အသက်နဲ့လူတွေ ဂျူနီယာ၀င်း

ဂျူနီယာ၀င်း

အသက်နဲ့လူတွေ

(အမှတ် ၁၉၉၊ ၂ဝဝ၈၊ အောက်တိုဘာလ)

'အသက်နဲ့လူတွေ'ပါ။ 'အသက်မဲ့လူတွေ' မဟုတ်ပါ။ သူတို့မှာ ကျွန်မတို့လိုပဲ အသက်ရှိပါတယ်။ သူတို့ဆိုတာ နာဂစ်မုန်တိုင်းကြီး ဒဏ်ကြောင့် အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်ရစရာမရှိအောင် ပျက်စီးသွားခဲ့ရသူတွေပါ။ အသက်တွေရှိသလို ခံစားတတ်တဲ့ နှလုံးသားတွေလည်း ရှိပါ တယ်။ ခံစားတတ်တယ်။ ငိုေြွကးတတ်တယ်။ ပျော်ရွှင်တတ်တယ်။ ဆာလောင်တတ်တယ်။ သနားတတ်တယ်။ ပြီးတော့ ကျေးဇူးတင်တတ်ကြ ပါတယ်။

အသက်ရှိတယ်လို့ ဆိုလိုက်တဲ့အတွက် ခံစားမှုတွေ ပါသွားပါတယ်။ လူတွေလို့ ဆိုလိုက်တော့ စဉ်းစားတတ်တဲ့ ဦးနှောက်တွေနဲ့အတူ တွေးခေါ်တဲ့ အသိညဏ်တွေပါသွားတယ်။ သူတို့ဟာ လေးဘက်လေးတန်ကာရံထားတဲ့ အိမ်ကလေးတွေမှာ မိသားစုနဲ့အတူတကွ နေကြတယ်။ ကျွန်မတို့တွေလိုပဲ နေ့စဉ်ကိစ္စတွေ၊ အလုပ်တွေနဲ့ ရှုပ်နေကြပါတယ်။ မိသားစု ပျော်ရွှင်စရာတွေလည်း ရှိတယ်။ စိတ်ညစ်စရာတွေလည်း ရှိတယ်။ ပြီးတော့... ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးပြီး နေကြသူတွေပါ။

ရုတ်တရက် အဖြစ်ဆိုးကို လက်ခံလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကိုယ်ဖက်တွယ်ပြီးနေနေတဲ့ အိမ်ကလေးလည်း ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။ နေ့စဉ် တွေ့နေကျ မိသားစုတွေလည်း ဖရိုဖရဲ တကွဲတပြားဖြစ်သွားရုံမက ကိုယ့်အသက်တွေကိုတောင် ဖက်နဲ့ထုပ်ပြီး ပြေးလွှားရှင်သန်လာခဲ့ကြရသူ တွေပါ။ ပစ္စည်းဥစ္စာ၊ ငွေကြေး၊ အိုးခွက်ပန်းကန် ဘာဆိုဘာမှ မရှိတော့တဲ့ ဟောဒီမုန်တိုင်းကြီးကို ကြံ့ကြံ့ခံရင်ဆိုင်ရှင်သန်ခဲ့ကြရတဲ့ အသက်နဲ့လူတွေပါ။ ကိုယ့်ဘိုးဘွား၊ ကိုယ့်မိဘ၊ ကိုယ့်သားသမီး၊ ကိုယ့်မြေးကလေးတွေ ရှာဖွေဖက်တွယ်ဖို့ နှလုံးသားနဲ့ လူတွေမှာ ကိုယ့်အသက်လေး ဆက်ရှင်ဖို့အရေး သူတကာကို လက်ဖြန့်တောင်းနေရတဲ့အဖြစ်ကို လက်မခံချင်ဘဲ လက်ခံလိုက်ရပြီ။ ရုတ်တရက်ကြီးဆို သလို အသိကင်းမဲ့၊ အရှက်ကင်းမဲ့... အဲသည်လိုအဖြစ်မိုျးကို ကိုယ်သာကြုံလိုက်ရရင် ဘယ်လိုဖြစ်သွားမလဲ။ ကြိုတင်ပြီး ငွေကြေးဥစ္စာတွေကို လုံခြုံတဲ့နေရာပို့ထားချိန်မရှိ။ ကိုယ့်အဘိုးအဘွားတွေကို ဘေးလွတ်ရာ ရှောင်ဖို့အချိန်မရှိ၊ နို့စို့ရွယ်ကလေးငယ်တွေ၊ ကိုယ်ဝန်သည်တွေ၊ မပြေး နိုင် မလွှားနိုင်သူတွေအတွက် စဉ်းစားပေးချိန်မရှိလိုက်တဲ့အဖြစ်။ ပြီးတော့ သူတို့အားလုံးဟာ အသက်နဲ့လူတွေပါ။ ဝမ်းနည်းကြေကွဲတတ်ပါ တယ်။ ဆုံးရှုံးမှုကိုလည်း ခံစားတတ်ကြပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ဟောဒီဒဏ်ကိုလည်း ခံနိုင်ရည်ရှိကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက်အထိ ကြံ့ကြံ့ခံပေး ကြမှာလဲ။ သူတို့ရဲ့ အခုလောက်ထိ ခံနိုင်ရည်ရှိမှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့ မျက်လုံးတွေ၊ သူတို့ရဲ့ နှလုံးသားတွေ၊ သူတို့ရဲ့ အဖြစ်ဆိုးတွေကို ပြန်ပြောဖို့ အင်အားရှိနေဆဲ သူတို့ရဲ့ စကားလုံးတွေ အဲသည်အသက်နဲ့လူတွေ။

မိသားစုဝင်တွေ အစုလိုက် အပြုံလိုက် ပျောက်ဆုံး သေဆုံး ဆုံးရှုံးမှုကို လက်ခံလိုက်ကြရပြီ။ အဲသည်အဘိုး၊ အဲသည်အဘွား၊ အဲသည် မိဘ၊ အဲသည် အစ်ကို၊ မောင်၊ ညီလေး၊ ညီမလေး၊ သား၊ သမီး၊ အဲသည် မြေးကလေးတွေနဲ့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မတွေ့ရတော့ဘူး။ အဲသည်လို မှတ်လိုက်ရပြီ။ အဲသည်လို ယူဆကြပေတော့။ နောက် လိုက်ရှာမနေနဲ့တော့။ ဟောသည်မှာတင် သည်ဘဝ သည်မျှသာ ဘယ်လိုလဲ...၊ သတ္တဝါတစ်ခု ကံတစ်ခုဆိုတာကို ဘယ်လို နှလုံးသွင်းပြီး ဘယ်လို စိတ်ဖြေကြမလဲ။ သူတို့မပါဘဲ ကိုယ့်ဘဝကိုယ်တည်ဆောက် ကိုယ့်လမ်း ကိုယ်ဆက်လျှောက် ကြရတော့မယ်။ အသက်နဲ့လူတွေလေ အသက်မဲ့လူတွေမှ မဟုတ်တာ။ ခံစားတတ်တယ်။ မျက်ရည်ကျတတ်တယ်။ သတိရတတ်တယ်။ ဝမ်းနည်းတတ်တယ်။ သေသောသူ ကြာရင်မေ့ ပျောက်သောသူရှာရင်တွေ့ဆိုတာ မယုံဘူး။ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဆွဲညစ် ဆုတ်နယ် လွှင့်ပစ်ခံလိုက်ရတာ။ အလောင်းတောင် ရှာမရဘဲ သေပြီလို့ သတ်မှတ်လိုက်ရတာ။ ခံစားတတ်ကြပါတယ်။ စက်ရုပ်မှ မဟုတ် တာပဲ။ အသက်နဲ့လူတွေပါ။

ဒီအရင်က အိမ်ထောင်ဦးစီးဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကိုယ်နဲ့မဆိုင်ဘူးလို့ ယူဆခဲ့ကြတယ်။ အိမ်ထောင်ဦးစီးလာပါ။ ဒီနေ့ အိမ်ထောင်ဦးစီး အစည်းအဝေးရှိတယ်။ အိမ်ထောင်ဦးစီးတွေ... တဲ့။ အဲသည်လိုဆိုရင် ကိုယ့်အဘိုး ကိုယ့်အဖေ သွားကြရတယ်။ မိသားစုထဲမှာ အသက် အကြီးဆုံးကိုခေါ်တာပေါ့။ အခုတော့ အဲသည်လို မဟုတ်တော့ဘူး။ အခုနှစ်မှ ဆယ်တန်းအောင်တဲ့ ကလေးပါ။ အခုမှ ဆယ်တန်းရောက် တာပါ။ ကျောင်းမနေဖူးပေမဲ့ ၂ဝ နှစ်တော့ ရှိပြီ။ အိမ်ထောင်ဦးစီးတွေ ခေါ်နေတယ်ဆိုရင် အဲဒီအရွယ်ကလေးတွေ အပြေးအလွှား သွားတန်းစီ ရတယ်။ ထိုင်ဆိုတဲ့နေရာမှာ ထိုင်ကြရတယ်။ လှူတဲ့ပစ္စည်းတွေ လက်ခံရတယ်။ မိဘကိုယ်စား ဘိုးဘွားကိုယ်စားတဲ့။ အိမ်ထောင်ဦးစီးဆိုတဲ့ အခေါ်အဝေါ်ကို အရင်က ကိုယ်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲလို့ ထင်ခဲ့တာလေ။ နာဂစ်မုန်တိုင်းကြီးကြောင့် ဘိုးဘွားမိဘတွေမှ မရှိတော့တာ။ ကိုယ်မှ မသွားရင် ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ကိုယ့်ညီလေး၊ ညီမလေး ဘယ်လိုစခန်း ဆက်သွားမှာတုန်း။ နာကြင်နေတဲ့ နှလုံးသားနဲ့ လူကြီးလုပ်နေကြရပြီ။ အသက်နဲ့လူတွေကိုး။ ဘယ်က ရောက်လာမှန်းမသိတဲ့ သတ္တိတွေ၊ ဘယ်သူက ပေးလိုက်မှန်းမသိတဲ့ အင်အားတွေနဲ့ ဘဝဆိုတာ အဲဒါပဲ။ ခါးသီးတယ်၊ အကြင်နာကင်းမဲ့တယ်။ မျက်နှာလိုက်တယ်။ ကံဆိုးမသွားရာ မိုးလိုက်လို့ရွာတို့၊ အကုသိုလ်များဝင်ရင် အတုံးလိုက် အတစ်လိုက် ဝင်တယ်တို့ ရှိသမျှသော စကားပုံတွေ အကုန်မှန်တော့တာပဲ။ ကမ္ဘာမြေကြီးပေါ်မှာ မတ်မတ်ရပ်၊ ခံစားချက်တွေကို မြိုသိပ်၊ ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ ကိုယ့်သွေးသားတွေရဲ့ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထား။ ကံကြမ္မာကို ရင်ကော့ပြီးခံတယ်။

မိသားစုနဲ့ ထပ်တူထပ်မျှတို့ ကိုယ်ချင်းစာပါတယ်လို့ဆိုတဲ့စကားလုံးတွေကို မြိုချထားလိုက်။ သူတို့ မိသားစုဝင် ဆုံးရှုံးတာ တစ်ယောက်လည်းမဟုတ်၊ အစုလိုက်အပြုံလိုက်။ အဲဒါ ထပ်တူထပ်မျှ ဆိုလိုက်ရင် မပြည့်စုံသေးဘူး။ ဒီထက်မက အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ စကားလုံး တွေ ရှိဦးမယ်။ ဒီထက်ပြင်းထန်တဲ့ ကြေကွဲစရာ စကားလုံးတွေ ရှိဦးမယ်။ နှုတ်ကနေတောင် ရေတွက်ဖို့ ဘာမှ ထွက်မလာဘူး။ စကားလုံးရှာ မရဆိုတာ အခုမှပဲ သိတော့တယ်။ မေးလည်း မမေးရက်။ ကြားလည်းမကြားရဲ။ စဉ်းစားမိရုံလေးနဲ့တင် ကြက်သီးထမတက် ခံစားရတယ်။ သူတို့ကျတဲ့ မျက်ရည်တွေ မကြည့်ရက်ဘူး။ အချိန်ဆိုတဲ့သမားတော်က ဘယ်မှာတုန်း။ ရင်ထဲက ဒဏ်ရာတွေကို ကုစားဖို့ စောလွန်းပါသေး သတဲ့။ ဒီတော့ ရင်ထဲကဒဏ်ရာကို ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးပြီး ကုစားပေတော့။ ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ လပိုင်းအတွင်းမှာ ကိုယ့်ဘဝကိုယ် ရပ်တည် ရေး၊ စားရေးသောက်ရေး၊ နေရေးထိုင်ရေးဆိုတဲ့ တာဝန်တွေ၊ ဝတ္တရားတွေနဲ့ ခေါင်းတောင်မဖော်နိုင်တာ။ အချိန်ဆိုတဲ့အရာကို ဟားတိုက်လို့ တောင် ရယ်လိုက်ချင်ပါရဲ့။ ဟောဒီလပိုင်းနဲ့ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားရှင်သန်၊ ဘယ်မှာလဲ လွမ်းစရာအချိန်၊ မျက်ရည်ကျစရာအချိန်။ ဒီတော့ အချိန်ဆို တာ မရှိတော့ပါဘူး။ ဆိုလိုတာက သူတို့ရင်ထဲက ဒဏ်ရာတွေ ကုစားဖို့အချိန် မရှိတော့ဘူး။ သူ့စားဝန်နေရေးအတွက် တာဝန်ဝတ္တရားအတွက် ပေးလိုက်ရတဲ့အချိန်တွေ ကုန်ပြီ။

နာဂစ်မုန်တိုင်းအတွင်း မီးဖွားလိုက်တဲ့ ကိုယ်ဝန်သည်တွေ၊ မုန်တိုင်းကြီးထဲ ပြေးရလွှားရတဲ့ ကိုယ်ဝန်သည်တွေ မုန်တိုင်းအပြီးမှာ မွေးကင်းစကလေးအတွက်၊ ဗိုက်ထဲက မွေးကာနီးကလေးအတွက် သူတို့ဘာတွေ စဉ်းစားနေမှာလဲ။ ဒါတောင် ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ မိသားစုဝင်တွေ အတွက် မပါသေးဘူး။ ကိုယ်ဝန်သည်တွေ စိတ်မထိခိုက်ရတို့၊ နာရေးကိစ္စတောင် ကိုယ်ဝန်နဲ့ မွေးတဲ့သူတွေကလေး ထိခိုက်မှာစိုးလို့ လှို့ျဝှက် ထားရမယ်တို့ စတဲ့ အယူအဆတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲ။ သူတို့များ ဘယ်လိုအင်အားတွေ၊ သတ္တိတွေနဲ့ ရပ်တည်နေကြမှာပါလိမ့်။ အသက်နဲ့ လူတွေပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သာမန်ထက် သတ္တိရှိလိုက်ကြတာ။ ဒီလိုစိတ်ဓာတ်ခွန်အားတွေဟာ အမှောင်ထဲက အလင်းရောင်လား။ ဘုရားကပေးတဲ့ ဆုလာဘ်တစ်ပါးများ ဖြစ်နေမလား။

မုန်တိုင်းအတွင်းမှာ မွေးကင်းစကလေးတွေကို မိဘတွေ၊ အစ်ကိုတွေ၊ အစ်မတွေက အတင်းဖက်ပြီး ပြေးလွှားခိုင်းခဲ့လို့ လွတ်ကြတယ်။ ဆယ်ကျော်သက်ကလေးတွေ ကိုယ့်ဘာသာ အသက်ကို ဖက်နဲ့ထုပ်နိုင်တဲ့ အရွယ်တွေဖြစ်လို့ လွတ်ခဲ့နိုင်ကြတယ်။ အဲဒီအသက်အရွယ်ကြားက ဟိုမရောက် ဒီမရောက်အရွယ်ကလေးတွေမှာတော့ များစွာအသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ကြရတယ်။ တကွဲတပြား ဖြစ်ကုန်ကြတယ်။ ကျန်ခဲ့တဲ့ မွေးကင်း စလေးတွေ၊ ကလေးပုစိကွေးလေးတွေမှာ သူတို့ကို ထွေးပွေ့ထားတဲ့ ဆွေမိုျးတွေ၊ မိဘတွေ (ရှိသေးရင်တော့)၊ အိမ်နီးချင်းတွေရဲ့ လက်ထဲမှာ ကစားစရာ ရုပ်ကလေးတွေပိုက်လို့ ပျော်နေကြတယ်။ အဖေ၊ အမေ၊ ဘယ်မှာလဲလို့ မမေးတတ်ပါဘူး။ တစိမ်းတွေလက်ထဲရောက်လည်း နားမလည်ရှာဘူး။ ကစားစရာ၊ စားစရာ၊ ဆော့စရာတွေရှိနေရင် ပြည့်စုံနေကြပြီ။ နောင်သိတတ်လာတဲ့ တစ်နေ့မှာ သူ့ကို တစ်ယောက်ယောက် က ပြောပြမှသိမယ်။ ပါးစပ်ရာဇဝင်ဆိုတာကို လက်ဆင့်ကမ်းပြောတဲ့စကားလုံးတွေနဲ့ သူတို့လေးတွေ သိသွားကြလိမ့်မယ်။ အဲသည်လိုပဲ လက်ခံထားပေတော့။

နာဂစ်မုန်တိုင်းအတွင်း သေဆုံးသွားသူတွေအတွက် ဆွမ်းဦးဆိုတာ ဘယ်နေမှန်းတောင် မသိလိုက်ရတဲ့အဖြစ်ပါ။ သပိတ်သွတ်တာတို့၊ သက်ပျောက်ဆွမ်းတို့စဉ်းတောင် မစဉ်းစားရဲခဲ့ဘူး။ တမလွန်က ဘိုးဘွား၊ မိဘ၊ သားသမီး မြေးတွေတော့ ကျန်ရစ်ခဲ့သူတွေ တာဝန်မကျေခဲ့ရ တာ နားလည်ပေးကြပါတော့လို့ပဲ တောင်းပန်ကြရတော့မယ်။ တစ်လပြည့် (နှစ်လ)ပြည့်တွေကိုတော့ အလှူရှင်တွေရဲ့ အလှူငွေလေးတွေနဲ့ အမျှတန်းဝေနိုင်ခဲ့ကြပြီပေါ့။ နာဂစ်မုန်တိုင်းကြီး မတိုင်မီ ကွယ်လွန်အနိစ္စရောက်သွားသူတွေအတွက် ဝမ်းသာမိပါတယ်။ သူတို့က ဒီလိုဆိုးရွား၊ ရက်စက်တဲ့ ကြောက်စရာအဖြစ်တွေကို မြင်မသွားကြဘူး။ ကြုံမသွားကြရဘူး။ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မသွားကြရဘူး။ ရူးသွပ်မသွားကြဘူး။ နာဂစ်မုန်တိုင်းအတွင်း လေဒဏ်၊ ရေဒဏ်ကြား အသက်ပျောက်ခဲ့ကြသူတွေအတွက် စိတ်မကောင်း ကြေကွဲမိတဲ့ကြားက ကျန်ရစ်ခဲ့သူတွေရဲ့ ပူပင်သောက၊ လွမ်းဆွေးအပူမီးတွေ မခံရလေခြင်းလို့ ကြံဖန်တွေးပြီး ဖြေလိုက်မိပါရဲ့။ မွေးကတည်းက လယ်လုပ်၊ စိုက်ပိုျးရေးလုပ်၊ ငါးဖမ်း လုပ်ငန်း၊ တံငါလုပ်ငန်းနဲ့ အသက်မွေးလာခဲ့ကြသူတွေလေ။ ရောင့်ရဲတင်းတိမ်တတ်ပါတယ်။ ပိုက်ဆံတွေအများကြီး မကိုင်ဖူးကြပါဘူးတဲ့။ အဝတ်တစ်စုံလောက်နဲ့နေလို့ ဖြစ်ပါသတဲ့။ အဲဒီလို ဘ0xJrSာ မုန်တိုင်းအတွင်း ကွယ်လွန်သွားသူတွေကိုတော့ သတိရနေကြတယ်။ အရင်က နေခဲ့ရတဲ့ မိသားစုဘဝကိုတော့ ဘယ်လိုအရာမိုျးနဲ့မှ မလဲနိုင်၊ တန်ဖိုးထားနေဆဲဖြစ်ကြောင်းပါ။