ေေခါင်းစဉ်မဲ့စာတမ်း။။ ဂျူနီယာ၀င်း

ေခါင်းစဉ်မဲ့စာတမ်း

 ဂျူနီယာ၀င်း

(အမှတ် ၂ဝဝ၊ ၂ဝဝ၈၊ နိုဝင်ဘာလ)

            နာဂစ်မုန်တိုင်းကြီးကြောင့် ဒုက္ခသည်များအဖြစ်သို့ ရုတ်တရက် ရောက်သွားကြရှာသော ဧရာဝတီတိုင်းမှ ရွာသားများထံသို့ ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ သွားရောက်လှူဒါန်းဖို့ အခွင့်အရေး ရခဲ့ဖူးသည်။ မအူပင်၊ ကိုျက်လတ်၊ ဖျာပုံရှိ ဒုက္ခသည်စခန်းများသို့ မိတ်ဆွေအခို့ျနှင့် လိုက်ပါ ခွင့် ရခဲ့တုန်းက ကျွန်မစိတ်ကူးနှင့် ကြိုတင်တွေးကာ ကျေနပ်ခဲ့မိသည်။

            ထိုခရီးတိုကလေးကို မသွားခင်မှာ လိုအပ်သည်များကို ပြင်ဆင်ရင်း လှူဒါန်းဖို့ ဆေးဝါး၊ အဝတ်အစားများကို စုဆောင်းခဲ့သည်။ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မသွားဖြစ်ခင်တုန်းကတော့ တစ်ဆင့်လှူရသော စိတ်နှင့် မတူတာ သေချာသည်။ ခုတော့ ကျွန်မ၏ ဒစ်ဂျစ်တယ်ကင်မရာ လေးဖြင့် ခရီးမှတ်တမ်းတင်ရမည်။ သူများပြောတာကြားဖူးရုံသက်သက်သာ ရှိခဲ့တာကြောင့် အခုအခါမှာဖြင့် ကိုယ်တွေ့ကြုံရမည့်အရေး တွေးကာ စိတ်ကူးယဉ်ပျော်နေခဲ့မိပါသည်။

            မနက်အစောကြီးထကာ စတင်ထွက်ခဲ့ကြပြီး အချိန်တိုတိုနှင့်ပင် မအူပင်သို့ ရောက်ခဲ့ကြပါသည်။ ဒုက္ခသည်စခန်းတွေ စစခြင်း ပက်ပင်းတွေ့စဉ်ကပင် ကျွန်မ၏ စိတ်ကူးများသည် လေမှာလွင့်စင်ပျောက်ပြက်ခဲ့ရသည်ကို အခုမှပင် စာလုံးများအဖြစ် ရေးချဖြစ်ပါတော့ သည်။

            ဒုက္ခသည်စခန်းများကို ဘုန်းကြီးကျောင်းဝင်း၊ ဘုရားကျောင်းဝင်းနှင့် ခန်းမများတွင် နေရာချထားသည်။ ဟိုင်းကြီးကျွန်း၊ ဘိုကလေး၊ လပွတ္တာစသော ဒေသများရှိကျေးရွာများက ဒုက္ခသည်များကို 0x158င်းတို့၏ ရင်ဘတ်တွင် ကပ်ပြားလေးများ ချိတ်ပေးထားသဖြင့် ဘယ်ရွာ ဘယ်ဒေသ ဆိုသည်ကို သိနိုင်ကြသည်။ ကလေးငယ်များ ကိုယ်ဝန်သည်များ စသည်ဖြင့် စုပေါင်းကာ နေထိုင်ကြရသည်။ အလှူရှင်များက အလျင်လိုလျှင် လော်စပီကာဖြင့် အိမ်ထောင်ဦးစီးများ နေရာလာယူပါဟူသော အော်သံကို ဦးစွာကြားရပါသည်။

            အိမ်ထောင်ဦးစီးများသည် အမိုျးသားတစ်ဘက်၊ အမိုျးသမီးတစ်ဘက်ဖြင့် နေရာယူကာ ခန်းမအလယ်တွင် ထိုင်နေကြရသည်။ ကျွန်မ သည် ထိုမြင်ကွင်းကို စတင်မြင်လိုက်ရသည့် အချိန်တွင်ပင် ကျွန်မစိတ်များ လေးလံသွားရပါသည်။ အိမ်ထောင်ဦးစီးများတွင် အသက်အရွယ် ကြီးရင့်သူများလည်းပါသည်။ အဲဒါ မဆန်းပါ။ ထိုအထဲတွင် အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ် နှစ်ဆယ်အရွယ်ကလေးတွေပါသည်။ ဒီအရွယ်ကလေးတွေ က အိမ်ထောင်ဦးစီးဖြစ်နေကြရသည်။ သူတို့မိဘတွေ၊ အဘိုးအဘွားတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်လို့လဲဟု ကျွန်မ မမေးရက်ပါ။ ကိုယ့်ထက် အသက် အရွယ် ကြီးသူတွေ ကြမ်းပေါ်ထိုင်ကာ စောင့်ဆိုင်းနေကြရသည့် အဖြစ်ကိုလည်း ကျွန်မ မကြည့်ရက်ပါ။ သို့ပေမယ့် အဲဒါ လှူဒါန်းမည့်သူ တွေအတွက် လက်ထဲအရောက် လှူဒါန်းဖို့ အဆင်အပြေဆုံး ဖြစ်လိမ့်မည်။ ဓာတ်ပုံတွေ ရိုက်လိုက်မဟဲ့ဟု ဟန်ပြင်ခဲ့သော ကျွန်မသည် တကယ်တမ်းကျတော့ သူတို့လေးတွေရှေ့ ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ အားနာနေခဲ့မိသည်။ ဒုက္ခရောက်နေရသည့်အထဲ ဓာတ်ပုံအရိုက်ခံနေရသည့် အဖြစ်ကို ကျွန်မ ကိုယ်ချင်းစာမိကာ ကိုယ့်စိတ်ကြိုက်မရိုက်ဖြစ်ခဲ့သည်ကို အခုမှပင် ဝန်ခံရပါတော့မည်။

            နေ့လည် ထမင်းစားချိန်နှင့် တိုးသော ဒုက္ခသည်စခန်းတစ်ခုတွင်တော့ ရွာသူရွာသားများကို အိုးကြီးတစ်ခုထဲ ချက်ထားသော ထမင်း နှင့် ငါးသေတ္တာဟင်းများကို အလှည့်ကျပေးဝေနေကြသည်။ ကျွန်မသည် ကျွန်မ၏ ဒစ်ဂျစ်တယ်ကင်မရာလေးကို ပြင်ကာ လူအုပ်နားသို့ တိုးသွားပါသည်။ ကျွန်မကို မြင်သော သူတို့က ကိုယ်များကိုရို့၍ လမ်းဖယ်ပေးကြပါသည်။ သူတို့လက်ထဲတွင် ပန်ကန်ပြား အလွတ်များ ကိုင်ထားကြသည်။ ထမင်းနှင့် ဟင်းခတ်ပေးတာကို စောင့်နေကြသူတွေပေါ့။ သူတို့လေးတွေက ကျွန်မနှင့် ရွယ်တူတွေ၊ ကျွန်မအစ်ကိုတွေ၊ မောင်အရွယ်တွေ၊ ညီမအရွယ်တွေ၊ သူတို့လေးတွေက ဒီထမင်း ဒီဟင်းကို အခုလို စောင့်ဆိုင်း အလှည့်ကျစားသောက်နေရသည့်အဖြစ်ကို ကျွန်မမှာ ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့အရေး လက်နှေးခဲ့ရပြန်ပါသည်။ အမှန်တော့ ကျွန်မ ထိုနေရာမှာ တစ်ပုံပင် သေချာမရခဲ့ပါ။ ချက်ချင်း ရိုက်ဖြစ်ခဲ့ သော တစ်ပုံမှာ ဝါးသွားပါသည်။ ပြန်ရိုက်ချင်စိတ်လည်း မရှိပါ။ အားနာစိတ်နှင့် တိတ်တိတ်ကလေး နေမိပါသည်။

            ထိုခန်းမထဲမှာ အရွယ်စုံ၊ လူစုံအထုတ်အပိုးများဖြင့် နေရာယူနားနေကြပါသည်။ ကလေးတွေကတော့ ပျော်ရွှင်စွာ ကစားနေကြပါသည်။ ကိုယ်ဝန်သည်တွေ မနည်းပါ။ ဆေးရုံမှ မနက်ကမှ ဆင်းလာသည်ဆိုသော အသက်သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးပေါက်စနကလေးကို သူ့မိခင် ကိုယ်ဝန်ဆောင်က ထိန်းနေတာကိုလည်း တွေ့ခဲ့ရပါသည်။ ကျွန်မ ခရီးဆောင်အိတ်ထဲမှ အဝတ်အစားတွေကို ထုတ်ပေးဖို့ကိုပင် ကျွန်မ ချီတုန် ချတုန်ဖြစ်နေသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ သူတို့ဘာသာသူတို့ ရပ်တည်နေနိုင်ခဲ့ကြသူတွေမှန်း သိသာလှသည်။ ခပ်အေးအေးပင် သူတို့ ဘာသာ ထိုင်နားနေကြဟန်သာရှိသည်။ ကျွန်မကို လာစကားပြောသော အမိုျးသမီးကလေးတခို့ျနှင့် စကားပြန်ပြောရင်း ထမိန်တွေ၊ အတွင်းခံ တွေပါကြောင်း လိုအပ်က ပေးချင်ကြောင်း စပြောမိပါသည်။ ထိုအခါမှ သူတို့လေးတွေမှာ ဝမ်းသာအားရ မျက်နှာများပေါ်လာကာ ကျွန်မ၏ အလှူလည်း အထမြောက်ခဲ့ရပါသည်။

            ထိုနေ့က နေက အလွန်ပူပြင်းလှပါသည်။ ကျွန်တို့အဖွဲ့သည် ချွေးတစ်လုံးလုံး ကြားမှာပင် ဆန်၊ ဆီ၊ ဆားနှင့် အိုးများကို သယ်ကြ၊ ချကြနှင့် ခြေကုန်လက်ပမ်းကျသည့်တိုင် မနားခဲ့ကြရပါ။ သူတို့လေးတွေနှင့် မေးမြန်းဖို့၊ စကားပြောဖို့၊ အားပေးစကားပြောဖို့ဆိုတာ အမှန် တော့ စိတ်ကူးထဲမှာသာ ရှိနေခဲ့သည်။ သူတို့မျက်နှာများ သူတို့ဘဝများကို အဝေးမှပင် ငေးမောရင်း ကျွန်မ အမောဖြေခဲ့ရသည်ကို အခုမှပင် ရင်ဖွင့်လိုက်မိပါသည်။ တစ်ရံတစ်ခါ ကျွန်မလက်ထဲမှ တစ်ဆင့်ပေးလှူသော ဆန်၊ ဆီ၊ ဆား၊ ငပိအိုးများကို လက်ခံယူသော အိမ်ထောင်ဦးစီး ဦးကြီးက 'ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ'၊ 'ကျန်းမာချမ်းသာကြပါစေကွယ်၊ လိုရာဆန္ဒ ပြည့်ဝပါစေ သမီးရယ်'ဟု ရိုရိုသေသေဖြင့် ကျွန်မ မျက်နှာကို ပြုံးကာကြည့်၍ သေသေချာချာ ဆုတောင်းပေးနေတာကို ကျွန်မကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရစဉ်က ကျွန်မ စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် နှုတ်ဆွံ့အခဲ့ ရသည်ကို ကျွန်မ အခုမှ အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေရပါသည်။

            သြော်... အဲဒီလို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လှူဖို့အရေးမှာ အသည်းတော့ တော်တော်မာရပေမည်။ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရ၊ မျက်ရည်ဝဲရ၊ ရင်နာရ၊ အားနာရနှင့်သာ ဆိုလျှင် ကျွန်မ တစ်နေရာတည်းမှာ တစ်နေကုန်ရပြန်လိမ့်မည်။ အလုပ်လည်းတွင်တော့ မည်မထင်။ ဖွင့်ထားသော ဒုက္ခသည်စခန်းများသို့တက်ချည်ဆင်းချည် ကူးချည်သန်းချည်နှင့် ကျွန်မ ရန်ကုန်မှာ စီးဖို့ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သော နောက်ဖွင့်ဘတ်စကားကြီး နောက်မှာ ပစ္စည်းတွေကြားထဲ ခက်ခက်ခဲခဲ ထိုင်စီးခဲ့ရဖူးလေပြီ။ လမ်းကြမ်းရင် ကြမ်းသလို ဆောင့်လိုက်၊ ယိမ်းလိုက်ဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး ကိုင်ရိုက်ထားသလို နာကျင်ခဲ့ရသော်လည်း ရင်ထဲက စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသော ဒဏ်ရာများအား လွယ်လွယ်နှင့် မေ့ပျောက်နိုင်မည်မထင်။ လေယာဉ်ပျံလို အမြန်နှုန်းဖြင့် လွင့်ပါးနေသော ကားပေါ်မှာ တခြားလူတွေတော့မသိ၊ ကျွန်မမှာ ဘုရားစာတွေသာ ရွတ်နေမိပါသည်။ အပြန် ခရီးကတော့ ချောင်ချိနေသော ကားပေါ်မှာ အိပ်ငိုက်၍သာ နေပါတော့သည်။ မကြာမီအိမ်မှာ တစ်ဝကြီး ပြန်နားနိုင်ပေမယ့် သူတို့လေးတွေ အကြောင်း တွေးရင်းစာနာနေမိပါတော့သည်။

            ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်မှာတော့ ကျွန်မ အမှတ်ရခဲ့သော ဒေသတစ်ခုကတော့ ကိုျက်လတ်က ဘုန်းကြီးကျောင်းကြီး ဖြစ်ပါသည်။ ''ကိုျက်လတ်မြို့၊ အမှတ်တစ်ရပ်ကွက်၊ သာသနတောင်ပါလ နန္နဝင် ပရိယတ္တိစာသင်တိုက် ဖြစ်ပါသည်။ ကျောင်းထိုင် ဆရာတော်ကြီး၏ ဘွဲ့အမည်မှာ ဆရာတော် ဦးကောသလဖြစ်ပါသည်။ ဆရာတော်သည် ကိုျက်လတ်သားများ၏ အချစ်တော် ဖြစ်ပုံရပါသည်။ ရွာသားများက ဆရာတော့်ဆီ ကျွန်မတို့ကို တပျော်တပါး ခေါ်သွားတာ ကြည့်ပါတော့။ ဆရာတော့်ထံ ရောက်လာကြသော အလှူရှင်များ၏ ပစ္စည်းများကို မဲလိပ်များ လိပ်၍ မုန်တိုင်းခံရွာသူရွာသားများကို မဲနှိုက်ပေးခိုင်းရတာ အလွန်ဝါသနာပါကြောင်း ဆရာတော်က မိန့်ခဲ့ပါသည်။ ကျွန်မသည် လက်ကျန်အိမ်မှ ထည့်ပေးလိုက်သော တိုက်ပုံအင်္ကျီ၊ ရှပ်အင်္ကိီျ၊ ချည်ပုဆိုးများနှင့် အပေါ်အင်္ကျီချည်ထည်လေးများ၊ မုန့်ဘီစကွပ်များ၊ ဆေးဝါး များကို အကုန်အစင် အဲဒီနေ့မှာ လှူပစ်ခဲ့ပြီး ဆရာတော်က စုပေါင်းလှူဒါန်းခဲ့ကြသော ဆန်၊ ဆီ၊ ဆား အိုးများကို လက်ခံကာ သာဓုခေါ်ပေး ပါသည်။ ကျွန်မတို့ ဘုန်းကြီးကျောင်း အပြင်ရောက်တော့ ရွာသူရွာသားတွေ တပျော်တပါး လာနှုတ်ဆက်နေကြသည်။ ကလေးတွေလည်း ပါသည်။ သူတို့က အလှူရှင်တွေကို ကျေးဇူးတင်နေကြသည်။ ဘုန်းဘုန်းက မဲလိပ်တွေ နှိုက်ခိုင်းပြီး လှူတာ၊ စသည်ဖြင့် ဆရာတော်က ဝမ်းပမ်းတစ်သာ နှုတ်ဆက်စကားတွေ ပြောနေပါသည်။

            အပြန်ခရီးမှာတော့ တစ်ကိုယ်လုံး ဖုန်များ၊ ချွေးများ တလူးလူးနှင့် တော်တော် ညစ်ပတ်နေကြချိန်နတွင် မိုးကြီးလေကြီးနှင့် တိုးခဲ့ပါ သေးသည်။ အပြန်ခရီးမှောင်နှင့် မည်းမည်းမှာတော့ မျက်စိစင်း အိပ်ငိုက်သည်ထက် ကျွန်မမှာ ကားပြောင်းစီးရပြန်သည်။ ထိုအထဲ ညနေစာ ထမင်းဘူးက ပါမလာပြန်သောကြောင့် ဗိုက်ဆာတာကို မိုျသိပ်နေခဲ့ရပါသည်။ ကားရပ်ခိုင်းပြီး နောက်ကားမှာ ကျန်ခဲ့သော ထမင်းဘူး ယူခိုင်းဖို့လည်း ညမှောင်မှောင်မှာ ကြောက်ပြီး မပြောရဲပါ။ ကားရပ်ခိုင်းဖို့လည်း မဖြစ်နိုင်ပါ။ ထိုနေ့ည ဆယ်နာရီခွဲမှာ ကျွန်မ အိမ်ပြန်ရောက် ပါသည်။ မေမေက ညနေစာအသင့်ပြင်ထားသော်လည်း မစားနိုင်တော့ပါ။ အစာလွန်သွားပါသည်။ ခေါင်းတစ်ခုလုံးခဲပြီး မူးနောက်ဝေနေသည့် ကြားမှ မေမေတို့ကို ခရီးစဉ်ကို အတိုခုျပ်ဖြင့် ပြောဖြစ်ကြသည်။ ထိုညစ်ညစ်ပတ်ပတ်နှင့်ပင် ကျွန်မ အိပ်ရာဝင်ခဲ့ပါတော့သည်။

            နောက်နေ့ ညနေစောင်းမှာတော့ ကိုျက်လတ်မှ ဆရာတော်ကြီးက ကျွန်မဆီ ဖုန်းဆက်ပါသည်။ ကျွန်မတို့ကို ပေးလှူခဲ့သော ပစ္စည်း များ၏ စာရင်းအတိအကျကို အမိန့်ရှိကာ ယခုအားလုံး လှူပြီးကြောင်း ရွာသူရွာသားတွေမှာ ပျော်လွန်းလို့ မြင်စေချင်လိုက်တာ၊ သာဓုခေါ်စေ ချင်လို့ ဖုန်းဆက်တာ စသည်ဖြင့် အမိန့်ရှိပါသည်။ ကျွန်မမှတစ်ဆင့် အလှူရှင် ဒကာတွေ၊ ဒကာမတွေကိုလည်း ပြောပြပေးပါ။ သာဓုခေါ်ပါ စသည်ဖြင့် တဖွဖွပြောပါသည်။ ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲမှာ တော်တော်ကလေး ကြည်နူးဝမ်းမြောက်မိပါသည်။ ပေးလှူသူနှင့် လက်ခံသူကြားတွင် ဤမျှလောက် ကြည်နူးစရာကောင်းမှန်း ခံစားမိခြင်းဖြစ်ပါသည်။

            ကျွန်မရိုက်ခဲ့သည့် ဓာတ်ပုံများကို တစ်ပုံခြင်း ပြန်ကြည့်ရင်း အဲဒီတုန်းက ကျွန်မစိတ်ထဲ ဘယ်လိုခံစားရ၊ အဲဒီအချိန်မှာတော့ ကျွန်မ ဘယ်လိုတွေးနေရ၊ ကျွန်မ မရိုက်ဖြစ်ခဲ့သော ဓာတ်ပုံများကိုပင် ပြန်သတိရ၊ ပြန်မြင်ယောင်ရင်း အတွေးတွေနယ်ချဲ့နေမိပါသည်။ အဲဒီ ဒုက္ခ တောထဲမှာ အမိုျးသမီးတွေမျက်နှာ သနပ်ခါးမပြက်တာ၊ ကလေးတွေမှာတောင် သနပ်ခါးဘဲကြား လိမ်းထားတာ တော်တော် ချစ်စရာကောင်း သည့် ဓလေ့လေးတွေ တွေ့ခဲ့ရပေသည်။ အမိုျးသမီးငယ်ကလေးတွေက ထမိန်ပဲ ဝတ်ပါသတဲ့၊ စကပ်တွေ၊ ဘောင်းဘီတွေလည်း မဝတ်၊ မကြိုက်ပါတဲ့၊ ကျွန်မအလွန်ပဲ လေးစားခဲ့သော အကျင့်စရိုက်ကလေးတွေပဲ။

            ဟိုနေမကောင်းသည့် ကလေးလေး ဘယ့်နှယ်နေလဲမသိ၊ မိဘနှစ်ပါးစလုံးသေဆုံးသွားသည့် ကလေးပေါက်စနကလေးရဲ့ မျက်နှာ ကလေးကို မမေ့နိုင်။ ကစားစရာ အရုပ်ကလေးတွေကို ဆော့ကစားရင်း ပျော်နေတဲ့ ကလေးတွေရော ဘယ်လိုများ နေမလဲ၊ ဗိုက်ကြီးသည် တွေ အခုလောက်ဆို မီးဖွားပြီးရောပေါ့။ ဘယ်ဆေးရုံ၊ ဘယ်ဆေးခန်းမှာ မွေးပြီး ဘယ်လိုများ နေနေကြမလဲ၊ ဟိုင်းကြီးကျွန်း၊ ဘိုကလေးရွာ တွေကို ပြန်မယ့် ကောင်မကလေးတွေရော သူတို့ရပ်ရွာ ရောက်ကြပြီလား။ ဒါနဲ့ မိဘပျောက်လို့ မျက်ရည်စက်လက်နဲ့ ဒုက္ခသည်စခန်းတွေ လိုက်ရှာနေတဲ့ မိန်းကလေးကရော သူ့မိဘတွေနဲ့ ပြန်တွေ့ပြီလား။ မတွေ့ရင် ဘယ်လိုများနေရှာမလဲ။ ကျွန်မရင်ထဲက မေးခွန်းပေါင်းများစွာ သည် အဖြေမဲ့စွာပင် ရှိနေဆဲ။

            

Read More

ဂါလီလီယို နှစ် ၄ဝဝ ပြည့်- ၂ဝဝ၉ ဂျူနီယာ၀င်း

ဂါလီလီယို နှစ် ၄ဝဝ ပြည့်- ၂ဝဝ၉

ဂျူနီယာ၀င်း

အမှတ် ၂ဝ၈၊ ၂ဝဝ၉၊ ဇူလိုင်လ)

၂ဝဝ၉ ခုနှစ်သည် ဂါလီလီယို နှစ် ဖြစ်သည်။ ဂါလီလီယို (သို့မဟုတ်) Galileo Galilei ဂါလီလီယို ဂါလီလီ (၁၅၆၄-၁၆၄၂) သည် ဖလောင်ရင့်မြို့သား၊ နက္ခတ်ဗေဒပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ကာ တယ်လီစကုပ်ကို တီထွင်ခဲ့သူအဖြစ် လူအများက သတ်မှတ်ခြင်းခံရသူ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ် ၄ဝဝ၊ ၁၆ဝ၉ ခုနှစ်တွင် ဂါလီလီယိုသည် ပါဒူးဝါး (Padua) တက္ကသိုလ်တွင် အလုပ်လုပ်နေစဉ် သူတီထွင်သော အဝေးကြည့်မှန်ပြောင်း (ခေါ်) တယ်လီစကုပ် (Telescope) ကို ကောင်းကင်သို့ ထောင်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါ သူသည် ကြာသပတေး ဂြိုဟ် (Jupiter) ဘေးမှ လများ၊ လပေါ်ရှိ တောင်များ၊ နေပေါ်ရှိ အပြောက်များနှင့် သောကြာဂြိုဟ် (Venus) ၏ လည်ပတ်ပုံ ထူးခြားမှုများ ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့ အမှတ်တရနှင့် ၁၆ဝ၉ ခုနှစ်ကို ဂုဏ်ပြုဖို့ ယခုနှစ် ၂ဝဝ၉ ကို ဂါလီလီယိုနှစ် သို့မဟုတ် တယ်လီစကုပ် နှစ် ၄ဝဝ ပြည့်ဟု သတ်မှတ်ကာ အခမ်းအနားများ ကျင်းပနေကြခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဂါလီလီယို၏ ဘဝ ပုံရိပ်နှင့် သူဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် လမ်းကားပို၍ အောက်မေ့ဖွယ်ရာ ဖြစ်နေပါသည်။

တယ်လီစကုပ်ဟူသည်မှာ မှန်ဘီလူးများ သို့မဟုတ် ရိုးရိုးမှန်များ သို့မဟုတ် နှစ်မိုျးစလုံးပေါင်းစပ်ကာ အဝေးမှ အရာဝတ္ထုများကို ကြည့်ဖို့ရန်အတွက် ပြုလုပ်ထားသော ကိရိယာဖြစ်သည်။ ထိုအကြံညဏ်ကို Roger Bacon က ၁၂၉၄ ခုနှစ်တွင် လည်းကောင်း၊ Leonard Digges က ၁၅ရဝ ခုနှစ်တွင်လည်းကောင်း မှန်ဘီလူးနှင့် ပတ်သက်သော နိယာမများဖြင့် စဉ်းစားခဲ့ကြဖူးသည်ဟူသော ပြောဆိုချက်များ ရှိခဲ့သော်လည်း သက်သေသာဓက အတိအကျ မပြနိုင်ခဲ့ပါ။ ထို့ပြင် ၁၆ဝ၈ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလတုန်းက ဟော်လန်ရှိ Middleway အရပ်ဒေသတွင် နေထိုင်သူ မျက်မှန်လုပ်သူ John Lipperphy (Lippershey) မှလည်း ထိုအကြံညဏ် ဥပဒေသများသုံး၍ တီထွင်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသည့် ကြေညာချက်များ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ Middlewayအရပ်မှပင် မျက်မှန်လုပ်သူများဖြစ်သည့် James Metius, Zacharicy Jansen တို့ကိုလည်း တယ်လီစကုပ်ဖြစ်လာဖို့ စဉ်းစားပေးခဲ့ကြသည့် ဥပဒေသများဖြင့် တီထွင်ဖို့ လမ်းဖွင့်ပေးခဲ့သူများအဖြစ် မှတ်တမ်း တင်ကြရမည် ဖြစ်ပါသည်။

တယ်လီစကုပ် အတိအကျကို ဘယ်သူက တီထွင်ပြုလုပ်ခဲ့သည်ဟု သေသေချာချာ စုံစမ်းထောက်လှမ်းဖို့ မဖြစ်နိုင်သော်လည်း အီတလီ မှ ဂါလီလီယို ဂါလီလီနှင့် ဂျာမဏီမှ ဆိုင်မွန် မာရိယပ် Simon Marius တို့ကို နက္ခတ္တဗေဒ ဆိုင်ရာ လေ့လာမှုအတွက် တယ်လီစကုပ်ကို ပထမဦးဆုံး အသုံးပြုခဲ့ကြသူများအဖြစ် သတ်မှတ်ကြရမည်ဖြစ်ပါသည်။ ဂါလီလီယိုသည် တယ်လီစကုပ်နှင့် ပတ်သက်သော အခြေခံဥပဒေသ များကို ကိုယ်တိုင်ရှာဖွေခဲ့ပြီး ရှေးကရှိခဲ့သော နက္ခတ်ဗေဒဆိုင်ရာ ပညာရပ်များ၏ အကူအညီဖြင့် တယ်လီစကုပ်ကို တီထွင်အသုံးပြုနိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်ပါသည်။

ဂါလီလီယို၏ မှတ်တိုင်တစ်ခုအဖြစ် ပီစာမျှော်စင်ပေါ်မှ ၅-ပေါင်အလေးနှင့် ၁-ပေါင်အလေးကို အမြင့်ကနေ လွှတ်ချပြခဲ့ကာ ရှေးက သိပ္ပံပညာရှင် Aristotle (အာရစ္စတိုတယ်) (၃၈၄-၃၂၂ BC)၏ အဆိုတစ်ခုဖြစ်သော ပေါ့တဲ့ အလေးနှင့် လေးတဲ့အလေး ပြိုင်တူပစ်ချရင် လေးတဲ့ အလေးက မြေကြီးကို အရင်ထိမယ်ဟူသော မှားယွင်းသည့်အဆိုကို သက်သေပြခဲ့သည်။ ၅-ပေါင်အလေးနှင့် ၁-ပေါင်အလေးသည် မြေကြီးပေါ်သို့ ပြိုင်တူကျကြောင်းကို ကိုယ်တွေ့မြင်ကြသော ပရိသတ်များသည် အထိတ်တလန့်ဖြစ်ကာ ဂါလီလီယို လှည့်ကွက်တွေ သုံးနေ သည်။ မကောင်းဆိုးဝါးဝင်ပူးနေပြီဟု စွပ်စွဲခဲ့ကြသည်။ ၁၆ ရာစုမတိုင်မီအထိ အာရစ္စတိတယ်၏ မှားယွင်းသော အယူအဆများ၊ အဆိုများကို ကက်သလစ်ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းများကပါ ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ တက္ကသိုလ်များတွင် သင်ကြားခဲ့သော အာရစ္စတိုတယ်၏ အဆိုများကို အမှားများ ပြင်ဆင်သင်ပေးခဲ့သူ ကျောင်းဆရာကိုပင် ဒဏ်ကြေး ၅ ပဲ ကျခံစေရန် အမိန့်များ ချခဲ့ကြသည်။ ၁၆ ရာစုမှာ မွေးဖွားလာသူ ဂါလီလီယိုကတော့ ''သိပ္ပံပညာရပ်က အဆိုတွေကို သက်သေပြချက်မရှိဘဲ လက်မခံဘူး''ဟု ေြွကးကြော်ခဲ့ပါသည်။

ဂါလီလီယိုသည် ကျန်းမာရေးမကောင်းသည့်ကြားမှာပင် ၁၆၂၄ ခုနှစ်တွင် Dialogues အမည်ရှိ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ၆ နှစ်ကြာ ရေးသားပြုစုခဲ့သည်။ ရောမမြို့တွင် ထုတ်ဝေဖို့ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ နောက်တော့ ၁၆၃၂ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလတွင် ဖလောရင့်မြို့၌ Dialogue Concerning the two chief systems of the world, Ptolomey and Copernician (စကြဝဠာဆိုင်ရာ သီအိုရီ ၂ မိုျး၊ သိပ္ပံပညာရှင် ကော်ပါးနီးကပ်၏ အဆိုများကို ဆန့်ကျင်ပြောဆိုသူ Salviatiနှင့် အာရစ္စတိုတယ်၏ အယူအဆကို လက်ခံသူ Simplicioတို့၏ အပြန်အလှန် ပြောဆိုဆွေးနွေးချက်များ) (မှတ်ချက်။ ကော်ပါးနီးကပ်စ်၏ စကြဝဠာအဆိုအများစုကို ဂါလီလီယိုက အာရစ္စတိုတယ် အဆိုများဖြင့် နှိုင်းယှဉ်၍ အမှားများကို ထောက်ပြခဲ့သည့် အဖြစ်များ ရှိခဲ့သည်။) စာအုပ်ထွက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုစာအုပ်တွင် ပါဝင်သော စကြာဝဠာဆိုင်ရာ အယူအဆများနှင့် ပတ်သက်၍ ခရစ်ယာန် အယူဝါဒများကို ဆန့်ကျင်နေသောကြောင့် ခရစ်ယာန် အာလာပိုင် များမှ ဂါလီလီယိုကို အရေးယူဖို့အထိ ဖြစ်လာသည်။ ၁၆၃၃၊ ဇွန်လ ၂၂ ရက်နေ့တွင် ဂါလီလီယိုသည် ခရစ်ယာန်တရားရုံးတော်တွင် ရင်ဆိုင် ခဲ့ရစဉ် သူ၏ ကျမ်းထဲမှ ခရစ်ယာန်ကျမ်းနှင့် မကိုက်ညီသော အချက်များမှာ ယွင်းကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် ဝန်ချတောင်းပန်ကြောင်း ထွက်ဆိုဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချခံရသည်။ ဂါလီလီယိုသည် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုနှင့် မီးရှို့သတ်ခြင်းများကို ရင်မဆိုင်နိုင်၍ ၄င်းတို့အလိုကျ တရားရုံးတွင် ထွက်ဆိုခဲ့ရသည်။

''ကျွနု်ပ်ဂါလီလီယိုသည် ဖလောရင့်မြို့တွင် နေထိုင်သူဖြစ်၍ အသက် ရဝ အရွယ်ရှိပြီ ဖြစ်ပါသည်။ ကျွနု်ပ်သည် ဗင်ဆင်ဇီရိုဂါလီလီ ၏ သားဖြစ်ပါသည်။ ဤနေရာသင်တို့၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဒူးထောက်၍ မှန်သောစကားကို ဆိုပါမည်။ ကျွနု်ပ်သည် ဤမြင့်မြတ်သော ကျမ်း သစ္စာကို ဤလက်ဝါးပေါ်တင်၍ ကျွနု်ပ်ယုံကြည်သည့်အတိုင်း ပြောဆိုပါမည်ဟု ကျမ်းသစ္စာဆိုပါသည်။

ကျွနု်ပ်သည် ဤခရစ်ယာန်ကျမ်းတွင် ရေးသားချက်များ၊ သင်ကြားမှုများ၊ ဟောပြောချက်များအားလုံးကို ယုံကြည်ပါသည်။ နောင်တွင် လည်း ဆက်လက်ယုံကြည်သွားမည်ဖြစ်ပါသည်။ ကျွနု်ပ်သည် နေသည်အလယ်မှာရှိပြီး မရွေ့လျားပါဟူသည့် ယုံကြည်ချက်အား မှားယွင်း သည်ဟု ဝန်ခံလိုက်ပါသည်။ ခရစ်ယာန်ကျမ်းစာပါ အယူအဆကို ဆန့်ကျင်ပြီး နေသည် အလယ်မှာရှိ၍ မရွေ့လျားပါဟု ပြောဆိုခဲ့မိသည့် အတွက်ကြောင့် လည်းကောင်း၊ ခရစ်ယာန်ကျမ်းစာများအပေါ် အကြည်ညိုပျက်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့မိသည့်အတွက်ကြောင့်လည်းကောင်း၊ ယခု ကဲ့သို့ ရုံးတော်တွင် လာရောက်သစ္စာဆိုရခြင်းဖြစ်ပါသည်။ ယခု ကျွနု်ပ်ယုံကြည်သည်မှာ ကမ္ဘာသည် စကြဝဠာအလယ်၌ရှိ၍ မရွေ့လျားပါ ဟူ၍ ဖြစ်ပါသည်။ ယင်းအယူအဆကို မဟုတ်ဘူးဟု ယုံကြည်ခဲ့မိသည်ကိုလည်း မှားပါသည်ဟု ဝန်ခံပါသည်။

ကျွနု်ပ်ရင်ထဲက အင်အားကြီးမားလှသည့် ယုံကြည်မှုကို ခရစ်ယာန်ကျမ်းအလိုအရ ကျေကျေနပ်နပ် ထုတ်ပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ ကြောင့် ကျွနု်ပ်သည် ကျွနု်ပ်၏ လွဲမှားသော ယုံကြည်မှု၊ အပြုစားခံခဲ့ရမှုများကို ရိုးသားသော နှလုံးသားဖြင့် ထုတ်ပယ်ပစ်လိုက်ပါပြီ။ မြင့်မြတ်သော ခရစ်ယာန်ကျမ်းအပေါ် ဆန့်ကျင်ခဲ့မိသည့် တခြားသော အမှားများကိုလည်း ထုတ်ပယ်ပစ်လိုက်ပြီဖြစ်ပါသည်။ ကျွနု်ပ်သည် ယခုလို အယူမှားစေသည့် အယူအဆများကို ဖော်ပြသည့် အပြောအဆို၊ အရေးအသားများကို နောင်တွင် မပြုလုပ်တော့ပါကြောင်း ကျမ်းသစ္စာ ဆိုလိုက်ပါသည်။ ရှေးရိုး အစဉ်အလာအတိုင်း ရှိနေသည့် အယူအဆများ ယုံကြည်မှုများနှင့် ပတ်သက်၍ အယုံအကြည် ကင်းမဲ့သည့် တစ်စုံ တစ်ယောက်ကို ကျွနု်ပ်တွေကရှိပါက ထိုသူအား ဤမြင့်မြတ်သော ခရစ်ယာန်ကျောင်းတော်သို့ ခေါ်ယူကာ ပြစ်တင်စွပ်စွဲပါမည်ဟု...''

ဂါလီလီယိုသည် တရားခံတစ်ယောက် ဝတ်ဆင်သော အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ကာ ခရစ်ယာန်ရုံးတော်၌ လက်မှတ်ရေးထိုးသစ္စာဆိုခဲ့ရ သည်။ သူ့ကို ချစ်ခင်လေးစားသော ခရစ်ယာန်အာဏာပိုင်များကြောင့်လည်း သူ့အသက်ချမ်းသာခဲ့ရသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ထို့နောက် ဂါလီလီ ယို ရေးသားခဲ့သော စာအုပ်များကိုလည်း မြို့လယ်ခေါင်တွင် မီးပုံရှို့ခဲ့ကြသည်။ နောက်ကျန်နေသေးသော သူ့ဘဝ၏ ၉ နှစ်တာကိုနေအိမ်မှာ နေထိုင်ရသော အကျယ်ခုျပ် ဘဝဖြင့် နိဂုံးခုျပ်ခဲ့ရသည်။

သူ ကွယ်လွန်စဉ်တွင် ဖခင်၏ အုတ်ဂူနဘေးတွင် မြှုပ်နှံပေးလိုသော ဆန္ဒရှိခဲ့သော်လည်း သူ့ဆွေမိုျးများမှာ ခရစ်ယာန်ကျောင်းအလိုကို ဆန့်ကျင်ခဲ့သူဖြစ်သော ဂါလီလီယိုကို ထိုနေရာမှာ မြှုပ်နှံဖို့ ကြောက်ရွံ့ခဲ့ကြသည်။ ၁၇၃၇ ခုနှစ်တွင် ဒေသဆိုင်ရာ အာဏာပိုင်တခို့ျက ခရစ်ယာန် ဘုန်းကြီးကျောင်းတွင်ပင် ဆန့်ကျင်၍ မြှုပ်နှံပေးခဲ့ကြသည်။

သူ ကွယ်လွန်ပြီး ၃၅၉ နှစ်ကြာသော အခါကျမှ ဂါလီလီယို အနိုင်ရလေသည်။ ထိုအခါမှ ခရစ်ယာန်အာဏာပိုင်တို့က သူတို့ မှားကြောင်း ဂါလီလီယိုမှန်ကြောင်း အဆိုကို ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးထံ တင်သွင်းသည်။ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးကလည်း ခရစ်ယာန်အာဏာပိုင်များက ဂါလီလီယိုကို အရေးယူခဲ့သည်မှာ မှားယွင်းသော လုပ်ရပ်ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံသည်။

သူ ကွယ်လွန်ပြီးနောက် သူ့အတွေးအခေါ်များ ဥရောပတစ်ခွင် ပျံ့နှံ့ခဲ့သည်။ လူတွေ၏ ဦးနှောက်တွေကို ဖွင့်ပေးခဲ့သည်။ ''ကိုယ် ယုံကြည်တာကို လက်ခံဖို့အတွက် လေ့လာဆန်းစစ်ဖို့ လိုပါတယ်'' ဤကားဂါလီလီယို၏ အတွေးအခေါ် တစ်ခုအဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဂါလီလီယိုအကြောင်း နိဂုံးခုျပ်ဆိုရသော် ဂါလီလီယိုကို ၁၅၆၄ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလ ၁၅ ရက် အီတလီနိုင်ငံ ပီစာမြို့ (Pisa) တွင် မွေးဖွားခဲ့သည်။ သူသည် လက်မှုပညာရှင်၊ သင်္ချာပညာရှင်၊ နက္ခတ္တဗေဒပညာရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်ကာ သူ့ကိုယ်ပိုင်တယ်လီစကုပ်ကို မှန်ဘီလူး များဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ၁၆ဝ၉ ခုနှစ်၊ သြဂုတ်လတွင် အဝေးမှ အရာဝတ္ထုများကို ၈ ဆ သို့မဟုတ် ၉ ဆလောက်ထိ အကျယ်ချဲ့ကြည့်ရှုနိုင် သော အဝေးကြည့်မှန်ပြောင်း သို့မဟုတ် တယ်လီစကုပ်ကို အချောသတ် ပြုလုပ်ခဲ့ပါသည်။ ဂါလီလီယိုသည် တယ်လီစကုပ် တီထွင်မှုသာမက စိတ်ဝင်စားစရာ သူ့ဘဝဇာတ်ကြောင်းများကလည်း လွမ်းမောစရာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူလေ့လာကြည့်ရှုခဲ့သော ကြယ်တာရာများနှင့် ပတ်သက် သော စာအုပ်ငယ် ‘Starry Messanger’ ကို ၁၆ဝ၁ ခုနှစ် မေလတွင် ဗင်းနစ် (Venice) မြို့၌ ထုတ်ဝေခဲ့သည်။ ထိုစာအုပ်ထဲတွင် လပေါ် က တောင်များအကြောင်း၊ ဂျူပီတာကို ပတ်နေသော သေးငယ်သောအရာ ၄ ခုအကြောင်း၊ ထို့အပြင် ကြယ်သေးသေးလေးများ စုပေါင်း၍ မစ်လ်ကီးဝေး ကြယ်စုတန်းဖြစ်လာသည်ဟူသော အချက်ကို သက်သေပြချက်များပါသည်။ တယ်လီစကုပ် အမှတ်တရနေ့စွဲများအဖြစ် ၁၆ဝ၉ ခုနှစ် သြဂုတ်လ ၂၅ ရက်နေ့တွင် တယ်လီစကုပ်ကို ပထမဦးဆုံးအကြိမ် လူတွေရှေ့မှာ ပြသခဲ့သည်။ ၁၆ဝ၉ ခုနှစ်တွင်ပင် ဂူျပီတာဘေးက လသုံးစင်းကို အဝေးကြည့်မှန်ပြောင်းဖြင့် တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ဂါလီလီယိုသည် သူ့ဘဝမှတ်တိုင်များကို ဖြောင့်မတ်၊ မှန်ကန်စွာ ကျော်ဖြတ်ရင်း ၁၆၄၂ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလ ၈ရက်နေ့တွင် ဖလောရင့် မြို့၌ ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။ ဤမျှ ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်သောသူတစ်ယောက် သူ၏ မှန်ကန်သော အယူဝါဒကို စွန့်လွှတ်ပါသည်ဟု ဝန်ခံကာ ကွယ်လွန်သွားရခြင်းသည် ဝမ်းနည်းစရာဖြစ်သည်။ သို့သော် ယနေ့တိုင် သူ့ကျေးဇူးကို အောက်မေ့နေရခြင်းနှင့် သူ့အပေါ်မတရား ဆက်ဆံခဲ့ သည့် ခရစ်ယာန်ဘုရားရှိခိုးကျောင်းက ပုပ်ရဟန်းမင်းတို့၏ ရှက်ဖွယ်အပြုအမူများ ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်းများကား ဂါလီလီယို နှစ် ၄ဝဝ ပြည့်တွင် သတိရစရာတွေ ဖြစ်နေပါတော့သည်။

(

Read More

သောမတ်ဟာဒီ၏ စာပေနှင့်ဆောက်လုပ်ရေးပညာရှင်ဘဝ ဂျူနီယာ၀င်း

ဂျူနီယာ၀င်း

သောမတ်ဟာဒီ၏ စာပေနှင့်ဆောက်လုပ်ရေးပညာရှင်ဘဝ

(အမှတ် ၂၁၇၊ အတွေးအမြင်)

စာရေးဆရာကြီး သောမတ်ဟာဒီ (Thomas Hardy) (၁၈၄ဝ-၁၉၂၈) သည် ၁၈၅ဝ ခုနှစ် သူ့အသက် ၁ဝ နှစ်အရွယ်မှာ Dorchester တောကျောင်းမှာ ပညာသင်ခဲ့ရသည်။ ထိုဒေသက ခရစ်ယာန်ဘုရားရှိခိုးကျောင်းရှိရာအရပ် ဖြစ်သည်။ ထိုခေတ်အခါ ၁၉ ရာစုအတွင်းမှာရှိနေသော ပညာရေးစနစ်က ခရစ်ယာန်အဖွဲ့အစည်းက ခရစ်ယာန်ဘုရားရှိခိုးကျောင်းမှာ ကျောင်းဆောက်လုပ်ပြီး ပညာသင်ကြား ပေးသော စနစ်ဖြစ်သည်။

ခရစ်ယာန်ကျောင်းများတွင် အရေး၊ အဖတ်နှင့် ဘုရားကျမ်းစာများကို သင်ကြားပေးသည်။ ထိုအချိန်က လူအများစုမှာ မဲပေးခွင့်တွေ ရှိကြသဖြင့် အနာဂတ်မဲဆန္ဒရှင်များ အခန်းကဏ္ဍတွင် ပညာရေးသည် အရေးပါလှကြောင်း စတင်နားလည်လာကြသော အချိန်လည်း ဖြစ်သည်။

အစိုးရသည် ၁၈၃၃ ခုနှစ်တိုင်အောင် ပညာရေးကဏ္ဍမှာ တိုက်ရိုက်ပါဝင်ပတ်သက်ခြင်း မရှိသေးချေ။ ခရစ်ယာန်ဘုရားရှိခိုးကျောင်း အဖွဲ့အစည်းများသို့ ငွေကြေးများ မတည်၍ ကျောင်းများကို ပံ့ပိုးပေးခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဘုရားရှိခိုးကျောင်းများနှင့် ကိုယ်ပိုင် ကျောင်းများ တိုးပွားလာသောအခါ ဝန်ကြီးများကို ခန့်အပ်၍ အစိုးရ၏လုပ်ပိုင်ခွင့်များကို ကြီးမားအောင်လုပ်ကြလေသည်။ ၁၈ရဝ တွင်တော့ တိုင်းပြည်၏ နေရာဒေသတိုင်းမှာ ကျောင်းများထားရှိဖို့ ''ပညာရေးအဖွဲ့''က ဦးဆောင်လုပ်ခဲ့ကြလေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဟာဒီသည် ဆောက်လုပ်ရေး ပညာရှင်တစ်ဦးအဖြစ် အလုပ်လုပ်လျက်ရှိသည်။ ''လန်ဒန်ကျောင်းအဖွဲ့အစည်း''က ဆောက်လုပ်မည့် ကျောင်းသစ်များ အတွက် ဒီဇိုင်းများရေးဆွဲဖို့ အစီအစဉ်မှာ အနည်းငယ်မျှပါဝင်ခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။ ၁၈၈၈ ခုနှစ်တွင် အသက် ၅ နှစ်မှ ၁ဝ နှစ်ကြား ကလေးငယ်တိုင်း ပညာသင်ကြားဖို့အတွက် ကျောင်းဆောက်လုပ်ပြီးစီးခဲ့သည်။ လူတိုင်း လူတိုင်း၊ များပြားလှသော လူအရေအတွက်သည် ရေးနိုင်ဖတ်နိုင်လာသည်။ ထို့ကြောင့် ပုံပြင်များ၊ ဝတ္ထုကြီးများ ရေးသားသည့် စာရေးဆရာကြီးများဖြစ်သော Thomas Hardy၊ George Eliot ၊ Charles Dickensတို့ကဲ့သို့သော အကျော်အမော်များ၏ လက်ရာများ၊ များစွာတောင်းဆိုခံခဲ့ရပါသည်။

''ဟာဒီ'' သည် အသက် ၁၆ နှစ်တွင် ကျောင်းမှ ထွက်ခဲ့သည်။ သူသည် စာတော်သော လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း သာမန် အလုပ်ကြမ်းသမားတစ်ဦး၏ သားတစ်ယောက်အနေနှင့် တက္ကသိုလ်တက်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါ။ Dorchesterတွင် ဆောက်လုပ်ရေးပညာရှင် တစ်ယောက်အဖြစ် လေ့ကျင့်ပညာသင်ယူခဲ့ကာ ၁၈၇၂ ခုနှစ်တိုင်အောင် ဆောက်လုပ်ရေးပညာသင်ဘဝဖြင့် နေထိုင်ခဲ့သည်။ ဆောက်လုပ်ရေး ပညာရှင်အဖြစ်လုပ်ခဲ့သည့် သူ့ဘဝအချိန်အခါသည် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်း လှသည်။ စက်မှုတော်လှန်ရေး အစပြုလာချိန် သတ္တုနှင့်ဖန်ထည် ကဲ့သို့သော ကိရိယာများနှင့် နည်းလမ်းသစ်များ သုံးစွဲလာသောကာလ ဖြစ်သည်။ ၁၈၅၁ ခုနှစ်မှာ ဆောက်လုပ်ခဲ့သော Sir Joseph Paxton ၏ ဖန်သားနန်းတော်သည် ထူးခြားလှသည်။ သတ္တုသားအရှည်ဖြင့် ဘောင်ခေတ်ကာ ဖန်သားနံရံများဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော နည်းပညာအသစ်များ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် ''ဟာဒီ''သည် ယခင်ကရှိခဲ့သော ကျောင်းများ၊ အိမ်များ၊ ဘုရားရှိခိုး ကျောင်း အဆောက်အဦများကို ပြည်လည်သစ်လွင်အောင် ပြုလုပ်ဖို့ ဒီဇိုင်းအလုပ်ကို လုပ်ခဲ့သည်။ ကက်သလစ်ကျောင်းများနှင့် ခရစ်ယာန် ကျောင်း အဆောက်အဦများကို ကြည်ရှည်ခံအောင် ရည်ရွယ်ပြီး ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပြုပြင်ရသည့် အနေအထားမှာ စိတ်မကောင်းစရာ ဖြစ်ပါ သည်။ ဗစ်တိုးရီးယားခေတ်သည် တိုးတက်မှုနှင့် ပြန်လည်ပြုပြင်မှုဟူသည့် တာဝန်နှစ်ခုကို ပြိုင်တူဆောင်ရွက်နေရသည့် ခေတ်ဖြစ်နေတော့ သည်။ ပြန်လည်ပြုပြင်ရသည့် လုပ်ငန်းစဉ်၏ ရလဒ်တွင် သမိုင်းဝင်လက္ခဏာများ များစွာဆုံးရှုံးခဲ့ရပါသည်။ ''ဟာဒီ''သည် ထိုပျက်စီးမှုကြီး အတွက် ဝမ်းနည်းစိတ်ထိခိုက်ခဲ့ရသည်ဟု နောက်ပိုင်းကာလများတွင် သူရေးသားခဲ့သော ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ဖြစ်သော Jude the Obscure တွင် ယခုလို တွေ့ရှိဖတ်မိရပါသည်။

''ခါးကုန်းပြီး လဲပြိုတော့မယ့် ဖက်ရှင်အဟောင်းသစ်သားပြဿဒ် ခရစ်ယာန်ဘုရားရှိခိုးကျောင်းမူရင်း အဆောက်အဦကြီးကို ဖြိုဖျက်ပစ်လိုက်ကြလေသည်။ သူ့နေရာမှာတော့ မြင့်မားပြီး သစ်လွင်လှတဲ့ အနောက်ဥရောပစတိုင်ခေတ်မီတဲ့ ဒီဇိုင်းရှိတဲ့ အဆောက်အဦက နေရာယူလိုက်ပြီဖြစ်သည်။ သူက လန်ဒန်မြို့ကြီးရဲ့ သမိုင်းဝင်မှတ်တမ်းမှတ်ရာတွေ၊ အမှတ်တရများကို လုံးဝဥသုံဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သူ...''

တောဓလေ့၊ တောစတိုင်၊ တောဝဘာဝဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည် တောခရစ်ယာန်ဘုရားရှိခိုးကျောင်းများသည် ချမ်းသာြွကယ်ဝသော လူကုံထံများ၏ လက်ထဲတွင် ပုံစံအသစ်များဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရသောအဖြစ်သည် လူမဆန်သော လုပ်ရပ်၊ ဖွံ့ဖြိုးလာသည့် အသီးအပွင့် များကို အမြစ်မှဆွဲနုတ်ခံလိုက်ရသော ဖြစ်ရပ်အဖြစ် ''ဟာဒီ''က မှတ်ချက်ချထားလေသည်။ ဤကား ဆောက်လုပ်ရေးပညာရှင်တစ်ဦး၏ မျက်စိဖြင့် အမြင်တစ်ခုဟု ဆိုရမည်လား။ စာရေးဆရာမျက်စိဖြင့် ခံစားမိသော အမြင်တစ်ခုဟု ဆိုရမည်လားဟု စဉ်းစားစရာ ဖြစ်ရပါတော့ သည်။



Read More

ေသောမတ်ဟာဒီ၏ စိတ်ကူးနယ်မြေ ဂျူနီယာ၀င်း

သောမတ်ဟာဒီ၏ စိတ်ကူးနယ်မြေ

ဂျူနီယာ၀င်း

(အမှတ် ၂၂ဝ၊ အတွေးအမြင်)

စာရေးဆရာကြီး သောမတ်ဟာဒီ (၁၈၄ဝ-၁၉၂၈) သည် သူရေးသားခဲ့သော လုံးချင်းဝတ္ထုများစွာတွင် သူ ဖန်တီးခဲ့သော နေရာဒေသ များစွာသည် စာဖတ်သူများကို ဆွဲဆောင်ခဲ့လေသည်။ ''ဟာဒီ''၏ ဝတ္ထုတွေကိုဖတ်ပြီး စိတ်ကူးတွင် ပုံဖော်ကြည့်ကာ ရင်းနှီးနေခဲ့ရသည်။ ''ဟာဒီ''ရေးသားခဲ့သော ဝတ္ထုများ၊ ကဗျာများနှင့် ဝတ္ထုတို့များတွင် ပါဝင်သော မြေနေရာဒေသ၊ လူများနှင့် ''ဟာဒီ''ကလေးဘဝရင်းနှီးခဲ့ရ သော အရပ်များသည် သူကိုယ်တိုင် ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရသော ပတ်ဝန်းကျင်များ ဖြစ်နေတော့သည်။ အထူးသဖြင့် Wessex (ဝက်ဆက်စ်) ဒေသ သည် ရှေးဟောင်းအသုံးတစ်ခုဖြစ်ကာ ရာစုခေတ်လယ်လောက်က အနောက်ဆက်ဆွန်လူမိုျးများအုပ်ခုျပ်ခဲ့သော ဗြိတိသျှအနောက်တောင်ပိုင်း ဒေသဖြစ်သည်။ သောမတ်ဟာဒီ၏ စာဖတ်ပရိသတ်ဖြစ်လျှင် Wessex ဟူသော စကားလုံးသည် အလွန်တစ်ရာမှ ရင်းနှီးနေမည့်အသုံးတစ်ခု ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။ သို့ရာတွင် ထိုနေရာဒေသသည် ၁၉ ရာစု အကုန်ပိုင်းကာလ ''ဟာဒီ'' ပြန်လည်ထုတ်ဖော်ရေးသားခဲ့ချိန်ထိ မတည်မြဲခဲ့ဘဲ ပျောက်ကွယ်ခဲ့ပြီဖြစ်ပါသည်။ ဤအရပ်ကို ''ဟာဒီ''က ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်စွာဖြင့် နောက်ခံကားချပ်သဖွယ် သူ့ဝတ္ထုကြီးတွေမှာ ရေးသားခဲ့လေ သည်။

''ဟာဒီ''သည် သူငယ်စဉ်တုန်းက ကောင်းကောင်းသိကျွမ်းခဲ့ရသော ထို Wessex ဒေသကို မြေပုံဆွဲ၍ ပြန်လည်ပုံဖော်ခဲ့လေသည်။ ယင်းသည် သူစာစရေးသော အချိန်မှာ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သော သူ့စိတ်ကူးကားချပ်ဖြစ်တော့သည်။ သူကလေးဘဝတုန်းက သူ သေချာသိခဲ့သော မြေ၊ အဲသည်တုန်းက နေထိုင်ခဲ့တဲ့ သူတွေ၊ ဤကား သူ့အလုပ်အတွက် အခြေခံကျသည့် အချက်တွေ ဖြစ်လာသည်။ သူ၏ စတုတ္ထမြောက်လုံး ချင်း Far from the madding crowd ကို ရေးသားနေသည့် အချိန်တိုင်အောင် ''ဟာဒီ'' သည် ရှေးအမည် Wessex ကိုသာ သုံးစွဲခဲ့ ကာ အတိတ်က မှတ်တမ်းများကိုသာ ပုံဖော်ရေးသားခဲ့လေသည်။

''ဝက်ဆက်စ်နယ်က Nijnii Novgorod ဟာ စိမ်းစိုတဲ့တောင်ကုန်းလေးပါပဲ။ ပြီးတော့ အလုပ်တွေအများဆုံးဒေသတစ်ခုပေါ့။ အဲသည်မှာ ထင်ရှားလှတဲ့ ပွဲတစ်ခုကတော့ သိုးပြိုင်ပွဲကျင်းပတဲ့နေ့ ဖြစ်ပါတယ်''

(Nijuii Novgorod သည် ရုရှနိုင်ငံ အလယ်ပိုင်းရှိ မြို့တစ်မြို့ဖြစ်ကာ နှစ်စဉ် နွေရာသီပျော်ပွဲရွှင်ပွဲ ကျင်းပရာဒေသတစ်ခု ဖြစ်သည်)

Wessex (ဝက်ဆက်စ်) ဒေသဟူသော စိတ်ကူး သို့မဟုတ် ''ဟာဒီ'' ၏စိတ်ကူးနယ်မြေကို ''တစ်ဝက်မှန်၊ တစ်ဝက် စိတ်ကူးတိုင်း ပြည်'' ဟု ဆိုရပါလိမ့်မည်။ စာရေးဆရာ၏ ဦးနှောက်ထဲမှာ တစ်လျှောက်လုံး စွဲမြဲကာ အမြစ်တွယ်နေသော နေရာတစ်ခုပင် ဖြစ်နေတော့ သည်။ Dorset မှာ ရှိသော Wessex ဒေသကို အခြေခံ၍ စိတ်ကူးဖြင့် ပုံဖော်ခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ထိုအရာအားလုံးကို တကယ့် သက်ရှိ သက်ဝင် လှုပ်ရှားခဲ့သကဲ့သို့ ဆွဲယူနိုင်စွမ်းရှိပေသည်။ အရပ်ဒေသအမည်များကို သူ့အရည်အသွေးအလိုက် ပြောင်းလဲသုံးစွဲခဲ့သေးသည်။ ဥပမာ ''ဟာဒီ'' မွေးရပ်မြေ Dorchester ကို Casterbridgeဟု ပြောင်းလဲခဲ့ကာ The Mayor of Casterbridge လုံးချင်းဝတ္ထုကြီး ရေးသားခဲ့သည်။ The distracted preacher အမည်ရှိ ဝတ္ထုတိုလေးတစ်ပုဒ်ကို အခြေခံထားသော ဒေသ Ludworthကို Lulwind Cove အဖြစ် ပုံဖော်ခဲ့ကာ ယင်းသည် ယခုအခါ တရားမဝင် ဘရမ်ဒီရောင်းဝယ်ဖောက်ကားရာ နေရာတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

၁၈၉ဝ အစောပိုင်းကာလများတွင် ''ဟာဒီ'' ၏ ထုတ်ဝေသူ Osgood Mc Ilvaind က ''ဟာဒီ''၏ ဝတ္ထုများအားလုံးကို စုပေါင်း ထုတ်ဝေဖို့ ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က ထုတ်ခဲ့သောစာအုပ်ကို ‘The Wessex Novels’ (ဝက်ဆက်စ်လုံးချင်းပေါင်းခုျပ်) ဟု အမည်ပေးခဲ့ သည်။ ထိုအချိန်မှ အစပြု၍ Wessex ဟူသော စကားလုံးသည် ''ဟာဒီ'' ၏ စိတ်ကူးထဲရောက်လာကာ အမြစ်တွယ်ခဲ့ပုံရပါသည်။ ထို့နောက် ''ဟာဒီ'' သည် သူ၏လုံးချင်းများကို ပြန်လည်စိစစ်ကာ သူရေးသားခဲ့သော အမည်ဒေသများကို ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့လေသည်။ ထိုဒေသအလိုက် ရှိနေသောအမည်များဖြင့် ကိုက်ညီအောင်၊ လက်ခံနိုင်လောက်သော အမည်များကို ပြင်ဆင်ခဲ့လေသည်။ ၁၉၁၂ တွင် ဝက်ဆက်စ်ဒေသ တည်းဖြတ်ထားသော ဝတ္ထုများဟူ၍ Wessex Editionအပိုင်းသုံးပိုင်း ထွက်လာသည်။

''ဟာဒီ'' သည် သူ၏ လုံးချင်းဝတ္ထုများတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သော ကျေးလက်တောရွာ ဓလေ့စရိုက်ဘဝများကို ဖော်ထုတ် ရေးသားထားသည်။ ခေတ်မီသောကမ္ဘာကြီးတွင် တိုးတက်ပြောင်းလဲလာမှုများသည် ထိုဘဝဓလေ့များကို ခြိမ်းခြောက်လျက်ရှိနေခြင်းကို ''ဟာဒီ''က သဘောပေါက်ထားလေသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် တောရွာဓလေ့များကို ခေတ်မီဆန်းသစ်မှုများက တိုက်စားဝါးမိုျလျက်ရှိနေခြင်း အဖြစ်ကို ''ဟာဒီ''က ခံစားနားလည်နေလေသည်။ ''ဟာဒီ'' သည် သူ၏ စိတ်ကူးထဲက Wessex ကမ္ဘာထဲတွင် နေထိုင်လျက်ရှိသော လူများ၊ အဖြစ်အပျက်များကို တကယ်အဖြစ်သနစ်များ၊ ယဉ်ကျေးမှုများ၊ တောရွာဓလေ့များအဖြစ် မှတ်တမ်းတင်လျက် သူငယ်စဉ်က မြင်တွေ့ ခဲ့ရသော ဘဝကို ပုံဖော်ကာ သူ့ဝတ္ထုကြီးများတွင် ထည့်သွင်းရေးသားခဲ့လေသည်။ ၁၉၁၂ ထုတ် Wessex Edition တွင် ရေးသားခဲ့သော သူ၏ နိဒါန်းတွင် ထိုအမှတ်တရများကို တွေ့ရမည် ဖြစ်လေသည်။

''ဝက်ဆက်စ်ဒေသက အဖြစ်အပျက်တွေက ဟိုးရှေးရှေးက နေ့စွဲများကို ဖော်ပြနေလေသည်။ နေထိုင်ခဲ့ကြသူတွေက သူ့နည်းသူဟန်နဲ့ ပေါ့။ အလုပ်တွေစုံအောင် လုပ်ကိုင်ကြ၊ ဒီလိုယဉ်ကျေးမှုဓလေ့တွေကို အသက်ဝင်အောင် လုပ်ကြ၊ သူတို့ရဲ့ဘဝစာမျက်နှာတွေ တစ်ရွက်ပြီး တစ်ရွက်လှန်ရင်းနှင့် ဖြတ်သန်းကြ။ အဲသည့်စာမျက်နှာတွေကို ကျွန်တော်ဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့စိတ် ကျေနပ်မှုအတွက် ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ ဘဝ တွေကို မှတ်တမ်းတင်ပြန်လည် တူးဖော်ရင်း''

''ဟာဒီ'' မွေးဖွားသည့် အချိန်တွင် Dorset သည် မြို့နှင့် အလှမ်းကွာဝေးသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်လို့ နေသည်။ ၁၈၄ဝ တိုင် အောင် ဘာရထားသံလမ်းလည်း မရှိ။ ဆက်သွယ်ရေးကလည်း ခက်ခဲကာ လယ်မြေများပေါ်မှာ အထူးမှီခိုရှင်သန်နေခဲ့ရသော ကာလဖြစ်သည်။ ချမ်းသာသော လူကုံတံများက Dorset မှာ နေထိုင်လျက်ရှိခဲ့ကြသော်လည်း လယ်သမားများ၊ အလုပ်ကြမ်းသမားများ၊ ကုန်သည် လူတန်းစား များမှာ ကောက်ရိတ်သိမ်းကာလမှာ ဆုံးရှုံးခဲ့လျှင်ဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့၏ မြေပိုင်ရှင်များက သူတို့ကို မောင်းထုတ်လျှင်ဖြစ်ဖြစ် ထိုဒဏ်များကို အတော်လေး ခံခဲ့ကြရလေသည်။ ၁၉ ရာစုမှာ စက်မှုတော်လှန်ရေးကို စတင်မိတ်ဆက်လိုက်ခြင်းဖြင့် ထုတ်လုပ်မှုစွမ်းအားများ တိုးတက်လာ သည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း အလုပ်သမားများအတွက် ပိုမိုသက်သာချောမွေ့သော ဘဝကိုတော့ ပိုင်ဆိုင်လာနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့ပါချေ။ ''ဟာဒီ'' ရေးသားခဲ့သော Tess of the d’Urbervilles တွင် စက်ပစ္စည်းများ ဝင်လာမှုကို အခုလို ဖော်ညွှန်းထားသည်။

''ဆိုးဝါးရက်စက်တဲ့အာဏာရှင်... သူတို့လေးတွေ (အလုပ်သမားများကို ဆိုလိုသည်) ရဲ့ ြွကက်သားတွေ၊ သွေးကြောတွေရဲ့ ခံနိုင်ရည် တွေပေါ်မှာ ထပ်မံနှိပ်စက် ညှဉ်းပန်းဖို့ ရောက်လာပြီ''

''ဟာဒီ'' ၏ ရှေးဖွဲ့မှုများတွင် အထင်ရှားဆုံး၊ အပေါ်လွင်ဆုံးမြင်ကွင်းများမှာ တောရွာဓလေ့ ကျင်းပကြသော မင်္ဂလာပွဲ၊ အလုပ် သမားနေ့ ကျင်းပခြင်း (မေဒေး) နှင့် ကောက်ရိတ်သိမ်းပျော်ပွဲရွှင်ပွဲများ ဖြစ်လေသည်။ Fra from the madding crowd အမည်ရှိ သူ၏ လုံးချင်းဝတ္ထုတွင်Gabriel Oak အလုပ်သမားလေးတစ်ဦးတည်းက Bathshebaလယ်ပိုင်ရှင်အမိုျးသမီးလေး၏ ကောက်ရိတ်သိမ်းသီးနှံများ ပျက်စီးမှုမှ ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားနေချိန်၊ ကြမ်းတမ်းသော မုန်တိုင်းဆင်နေသည့်အခါမှာ ကောက်ရိတ်သိမ်းပွဲနှင့် အကတို့က ကျင်းပနေသည့် ညအခါသမယတို့ တစ်ချိန်တည်းဖြစ်ပေါ်နေမှု ရေးသားချက်များ ဖြစ်လေသည်။ ''ဟာဒီ''၏ နာမည်ကျော် Tess of the d’Urbervilles ဝတ္ထုထဲတွင် ဆင်းရဲသူမိန်းကလေး Tess ၏ မေဒေးကချေသည်များနှင့် ဝင်ရောက်ကပြမှု၊ အဖြူရောင်ဝတ်စုံ၊ ညာဘက်လက်မှာ ဝါးတံရှည် ကလေးကိုင်ကာ လက်ဝဲဘက်မှာ အဖြူရောင် ပန်းစည်းလေးကိုင်ထားသည့် ဟန်ပန်ပုံသဏ္ဌာန်ရေးဖွဲ့မှုများ ပါဝင်လေသည်။

Dorset ရှိ အလုပ်သမားများအတွက် နှစ်စဉ်ကျင်းပကြသော ရာသီအလိုက် ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲများကို ဖြတ်သန်းကုန်လွန်ရခြင်းသည် မည်မျှ အရေးပါလှကြောင်းကို ''ဟာဒီ''၏ ရေးသားချက်များတွင် တွေ့ကြရသည်။ လယ်သမားများက နောက်နှစ်မှာ လုပ်ရမည့် အလုပ်များအတွက် ထိုပွဲတော်များမှာ အလုပ်ရှာဖွေကြပုံများ၊ အလုပ်ရှင်များ သွားလာကြသည့် လမ်းနံဘေးမှာ တန်းစီရပ်ကာ အမိုျးသား၊ အမိုျးသမီးများက အလုပ်အတွက် မျှော်လင့်နေကြပုံများ ပါဝင်လေသည်။ Far form the madding crowdဝတ္ထုကြီးတွင် အလုပ်ကြမ်းသမားများ ဝတ်ဆင်ရ သည့် ဝတ်စုံနှင့်ဟန်ပန်များကို အခုလို ရေးသားထားသည်ကို တွေ့ရပါသည်။

''ကောက်ရိုးနဲ့ ယက်ထားတဲ့ဝတ်ရုံတစ်ပိုင်းတစ်စကို ဝတ်ဆင်သူတွေ၊ သိုးကျောင်းသားလေးတွေက သိုးကျောင်းသားတုတ်ကလေးတွေ ကိုင်လို့''

''ဟာဒီ'' ထုတ်ဖော်ရေးသားခဲ့သော တောသဘာဝ အဖွဲ့အနွဲ့တွေထဲတွင် ခရစ်ယာန်ဝတ်ရွတ်အသင်းအကြောင်းသည် တစ်ခုအပါအဝင် ဖြစ်သည်။ ဝတ်ရွတ်အသင်းထဲတွင် အဆိုရှင်များသာမက တစ်ခါတစ်ရံပုလွေ၊ မယ်ဒလင်တို့ကဲ့သို့ ဂီတတူရိယာ ပညာရှင်များလည်း ပါဝင်လေ သည်။ ''ဟာဒီ''၏ ဖခင်နှင့်အဘိုးတို့သည်Slinsford ခရစ်ယာန် ဘုရားကျောင်းဝတ်အဖွဲ့ထဲက အဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်လေသည်။ သူ ရေးသားခဲ့ သော ကဗျာများတွင် ''ဝတ်ရွတ်အသင်းခေါင်းဆောင်'' ''သေဆုံးသွားတဲ့ဝတ်အသင်း'' ဟူသော ကဗျာများသည် ထိုအသင်းအဖွဲ့ကို အမှတ် တရ ရေးဖွဲ့သော ကဗျာများစွာထဲက ဖြစ်လေသည်။ ''ဟာဒီ'' ၏ Under the Greenwood Tree(၁၈၇၂) ဝတ္ထုတွင် ထိုဝတ်ရွတ်အသင်း တစ်သင်း ၄င်းတို့၏ ဂီတတူရိယာများဖြင့် လှည့်လည်သီဆိုကြပုံ၊ ထိုဝတ်ရွတ်မိသားစုဝင် ကောင်ကလေးတစ်ယောက်၏ လွမ်းမောဖွယ် အချစ် ဇာတ်လမ်းများ ပါဝင်လေသည်။

''ဟာဒီ'' ရေးဖွဲ့သော ဝတ္ထုများစွာသည် ရုပ်မြင်သံကြားဇာတ်လမ်းတွဲများ၊ ရုပ်ရှင်များအဖြစ် ရိုက်ကူးခဲ့ကြကာ ''ဟာဒီ'' ရေးခြယ် ထားသော ပတ်ဝန်းကျင်များအတိုင်း ပုံဖော်ခဲ့ကြပါသည်။ ''ဟာဒီ''၏ စာဖတ်ပရိသတ်များ၊ ''ဟာဒီ'' ရေးသားခဲ့သော ဇာတ်လမ်းရုပ်ရှင် များ အောင်မြင်နေသ၍ ဟိုးအတိတ်ကာလက ရှိခဲ့သည့် ပုံရိပ်များက အမှတ်တရများကို ဒီခေတ်က လူတွေ တန်ဖိုးထားဆဲ၊ လွမ်းနေဆဲပါပဲဟု ဘယ်သူငြင်းနိုင်ပါမည်လဲ။



Read More

ဂျူနီယာ၀င်း ခေတ်တစ်ခေတ်၏အလိုတော်အတိုင်း

ဂျူနီယာ၀င်း

ခေတ်တစ်ခေတ်၏အလိုတော်အတိုင်း

(အမှတ် ၂၂၅၊ အတွေးအမြင်)

ကျွန်မသည် သူငယ်ချင်းမိတ်ဆွေအပေါင်း အသင်းများ၊ ဦးလေး၊ အဒေါ်၊ မောင်၊ ညီမများနှင့် ဘုရားဖူးခရီးများ ထွက်ခဲ့ဖူးပါသည်။ ထိုသို့ ထွက်ဖို့စီစဉ်ကြသည့်အခါတိုင်း လိုက်ပါမည့် လူအရေအတွက်အလျောက် ဘုရားဖူးယာဉ်များ၊ ကားကြီး၊ ကားလတ်စသည်ဖြင့် တွက် ချက်ကာ ကြိုတင်ငှားကြရပါသည်။ ဘယ်နေ့ဘယ်ရက်ထွက်မည်၊ ဟိုမှာ ဘယ်နှစ်ရက်၊ ဘယ်နေရာမှာ၊ ဘယ်လိုအစီအစဉ်၊ ဘယ်နေ့ပြန်ထွက် လာမည်ကအစ ကြိုတင်စီစဉ်ထားကြလေ့ရှိပါသည်။ ဤသို့နှင့်ခရီးတစ်ခုထွက်ပြီး အိမ်သို့ပြန်ရောက်လာတိုင်း မောပန်းနွမ်းလျကာ အားများပြန် မွေးယူရပါသည်။ ခရီးအတွေ့အကြုံများကိုတော့ အိမ်ပြန်ရောက်မှ တစိမ့်စိမ့်ပြန်တွေးကာ ဟိုတုန်းကမရခဲ့သည့် ကြည်နူးမှုကို ပြန်လည်ခံစားရ ပါသည်။

ကျွန်မသူငယ်ချင်း အပေါင်းအသင်းတွေချည်းပဲ စုကာ ပုဂံသို့သွားခဲ့ကြဖူးပါသည်။ ဘုရားဖူးကားကြီးကို နှစ်ရက်သုံးညအိပ် အသွား အပြန်ငှားခဲ့ကြသည်။ လမ်းခရီးတွင် ကိုယ့်လူတွေချည်းမို့ ပျော်စရာကောင်းပြီး ပင်ပန်းမှန်းပင် မသိလိုက်ကြပါ။ ထိုင်ခုံပေါ်အိပ်ရသည်မို့ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းကာနေရသော်လည်း ဒါဒီလိုပဲ သူများတွေလည်း ကိုယ့်လိုပဲဟု တွေးကာ ရအောင်လိုက်ရသည်ပေါ့။ ကားပေါ်တွင် ဗီဒီယိုကားများ တစ်ကားပြီး တစ်ကားပြနေသည်ကို မကြည့်ချင်လည်းကြည့်၊ သီချင်းများနားထဲ အူကာ ဝင်လာတာကိုလည်း သည်းခံကာ အများနှင့်အတူ ခံစားလိုက်ရပါသည်ကိုပင် ပျော်ရွှင်ဖွယ်ဖြစ်နေရပါသည်။

ဟိုတယ်သို့ရောက်သည်နှင့် နှစ်နာရီအတွင်း ကားပေါ်ပြန်လာရမည်ဟု ဆော်သြသံတွေကြားလိုက်ရပါသည်။ ဘုရားဖူးမည့် အစီအစဉ် များကို ကြားရပြန်သည်။ လက်ထဲသို့ အစီအစဉ်စာရွက်ရောက်လာပါသည်။ ကားပေါ်မှာ ညလုံးပေါက် အိပ်စက်ရခြင်း၊ ဆာလောင်ခြင်း၊ အိုက် စပ်ခြင်း၊ ခေါင်းမူးဝေကိုက်ခြင်း၊ အစရှိသော ဝေဒနာပေါင်းစုံကို လျစ်လူျရှုကာ ပေးထားသည့် အချိန်လေးမှာ ရေခိုျး၊ ခေါင်းလျော်၊ အဝတ် အစားလဲ စားသောက်သည်များကို လျင်မြန်စွာလှုပ်ရှားရတော့သည်။ အချိန်နှစ်နာရီသည် လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားပါသည်။ အများနှင့်ဆိုင် တော့ စောဒကမတက်နဲ့။ အိမ်ရောက်မှ တဝကြီးနား။ ခေါင်းကိုက်တာအတွက် ဆေးသောက်ထား။ ကျွန်မသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားပေးကာ ကားပေါ်သို့ အချိန်မီရောက်အောင် သွားခဲ့ရဖူးပါသည်။ ကားပေါ်မှာ လေအေးပေးစက်နှင့် ဇိမ်ရှိရှိ ခဏသာ နားကာ လိုက်ပါလိုက်ရပါသည်။

ပုဂံရောက်သော် ပထမနေ့မှာပင် ငှက်ပစ်တောင်၊ ရွှေစည်းခုံ၊ ဂူပြောက်ကြီးဘုရား၊ အလိုတော်ပြည့်၊ အာနန္ဒာ၊ ရွှေဆံတော်၊ ဓမ္မရံကြီး၊ စူဠာမဏိ၊ သဗ္ဗညု စသည်တို့ကို ဖူးခဲ့ရပါသည်။ ဘုရားတစ်ဆူ၊ တစ်နေရာတွင် မိနစ် ၂ဝ၊ အများဆုံး မိနစ် ၃ဝ နားခွင့်ရကြသည်။ ဘုရား ရှေ့တွင် သြကာသကို ရွတ်ဆို၊ ဦးသုံးကြိမ်ချ၊ ဘုရားဈေးကလေးလျှောက်၊ အမှတ်တရကလည်း ဝယ်ချင်၊ တွေ့တာကောက်ဝယ်။ နာရီ တကြည့်ကြည့်နှင့် တက်သုတ်ရိုက် ကားပေါ်ပြန်တက်ခဲ့ရပါသည်။ မနက်စာစားချိန်၊ နေ့လယ်စာစားချိန်များ အပါအဝင်ဖြင့် ညနေစောင်း ဟိုတယ်ပြန်ရောက်တော့ လူလည်းဖုန်တွေ အလိမ်းလိမ်း၊ မောပန်းဟိုက်ကာ အိပ်ရာထဲ ထိုးအိပ်ချင်လှပါသည်။ သို့သော်မရပါ။ ခေတ္တနားချိန်တစ်နာရီ၊ နှစ်နာရီအတွင်းမှာရေခိုျး၊ အဝတ်အစားလဲကာ ညစာစားအမီသွားဖို့ ပြင်ရသည်။ ထိုညစာမစားမီ အတောအတွင်းတွင် ကျွန်မမှာ ပုဂံက မိတ်ဆွေအိမ်များသို့ ပြေးရပြန်သည်။ ကျွန်မ မေမေက ထည့်ပေးလိုက်သော မိတ်ဆွေအခို့ျ၏ လိပ်စာများ လက်ထဲကိုင်ကာ မြင်းလှည်းငှားရသည်။ တက္ကစီလည်းမရှာတတ်။ ကျွန်မသူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ကို အတင်းချောဆွဲကာ ကျွန်မနှင့် အဖော်လိုက်ခိုင်းပါရသည်။ ကိုယ်မသိသောအရပ်ဒေသမို့ တစ်ယောက်တည်းလည်း လျှောက်မသွားရဲပါ။ မိတ်ဆွေများအိမ်တွင် ဖင်ပူအောင်ပင် မထိုင်နိုင်ပါ။ ညစာအမီဟိုတယ်သို့ အရောက်ပြန်ပြေးရပါသည်။ ပုဂံရောက်တုန်းရောက်ခိုက် ထိုခင်မင်လှသော မိတ်ဆွေများက သူတို့ဆီမရောက်ခဲ့လျှင် မကျေနပ်ကြမှာသေချာသည်။ ရောက်တယ်ဆိုရုံလေးတော့ ဝင်ခဲ့ရပါသည်။ ဟိုတယ်သို့ ပြန်ရောက်ပြီ ညစာစားပွဲသို့ အူယားဖားယား ထိုင်ချိန် မှာ လူလည်း တော်တော်ဟောဟဲဆိုက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ညတွင် ဗူးဘုရားသို့ ဖူးဖြစ်ကြသည်။ ဟိုတယ်ညမိုးခုျပ်ပြန်ရောက်တော့ မောမောနှင့် အိပ်ပျော်သွားပါသည်။ မနက်ကျတော့ စောစောထကာ ကားဆရာခေါ်ရာ ပုဂံဘုရားများအပြင် မတက်မဖြစ် ပုပ္ပားတောင်တက်၊ မြစေတီ၊ အပယ်ရတနာ၊ မနုဟာ၊ ဂူပြောက်ကြီး၊ လောကနန္ဒာ၊ မင်္ဂလာစေတီ၊ ဂေါတော့ပလ္လင်၊ မီးမလောင်ကျောင်း၊ ဆုတောင်းပြည့်၊ နတ်လှောင် ကျောင်း၊ ဘုရားသုံးဆူ၊ လေးမျက်နှာနှင့် ယွန်းတန်းရပ်များကို ဆက်တိုက်ပင် ဖူးမျှော်ကန်တော့ကာ ညနေပြန်ထွက်တော့မည့် ကားပေါ်သို့ အမောတကော တက်ကြရပါတော့သည်။ ကျွန်မရောက်ခဲ့သည့် ဘုရားများအမည်၊ ဝယ်ခဲ့သည့် ပစ္စည်းအမှတ်တရများ၊ ရိုက်ခဲ့သည့် ဓာတ်ပုံ များကို တစ်လမ်းလုံး မနားတမ်းပင် စာရင်းပြုစုခဲ့ရပါသည်။ ရန်ကုန်ပြန်ရတော့မည့် ကားပေါ်တွင် မျက်စိစုံမှိတ်ကာ ဖူးခဲ့ရသော ဘုရားများ ကို ပြန်လည်မြင်ယောင် နှုတ်ဆက်ခဲ့ရပါသည်။

ဘုရားတစ်ဆူရောက်တိုင်း အာရုံပြု ကန်တော့နေခဲ့စဉ် ခေါင်းထဲမှာ အစီအရီဝင်လာတာတွေက ဘုရားစောင်းတန်းမှာ မြင်ခဲ့ရသည့် ယွန်းထည်လေးတွေ၊ အလှအပတွေ၊ အလှူခံဌာနမှာ လှူချင်သေးသည့် အလှူငွေတွေ၊ ဘုရားရေ သပ္ပာယ်ချင်သေးတာတွေ၊ ဘုရားမီးပူဇော်ချင် တာတွေ အလှူငွေပုံးထဲထည့်ဖို့ အိမ်က ထည့်ပေးလိုက်သည့် ငွေစက္ကူအေြွကတွေ... ဒါ့အပြင် အချိန်မီ ပြန်တက်ရမည့်ကားပေါ်... အာရုံတွေက တော်တော်များပြားလှချေသည်။ ဘုရားကိုဖူးတော့ဖူးရပါရဲ့။ ကန်တော့လည်း ကန်တော့ ရပါရဲ့။ တစ်ခုခုတော့ လိုနေသလိုလို။

အပြန်ကားပေါ်မှာ တစ်ညတာ ကုန်လွန်ပြီး အလူးလူး အလိမ့်လိမ့်နှင့် လိုက်ပါလာကာ အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်မှာတော့ တစ်ကိုယ်လုံးကိုင် ရိုက်ထားသည့်နှယ် နာကျင်ကိုက်ခဲကာ အနားယူအိပ်စက်ရပါတော့သည်။ ကျွန်မသည် ထိုသို့သောခရီးစဉ်မိုျးကို မန္တလေး၊ စစ်ကိုင်း၊ ပြည်၊ ပဲခူး၊ ပုဂံ၊ ပြင်ဦးလွင်၊ ကိုျက်ထီးရိုး၊ သာမညဒေသများဆီသို့ သွားခဲ့ဖူးပါသည်။ မန္တလေးတောင်၊ စစ်ကိုင်းတောင်များကိုလည်း တစ်ရက် တည်းနှင့်ပင် ကားဖြင့် အတက်အဆင်းဖူးခဲ့ရပါသည်။

သိပ်မကြာသေးခင်ကပင် ဦးလေး၊ အဒေါ်၊ မောင်၊ ညီမများနှင့် စုပေါင်းကာ ခရီးသွားကားဖြင့် မန္တလေး၊ စစ်ကိုင်း၊ ပြင်ဦးလွင်ဘက် သို့ ရောက်ခဲ့ရပါသေးသည်။ ကိုယ့်မိသားစုတစ်စုတည်းဆိုသော်လည်း တခြားသူစိမ်းများဖြင့် လိုက်ပါရသည်မို့ အတွေ့အကြုံသစ်တစ်ခုကို ရလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ အလွန် အေးခဲလှသည့် အဲယားကွန်းဒဏ်၊ ခြေထောက်မှ ဦးခေါင်းတိုင် ရေခဲ ခဲသကဲ့သို့ အေးစက်တောင့်တင်း နေရသည့်အချိန်၊ တစ်နာရီ၊ နှစ်နာရီခြား မှတ်ပုံတင်စစ်မည် ဆို၍ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ရသည့် အတွေ့အကြုံ၊ အအေးဒဏ်ကြောင့်လား၊ မွန်းကျပ်မှုကြောင့်လားမသိ၊ ခရီးသည်များအော့အန်ကြသည်။ ကိုယ်ကိုယ်တိုင်လည်း ကားပေါ်က ဆင်းတိုင်း ရင်ထဲမှာ မရှင်းသမျှအန်။ ကိုယ်ပိုင် ငှားသော ကားမဟုတ်သဖြင့် ခြေထောက်လည်း ဆန့်လို့မရ။ တစ်ကိုယ်လုံးတွန့်လိမ်ကာ နံဘေးက အဒေါ်၊ ညီမများကိုပင် အားမနာ နိုင်၊ တိုးမှီကာ အိပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ရပါသည်။

မန္တလေးရောက်တော့ ခေါင်းတစ်ခုလုံး အင်္ဂတေကိုင်ထားသည့်နှယ် တောင့်တင်းခဲနေလျက်နှင့် အစီအစဉ်များအတိုင်း လှုပ်ရှားရပါ သည်။ ဖေဖေနှင့် မေမေ မန္တလေးသွားတုန်းက လေယာဉ်ဖြင့်သွားခဲ့ကြသော်လည်း ဖေဖေသည် မောပန်း၍ဟုဆိုကာ တစ်နေ့လုံး ဟိုတယ်မှာ အိပ်နေသည်ဟု မေမေက ပြန်ပြောပြဖူးပါသည်။ လိုက်ပို့ချင်သူများက ဖေဖေ အိပ်ရာက နိုးသည်အထိ စောင့်နေခဲ့ရပါသည်။ ယခုတော့ ကျွန်မမှာ သည်လိုမိုျး စိတ်ကူးကို အိမ်ရောက်မှသာ အတိုးချအိပ်ဖို့ စဉ်းစားထားပေတော့။ ကိုယ်သာ အိပ်ပြီးကျန်နေရင် ဘယ်မှမရောက်ဘဲ ရန်ကုန်ပြန်သွားဖို့ သာ ပြင်ထားပေတော့။ ကျွန်မသည် ထိုခရီးစဉ်တစ်လျှောက်တွင် ပါရာစီတမောကို မနက်တစ်လုံး၊ ညတစ်လုံးသောက်ကာ အများနှင့်ရင်ဘောင်တန်း လျှောက်လည်လို့ရအောင် ပြင်ဆင်ထားရပါသည်။ မအန်သည့်ဆေးကိုလည်း သောက်ပါသည်။ အိမ်ရောက်မှ ဖြစ်ချင် တာဖြစ်။ ယခုတော့ ခံနိုင်ရည်ရှိစွာ နေရမည်ပေါ့။

ထိုဘုရားဖူးခရီး၏ စစ်ကိုင်းဆွမ်းဦးပုညရှင်ဘုရားသို့ ရောက်ခဲ့စဉ်ကျွန်မ၏ အတွေးများသည် လွန်ခဲ့သော နှစ် ၂ဝ ကျော်ခန့်က ကျွန်မ ၏ အဘိုး၊ အဘွားများနှင့်အတူ သွားဖူးရောက်ဖူးခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်များကို သတိရမိသွားပါသည်။ ထိုနေ့က မနက်အရုဏ်တက်အမီ အစော ကြီးထကာ ဆွမ်းဦးပုညရှင်ဘုရားဆီ အရောက်သွားခဲ့ပုံ၊ ဘုရားရှေ့အကြာကြီး ရှိခိုးကန်တော့ကာ ဘုရားပန်းများ ပူဇော်ကပ်လှူပုံ၊ သောက် တော်ရေချမ်းကပ်ပုံ၊ မနက်ပိုင်းဘုရားမှာ အချိန်ကုန်လျက် နေ့လယ်ထမင်းစားချိန်မှာမှ တည်းခိုသော အိမ်သို့ ပြန်ခဲ့ပုံတွေ အစီအရီပေါ်လာပါ သည်။ ပြီးတော့ မနက်အစောကြီးထရသောကြောင့်ဟု ဆိုကာ တစ်နေ့လုံးအနားယူအိပ်စက်ကြကာ ညနေစောင်းမှ လမ်းလျှောက်ထွက်၊ ဈေး လျှောက်ကြည့်ကြရပါသည်။ နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ဘဘကြီးက ကျွန်မတို့ မောင်နှစ်မနှစ်ယောက်ကို ခေါ်ကာ စစ်ကိုင်းတောင်ရိုးတက် ခိုင်းပါသည်။ လှေကားထစ်များကို ရေတွက်ကြ၊ အခိုျးတစ်ခုရောက်တိုင်းထိုင်နားကာ အမောဖြေကြ။ ဘဘကြီးပါလာသည့် မုန့်များစားကြ၊ ရေသောက်ကြ၊ စကားတွေပြောလိုက်ကြ။ တောင်ရိုးတစ်လျှောက်ကနေ စစ်ကိုင်းရိုးမကြီးကို လှမ်းမျှော်ကြည့်ကာ အဲဒီလှေကားစောင်းတန်းတွေ က ကိုယ်တို့ အခုတက်လာတာတွေပေါ့ဟု ြွကားလုံးထုတ်ကြ၊ မတက်ရသေးသည့် လှေကားစောင်းတန်းတွေကို လက်ညှိုးထိုးကာ အော်ဟစ်ခဲ့ ကြ။ တကယ့်ကိုလွမ်းစရာ။ အဲဒီတစ်နေ့လုံး စစ်ကိုင်းတောင်တက်တာနှင့် အချိန်ကုန်လွန်ခဲ့ကြ။ နောက်တစ်နေ့မှာ မန္တလေးဘက်ကူး။ မန္တလေး တောင်ကိုလည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းတက်ကြ။ တောင်ပေါ်ရောက်တော့ ေြွမကြီးနှစ်ကောင်ကို သွားကြည့်။ ပါတာတွေ တောင်ပေါ်မှာ ထုတ်စားကြ။ တကယ့်ကို ပျော်စရာ အမှတ်ရစရာ။ ဟော... အခုတော့ ဟိုးတုန်းက တစ်ပတ်လောက်အချိန်ဖြုန်းကာ မန္တလေးတောင်၊ စစ်ကိုင်း တောင်များကို တက်ခဲ့တာတွေကို အခုတော့ နာရီပိုင်းအတွင်းရောက်ခဲ့ရ။ ရှိခိုးကန်တော့ခဲ့ရ။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ ဘုရားပေါင်းများစွာ ရောက်ခဲ့၊ ဖူးခဲ့၊ တောင်တွေလည်း ကားနဲ့တက်ခဲ့၊ ရောက်ခဲ့၊ ဖူးခဲ့၊ ဆင်းခဲ့။ အတိတ်က ခြေရာများကို ပြန်လည်တူးဆွကာ စိတ်ကူးလို့လည်း မရတော့ပါ။ ကားလမ်းတစ်လျှောက် ဟိုးဝေးဝေးမှာ လှမ်းမြင်နေရသော လှေကားစောင်းတန်းများကို ကြည့်ပြီး အခုလိုတော့ ပြန်တွေးခွင့်လိုက် သည်ပေါ့။

ဘဘကြီး မေမေကြီးတို့သာ သက်ရှိ ထင်ရှားရှိနေပါသေးလျှင် ကျွန်မတို့သွားခဲ့သော ဘုရားဖူးခရီးစဉ်များကို ကြားပြီး ဘာပြောကြမည် လည်း မသိပါ။ ဘဘကြီး မေမေကြီးတို့နှင့် တစ်ပတ်၊ တစ်လကြာ ဘုရားတွေသွားဖူးခဲ့ကြ၊ လျှောက်လည်ခဲ့ကြဖူးတာတွေက ယခုခေတ်မှ history(သမိုင်းတစ်ခု) ဖြင့် ကျန်ခဲ့ပြီလား။ ဘဘကြီးက ကျွန်မကို 'အခုလို သွားရတာ ဘယ်လိုနေလဲ' ဟုမေးလျှင် 'ပျော်ပါတယ်။ အကယ်၍များ နှစ်ရက် သုံးရက်မဟုတ်ဘဲ နှစ်ပတ် သုံးပတ်လောက်များ သွားရရင် ငြီးငွေ့ပြီး ပျင်းတောင်ပျင်းသွားမလား မသိဆိုလျှင် စိတ်မ ကောင်းဖြစ်သွားမလား။ အဲဒီလို မဖြေဘဲ 'ဘဘကြီးရယ်... အဲဒါခေတ်ရဲ့ အလိုတော်အတိုင်းပါပဲ'ဟု ခေတ်ကိုပင် ပုံချကာ လူတတ်ကြီးလုပ် ပြီး ဖြေလိုက်တာပဲ ကောင်းမည်ထင်ပါသည်။

(အမှတ် ၂၂၅၊ အတွေးအမြင်)

Read More

ဂျူနီယာ၀င်း ကျွန်မ၏ တွေးမိသော အတွေးများ

ဂျူနီယာ၀င်း

ကျွန်မ၏ တွေးမိသော အတွေးများ

(အမှတ် ၂၃ဝ၊ အတွေးအမြင်)

ကျွန်မ စာစရေးခဲ့တာ ၁၉၉၆ ခုနှစ်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲသည် ၁၉၉၆ သြဂုတ် ၂၈ ရက်မှာ ဘဘကြီး ကွယ်လွန်ခဲ့တယ်။ ဘဘကြီး ဟာ ကျွန်မရေးတဲ့စာဆိုလို့ အတွေးအမြင်မှာ စတင်ဖော်ပြခဲ့တဲ့ ဆောင်းပါးနှစ်ပုဒ်လောက်သာ သိသွားခဲ့ရတယ်။ ဘဘကြီးက မေမေကြီးထက် ပိုပြီး ကျွန်မစာရေးတာကို သိပ်ကို ဂုဏ်ယူအားပေးခဲ့တယ်လို့ ခံစားခဲ့ရဖူးတယ်။ အဲသည် ပါလာတဲ့ ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ် နှစ်ပုဒ်လောက်ကို လာတဲ့သူတွေပြပြပြီး ပြောနေတာကို ကျွန်မဟာ ရှက်တောင်လာရတဲ့အထိ ဖြစ်ရပါတယ်။ မေမေကြီးနှင့်ကျွန်မက ဘဘကြီးကွယ်လွန် ပြီးနောက်မှာ စာအကြောင်း ပေအကြောင်း၊ ကျွန်မစာတွေ ဘာတွေရေးတယ်ဆိုတာတွေကို ပြောကြဆိုကြဖြစ်ခဲ့ရတာပါ။ ကျွန်မ စာစရေးတဲ့ ကာလမှာ ကျွန်မက ပညာရေးလောကထဲကို ဝင်ဖို့ ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်ပါသည်။ ဘဘကြီးက ကျွန်မ အချိန်ပိုင်းဝန်ထမ်းလုပ်တာ သဘောမကျ ဘူး။ ကူျတာလျှောက်တာကို အကြီးအကျယ် ကန့်ကွက်ခဲ့တယ်။ ဒေါသတကြီး အော်ပြီးဆူတယ်။ ဘဘကြီး ကိုယ်တိုင်တောင် အပြင်လောက ကို ထွက်ခဲ့သူမို့လို့ နေမှာပဲလို့ ခပ်ပေါ့ပေါ့ပဲ စဉ်းစားခဲ့မိသေးတယ်။ တကယ်တမ်းကျတော့ ကျွန်မလည်း အချိန်ပိုင်းဘဝနှင့်တောင် သက်ဆိုး မရှည်ခဲ့ဘူးလေ။ ကျွန်မက ဖေဖေ့ကို ဖေဖေကမှ ပါမောက္ခအထိ ဖြစ်လိုက်သေးတယ်။ ကျွန်မက အချိန်ပိုင်းတောင် မခံပါလားလို့ နောက်ဖြစ် ကြတယ်။ ကျွန်မ ဖေဖေဟာဆိုရင်လည်း ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်မှာ သင်္ချာပါမောက္ခအဖြစ်နှင့် သုံးလပဲလုပ်ပြီး ထွက်ခဲ့တယ်။ ဆက်လုပ်မယ်ဆိုရင် နောက်သုံးနှစ်လုပ်လို့ ရသေးတယ်။ တက္ကသိုလ်ပါမောက္ခတိုင်း ဆယ်တန်းမေးခွန်းထုတ်ခွင့်ရှိတဲ့ ခေတ်ကြီးမှာ ဖေဖေဟာ ပါမောက္ခဖြစ်ပြီး ဆယ်တန်းမေးခွန်းမထုတ်လိုက်ရတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ပါမောက္ခပဲဖြစ်ပါတယ်။ မေမေကြီးဟာ အဲသည်အဖြစ်အပျက်တွေ အကုန်လုံးကို သိမြင်သွားခဲ့ရတယ်။ မေမေကြီးကတော့ ကျွန်မတို့ကို အမြဲတမ်း အားပေးခဲ့တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ချစ်ရသူပါပဲ။ မိသားစုအရေးများကို အားပေးတယ်။ စိတ်ဝင်စားတယ်။ ဘဘကြီးရဲ့ blessing in disguise အဆိုးထဲက အကောင်းဆိုတာကို သတိရစေတယ်။ ဒါတွေကြောင့် လည်း ကျွန်မတို့ဟာ စိတ်ဓာတ်မကျခဲ့ကြပါဘူး။

ကျွန်မရဲ့ ဘဝစာမျက်နှာတွေကို တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ ကျော်ဖြတ်ရင်း ကျွန်မရဲ့ ဘဝအကြောင်းတွေကို ဆောင်းပါးတွေအဖြစ် ရေးဖြစ်ခဲ့ တယ်။ စိတ်ကလည်း ပေါ့ပါးနေတော့ ဘာကိုမှမကြည့်ဘဲ ကိုယ့်ခံစားချက်တွေ ရေးဖြစ်ခဲ့တယ်ပေါ့။ အခုမှသာ ရေးဖြစ်ရင် အဲသည်လောင် တောင် ပွင့်လင်းခဲ့ပါ့မလား မသိဘူး။ မေမေကြီး ကွယ်လွန်ပြီးနောက်မှာ တွေ့ခဲ့ရတဲ့ ဘဘ(ဦးဝင်းတင်)က ''ညည်းအဘွားက သူ့မြေး ပထမဆုံးရေးတဲ့ ဆောင်းပါးကို ဘဘဆီ ပို့ပြီး ဘယ်လိုကြွားတာ''လို့ ဆိုတာကို ကြားရတော့ သြော် မေမေကြီးက ထုတ်သာမပြောတာ ကျွန်မ စာရေးတာကို တော်တော် ဝမ်းသာဂုဏ်ယူခဲ့တာပဲလို့ မျက်ရည်ဝဲပြီး ပျော်ခဲ့ရပါတယ်။ ပြောရရင်တော့ အဲသည်ရှေ့က ဆောင်းပါးများကို ''တွေးမိသော အတွေးများ'' ဆောင်းပါးများ စုထုတ်တဲ့ စာအုပ်အထဲမှာ ဖတ်နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်မကျော်ဖြတ်ခဲ့ရတဲ့ ပညာရေးလှေကားထစ်များကို ခံစားမိ သလို ရေးခဲ့တာတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

အဲသည်စာအုပ်ကလေး ထွက်လာတော့ ကျွန်မစိတ်ထဲမှာ စာဖတ်ပရိသတ်မရှိနိုင်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် ထူးဆန်းစွာပဲ သည်စာအုပ်ကို မြတ်မြတ်နိုးနိုး ဖတ်ကြတဲ့ လူငယ်တွေကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။ တခို့ျသော မိန်းကလေးတွေဆိုရင် ''ညီမတော့ အစ်မစာအုပ်လေးကို ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဖက်ထားတယ်''လို့တောင် ပြောတယ်။ ဒါဆိုရင် လူငယ်ပရိသတ်ရဲ့ ရင်ထဲကို ရောက်ခဲ့တယ်ပေါ့။ လူငယ်တစ်ယောက်ကလည်း သည်စာအုပ် လေးကို ဖတ်ပြီး သူ့ရဲ့လမ်းကြောင်းတည့်သွားတယ်။ သူ့ရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ပြတ်သားသွားရတယ်လို့ ကျွန်မကိုလာပြောဖူးပါတယ်။ ပညာရေး လှေကားထစ်တွေကို သူတို့လေးတွေ ဘယ်လိုတက်လှမ်းရမယ်ဆိုတာကိုလည်း သိမြင်ကြတယ်ပေါ့။ အဲဒါက ကျွန်မရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တစ်ခု ပါပဲ။

ရေးဖြစ်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာတွေ များစွာထဲမှာ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပညာရေးဟာ ကျောင်းသားတွေ အကျင့်စာရိတ္တနှင့် သက်ဆိုင်တဲ့ အချက်တွေလည်း ပါပါတယ်။ စာမေးပွဲမှာခိုးချကြတဲ့ ခေတ်တစ်ခေတ်ကို ကျွန်မ တပ်အပ်မြင်တွေ့ခဲ့ရတာပါပဲ။ အဲသည့်ခေတ်ထဲမှာ ဒီလမ်းစဉ် ကို မလိုက်ဘဲ ကြိုးစားခဲ့သူတွေလည်း ရှိပါတယ်။ သို့သော် ရာခိုင်နှုန်းအတော်ကို ပျက်စီးခဲ့တဲ့ အကျင့်စာရိတ္တဟာ ဘယ်လိုလုပ်မလဲတဲ့။ ကျွန်မ ဂုဏ်ထူးတန်းတက်နေတဲ့အချိန် စာသင်နှစ်တွေမှာ သည်လိုအဖြစ်တွေကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။ မဟာသိပ္ပံတက်နေတဲ့အချိန်မှာ အချိန်ပိုင်း နည်းပြဘဝနှင့် စာပေးစာယူတွေ၊ လုပ်သားကောလိပ်ကျောင်းတွေနှင့် တက္ကသိုလ်စာမေးပွဲခန်းများကို စာမေးပွဲစောင့်ခဲ့ရဖူးတယ်။ ကျွန်မရှေ့မှာ ကျွန်မထက်အသက်ကြီးတဲ့ အရွယ်တွေဟာ ရဲရဲတင်းတင်း စာခိုးချကြတာကို မြင်ခဲ့ရတယ်။ သူတို့ကူးနေတဲ့ စာရွက်ကို သိမ်းဖို့အရေး ကျွန်မ မှာ ဘုရားစာရွတ်ပြီး သူတို့အနားကပ်ခဲ့ရဖူးတယ်။ ကျွန်မနှင့် သက်တူရွယ်တူတွေ ငယ်ရွယ်သူတွေ ရေပုလင်းမှာ ကပ်ခွာလိုစာတွေကပ်ပြီး တစ်ရွက်အခွာခံရလည်း နောက်တစ်ရွက် ဘယ်ကပေါ်လာမှန်းမသိပြန်ကပ်တယ်။ ဖမ်းရတဲ့ဆရာလည်း အရှုံးပေးရတယ်။ ဆံပင်ရှည်ရှည်နှင့် ကျောင်းသူတစ်ယောက်ဆိုရင် သူ့ဆံပင်ရှည်တွေကြားထဲ ပြောင်ပြောင်လက်လက်နှင့် ဘာလဲအနီးကပ်ကြည့်မိတော့မှ ကပ်ခွာတွေကို တွေ့ရပါ တယ်။ ကျောင်းသားတစ်ယောက်ကဆိုရင် စာမေးပွဲဖြေပြီးတော့ ကျွန်မဆီလာပြောတယ်။ ''ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဆရာမ''တဲ့ ကျွန်မက ဘာအဓိပ္ပာယ်ပါလိမ့်လို့ စဉ်းစားရခက်မိတယ်။ အမှန်က သူစာခိုးချတာကို ကျွန်မက တကယ့်ကို မမြင်မိတာပါ။ အဲဒါကို ကျွန်မက မသိချင် ယောင်ဆောင်နေတယ် ထင်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကားလာပြောတာလေ။ ဖြစ်ပုံများ။ သူတို့ကျောင်းသားအချင်းချင်းလည်း ဒီကိစ္စကို ဂုဏ်ယူပြော ဆိုနေကြတယ်။ ရှက်စရာလို့ မမြင်တော့ဘူး။ မလုပ်တဲ့သူတောင် ဒုက္ခရောက်မလို ဖြစ်နေတယ်။ ဆရာ-ဆရာမတွေဟာ သည်လိုခိုးချကြတာ တွေကို ဖမ်းရဆီးရတာများ ရှေ့က စားပွဲပေါ်မှာ အပုံလိုက်ကြီးရှိပါတယ်။ ခိုးချတဲ့ ကျောင်းသားတွေကို ဆရာမက မဖမ်းရဘဲ ခိုးချတဲ့ စာရွက်များကိုသာ သိမ်းဆီးခဲ့ရတယ်။ ဒီအဖြစ်အပျက်ဟာ လက်မခံချင်လည်း လက်ခံနေရပြီ။

အလုပ်လျှောက်ရင်တောင် အဲသည်ခေတ်တုန်းက ကျောင်းသားတွေဆိုရင် မခန့်တာတို့၊ စာမေးပွဲပြန်စစ်တာတို့တောင် ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ နိုင်ငံ ခြား ကုမ္ပဏီတစ်ခုကဆိုရင် သူခန့်ထားတဲ့ တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရ ၆ဝ လောက်ကို ထရိန်နင်အဖြစ်နှင့် သင်္ချာ၊ အင်္ဂလိပ်စာ၊ ဓာတုဗေဒဘာသာများကို သုံးလလောက်ပြန်ပြီး သင်ခဲ့တာကို တွေ့ခဲ့ရဖူးပါတယ်။ အဲသည်စာသင်နှစ်တွေက ကျောင်းသားတွေရဲ့ ပညာအရည်အချင်းကို မယုံကြည်တဲ့ သဘောတွေ။ အဲသည်လို အပြောမိုျးတွေ ကြားဖူးခဲ့တယ်။ အကျင့်စာရိတ္တကောင်းတဲ့ ကျောင်းသားတွေ ရှိနိုင်ပေမယ့်လည်း အုတ်အရောရော၊ ကျောက်အရောရောနှင့် ခံရတာပေါ့လေ။ ကျွန်မဟာ သည်လိုစားခိုးချကြတဲ့ ကျောင်းသားတွေကို မုန်းတီးပြီး နာကြည်းပြီး ဒေါသထွက်ပြီး ဆောင်းပါးတွေ ရေးဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကိုယ့်သွေးသားသာဆို အသေကို ရိုက်ပစ်လိုက်ချင်ပါရဲ့။ ကိုယ့်အကျင့်စာရိတ္တ ဘာလို့အပျက်ခံရသလဲ။ သူတို့ တွေ လူကြီးဖြစ်လာရင် ဘာဖြစ်ကုန်ကြမလဲ။ သည်လိုကနေ လူကြီးတွေ ဖြစ်သွားရင်။ ကိုယ်က မိဘဖြစ်သွားရင် ကိုယ့်သားသမီးများ၊ မြေးများကို ဘယ်လိုဆုံးမကြမလဲ။ ငါလုပ်ခဲ့သလို မလုပ်နဲ့ ငါပြောသလို လုပ်တဲ့လား။

ဗြိတိသျှ အရင်းရှင်ခေတ်မှာ ကျွန်မတို့ အဘိုးအဘွားများ ခေတ်မှာ ပညာလိုလားလွန်းလို့ အမိုျးသားကျောင်းများမှာ ပညာသင် နို့စိုု့ခဲ့ရ တယ်တဲ့။ ပညာကို ဘယ်လိုခက်ခက်ခဲခဲ သင်ခဲ့ရသလဲဆိုတာတွေကို ပြောပြမှ သိကြမှာလား။ ကိုယ့်အဘိုးအဘွားများ ပြောလွန်းလို့ နားကို အူနေအောင် ကြားခဲ့ရတယ်။ မဟုတ်တာမလုပ်ရဲလောက်အောင် ဆရာ-ဆရာမများကို ရိုသေလိုက်ရ၊ ကြောက်လိုက်ရတာတွေ။ မိမိရဲ့ အကျင့် စာရိတ္တကို ခါးဝတ်ပုဆိုးကဲ့သို့ မြဲအောင်နေခဲ့ရတာတွေ။

ကျွန်မရဲ့ ပညာရေးဆောင်းပါးများဟာ သည်လိုခေတ်ကို ပြန်လည်ကြည့်မြင်ရင်းနှင့် သင်ခန်းစာယူဖို့ ဖြစ်မလား... ဒါတော့ မသိဘူး။ မပြောတတ်ဘူး။ ကျွန်မဟာ ၁၉၉၇ ခုနှစ် မဟာသိပ္ပံဘွဲ့ရခဲ့ပြီး နောက်မှာ ပညာရေးလောကကြီးကို အပြီးအပိုင်ကျောခိုင်းခဲ့ပြီ။ နောက်ပိုင်းဘာ တွေ ဆက်ဖြစ်ကုန်သလဲ ကျွန်မ စိတ်မဝင်စားတော့ဘူး။ ပိုဆိုးလာသလား။ ပိုကောင်းသွားသလား ဆိုတာလည်း မသိဘူး။ ကျွန်မရေးခဲ့တဲ့ အဲသည်ဆောင်းပါးများဟာလည်း သမိုင်းမှာကျန်ရစ်ခဲ့ပြီလား သို့မဟုတ် ထူးဆန်းတဲ့ ဟာသတွေလို ဖြစ်ခဲ့ပြီလား။ ဒါကို ကယ်တင်နိုင်ခြင်း နည်းကတော့ ဒီသမိုင်းစာမျက်နှာများကို သိမြင်ပြီး ဒီအဖြစ်မှန်များကို လက်ခံသင်ခန်းစာယူခြင်းပဲ ဖြစ်ပါတော့တယ်။



Read More

ဂျူနီယာ၀င်း ဘာသာပြန်ရခြင်းဒုက္ခ

ဂျူနီယာ၀င်း

ဘာသာပြန်ရခြင်းဒုက္ခ

(အမှတ် ၂၃၁၊ အတွေးအမြင်)

ကျွန်မသည် အင်္ဂလိပ်မှ မြန်မာဘာသာသို့ ဘာသာပြန်ဆိုရသည့် အလုပ်မိုျးကို တစ်ခါတစ်ရံတွင် အလုပ်သဘောအရ လုပ်ဖူးပါသည်။ သို့ရာတွင် ကိုယ်ဘာသာပြန်ရသည့် အကြောင်းအရာက ကိုယ်နှင့်ဘာမှမဆိုင်၊ ကိုယ်ကလည်း စိတ်မဝင်စားသည့် အခါမိုျးတွင် ငြင်းရပါသည်။ မေမေကြီး ဒေါ်ခင်မိုျးချစ် ရေးသားသော အင်္ဂလိပ်လိုစာများ၊ ဆောင်းပါးများကျတော့ ကျွန်မက စိတ်လည်းဝင်စားပြီး၊ ဘာသာပြန်ရတာ ပျော်စရာလည်း ကောင်းပါသည်။ ထိုအခါ ကျွန်မကို တစ်ခါတစ်ရံ ဘာသာပြန်ခိုင်းသူများကို ရှင်းပြရတာ တော်တော်ခက်ပါသည်။ ကျွန်မတို့ က စာရေးဆရာများဖြစ်ပေမယ့် ဘာသာပြန်သည့် အလုပ်ကို လုပ်သူများမဟုတ်ကြောင်း၊ မေမေကြီးရေးသော စာများကျတော့ ခံစားလို့ရ ကြောင်း ... စသည်ဖြင့်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ဘာသာပြန်သော အလုပ်မိုျးကို လုံးဝကို လက်မခံတော့ဘဲ ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ် စိတ်ဝင်စား သလိုပဲ လုပ်ပါသည်။ ကိုယ်ကြိုက်မှ ကိုယ်ခံစားလို့ရမှ ဘာသာပြန်တာ ဆိုသည့်အချက်ကို နားလည်သွားအောင် ပြောဖို့ အတော်ခက်ပါသည်။ ပိုက်ဆံဘယ်လောက်ရမှ လုပ်မှာလဲဟူသော မေးခွန်းမိုျးမှာ အတော်ဖြေရခက်ပါသည်။ ဒါကို စာရေးဆရာများ၏ ခံစားတတ်သော စိတ်မိုျးရှိမှ ပင် နားလည်ပါလိမ့်မည်။

လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်ခန့်က ကျွန်မကို နိုင်ငံခြားသားတစ်ဦးက ဘာသာပြန်အလုပ်တစ်ခုကို အပ်ပါသည်။ ၎င်းတို့ ထရိန်နင်ပေးထားသော ကျောင်းသားများ ရိုက်ထားသည့် သတင်း၊ မှတ်တမ်း ရုပ်ရှင် Documentary တိုလေးများကို အချောမသတ်ခင်မှာ ကားထဲရိုက်ထား သမျှ စကားလုံးများအားလုံးကို အင်္ဂလိပ်လို ဘာသာပြန်ပေးဖို့ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်မက ငြင်းမိပါသည်။ သို့သော် နားထောင်ကြည့်လိုက်တော့ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းပါသည်။ သူက အရင်တစ်နှစ်က ရိုက်ကူးတည်းဖြတ်ပြီးသား မှတ်တမ်းရုပ်ရှင်များပါသော အင်္ဂလိပ်စာတမ်းထိုးအခွေကို ပေးကာ လေ့လာကြည့်ဖို့ ပြောပါသည်။

သည်လိုနှင့် ကျွန်မ ထိုအလုပ်ကို လက်ခံဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ သူတို့ဌာနမှာ ကျွန်မလိုပဲ ဘာသာပြန်ဖို့ အချိန်ပိုင်းငှားထားသူများကို တွေ့ရပါ သည်။ သည်တော့ ကျွန်မဆီရောက်လာသော ရိုက်ထားသမျှ ရုပ်ရှင်ကားကို ဗမာမှ အင်္ဂလိပ်သို့ ဘာသာပြန်သော အလုပ်ကို လုပ်ခဲ့ပါသည်။ ကျွန်မက ဘာသာပြန်ရင်းကနေ ထိုရုပ်ရှင်လေးများကိုပါ ကြည့်ရသည်ပေါ့။ အဲသည်မှာ ကျွန်မ၏ ဒုက္ခကစပါသည်။ (ဘာသာပြန်တဲ့ အလုပ်ကိုပဲ လုပ်နေရင်တော့ ဘာဒုက္ခမှ ရောက်မလာနိုင်ပါ။) ထိုရုပ်ရှင်များမှာ မြန်မာပြည်တွင်းက အဖြစ်အပျက်တိုကလေးများ၊ အကြောင်း အရာလေးများ၊ လူပုဂ္ဂိုလ်များ အကြောင်းရာစုံလင်လှပါသည်။ ခက်နေတာက အားလုံး၏ ရှုထောင့်က ဆင်းရဲခြင်းဖြစ်နေသည်။ ဆင်းရဲခြင်းဆို တာကို အခြေခံထားပြီး ရိုက်ထားတာများ ဖြစ်နေသည်။ ဥပမာ- ရေသန့်ဘူးရောင်းတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်၏ ဘဝ၊ နယ်ကနေတက်လာပြီး စာလည်းမသင်ရဘဲ ဆင်းဆင်းရဲရဲ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်အကြောင်း။ ထားပါတော့... အဲသည် ကလေးတွေကိုက ဆင်းရဲတဲ့အခြေအနေမို့လို့။ ခက်တာက မြန်မာအနုပညာသည် အချို့ရဲ့ ရုပ်ပုံလွှာတခို့ျကိုလည်း အဲသည် ရှုထောင့်ကနေ ကြည့်ပြီး ရိုက်ထားခြင်းများဖြစ်သည်။ ထိုဇာတ်လမ်းတိုများကို ရိုက်ကြသော ကျောင်းသားများ အရည်အချင်းကိုတော့ ကျွန်မ ချီးကူျးရပါ မည်။ သူတို့သည် တကယ့်ဝါရင့်သူများကဲ့သို့ပင် တော်ကြတာကို တွေ့ရပါသည်။ သို့သော် သူတို့ကို သင်ပေးသော သူတို့ရိုက်ထားသမျှကို တည်းဖြတ်လိုက်သော နိုင်ငံခြားသား ဆရာ၊ ဆရာမများက ဇာတ်ညွှန်းများကို ပြင်လိုက်ပုံရပါသည်။ သည့်ထက်ပိုဆိုးသည်မှာ ၎င်းတို့၏ ထရိန်နင်ကြောင့် လူငယ်ကျောင်းသားများ၏ စိတ်ထဲတွင် သတင်း၊ မှတ်တမ်းရုပ်ရှင်ဆိုတာ ဆင်းရဲတာကို ရိုက်တာပဲဟု ထင်သွားကြသူများကို ကျွန်မတွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။

ထိုအချက်ကိုတော့ ထိုသင်တန်းက လူငယ်လေးများ၏ အင်တာဗျူးအခို့ျကို ကျွန်မက အင်္ဂလိပ်လို ဘာသာပြန်ပေးခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ် ပါသည်။ သတင်းမှတ်တမ်းဆိုတာ သတင်းကား၊ သတင်းရုပ်ရှင်လို့ အဓိပ္ပာယ်ဖော်လို့ ရနိုင်ပါသည်။ လူတစ်ဦးတစ်ယောက်အကြောင်း၊ ဘဝ၊ အနုပညာရှင်တွေရဲ့ အတ္ထုပ္ပတ္တိလေးတွေ၊ မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ ရေမြေသဘာဝအလှများ၊ ဘုရားသမိုင်းများ၊ ဒဏ္ဍာရီများကိုလည်း ရိုက်ကူးလို့ရနိုင် ပေသည်။ ယခုလို ဆင်းရဲ၊ စုတ်ပြတ်နေသော ဘဝများကိုသာ ရိုက်ကူးခြင်းမဟုတ်ပါ။

ဤသို့နှင့် မနေနိုင်၊ မထိုင်နိုင်ပင် ကျွန်မကို အလုပ်လာအပ်သော အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် နိုင်ငံခြားသူ အမိုျးသမီးကြီးထံသွားကာ စကား သွားပြောကြည့်မိပါသည်။ ကျွန်မကို အလုပ်အပ်စဉ်က သူပေးခဲ့သော အခွေထဲက ရုပ်ရှင်တစ်ခုကို ထောက်ပြီး ဆွေးနွေးကြည့်မိပါသည်။ အဲသည်မှာ ဘာသာပြန်ထားသော အချက်များသည် မြန်မာလို မူရင်းခံစားချက်လွဲနေကြောင်း၊ တခို့ျနေရာများတွင် ရှင်းပြဖို့လိုကြောင်း၊ တခို့ျအခန်းများတွင် ဘာသာမပြန်ဘဲ ထားထား၍ မြန်မာစာမတတ်တဲ့၊ မြန်မာမဟုတ်တဲ့ နိုင်ငံခြားသားများက တကယ့် မူရင်းအဓိပ္ပာယ် လွဲသွားနိုင်ကြောင်း၊ သည်လို လွဲသွားတဲ့အတွက် မြန်မာတွေကို အထင်သေးစရာ ဖြစ်ရကြောင်းတို့ကို ထိုဇာတ်ဝင်ခန်းများတစ်ခုချင်းစီ အသေး စိတ် ရှင်းပြခဲ့မိပါသည်။ ထို့ပြင် မြန်မာပြည်၏ အလှအပများ၊ စိတ်ဝင်စားဖွယ် အကြောင်းအရာများကိုလည်း ရိုက်ကူးဖို့ အကြံပေးလိုက်ပါ သည်။ သည်လိုနှင့် ၄င်းတို့ သတ်မှတ်ထားသည့် ကာလတိုင်အောင် လုပ်ပေးခဲ့ပါသည်။ ဘာမှ ထူးမလာပါ။ သည်အတိုင်း သည်အတိုင်းပဲ ဖြစ်ပါသည်။ ဤသို့နှင့် အလုပ်နားသည့်ကာလသို့ ရောက်သွားပါသည်။

နောင်တစ်နှစ်တွင် ထိုဘာသာပြန်အလုပ်ကို ထပ်လုပ်ဖို့ အကြောင်းကြားပါသည်။ ကျွန်မ ငြင်းလိုက်ပါတော့သည်။ ကျွန်မစိတ်ထဲတွင် ငွေရေးကြေးရေးအရ မက်မောစရာကောင်းသော အလုပ်မှန်းတော့ သိပါသည်။ ထိုရုပ်ရှင်များကို နိုင်ငံခြားသားအဖွဲ့များက ဝိုင်းကြည့်ကာ ဟားတိုက်ရယ်မောနေကြသည့် မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရသည်မှာ ကျွန်မစိတ်မသက်သာပါ။ ထို့ပြင် မြန်မာတွေကို အထင်သေးသော စိတ်ရှိသူ များနှင့် တွဲပြီး အလုပ်မလုပ်ချင်ပါ။ ဤကား ကိုယ်လည်း စိတ်ဝင်စားရဲ့သားနှင့်၊ ပျော်စရာလည်းကောင်းရဲ့သားနှင့် သည်ဘာသာပြန်အလုပ် ကို ငြင်းရကောင်းလားဟူသော အမေးကို ဘယ်လိုနားလည်အောင် ရှင်းပြရမှန်းမသိသည့် ဒုက္ခတစ်ခု တိုးလာပါတော့သည်။

(အမှတ် ၂၃၁၊ အတွေးအမြင်)



Read More