ခင်မျိုးချစ် – ဒီလောက်တောင်ဉာဏ်တုံးရသလား
(အတွေးအမြင်မဂ္ဂဇင်း၊ ရန်ကုန်) မိုးမခ၊ ဖေဖော်ဝါရီ ၁၊ ၂၀၁၈
Stories and Sketches of Myanmar ထဲမှ ဒေါ်ခင်မျိုးချစ်ရေးသော How Stupid Can I Get? ကိုဒေါက်တာခင်မောင်ဝင်း(သချင်္ာ)က မြန်မာဘာသာသို့ ပြန်ဆို တင်ဆက်လိုက်ပါသည်။
တာဝတိံသာမှ နတ်တို့၏ဘုရင် သိကြားမင်းသည် ကျွန်မ၏အလိုဆန္ဒကို အလိုလိုသိပုံရသည်။ အကြောင်းမှာ ကျွန်မသည် ယခုတလော နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ပို၍ ပို၍ ဉာဏ်တုံးလာသည်ကို တွေ့နေရသည်။ ထိုအကြောင်းကို ကျွန်မ၏ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ပြောပြသောအခါ သူကပြောသည် –
‘မင်းက အခုတလော ပိုပြီးဉာဏ်တုံးလာတယ်ဟုတ်လား။ ဒါ မဖြစ်နိုင်ပါဘူးကွာ”
သူ ဆိုလိုတာကို ကျွန်မကသိပါတယ်။ သူပြောချင်တာက ကျွန်မရဲ့ဉာဏ်တုံးမှုဟာ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေပြီဖြစ်လို့ ဒါထက်ပိုပြီး ဉာဏ်တုံးစရာနေရာ မရှိတော့ဘူး။
ဘာလိုဘဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မ၏စိတ်သည် မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေတာတော့ အမှန်ပါ။ စိတ်သည် မတည်မငြိမ်ဖြစ်သောကြောင့် စာဖတ်မျက်မှန် အစရှိသည့် ပစ္စည်းများကို ဘယ်ထားမိမှန်းမသိ ဖြစ်နေတတ်သည်။
လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ကျွန်မ၏ခင်ပွန်းကမေးသည် –
“မင်း ဟိုတနေ့ကယူသွားတဲ့ လက်သည်းညှပ်တဲ့ပစ္စည်းတွေ ဘယ်ထားသလဲ”
ကျွန်မသည် လေဟာပြင်ထဲသို့ ငေးကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
‘အင်း.. လက်သည်းညှပ်တဲ့ပစ္စည်းတွေ ဟုတ်လား။ နေပါဦး ဒီနေ့မနက်ပဲ သုံးသေးတယ်၊ လက်သည်းတွေကလည်း ရှည်နေတာ မှတ်မိတယ်၊ ငယ်ငယ်တုန်းကလူကြီးတွေပြောတာ ကြားဖူးတယ်။ စုန်းမတွေပဲ လက်သည်းရှည်ထားကြတာ တဲ့။ ကျွန်မတို့ကလည်း ကလေးပီပီ စုန်းမဖြစ်တာ မကောင်းဘူးလို့ ယုံတော့ကာ စုန်းမတွေလို မဖြစ်ရအောင် လက်သည်းတွေကို တိုအောင်ညှပ်ထားကြတယ်။ အဲဒီခေတ်တုန်းက လက်သည်းအရှည်ထားပြီး လက်သည်းဆိုးဆေးတွေကို အလှဆိုးတာမျိုး မရှိသေးဘူး။”
ကျွန်မ ယောကျာ်း ကိုလတ်က စိတ်ရှည်စွာဖြင့် ရှင်းပြသည်။
“ဒါတွေထားပါတော့၊ ငါသိချင်တာက လက်သည်းညှပ်တဲ့ပစ္စည်းတွေဘယ်မှာလဲ…”
“အဲ့ဒါကို သိဖို့ ကျွန်မကြိုးစားနေတာပဲလေ။ ဒီမှာ ကျွန်မက စိတ်အစဉ်အတိုင်းလိုက်ပြီး ဆက်စပ် တွေးနေတာ၊ ကျွန်မကို မနှောင့်ယှက်နဲ့၊နှောက်ယှက်ရင် ကျွန်မ၏ အတွေးကွင်းဆက်တွေ ပြတ်သွားမယ်။ ကိုင်း..နေပါဦး၊ ဘယ်ရောက်နေပါလိမ့်၊ သြော် … ဒီမနက်ပဲ လက်သည်းတွေ ရှည်လို့ ညှပ်နေတာ။ ပေါင်ပေါ်မှာ သတင်းစာအဟောင်းတစ် တစ်စောင်တင်ထားတယ်။ ဒါဟာ လက်သည်းတွေကို ကြမ်းပေါ်ကို၊ မပစ်မိအောင် လက်သည်းတွေကို ကြမ်းပေါ်ကို ပစ်ချရင် မွဲတတ်တယ်တဲ့။ ဆင်းရဲတတ်တယ် သိရဲ့လား။ ဒါနဲ့ စကားမစပ် … ရှင်ရော လက်သည်းညှပ်တဲ့အခါမှာ လက်သည်းတွေကို ကြမ်းပေါ်မှာ ချထားတတ်သလား။ ဒီလိုမလုပ်နဲ့နော်။ လက်သည်းတွေကို တစ်ခုခုနဲ့ခံထား”
“အေးပါကွာ… ငါ့လက်သည်းညှပ်ညှပ်တဲ့အခါ သတိထားပါ့မယ်။ အခုအရေးကြီးတာက လက်သည်းညှပ် ညှပ်ဖို့ ညှပ်တဲ့ပစ္စည်း ဘယ်မှာထားသလဲ သိဖို့လိုတယ်ကွ”
ကျွန်မစိတ်ထဲမှာ ခံစားလိုက်ရသည်။ ယောကျာ်းတွေဟာ ဒီလိုဘဲ။ သူတို့လိုချင်တာကို ထပ်ကာတလဲလဲပြောနေတာပဲ။ ကျွန်မကပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ဒီမှာရှင့် ကျွန်မကလည်း အလကားနေတယ်ထင်နေသလား ။ အဲ့ဒီလက်သည်းညှပ်တဲ့ပစ္စည်း ဘယ်မှာထားမိသလဲဆိုတာ မှတ်မိအောင်လုပ်နေတာ။ အတွေးကွင်းဆက်တွေ ဘယ်ရောက်ကုန်ပါလိမ့်။ ဒီမနက်ဘဲ လက်သည်းညှပ်တယ်။ အဲဒီတုန်းက အေးတော့ အပေါ်အကျႌလေးကို ဝတ်ထားတယ်။ ရှင်က ဒီအပေါ်အကျႌကို မကြိုက်ဘူးလို့ ပြောတယ်၊ ဘာ..ကြောင့်ပါလိမ့် … သိပြီ။ အိတ်တွေက ကြီးလည်းကြီး အရုပ်လည်းဆိုးသတဲ့။ ဒီတော့ ကျွန်မကပြောတယ်။ ဒါဆိုရင် အပေါ်အကျႌလှလှလေး ဝယ်ပေးပါလားလို့။ မန္တလေးကအစ ကို လက်နဲ့ချုပ်ထားတဲ့အကျီ င်္မျိုးပေါ့။ ဒါကျတော့ ရှင်ကမေ့နေပြီပေါ့။”
