါေတာ့သည္။

“ငါဟာအခုကစျပီးအသိအမွတ္ျပဳခံရတာပဲ။”ဟုသူကေျပာလုိက္ပါသည္။“ဒါအႏုပညာကုိေလးစားတဲ့သူတစ္

ေယာက္ေယာက္ဆီကျဖစ္ရမယ္။ငါ့ျပဇာတ္ကိုအဆုံးသတ္ေရးႏုိင္ေတာ့မယ္။”သူကေပွ်ာ္ရႊင္စြာျဖင့္ေျပာလုိက္

ပါသည္။

ေနာက္တစ္ေန႕တြင္စာကေလးသည္သေဘၤာဆိပ္တေလွ်ာက္ပ်ံသန္းေနသည္။ထုိ႕ေနာက္ၾကီးမားေသာ

သေဘၤာေပၚတြင္နားေနရင္းသေဘၤာသားမ်ားစစ္တုရင္ကစားေနသည္ကိုေငးၾကည့္ေနသည္။သူတုိ႕အခ်င္းခ်င္း

လည္းေအာ္ဟစ္ေျပာဆုိေနၾကသည္။“ေဟး…ေဟး”။စာကေလးက“အင္း…ငါအီဂ်စ္သြားေတာ့မယ္။”ဟုေျပာ

လုိက္သည္။သို႕ေသာ္ဘယ္သူမွသူ႕ကုိသတိမထားမိၾကပါ။လထြက္လာေသာအခါစာကေလးသည္ ေပွ်ာ္ေန

ေသာမင္းသားေလး ရွိရာပ်ံသန္းသြားေလသည္။

“ကၽြန္ေတာ္လာႏွဴတ္ဆက္တာပါ။”ဟုေျပာလုိက္သည္။

“စာကေလး..စာကေလး..စာကေလးေရ။”မင္းသားေလးကေျပာလုိက္သည္။“ဒီတညကၽြႏုိ္ပ္ႏွင့္ေနေပးပါလား

ကြယ္။”

“အခုေဆာင္းေရာက္ေနျပီ။”စာကေလးကအေျဖေပးလုိက္သည္။“မၾကာမီနွင္းေတြက်ေတာ့မယ္။အခုဆုိရင္အီဂ်စ္

မွာေနမင္းၾကီးကသစ္ပင္ေတြေပၚေႏြးေထြးေစျပီေပါ့။မိေခ်ာင္းၾကီးေတြကေတာ့ရႊ႕ံေတြေပၚနားရင္းအဲဒါေတြကုိပ်င္း

ပ်င္းနဲ႕ေငးၾကည့္ေနလိမ့္မယ္။ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြဟာဘဲလ္ဘက္ဆုိတဲ့ဘုရားေက်ာင္းမွာအသိုက္ေတြ

ေဆာက္ေနၾကေရာေပါ့။အျဖဴေရာင္နဲ႕ပန္းေရာင္ခ်ဴိးငွက္ကေလးေတြကအခ်င္းခ်ငး္ကူၾကရင္းေငးၾကည့္ေနမယ္။

ခ်စ္ခင္ရေသာမင္းသားေလးရယ္..ကၽြန္ေတာ္ခင္ဗ်ားကုိခဲြသြားရေတာ့မယ္။ဒါေပမယ့္ခင္ဗ်ားကုိဘယ္ေတာ့မွမေမ့

ပါဘူးဗ်ာ။ေနာက္နွစ္ေႏြက်ရင္ခင္ဗ်ားေပးလုိက္တဲ့ေက်ာက္ႏွစ္လုံးအစားကၽြန္ေတာ္လွပတဲ့ရတနာႏွစ္လုံးျပန္ရွာ

ထည့္ေပးပါ့မယ္။အဲဒီရတနာကအနီေရာင္ႏွင္းဆီထက္ေတာင္ရဲတြတ္ေနရမယ္။ပတၱျမားဟာလညး္က်ယ္ျပန္႕

တဲ့ပင္လယ္သမုဒၵရာၾကီးထက္ကုိျပာႏွမး္ေနရမယ္။”

“ဟုိးကရပ္ကြက္ထဲမွာေလ….”မင္းသားေလးကေျပာေနသည္။“အဲသည္မွာမီးျခစ္ဆံလုပ္ေနတဲ့ေကာင္မေလး

ရွိတယ္။သူ႕ရဲ႕မီးျခစ္ဆံေတြဟာေရတံေလွ်ာက္ထဲက်သြားလုိ႕အားလုံးပ်က္ဆီးကုန္ျပီ။သူအိမ္ျပန္လုိ႕ပိုက္ဆံ

တျပားမွပါမသြားရင္ေတာ့သူအေဖရုိက္တာခံရေတာ့မယ္။သူ႕ခင္ဗ်ာငိုေနရွာတယ္။ေကာင္မေလးမွာဖိနပ္လည္း

မရွိ၊ေျခစြပ္လည္းမရွိ၊သူ႕ဦးေခါင္းမွာေဆာင္းစရာလည္းမရွိ။ကၽြႏု္ပ္ရဲ႕ေနာက္မ်က္စိတစ္ဖက္ကိုျဖဳတ္ယူျပီးသူ႕ထံ

သြားေပးေခ်။ဒါဆုိသူ႕အေဖလည္းရုိက္ေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး။”

“ကၽြန္ေတာ္တစ္ညေတာ့ေနေပးပါ့မယ္။”စာကေလးကေျပာလုိက္သည္။“ဒါေပမယ့္ခင္ဗ်ားရဲ႕မ်က္စိတစ္ဘက္ကုိ

ေတာ့ျဖဳတ္ယူမသြားႏုိင္ဘူး။ခင္ဗ်ားမ်က္စိကန္းသြားလိမ့္မယ္။”

“စာကေလး..စာကေလး..စာကေလးေရ။”မင္းသားေလးကေျပာလုိက္ပါသည္။“ကၽြႏုိ္ပ္ေျပာတဲ့အတုိင္းလုပ္ပါ။”

ထုိ႕ေနာက္စာကေလးသည္မင္းသားေလး၏ေနာက္မ်က္စိတစ္ဖက္ကိုျဖဳတ္ယူလိုက္ကာပ်ံသန္းသြားေလသည္။

စာကေလးသည္မီးျခစ္ဆံလုပ္ေသာေကာင္မေလးရွိရာသုိ႕တဟုန္ထုိးပ်ံသြားသည္။ထို႕ေနာက္ေကာင္မေလး၏

လက္ဖ၀ါးေပၚသုိ႕ေက်ာက္မ်က္ရတနာကိုခ်ေပးလုိက္ေလသည္။“အို…လွလုိက္တဲ့ဖန္ကေလးပါလား။”ဟု

ေကာင္မေလးကေအာ္ေျပာလုိက္ေလသည္။ထုိ႕ေနာက္ရယ္ေမာလ်က္အိမ္သုိ႕အေျပးေလးျပန္သြားသည္။

စာကေလးက မင္းသားေလးရွိရာသို႕ပ်ံလာသည္။“ခင္ဗ်ားမ်က္စိမျမင္ေတာ့ဘူး။“ဟုေျပာလုိက္သည္။“ဒီေတာ့

ကၽြန္ေတာ္ခင္ဗ်ားေဘးနားမွာအျမဲတန္းေနေပးမယ္။”

“မဟုတ္တာကြယ္။စာကေလးရယ္။”ဟုမင္းသားေလးကေျပာသည္။“မင္းအီဂ်စ္ကုိျပန္ရမယ္ေလ။”

“ကၽြန္ေတာ္ခင္ဗ်ားနဲ႕အျမဲတန္းေနသြားမယ္။”စာကေလးကေျပာကာမင္းသားေလး၏ေျခရင္းတြင္အိပ္ခ်လုိက္ပါ

သည္။

ေနာက္တစ္ေန႕တြင္မင္းသားေလး၏ပုခုံးထက္တြင္နားေနသည္။ျပီးေတာ့သူျမင္ျမင္သမွ်ေတြကုိမင္းသားေလးကုိ

ေျပာျပေနသည္။ႏုိ္င္းျမစ္ရုိးတစ္ေလွ်ာက္မွာရပ္နားေနေသာငွက္တသုိက္အေၾကာင္း၊သူတုိ႕၏ႏွဴတ္သီးမ်ားျဖင့္

ေရႊငါးေလးမ်ားကုိဖမ္းယူေနပုံ၊သဲကႏၱရထဲမွာစံျမန္းေနေသာစပင့္(ျခေသၤ့တပုိင္းလူတပုိင္းရုပ္တု)ၾကီးသည္

ကမာၻၾကီးေလာက္ကုိအသက္ရွိ၍အရာရာတုိ္ငး္ကုိသိေနပုံ၊သစ္ကုလားအုပ္မ်ားနေဘးတြင္ေလးေလးလံလံ

လမ္းေလွ်ာက္လာေနၾကေသာကုန္သည္မ်ားကပယင္းေက်ာက္မ်ားကုိသူတုိ႕လက္ထဲမွာသယ္လာပုံ၊လ၏

ေတာင္မ်ား၏မဲနက္ေနေသာေက်ာက္မီးေသြးတုံးကဲ့သို႕အဆင္းရွိေသာဘုရင္ကၾကီးမားေသာေက်ာက္မ်က္

ကုိရွိခုိးေနပုံ၊အစိမ္းေရာင္ေျမြကသစ္ပင္ထက္အိပ္ေမာက်ေနပုံ၊သူ႕ကုိအေယာက္၂၀ခန္႕ရွိေသာဘုန္းေတာ္

ၾကီးမ်ားကပ်ားရည္ဆက္ေနၾကပုံ၊က်ယ္ျပန္႕ေသာေရျပင္ထက္မွာျပားခ်ပ္ေနေသာသစ္ရြက္ေတြေပၚရြက္လႊင့္

ေနေသာပစ္ကမီလူပုေလးေတြကလိပ္ျပာမ်ားႏွင့္အျမဲတန္းစစ္ျဖစ္ေနၾကပုံေတြစုံလွေပေတာ့သည္။

“ခ်စ္လွစြာေသာစာကေလးေရ။”မင္းသားေလးကေျပာလုိက္သည္။“မင္းကကၽြႏု္ပ္ကုိသိပ္ကုိ္အံ့ၾသရ

တဲ့အေၾကာင္းေတြေျပာျပတယ္။ဒါေပမယ့္ဒီ့ထက္မကအံ့ၾသစရာေကာင္းတာကေလ..ေယာက်ၤားေတြ၊မိန္းမ

ေတြခံစားေနရတဲ့ဒုကၡေတြေပါ့ကြယ္။စိတ္ဆင္းရဲစရာေကာင္းတဲ့အျဖစ္ေတြေလာက္ဆန္းၾကယ္တာမရွိဘူး။

ကၽြႏု္ပ္ရဲ႕တုိင္းျပည္ေပၚကုိပ်ံသန္းလုိက္စမ္းပါကြယ္..စာကေလးရယ္။မင္းေတြ႕တာေတြေျပာျပစမ္းပါ။”

ထုိအခါစာကေလးသည္ၾကီးမားေသာျမိဳ႕ၾကီးေပၚပ်ံသန္းလုိက္ေလသည္။လူခ်မ္းသာေတြကသူတုိ႕၏လွပေသာ

အိမ္ေဂဟာကုိသေနသည့္အခ်ိန္တြင္သူေတာင္းစားမ်ားကအေပါက္၀မွာထုိင္ေနၾကသည္။စာကေလးကမဲေမွာင္

ေနေသာလမ္းေတြေပၚပ်ံသန္းေနခ်ိန္တြင္မ်က္ႏွာျဖဴဖတ္ျဖဴေရာ္ႏွင့္ကေလးေလးေတြေမွာင္ေနေသာလမ္းေတြ

ေပၚေျခဦးတည့္ရာသြားေနၾကသည္။တံတားဂုံးေအာက္တြင္ေကာင္ကေလးႏွစ္ေယာက္တစ္ဦးကုိတစ္ဦး

လက္ေတြေပၚမွီတြယ္ရင္းေႏြးေထြးေအာင္ၾကိဳးစားေနၾကသည္။“ဆာလုိက္တာကြာ။”ဟုသူတို႕ကေျပာလုိက္

သည္။“မင္းတုိ႕ဒီေနရာမွာမေနရဘူး။”ဟုအေစာင့္တစ္ေယာက္ကလာေအာ္သည္။သူတုိ႕လည္းမုိးေရထဲ

ထြက္သြားၾကေလေတာ့သည္။

စာကေလးသည္မင္းသားေလးကိုသူေတြ႕တာေတြကုိျပန္ေျပာျပေလသည္။

“ကၽြႏု္ပ္ကိုယ္မွာတကယ့္ေရႊစေတြနဲ႕ဖုံးအုပ္ထားတယ္။”ဟုမင္းသားေလးကေျပာလိုက္သည္။“မင္းအဲဒါေတြ

ခြာယူျပီးသူဆင္းရဲေတြသြားေပးေပးပါ။ေရႊဟာသူတုိ႕ကုိေပွ်ာ္ရႊင္မူေပးႏုိင္လိမ့္မယ္။”

ေရႊျပားေလးေတြတစ္ခုျပီးတစ္ခုကုိစာကေလးကခြာယူလုိက္သည္မွာမင္းသားေလးတစ္ကုိယ္လုံးမီးခုိးေရာင္

ညိဳမွဴိင္းသြားသည္အထိျဖစ္ပါသည္။ေရႊျပားမ်ားတစ္ခုစီတစ္ခုစီကုိဆင္းရဲသားမ်ားထံစာကေလးကယူသြားေပး

ပါသည္။ကေလးေလးေတြ၏မ်က္နွာမ်ား၀င္းပသြားကာနွင္းဆီေရာင္လႊမ္းသြားျပီးလမ္းေတြေပၚမွာေပွ်ာ္ရႊင္စြာ

ရယ္ေမာကစားေနၾကေလသည္။“ငါတုိ႕ေပါင္မုန္႕ေတြရျပီေဟ့”ဟုေအာ္ဟစ္ေျပာဆုိေနၾကေလသည္။

မၾကာမွီႏွင္းေတြက်လာျပီ။ႏွင္းေတြျပီးေတာ့ဆီးႏွင္းခဲေတြက်လာသည္။လမ္းေတြကုိၾကည့္ရသည္မွာေငြထည္

ျဖင့္လုပ္ထားသကဲ့သုိ႕ျဖစ္သည္။အလြန္ေတာက္ပျပီးအေရာင္ေတြလက္ေနသည္။အိမ္ေတြ၏တစက္ျမိတ္

ေတြေပၚမွေတာက္ပေသာပယင္းေက်ာက္ကေလးမ်ားသီထားသကဲ့သုိ႕၎၊ခၽြန္ျမေသာဓါးသြားသကဲ့သို႕၎၊

တဲြေလာင္းခုိေနၾကသည္။လူတုိ္င္းသည္သုိးေမြးအက်ီထူထူမ်ား၀တ္ဆင္၍အျပင္သုိ႕ထြက္ၾကသည္။ေကာင္

ကေလးမ်ားသည္အနီေရာင္ဦးထုတ္ေလးမ်ားေဆာင္းလ်က္ေရခဲျပင္ေပၚတြင္စကိတ္စီးေနၾကသည္။

သနားဖြယ္စာကေလးသည္တေျဖးေျဖးေအးလာသည္။သုိ႕ေသာ္မင္းသားေလးကုိထားျပီးဘယ္မွထြက္မသြား

ပါ။သူကမင္းသားေလးကုိအလြန္ခ်စ္ခင္လ်က္ရွိသည္။စာကေလးသည္ေပါင္မုန္႕ဖုတ္သူ၏တံခါး၀သုိ႕ေပါင္မုန္႕

ဖုတ္သူအလစ္တြင္ပုန္းလ်ဴိးကာသြားကာ သူ႕အေတာင္ပံကေလးမ်ားကုိခတ္ကာေႏြးေအာင္လုပ္ေနသည္။

သုိ႕ေသာ္ေနာက္ဆုံးတြင္စာကေလးသိလုိက္သည္မွာသူေသေတာ့မည္ဆုိတာျဖစ္သည္။စာကေလးသည္မင္း

သားေလး၏ပုခုံးထက္သုိ႕ပ်ံတက္ဖုိ႕ရန္ပင္အင္အားမရွိေတာ့ေပ။“ကၽြန္ေတာ္သြားေတာ့မယ္-မင္းသားေလးေရ။”

ဟုစာကေလးကေရရြတ္လုိက္ပါသည္။“ကၽြန္ေတာ့ကုိအသင့္ရဲ႕လက္ကုိနမ္းခြင့္ျပဳပါ။”

“အို..ေနာက္ဆုံးေတာ့မင္းအီဂ်စ္ကုိသြားေတာ့မယ္ဆုိလုိ႕ကၽြႏု္ပ္၀မ္းေျမာက္ပါတယ္-စာကေလးရယ္။”

ဟုမင္းသားေလးကေျပာလုိက္သည္။“မင္းကဒီေနရာမွာေနတာအေတာ္ၾကာေနျပီ။သုိ႕ေပမယ့္မင္းင့ါႏွဴတ္ခမ္းကုိ

လာနမ္းဖုိ႕ခြင့္ျပဳပါတယ္။ခ်စ္ခင္ရတဲ့-စာကေလးရယ္။”

“ကၽြန္ေတာ္သြားမွာအီဂ်စ္ကုိမဟုတ္ဖူးမင္းသားေလး။“ဟုစာကေလးကေျပာလုိက္ပါသည္။“ကၽြန္ေတာ္သြားမွာ

ေသမင္းရဲ႕အိ္မ္ေဂဟာကုိပါ။ေသျခင္းဆုိတာအိပ္စက္ျခင္းနဲ႕ညီအကုိေတာ္စပ္ပါတယ္။ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား။”

ထုိ႕ေနာက္မင္းသားေလး၏ႏွဴတ္ခမ္းကုိနမ္းကာမင္းသားေလး၏ေျခရင္းသို႕လဲက်သြားေလေတာ့သည္။

ထုိအခ်ိန္မွာပင္ေက်ာက္ရုပ္တုအတြင္းမွအံ့ၾသဖြယ္ျမည္သံၾကီးၾကားလုိက္ရသည္။တစ္ခုခုကဲြသြားသည့္အသံမ်ဴိး

ျဖစ္သည္။အျဖစ္ကေတာ့ခဲသတၱဳထည္ျဖင့္ျပဳလုပ္ထားေသာအသဲႏွလုံးသည္ႏွစ္ပိုင္းျပတ္ေတာက္သြားျခင္းျဖစ္ပါ

သည္။ ဤကားၾကီးမားနက္ရွဴိင္းေသာဒဏ္ရာကုိရလုိက္ေသာေၾကာင့္ပင္ျဖစ္ပါေတာ့သည္။

ေနာက္တစ္ေန႕မနက္ေစာေစာျဖစ္ပါသည္။ျမိ႕စားၾကီးသည္သူ႕အတုိင္ပင္ခံႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ရုပ္တုေျခရင္းရွိရာသို႕

ေရာက္လာသည္။ထုိေက်ာက္တုိင္ေျခရင္းသုိ႕ေ၇ာက္ေသာအခါရုပ္တုကိုေမာ့ၾကည့္လုိက္သည္။“အမေလး…

ေပွ်ာ္ေနေသာမင္းသားေလး ကစုတ္ခ်ာလွေျခလား။”ဟုေျပာလိုက္သည္။

“အို…ဟုတ္ပါ့။စုတ္ခ်ာလုိက္တာ။”ဟုအတုိင္ပင္ခံကေျပာလုိက္သည္။သူကျမိဳ႕စားၾကီးဘာေျပာေျပာေထာက္ခံ

ေျပာသူျဖစ္သည္။သူတုိ႕ကအေပၚကုိေမာ့ၾကည့္ေနၾကသည္။

“ဓါးရုိးကေက်ာက္လည္းျပဳတ္က်သြားျပီ။သူ႕မ်က္လုံးေတြလည္းမရွိေတာ့ဘူး။သူကေရႊမင္းသားေလးမဟုတ္

ေတာ့ဘူး။”ဟုျမိဳ႕စားကေျပာလုိက္သည္။“ေျပာရရင္ေတာ့သူကသူေတာင္းစားနဲ႕ဘာမွမထူးေတာ့ဘူး။”

“သူေတာင္းစားနဲ႕ဘာမွမထူးေတာ့ဘူး။”ဟုအတုိင္ပင္ခံကေျပာလုိက္သည္။

“ဟုိမွာငွက္အေသေကာင္ကသူ႕ေျခရင္းမွာပါလား။”ဟုျမိဳ႕စားကဆက္ေျပာေနသည္။“ဒီေနရာမွာငွက္ေတြ

လာမေသရဘူးလုိ႕ေၾကျငာခ်က္ထုတ္ရမယ္။”ျမိဳ႕ကစာေရးကစာအုပ္တစ္အုပ္ထုတ္ျပီးအၾကံေပးခ်က္ကုိ

ေရးမွတ္ေနသည္။

ထုိ႕ေနာက္္တြင္သူတုိ႕က ေပွ်ာ္ေနေသာမင္းသားေလး ကုိလွဲခ်ၾကသည္။“သူကလွလည္းမလွေတာ့ဘူး။

အသုံးလည္းမ၀င္ေတာ့ဘူး။”ဟုတကၠသုိလ္မွအႏုပညာဆုိင္ရာပါေမာကၡကေျပာလုိက္သည္။

ထုိ႕ေနာက္မီးဖုိတြင္ရုပ္တုကုိအရည္ေဖ်ာ္ၾကသည္။ျမိဳ႕စားကဒီသံထည္ေတြကုိဘာလုပ္ရမည္ဆုိတာဆုံးျဖတ္ဖုိ႕

အစည္းအေ၀းထုိင္သည္။“က်ဴပ္တုိ႕ေနာက္ရုပ္တုတစ္ခုထားရမယ္။”ဟုသူကေျပာလုိက္သည္။“အဲဒီရုပ္တု

ဟာက်ဴပ္ရဲ႕ရုပ္တုပဲျဖစ္ရမယ္။”

“ငါ့ရုပ္တုထားရမယ္။”ဟုအၾကံေပးနွစ္ဦးစလုံးကေျပာလုိက္သည္။သူတုိ႕ႏွစ္ဦးသားရန္ျဖစ္ေနၾကသည္။သူတုိ႕

ရန္ျဖစ္ေနသည့္အသံေတြကိုေနာက္ဆုံးၾကားလုိက္ရပါသည္။

“ထူးဆန္းလုိက္တာ။”ဟုမီးဖိုေသာေနရာကအလုပ္သမားေတြကုိၾကီးၾကပ္ေနသူကအေပၚစီးမွၾကည့္ေနရာမွလွမ္း

ေျပာလုိက္သည္။“ေဟာဒီႏွစ္ျခမ္းကဲြေနတဲ့ခဲသတတၱဳအသည္းနွလုံးကမီးဖုိမွာအရည္မေပွ်ာ္သြားဘူး။လႊတ္ပစ္

လုိက္တာပဲေကာင္းတယ္။”၎တုိ႕သည္ေသဆုံးေနေသာစာကေလးကိုပစ္ထားေသာအမိွဴက္ပုံရွိရာသုိသြားကာ

လႊတ္ပစ္လုိက္ၾကသည္။

“ျမိဳ႕ထဲကအဖိုးတန္ဆုံးအရာႏွစ္ခုကိုယူခဲ့ပါေလာ့”ဟုဘုရားသခင္ကသူ၏နတ္မင္းတစ္ပါးကုိခုိင္းေစလုိက္ပါ

သည္။နတ္မင္းကၾကိဳးပဲ့ေနေသာခဲသတၱဳအသည္းႏွလုံးႏွင့္စာကေလးကိုယူေဆာင္လာပါသည္။

“မင္းကမွန္ကန္ေအာင္ေရြးခ်ယ္တတ္ပါေပတယ္။”ဟုဘုရားသခင္ကေျပာလိုက္ပါသည္။“ေဟာသည္ငါ၏

ဧဒင္ဥယာဥ္ထဲမွာဒီစာကေလးငွက္ကေလးကအားလုံးအတြက္သီခ်င္းသီဆုိေနပါေစ။ ေပွ်ာ္ေနတဲ့မင္းသားေလး

ဟာလည္းငါ၏ေရႊျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးမွာငါ့ကုိေကာင္းခ်ီးေပးပါေစသတည္း။”

Read More