Wednesday, August 9, 2017

ဂ်ဴနီယာ၀င္း – ဆုုံးရွဴံးသြားတာေတြကုုိ အသက္ျပန္သြင္းေပးၾကသူမ်ား

ဂ်ဴနီယာ၀င္း – ဆုုံးရွဴံးသြားတာေတြကုုိ အသက္ျပန္သြင္းေပးၾကသူမ်ား

(အေတြးအျမင္၊ ၾသဂုတ္၊ ၂၀၁၇) မိုးမခ၊ ၾသဂုတ္ ၉၊ ၂၀၁၇
 
၁၉၉၁ ခုုႏွစ္ထုုတ္ အေမရိကန္အပတ္စဥ္ သတင္းဂ်ာနယ္တစ္ခုုထဲမွာ ဖတ္လုုိက္ရတဲ့ နည္းပညာသတင္းတစ္ပုုဒ္ပါ။ ေရးသူက ဒယ္နီရယ္ ခါဂန္ (Dania Kagan) ျဖစ္ပါတယ္။ သူက မီးေလာင္တာ၊ ေရၾကီးတာ၊ ငလ်င္လွဴပ္တာ၊ ဟာရီကိန္းမုုန္ုတုုိင္းဒဏ္ေတြ၊ ဓါတ္ေငြ႕ေပါက္ကဲြမူေတြ၊ ေလဆင္ႏွာေမာင္းတုုိက္ခံရတာေတြ အစရွိတဲ့ ေဘးဒုုကၡေတြကုုိ ၾကဳံၾကရရင္ ဒါေတြအတြက္ ဆုုံးရွဴံးမူဒဏ္ ခံရဖုုိ႕ပဲရွိတယ္လိုု႕ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကေတြးၾကပါတယ္တဲ့။ ဒီေဘးေတြေၾကာင့္ ျဖစ္လာရတဲ့ ဆုုံးရွဴံးမူေတြကုုိ ဘယ္လုုိ ေျဖရွင္းၾကမလဲတဲ့။
သူ႕ေဆာင္းပါးအစမွာ အဲသလုုိ ေမးခြန္းထုုတ္ထားပါတယ္။ အဲဒီလုုိျဖစ္ရပ္မ်ဴိးေတြအတြက္ ေျဖရွင္းေပးဖုုိ႕ဆုုိျပီး ကုုမၼဏီေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက နည္းလမ္းေတြရွာျပီး အျမတ္ထုုတ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီထဲမွာ “ဘလက္မုုိး မုုိရင္း စတင္မစ္တစ္ ေဘးအႏၱရယ္မ်ား ေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ ဆုုံးရွဴံးမူမ်ားကုုိ ျပန္လည္ျပဳျပင္ေပးေသာ ကုုမဏီ“ (Blackmon Mooring Streamatic Castrophe Inc.) (BMS CAT) လည္းပါပါတယ္။ သူတုုိ႕က ၂၄နာရီ ၀န္ေဆာင္မူေပးမယ္လုုိ႕ဆုုိတယ္။ ေလေဘး၊ ေရေဘး၊ မီးေဘး၊ ဓါတုုေဗဒေဘး အစရွိတာေတြ ခံလုုိက္ရတဲ့ ေနရာေတြအတြက္ ဆုုံးရွဴံးသြားတာေတြကုုိ ေဘးဒဏ္ေတြ ခံျပီးျပီးခ်င္းမွာ အတတ္ႏိုု္င္ဆုုံး ျပန္လည္ ရရွိေအာင္ လုုပ္ေပးမယ္လုုိ႕ ေၾကျငာထားပါတယ္။
အေမရိကန္ကျမိဳ႕နယ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ရွိတဲ့ BMS CAT ကုုမဏီေတြအျပင္ အႏၱလန္တာအရပ္ေဒသက TRC ကုုမဏီတုုိ႕က ေရ၊ေလ၊မီး၊ ဓါတုုေဗဒ၊ ဓါတ္ေငြ႕ေတြေၾကာင့္ ပ်က္ဆီးသြားတဲ့ ကြန္ျပဴတာေတြ၊ လ်ပ္စစ္ပစၥည္းေတြ၊ စက္မူဆုုိင္ရာ ပစၥည္းအၾကီးစားေတြကုုိ အျမန္ဆုုံး ျပန္လည္အသုုံးခ်၊ အလုုပ္ျပန္လုုပ္ ႏုုိင္ေအာင္ ျပဳျပင္ေပးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ “ပ်က္စီးဆုုံးရွဴံးသြားတာေတြကုုိ ျပန္လည္အလုုပ္လုုပ္နုုိ္င္ေအာင္ ျပဳျပင္ေပးေသာ BMS CAT, TRC ကုုမဏီ” ေတြအေၾကာင္းကိုု အခုုေဆာင္းပါးမွာ အေသးစိတ္တင္ျပသြားမွာျဖစ္လိုု႕ BMS CATနဲ႕ TRC လိုု႕ဆုုိလုုိက္ရင္ စာဖတ္သူမ်ား က ေဘးဒဏ္ေၾကာင့္ ပ်က္စီးသြားတာေတြကုုိ ျပန္လည္ေကာင္းမြန္ေအာင္ လုုပ္ေပးတဲ့ ကုုမဏီေတြအျဖစ္ နားလည္ေပးၾကရန္ ျဖစ္ပါတယ္။
BMS CAT နဲ႕ TRC တုုိ႕ဟာ ေရေဘးဒဏ္သင့္လုုိ႕ ပ်က္စီးသြားတဲ့ စာရြက္စာတမ္းေတြ၊ ဖုုိင္ေတြကုုိ စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႕ သန္႕စင္ေပးမွာပါ။ အေဆာက္အဦရဲ႕ တစ္လက္မ စတုုရန္းကြက္ကေလးတကြက္စီကုုိလည္း ေသခ်ာစီစစ္ရာမွာ ပ်က္စီးသြားတဲ့ ေကာ္ေဇာေတြ၊ ပရိေဘာဂေတြ၊ မ်က္ႏွာက်က္ေတြ၊ နံရံေတြ၊ ၾကမ္းျပင္ ေတြကုုိ ေသခ်ာဂရုုတစုုိက္ ျပုုဳျပင္ေပးၾကပါတယ္။ သူတိုု႕လုုပ္ငန္းဟာ ၁၀ႏွစ္အတြင္းကိုု အထူးေအာင္ျမင္ျပီး က်ယ္ျပန္႕လာတယ္ လုု႕ိဆုုိပါတယ္။ BMS CAT နဲ႕ TRC ေတြ ေအာင္ျမင္လာရတဲ့ အေၾကာင္းတစ္ခ်က္ကေတာ့ ကုုမၼဏီလုုပ္ငန္း ေတြအတြက္ ေဘးဒဏ္ေတြေၾကာင့္ ပ်က္စီးသြားတဲ့ ကြန္ျပဴတာေတြ၊ လ်ပ္စစ္ပစၥည္းေတြကိုု အသစ္ျပန္လည္ ၀ယ္ထည့္တာဟာ ပ်က္စီးသြားတာေတြကုုိ ျပန္လည္အသုုံးခ်ႏုုိင္ေအာင္ BMS CAT နဲ႕ TRC ေတြကုုိ အပ္လုုိက္တာက ပိုုလည္းျမန္ဆန္ျပီး ပိုုက္ဆံသက္သာလုုိ႕ ျဖစ္ပါတယ္။
အာမခံလုုပ္ထားတဲ့အတြက္ အာမခံကုုမဏီေတြအတြက္လည္း ပုုိျပီး တြက္ေျခကုုိက္တယ္လုုိ႕ ဆုုိတယ္။ ပ်က္စီးသြားတာေတြ ျပန္လည္အသုုံးခ်ေအာင္ ျပင္ဆင္ေပးတဲ့ BMS CAT နဲ႕ TRC တုုိ႕ေတြ ရွိလာတဲ့အတြက္ ပုုိျပီးစိတ္ခ်ရ၊ ပုုိက္ဆံလည္းသက္သာ၊ ျမန္လည္းျမန္ဆန္တာေၾကာင့္ အၾကိဳက္ေတြ႕လာၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေငြသန္းခ်ီျပီး ေတာ့သက္သာသြားတာပါပဲလုုိ႕ အာမခံကုုမဏီက တာ၀န္ရွိသူေတြက ေျပာလာၾကပါတယ္။
BMS CAT နဲ႕ TRC တုုိ႕ေတြေၾကာင့္ ကုုမဏီလုုပ္ငန္း ၾကီးငယ္မေရြးအတြက္လည္း ေရ၊ေလ၊ဓါတုုေဗဒ ေဘးဒဏ္ေတြေၾကာင့္ ပ်က္စီးသြားရလုုိ႕ ေဒ၀ါလီခံၾကရမယ့္ကိစၥမွာ သက္သာသြားရတာေတြ ၾကဳံၾကရပါတယ္။ ေရေတြနဲ႕ ပ်က္စီးသြားတဲ့ထဲ အေရးၾကီးတဲ့ စာရြက္စာတမ္းေတြ၊ စာခ်ဴပ္ေတြဟာ BMS CAT တုုိ႕လုုိ ကုုမဏီေတြကုုိအပ္နွံေပးလုုိက္လုုိ႕ ျပန္ရခဲ့ရတဲ့ မွတ္တမ္းေတြ အမ်ားၾကီး ျဖစ္လာပါတယ္။
ဆြစ္ဇာလန္အပ္ခ်ဴပ္စက္ကုုမဏီတစ္ခုုဟာ မီးေလာင္မူျဖစ္ပြားျပီးတဲ့ေနာက္မွာ ေနာက္ဆက္တဲြ မီး၊ ေရ၊ မီးခုုိးနဲ႕ ျပာေတြ အလိမ္းလိမ္းျဖစ္ျပီး ဘာမွသုုံးမရျဖစ္ခဲ့ရတာေတြကုုိ ၁၆ ပတ္အတြင္းမွာ အလုုပ္ျပန္လုုပ္ႏုုိင္ေအာင္ BMS CATနဲ႕ TRC တုုိ႕က ေဆာင္ရြက္ေပးႏုုိင္ခဲ့ပါတယ္။ စက္ရုုံဟာ ရက္အနည္းငယ္အတြင္းမွာ ျပန္လည္အသက္၀င္လာခဲ့တယ္။ အလုုပ္လည္း ျပန္လည္တြင္သြားတယ္။ အာမခံလည္း သိပ္မကုုန္ေတာ့ဘူး။ TRC ကုုမဏီက အရာရွိတစ္ဦးျဖစ္သူ ဂၽြန္ ဆုုိက္တာ က ေျပာရာမွာ သိပ္ကုုိၾကီးမားတဲ့ လုုပ္ငန္းတစ္ခုု ပ်က္စီးသြားလုုိ႕ ျပန္လည္တည္ေထာင္မယ္ဆုုိရင္ ၁၈လေလာက္က ေတာ့ၾကာမယ္။ ဒါေပမယ့္ ပ်က္စီးသြားတာေတြကုုိ စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႕ ျပန္ျပဳျပင္မယ္ဆုုိရင္ ဒိထက္ျမန္ျမန္ အလုုပ္ျပန္လုုပ္လုုိ႕ရမွာပဲ လုုိ႕ဆုုိပါတယ္။
ဒီလုုိ BMS CAT နဲ႕ TRC အဖဲြ႕ကိုုအပ္လုုိက္တာက ေစ်းၾကီးတာေတာ့မွန္တယ္ ဒါေပမယ့္ အသစ္ျပန္လည္ ၀ယ္ထည့္တာထက္ေတာ့ သက္သာပါတယ္တဲ့။ မွန္းေျပာရရင္ေတာ့ ၁၀% ကေန ၆၀% ေလာက္ကုုိ သက္သာသြားမွာျဖစ္ပါတယ္။ ပ်မ္းမွ် ၂၅ % သက္သာမွာမိုု႕ သူတိုု႕လုုပ္ငန္းေတြ တုုိးတက္လာတာ အမွန္ပါပဲ။ BMS ကုုမဏီဥကၠဌျဖစ္တဲ့ ကာ့ဘလက္မြန္က ဥပမာတစ္ခုုကုုိ ျပန္လည္ေျပာရာမွာ ကြန္ျပဴတာကုုမၼဏီတစ္ခုု မီးေလာင္သြားတဲ့အတြက္ ကြန္ျပဴတာအေျခခံပစၥညး္ ၂၅ခုု၊ အလုုပ္ရုုံ ၁၅၀ ဆုုံးရွဴံးခဲ့ရာမွာ ဒါေတြကုုိ သူတုုိ႕ အဖဲြ႕ထဲ အပ္လုုိက္တဲ့အတြက္ ေဒၚလာ ၁၀သန္း ကြန္ျပဴတာေတြေနရာမွာ ေဒၚလာ သိန္း၇၀၀ က်သင့္ျပီး မူရင္းအတုုိင္း ျပန္လည္ လည္ပတ္ႏုုိင္ခဲ့တယ္ လုုိ႕ဆုုိခဲ့ပါတယ္။
ေနာက္ဥပမာတစ္ခုုျပရရင္ ၁၉၈၈ခုုႏွစ္မွာ ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ ေလာ့အိန္ဂ်ယ္လစ္ ဘဏ္တာ၀ါတစ္ခုု မီးေလာင္ခဲ့ရာမွာ အထပ္ေပါင္း ၆၂ထပ္ရ႕ဲ ၾကမ္းျပင္ ၄ခုုစာ ဟာ ပ်က္စီးသြားခဲ့ရတယ္။ မီးေလာင္မူေၾကာင့္ အေပၚထပ္ေတြဟာ မီးဒဏ္သင့္ခဲ့ရတယ္။ ေအာက္ကအထပ္ေတြဟာ ေရဒဏ္သင့္ခဲ့ရတယ္ေပါ့။ ဒါေတြကုုိ အလ်င္အျမန္ျပဳျပင္ဖုုိ႕ လုုိအပ္လာျပီ။ ေဒၚလာ ၂၂သန္းတန္ကြန္ျပဴတာစနစ္ေတြ ပ်က္စီးသြားခဲ့ရတယ္။ BMS CAT ဟာ ဘဏ္ရဲ႕ အဓိကအေရးၾကီးအစိတ္အပုုိင္းေတြကုုိ အလ်င္အျမန္ျပဳျပင္ေပးႏုုိင္ခဲ့တယ္။ အားလုုံးကုုိ ေနသားတက်ျဖစ္ဖုုိ႕ ေဒၚလာ ၁၀သန္းေက်ာ္ ကုုန္က်ခဲ့တယ္။ TRC က ဘဏ္အေဆာက္အဦရဲ႕ ပ်က္စီးမူေတြကုုိ ျပန္လည္ ျပဳျပင္ေပးခဲ့တယ္။ အားလုုံးစုုစုုေပါင္း ေဒၚလာ ၁၄ သန္းကုုန္က်ခဲ့ပါတယ္။
အရင္ဆုုံး တာ၀န္ရွိသူ ၾကီးက်ပ္သူက အေပၚစီးကေန ေလယ်ာဥ္နဲ႕ ပ်က္စီးသြားတဲ့ေနရာကုုိ ၾကည့္ရူရတယ္။ BMS CAT ကုုမဏီေတြဟာ အျပင္ဖက္က မီးအရွိန္ဟပ္မူေၾကာင့္ ပ်က္စီးေနတဲ့ သစ္ပင္ေတြ၊ အိမ္ေတြ၊ လမ္းေတြ၊ ျခံစည္းရုုိးေတြမွာ ေပက်ံေနတဲ့ အရာအားလုုံးကုုိ ဆီတစ္မ်ဴိးနဲ႕ သုုတ္သင္ရွင္းလင္းပစ္ပါတယ္။ သူတုုိ႕အတြက္ လူအကူ ေတြငွားျပီး မီးေလာင္မူ ျဖစ္ပြားတဲ့ အတြင္းပိုုင္းထဲကုုိ ၀င္ခုုိင္းျပီး ေလေကာင္းေလသန္႕၀င္တ့ဲ စနစ္တစ္ခုုနဲ႕ အတြင္းထဲက အပူဓါတ္ကုုိ ထုုတ္ျပီး ေအးျမေအာင္လုုပ္ရပါတယ္။ အတြင္းထဲက ကြန္ျပဴတာနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ ဖေလာ္ပီဒစ္ေတြ၊ ဆက္သြယ္ေရးစနစ္ေတြ၊ နံရံ၊ ၾကမ္း၊ ေကာ္ေဇာ၊ မီးလုုံးေတြကအစ သန္႕ရွင္းေရး လုုပ္ပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ ေရစုုတ္ကရိယာနဲ႕ က်ပ္ခုုိးေတြဖယ္ပစ္တဲ့ စနစ္ေတြကုုိ သုုံးရပါတယ္။ ဒီလုုိေနရာမွာ သုုံးဖုုိ႕ လူေတြ႕စစ္ေဆးမူေတြ လုုပ္ထား၇ပါတယ္။ လူ၂၀၀ သုုံးမယ္ဆုုိရင္ လူ၈၀၀ အင္တာဗ်ဴးပါတယ္။ ၂ရက္အတြင္း အလုုပ္စလုုပ္ပါတယ္။ အလုုပ္ဟာ အနည္းဆုုံး ၂ပတ္ေတာ့ ၾကာပါတယ္။ ဦးစီးတဲ့သူ ၂၅၀ေလာက္ခန္႕ပါတယ္။ တစ္နွစ္ကုုိ အၾကိမ္ ၁၀၀ေလာက္ လုုပ္ငန္းခြင္ ၀င္ၾကရပါတယ္။ သူတုုိ႕မွာ လူ၄၀ေလာက္နဲ႕ဖြဲ႕စည္းထားတယ္။ ဓါတုုေဗဒပညာရွင္ေတြ၊ အင္ဂ်င္နီယာေတြနဲ႕ တျခားေသာ ကၽြမ္းက်င္ပညာရွင္ေတြကုုိ လည္းငွားထားရပါတယ္။
၆၂ထပ္မွာ အဓိကအားျဖင့္ ျပႆနာကေတာ့ က်ပ္ခုုိးေတြေပၾကံေနတဲ့ စားပဲြေတြ၊ ဘီဒုုိေတြ၊ အံဆဲြေတြျဖစ္တယ္။ ဒါ့အျပင္ေရေတြေၾကာင့္ ပ်က္စီးေနတဲ့ ဆက္သြယ္ေရးစနစ္ေတြ၊ အခ်က္အလက္ေတြသိမ္းဆည္းထားတဲ့ ဖုုိင္ေတြပါပဲ။ TRC ဟာ ေတာင္တက္သမားေတြငွားျပီး ၃၃ထပ္က ေနစလုုိ႕ ဓါတ္ေလွကားတစ္ေလ်ာက္ကုုိ တက္ခိုုင္းပီး သူတုုိ႕အဖဲြ႕သားေတြအတြက္ လမ္းဖြင့္ခုုိင္းပါတယ္။ အဖဲြ႕သားေတြဟာ ဂါလန္ ၅၀၀၀ေလာက္ရွိတဲ့ ဆီေခ်းေတြကုုိ ဖ်က္တဲ့ အဆီကုုိ သုုံးျပီး ဓါတုုေဗဒဆုုိင္ရာ စုုတ္တဲ့ ပစၥည္း ၁၇၉ ၄၅ခုု၊ ေပါင္ ၁၅၄၀၀ စာေလာက္ရွိတဲ့ အ၀တ္စေတြ၊ ေထာင္ခ်ီတဲ့ သပြတ္တံေတြ၊ ေျခာက္ေအာင္လုုပ္တဲ့ ကရိယာေတြ၊ ၀ါယာာၾကိဳးေတြနဲ႕ ဂြမ္းေတြ အသုုံးျပဳၾကရတယ္။ ဓါတုုေဗဒပစၥည္းေတြ၊ ေလွကားေတြ၊ ခံႏုုိင္ရည္ဦးထုုတ္ေတြ၊ ျခင္းေတြ၊ ေတာင္းေတြနဲ႕ ကိုုယ့္က်ရာ က႑ကုုိ လုုပ္ေဆာင္ၾကရတယ္။
သူတုုိ႕လုုပ္ရတဲ့ အျမန္ႏွဴန္းဟာ အေရးၾကီးပါတယ္။ ျမန္ေလ၊ ေကာင္းေကာင္း ျပန္ရေလျဖစ္တယ္။ ပ်က္စီးမူႏွဴန္းဟာ ျမန္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီ့ထက္ပုုိမပ်က္စီးခင္ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ သြက္သြက္လက္လက္ အလုုပ္လုုပ္ရပါတယ္။ ေဘးဒဏ္တစ္ခုုၾကဳံျပီဆုုိတာနဲ႕ တန္ဖုုိးရွိတာေတြ ျပန္ရေစခ်င္ရင္ သူတုုိ႕လက္ထဲ အျမန္အပ္လုုိက္တာ အေကာင္းဆုုံးပါပဲ။ အျဖစ္အပ်က္ေပၚမူတည္ျပီး ေစ်းႏွဴန္းေတြက ကြာပါတယ္။ ဆုုံးရွဴံးမူ အေသးအမႊား ေလာက္ပဲ ျပဳျပင္မူေတြဆုုိရင္ေတာ့ အနည္းဆုုံး ေဒၚလာ ၃ေသာင္းခဲြကေန ေဒၚ္လာ သန္းအနည္းငယ္ ေတာ့ကုုန္မွာျဖစ္တယ္ လုုိ႕တြက္ျပထားတယ္။ အဲဒီအဖဲြ႕ေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ေသးတဲ့ ပ်က္စီးမူပဲျဖစ္ျဖစ္ ေသခ်ာ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ လက္ခံေဆာင္ရြက္ေပးတယ္ လုုိ႕ဆုုိတယ္။
တခါတရံမွာလည္း ဓါတုုေဗဒပစၥည္းေတြေၾကာင့္ ပ်က္စီးရတာေတြရွိပါတယ္။ သိပ္ကုုိ တန္ဖုုိးရွိျပီး ႏုုနယ္တဲ့ စက္ရုံထုုတ္ပစၥည္းေတြဆုုိရင္လည္း သူတုုိ႕က အေသးစိတ္ေဆာင္ရြက္ေပးပါတယ္။ အက္စစ္ဓါတ္ေငြ႕ေတြေၾကာင့္ မီးေလာင္မူေတြျဖစ္လုုိ႕ ေရဂါလန္ေတြ ေထာင္နဲ႕ခ်ီျပီး ျငိမ္းသတ္ခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္ေတြ ၾကဳံရတတ္ပါတယ္။ စက္ရုုံအတြင္းပုုိင္းေတြဟာ ပင္လယ္ထဲက ေရေတြနဲ႕ ျငိမ္းသတ္ခဲ့ရတာေၾကာင့္ မီးျငိမ္းသြားတဲ့အခါ ပင္လယ္ေရညွိေတြတက္ေနတဲ့ ေရညစ္ေတြၾကားထဲ ေတာ္ေတာ္ ပ်က္စီးသြားခဲ့ရတယ္။ အဲယားကြန္းစက္ေတြ၊ လွ်ပ္စစ္ေလွကားေတြ၊ ဓါတ္ေလွကားေတြ၊ ေမာ္တာေတြ၊ အစားအစာလုုပ္တဲ့ ပစၥည္းကရိယာေတြ အစရွိသျဖင့္ဟာ သုုံးမရေတာ့ေလာက္ေအာင္ ဒုုကၡေရာက္ေနတာေတြ ေတြ႕ျမင္ၾကရတယ္။ ဒါေတြအတြက္လည္း သူတိုု႕ဟာ အေသးစိတ္ေဆာင္ရြက္ေပးၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၈၉ ခုုႏွစ္တုုန္းကျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ ဆန္ဖရန္စစ္စကုုိ က ငလ်င္ေဘးတုုန္းကဆုုိရင္ BMS CAT နဲ႕ TRC အဖဲြ႕ေတြဟာ အမ်ားၾကီး လွဴပ္ရွားခဲ့ရပါတယ္။
BMS CAT ဟာ အခုု ၂၀၁၇ ဆုုိရင္ သက္တမ္းအားျဖင့္ ၆၉ နွစ္ရွိျပီျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၄၈ခုုနွစ္မွာ စတင္ဖဲြ႕စည္းခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ သူတုုိ႕စစခ်င္းလုုပ္ငန္းဟာ အိမ္ေတြ၊ ဆိုုင္ေတြ၊ ကုုမဏီေတြအတြက္ အိမ္ေထာင္ပရိေဘာဂမ်ားသန္႕စင္ျခင္း၊ အေရာင္တင္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုုိနဲ႕တေျဖးေျဖး မီးေဘး၊ေရေဘးဒဏ္သင့္လုုိ႕ ပ်က္စီးသြားတာေတြကုုိ ျပန္လည္အသုုံးခ်လုုိ႕ရေအာင္ ျပဳျပင္ေပးတဲ့ လုုပ္ငန္းေတြအျဖစ္ တုုိးခ်ဲ႕လာတယ္။ ၁၉၈၁ခုုနွစ္ကစလုုိ႕ ကမာၻႏုုိင္ငံေတြၾကားထဲ အသိအမွတ္ျပဳလာတဲ့ လုုပ္ငန္းျဖစ္လာျပီး အာရုုံစုုိက္ခံခဲ့ရတာပါ။ ဒါဟာ ကမာၻအနွံ႔အျပား ၾကဳံေတြ႕ေနၾကရတဲ့ သဘာ၀ေဘးေတြေၾကာင့္လည္း လုုပ္ငန္းဟာ ပုုိတြင္က်ယ္လာရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတုုိ႕တေတြရဲ႕ ေၾကြးေၾကာ္သံကေတာ့ သူတုုိ႕ဟာ ေစတနာရွိတယ္။ သူတုုိ႕အလုုပ္ကိုု ခ်စ္ျမတ္ႏုုိ္းတယ္။ တန္ဖုုိးထားတယ္။ ဒါဟာ သူတုုိ႕အလုုပ္ေအာင္ျမင္လာရတဲ့ေသာ့ခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္တဲ့။
မီး၊ ေရ၊ ေလ၊ သဘာ၀ ေဘးသင့္လုုိ႕ တစ္ခုုခုုျဖစ္ရင္ ဘာမွျပန္မရေတာ့ဘူးလုုိ႕ လူေတြက အလြယ္တကူေတြးျပီး ပ်က္စီးသြားတာေတြကုုိ လႊတ္ပစ္လုုိက္ဖုုိ႕ပဲ ေတြးၾကတာမ်ားပါတယ္။ နာဂစ္မုုန္တုုိင္းက်တုုန္းက တန္ဖုုိးရွိစာအုုပ္ေတြဟာ ေရဒဏ္ေၾကာင့္ စာမ်က္နာေတြကပ္ျပီး ခြာမရေတာ့လုုိ႕ နေျမာသာလည္း လႊတ္ပစ္ခဲ့ရတာေတြ ျပန္ျမင္ေယာင္ေနမိတယ္။ BMS CAT နဲ႕ TRC လုုိအဖဲြ႕ေတြ ငါတုုိ႕ျမန္မာျပည္မွာ ရွိရင္ေတာ့ ယေန႕ေခတ္မွီလာတဲ့ နည္းပညာေတြနဲ႕ဆုုိ ျပန္ရခ်င္လည္း ရႏုုိင္တာေပါ့ေလ လုုိ႕သည္ေဆာင္းပါးေလးေရးရင္ ေတြးေနမိပါတယ္။

ဂ်ဴနီယာ၀င္း

Friday, July 7, 2017

ဂ်ဴနီယာ၀င္း – စာအုုပ္အယ္ဒီတာ ေကာ္လင္းဆဲလ္၏ ေျဖာင့္ခ်က္


( အေတြးအျမင္ အုုပ္ ၃၀၀ ျပည့္၊ ဇူလိုုင္) မိုုးမခ၊ ဇြန္ ၃၀၊ ၂၀၁၇
ျပင္သစ္ စာေရးဆရာမ ဖရြန္ဆြာစ္ ဆာဂန္က ေျပာတယ္။
“ကၽြန္မစာမေရးျဖစ္ခဲ့ရင္ ကၽြန္မဘ၀ဟာ ဆုုိးဆုုိး၀ါး၀ါး ျဖစ္သြားမွာေသခ်ာတယ္။  ကမာၻေပၚမွာ ကၽြန္မဆုုိတဲ့သူ ေပၚမလာ ျဖစ္လည္း စာေတာ့ ရေအာင္ေရးမွာပဲ”။ တဲ့။
စာေရးဆရာ အီးဘီ၀ုုိက္ က
“စာေရးတယ္ဆုုိတာ ကံပါလာလုုိ႕သာျဖစ္တာ။ အဲဒါအမွန္တရားပဲ။”
ေကာ္လင္းဆဲလ္ ဆုုိတဲ့စာအုုပ္ထုုတ္ေ၀သူလည္းဟုုတ္၊ စာအုုပ္အယ္ဒီတာ လည္းဟုုတ္တဲ့ စာေရးဆရာမတစ္ေယာက္က စာအုုပ္တစ္အုုပ္ရဲ႕ အမွာစာမွာ အခုုလုုိ ေရးထားတာေတြ႕တယ္။ သူက စာေရးဆရာ၊ အယ္ဒီတာ၊ နံမယ္ခံစာေရးဆရာလည္းဟုုတ္တဲ့ မဂၢဇင္းအယ္ဒီတာ၊ ေကာ္လံစာေရးဆရာ၊ ဂ်ာနယ္သတင္းေထာက္အျပင္ သတင္းေရးဆရာတစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ သူက စာေရးဆရာျဖစ္ဖိုု႕ ဆုုိတာထက္ စာေရးခ်င္လြန္းလိုု႕ စာေရးေနၾကတဲ့စာေရးဆရာေတြ အေယာက္ ၅၀ေက်ာ္ေလာက္ရဲ႕ စာေတြကုုိ ဖတ္ျပီး ေကာက္ခ်က္ခ် အားေပးထားတယ္ေပါ့။
စာေရးဆရာရဲ႕ဘ၀ကိုု သူတုုိ႕ဘယ္လိုု မွတ္ယူၾကသလဲဆုုိတာကုုိ သူက ခံစားျပီး တင္ျပထားတာပါ။ ဒီစာအုုပ္ထဲက စာေရးဆရာေတြဟာ နယ္နယ္ရရေတာ့မဟုုတ္ၾကပါဘူး။ အြန္လုုိင္းအယ္ဒီတာေတြ၊ နံမယ္ၾကီးဘေလာ့ဂါေတြ၊ စာေပဆုုရဘူးတဲ့သူေတြ၊ အေပ်ာ္တမ္းစာေရးတဲ့သူေတြ၊ အျငိမ္းစား ဆရာၾကီးေတြ၊ ေက်ာင္းဆရာေတြ၊ မဂၢဇင္းအယ္ဒီတာေတြ၊ သတင္းေထာက္ေတြ စသည္ျဖင့္ ျဖစ္ျပီးေတာ့ အားလုုံးဟာ စာေရးသက္ စာေရးအေတြ႕အၾကဳံ ရင့္က်က္ေနၾကတဲ့ သူေတြျဖစ္ပါတယ္။ သူတုုိ႕ရဲ႕ စာေတြကုုိ စုုေဆာင္းျပီးေတာ့ ေကာ္လင္းဆဲလ္က အခုုလုုိ မိတ္ဆက္ေရးထားတာ ကုုိ အေတြးအျမင္အမွတ္ ၃၀၀ ျပည့္အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ဘာသာျပန္ေပးလုုိက္ပါတယ္။
“စာေရးဆရာအမ်ားစုလုုိပဲ ေျပာရရင္ ကၽြန္မဟာ စာေရးဆရာျဖစ္လာတာမဟုုတ္ပါဘူး စာေရးတဲ့သူသက္သက္ျဖစ္လာတာပါ လုုိ႕ေျပာရမွာေပါ့။ ဒါအျမဲတန္းမွန္ပါတယ္။ ေနာက္လည္း အျမဲမွန္ေနဦးမွာ။ ကၽြန္မစာေရးတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ။ စာေရးႏုုိင္လုုိ႕ ေရးတာပါ။
“ကၽြန္မစာအၾကာၾကီးမေရးျဖစ္ဖူးဆုုိရင္ ကၽြန္မေတာ့ သြားတာပဲ။ တကယ့္ကုုိ သြားျပီ။ စိတ္ဆင္းရဲ စိတ္မေကာင္း စိတ္ညစ္ အကုုန္ျဖစ္ေတာ့တာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကိုုယ္ေရးခ်င္တာေတြကုုိ မေရးဘူး သိမ္းမထားဘူး ဒါေတြကုုိ ဂရုုမစုုိက္ဘူး လႊတ္ပစ္လုုိက္တယ္ဆုုိတာေတာင္မွ ….. အခုုေတာ့မဟုုတ္ပါဘူး…. ကၽြန္မအခုု သိပ္ပင္ပန္းေနတယ္ ျပီးေတာ့ အရမ္းကုုိအလုုပ္မ်ားေနတယ္ အလုုပ္ထဲမွာ သိပ္ကုုိ ပိမိေနတယ္ ဘ၀ကိုုလည္းသိပ္စိ္တ္ကုုန္ေနတယ္.. ဆုုိတာေတာင္မွ… ေရးစရာကေလးေပၚလာရင္ေတာင္မွ …. ေမာင္းထုုတ္ပစ္လုုိက္တယ္။ အမွန္ေတာ့လည္း အဲဒီေပၚလာတာေလးကုုိ အာရုုံစုုိက္မိတယ္.. စကားလုုံးေတြအျဖစ္ ေျပာင္းလုုိက္တယ္ ဒီေတာ့ အဲဒီေရးစရာေလးက ရုုပ္လုုံးေပၚလာတယ္.. ဒီေတာ့ ကၽြန္မခ်ေရးတယ္… ကၽြန္မစာေရးမွ ျဖစ္ေတာ့မယ္။
“အခုုထိေပါ့ေလ… ကၽြန္မအတြက္ သေဘာေပါက္လာတာ တစ္ခုုက စာေရးတဲ့အလုုပ္က ကၽြန္မလုုပ္စရာတစ္ခုုအျဖစ္ တည္ရွိေနတာသက္သက္မဟုုတ္ပဲ ကၽြန္မဘာေကာင္လဲဆုုိတာကုုိ ျပတဲ့ အေရးၾကီးဆုုံး အစိတ္အပုုိင္းတစ္ခုုျဖစ္ေနတာပဲ။ ကၽြန္မရဲ႕စာေရးတဲ့ဘ၀ဟာ ကၽြန္မသက္တန္းတေလ်ာက္လုုံးထက္ ပိုုျပီးေတာ့ေတာင္ တည္ရွိေနဦးမွာ။
“ကၽြန္မ တစ္ခါ တစ္ခါ စဥ္းစားမိတယ္။ ကၽြန္မဘ၀က စာေရးဆရာဘ၀တစ္ခုုတည္း မဟုုတ္ဘူး။ သမီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ တာ၀န္၊ အိမ္ေထာင္ဦးစီးတာ၀န္၊ အိမ္တာ၀န္၊ ျခံတာ၀န္၊ အလုုပ္တာ၀န္၊ အိမ္ေထာင္တာ၀န္ေတြအျပင္ မိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္း၊ ညီမ၊ အေဒၚ ဆုုိတဲ့ ပတ္သက္ရာ ပတ္သက္ရာ တာ၀န္ေတြကုုိလည္း ထမ္းေဆာင္ေနရေသးတယ္။
“စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ဒါေတြအကုုန္ တာ၀န္ေၾကဖုုိ႕ဆုုိတာ ျဖစ္ႏုုိင္ပါ့မလား လုုိ႕ထင္စရာ။ အဲဒီဘ၀ေတြ အမ်ားၾကီးထဲကမွ စာေရးဆရာဘ၀ကုုိေတာ့ျဖင့္ “ပုုံမွန္ဘ၀“ လုုိ႕ခံယူေရြးခ်ယ္ခဲ့တယ္။ တခါတခါေတာ့လည္း ကုုိယ္ဟာ သည္လုုိလူေတြၾကားထဲမွာ တျခားကမာၻက ျဂိဳလ္သားတစ္ေယာက္လုုိ ခံစားမိတယ္။ ဒီလုုိနဲ႕ တျခားေသာ စာေရးဆရာေတြအေၾကာင္းကုုိ ေလ့လာဆန္းစစ္ မိေတာ့မွပဲ ကိုုယ္နဲ႕ဘ၀တူတဲ့ သူေတြကုုိ ေတြ႕လာရေတာ့တယ္။
“ဒီစာအုုပ္မွာ ကၽြန္မရွာေဖြေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ တျခားေသာ စာေရးဆရာေတြအေၾကာင္းကုုိ ေတြ႕ၾကရမယ္။ ေအာ္… ဒါဟာ စာေရးဆရာရဲ႕ဘ၀ေတြပဲ လုုိ႕ျဖစ္လာရတယ္။ စာေရးျခင္းဆုုိတာရယ္၊ ဘ၀မွာေနထုုိင္ျခင္းဆုုိတာရယ္ ႏွစ္ခုုၾကားကုုိ ခ်ိန္ခြင္မွာညွိေပးတယ္ လိုု႕ေတာ့မဟုုတ္ပါဘူး။ စာေရးျခင္းနဲ႕ ဘ၀မွာ ေနထုုိင္ျခင္း ဆုုိတဲ့အဲသည္၂ခုုကုုိ ေရာစပ္ေပးတာပါ။ ဟုုတ္တယ္.. အဲဒီလုုိ လုုပ္ဖုုိ႕က လြယ္တယ္ေလ… ။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မတုုိ႕ေတြက စာေရးတဲ့ဘ၀ကုုိ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ မွ်ေ၀ရင္း၊ ေဖာက္သည္ခ်ေနရင္းနဲ႕ ေနၾကည့္ၾကတာေပါ့။
“စာေရးဆရာဟာ စာေရးဆရာအခ်င္းခ်င္း ေတြ႕တယ္။ တျခားေသာသူေတြလုုိ ေတြ႕ပုုံမ်ဴိးေတာ့ မဟုုတ္ဘူး။ အဲဒီအခ်က္က အေရးၾကီးတယ္။ စာေရးဆရာေတြ အခ်ငး္ခ်င္း ေတြ႕ၾကတဲ့အခါ အေတြ႕အၾကဳံေတြ ဖလွယ္တယ္။ ခံစားခ်က္ေတြ ေ၀မွ်တယ္။ ငါတုုိ႕ရဲ ႕ ေအာင္ျမင္မူေတြ၊ စိန္ေခၚမူေတြကုုိ ျပန္ေျပာၾကတယ္။ စာေရးဆရာေတြရဲ႕ဘ၀ဟာ ဒါေတြလုုိ႕ အမွန္အတုုိင္း ၀န္ခံၾကတယ္ေပါ့။
“အခုုေနာက္ကလုုိက္လာမယ့္ စာမ်က္နွာေတြမွာ စာေရးဆရာအေယာက္ ၅၀ေက်ာ္ရဲ႕ စာေရးဆရာျဖစ္လာျခင္း၊ စာေရးဆရာဆုုိတာရဲ႕ အဓိပၺယ္ေတြကုုိ ကိုုယ္ပုုိင္အေတြးအျမင္ေတြနဲ႕ ေဖာ္ျပထားၾကတယ္။ သတုုိ႕ရဲ႕ေျဖာင့္ခ်က္ေတြက ကၽြန္မကုုိ ဘားနက္ မားလ္လမတ္ဒ္ ရဲ႕ စကားတစ္ခုုကိုု သတိရေစတယ္။
“သူ႕ကုုိ ကၽြန္မက စာေရးျခင္းဟာ သင့္အတြက္ ဘယ္လုုိမ်ား အဓိပၺါယ္ရွိေစလဲ လုုိ႕ေမးလုုိက္ေတာ့ သူက “ကၽြန္ေတာ္ေျပာဖုုိ႕စိတ္လွဴပ္ရွားလုုိက္တာဗ်ာ” တဲ့။ ကၽြန္မလည္း ဒီစာအုုပ္ေလးကိုုျပဳစုုေတာ့ တကယ့္ကိုု စိတ္လွဴပ္ရွားရပါတယ္။ စာဖတ္သူမ်ားလည္း စိတ္လွဴပ္ရွားၾကမွာ ေသခ်ာပါတယ္။“
ေကာ္လင္းဆဲလ္ရဲ႕ စာက အဲသည္မွာ အဆုုံးသတ္ပါတယ္။ သူ႕ရဲ႕စာအုုပ္ စီးရီးေတြ အမ်ားၾကီးေအာင္ျမင္တယ္။ စာေရးဆရာျဖစ္လာဖုုိ႕ ကံတရားအတုုိင္း လုုိက္သြားဖုုိ႕က မလြယ္ပါလားဆုုိတာ စာေရးဆရာတုုိင္းသိၾကပါတယ္တဲ့။ သင္ဟာ စာေရးဖုုိ႕စိ္တ္ထက္သန္သူ ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆုုိရင္ စာမ်က္နာ အလြတ္တစ္ရြက္ကေန စေပေတာ့တဲ့။ အဲဒီစကားက ေမေမၾကီး ေဒၚခင္မ်ဴိးခ်စ္ေျပာဖူူးတာ သြားသတိရတယ္။ “စာရြက္လြတ္ေတြျမင္ရတာ ၾကည့္မရလုုိ႕ စာေရးဆရာျဖစ္လာတာေဟ့” ဆုုိတာလုုိေပါ့။
သူ႕စာအုုပ္ကုုိ သူ႕ကုုိယ္တုုိင္ေၾကာ္ျငာထားပုုံက စာေရးတယ္ဆုုိမွေတာ့ စာေရးခ်င္လုုိ႕ ေ၇းတာကလဲြျပီး ဘာရွိဦးမလဲ။ ဒီစာအုုပ္ထဲက စာေရးဆရာ အေယာက္ ၅၀ေက်ာ္ဟာ သင့္လုုိ စာေရးခ်င္တဲ့သူေတြၾကီးပဲ မဟုုတ္လားတဲ့။ သင္ေရးတာေတြ ပုုံႏွိတ္ခံရျပီးသား ဒါမွမဟုုတ္ လူေတြကိုု ခ်မျပရေသးဘူး ဆုုိပါေတာ့။ သည္စာအုုပ္က သင့္ကုုိ ၾကိဳဆုုိပါတယ္။ အားေပးပါတယ္တဲ့။
သည္ေတာ့ မိန္းခေလးတစ္ေယာက္ဆီက အျမင္ၾကည္ၾကည္ရဖုုိ႕ဆိုု ရီးစားစာလွလွပပေလးေတာ့ ေရးတတ္မွမဟုုတ္လား။ ဒီလုုိပဲ ေရးရင္းေရးရင္းကေန သင္ဟာ စိတ္ေတြတက္ၾကြလာမယ္ စကားလုုံးအသစ္ေတြ ရွာေဖြလာမယ္ ဆန္းသစ္တဲ့အေရးအသားေတြကုုိ ဖန္တီးခ်င္လာမယ္ ဒီလုုိနဲ႕ တေျဖးေျဖး ေရးဖုုိ႕တြန္းအားေပးလာမယ္။ စာေရးခ်င္စိတ္ေတြ ပုုိပုုိျပီးျဖစ္လာမယ္ဆုုိတာ အာမခံပါတယ္ လိုု႕ဆုုိထားပါတယ္။
ဂ်ဴနီယာ၀င္း
(အေတြးအျမင္ ႏွစ္မ်ားစြာ တုုိင္ေအာင္ျမင္စြာ ခ်ီတက္ႏုုိင္ပါေစ။ စာေရးသူမ်ား စုုစည္းရာအျဖစ္ ဆက္လက္ရပ္တည္ႏုုိင္ပါေစ။)

Monday, July 3, 2017

ဂ်ဴနီယာ၀င္း – ရင္းနွီးလာခဲ့ရတဲ့ သည္လမ္းကေလး


(အေတြးအျမင္ ဇြန္လထုတ္) မိုးမခ၊ ဇြန္ ၉၊ ၂၀၁၇
 
သည္လမ္းေလးကုုိ သြားလာရဖန္မ်ားေတာ့ ရင္းနွီးလာရတဲ့ အရာေတြသိပ္မ်ားလာတယ္။ သည္လမ္းအခ်ဴိးအေကြ႕တစ္ခုုမွာ အမွဴိက္သိမ္းကားၾကီးေတြရပ္ထားတယ္။ ျပီးေတာ့ ရထားသံလမ္းေဘးကေန ျဖတ္သြားရတယ္။ တခါတရံ ရထားၾကီးျဖတ္သြားသံကုုိ ၾကားရျမင္ရတယ္ေပါ့။ ကားေဆးမလားလုုိ႕ လက္ျပလွမ္းတားေနၾကတဲ့ သူေတြကုုိ လမ္းတေလ်ာက္ေတြ႕ရျပန္တယ္။
မီးပြိဳင့္တစ္ခုုကိုု ျဖတ္လာရေတာ့ ကားေတြဟာ အလုုအယက္ေမာင္းေနတာမ်ဴိးထက္ သက္သက္သာသာပဲ သြားလာေနၾကတာေတြ႕ရတယ္။ လမ္းေဘးတေလ်ာက္မွာ ကားေတြ အစီအရီ ရပ္ထားၾကေပမယ့္ ဆဲဆုုိသြားတာမ်ဴိးမရွိဘူး။ သူတုုိ႕လည္းရပ္ ကိုုယ္ကလည္းေရွာင္ေပါ့ ဆုုိတဲ့သေဘာမ်ဴိး။ လူေတြကလည္း သူတုုိ႕ေဘးကေန ကားေတြျဖတ္ေနၾကတာ မေၾကာက္ဖူး။ ကေလးေတြကုုိ လက္ဆဲြသြားလာေနသူေတြကမ်ား ကေလးကိုု လမ္းမဘက္ထားျပီး ေလ်ာက္ေနၾကတယ္။ ေခြးေတြကလည္း လမ္းျဖတ္ကူးေနလုုိက္ၾကတာ မေၾကာက္မရြ႕ံ။ တခါမ်ား ေၾကာင္ကေလးတစ္ေကာင္ ကုုိယ့္ေရွ႕ျဖတ္ကူးတာ ေတြ႕လုုိက္ရေသး။ ၊ဆုုိက္ကားေတြကလည္း လမ္းမေပၚ၊ လမ္းေဘးေပၚ၊ သည္လုုိပဲသြားလာေနၾကတယ္။ ကားေတြၾကားထဲ ဆုုိက္ကားစီးၾကရတာ၊ စက္ဘီးစီးရတာ၊ လမ္းျဖတ္ကူးေနရတာ ေအးေအးလူလူရွိလုုိက္တာ။ ဒီလမ္းတေလ်ာက္ဟာ သည္လုုိပဲ သက္ေတာင့္သက္သာ သြားလာေနၾကတဲ့သေဘာ။
အေကြ႕တစ္ခုုမွာေတာ့ ဘုုန္းေတာ္ၾကီးစာသင္တုုိက္တစ္ခုုေရွ႕မွာ ခုုိကေလးေတြ အျပည့္လမ္္းေပၚမွာ မနက္ခင္းနဲ႕ ေန႕လည္ပုုိင္းေလာက္ အစာစားေနၾက၊ အစာေရာင္းသူကလည္း ငုုတ္တုုတ္ကေလး အျမဲေတြ႕ရတယ္။ ခုုိကေလးေတြ ကားတုုိက္မိမွာစုုိးရိမ္စရာမရွိပုုံပဲ။ လမ္းအေကြ႕မွာမုုိ႕ ကားေတြကလည္း ခပ္ေျဖးေျဖးပဲေကြ႕ေနၾကေတာ့ ေတာ္ေသးတာေပါ့ေလ။
သည္လုုိနဲ႕ သစ္ပင္ၾကီးတစ္ပင္က သစ္ရြက္ေတြကြယ္ေနတဲ့ မီးပြဳိင့္တစ္ခုုရယ္၊ အျမဲတန္း လိေမာ္ေရာင္မီးလုုံးပ်က္ေနတဲ့ မီးပြိဳင့္တစ္ခုုရယ္၊ မီးပြိဳင့္မွာ ပန္းအျမဲေရာင္းတဲ့ဦးေလးၾကီးရယ္၊ ျဖတ္သြားျဖတ္လာ အထမ္းသမားေတြရယ္၊ ေရသန္႕ဗူးေတြသယ္သယ္လာတဲ့ လက္တြန္းလွည္းေတြဟာ ေန႕စဥ္မွတ္မိေနတဲ့ အရာေတြျဖစ္လာပါတယ္။
သည္လမ္းကိုုပဲ ေန႕နဲ႕ညနဲ႕ ျမင္ေတြ႕ျဖတ္သန္း ေနရပုုံက နည္းနည္းကဲြျပားတယ္။ မနက္ခင္းနဲ႕ ေန႕ခင္းဖက္ေတြမွာ ျဖတ္သြားတုုိင္းေတြ႕ရတဲ့ တခ်ဴိ႕လမ္းနေဘးဟာ ညဖက္ဆုုိ လက္ဖက္ရည္ဆုုိင္ေလးေတြ၊ ထမင္းဆုုိင္ေလးေတြနဲ႕ စည္ကားသြားတယ္။ အဲသည္မွာ ေဘာလုုံးပဲြကုုိ ၀ုုိ္င္းၾကည့္ေနၾကတဲ့ အုုပ္စုုေတြကုုိလည္း ေတြ႕လာရတယ္။ လမ္းေဘးတေနရာက ဆုုိင္ကေလးဆီက ေတာင္တန္းသာသနာျပဳဆရာေတာ္ၾကီးရဲ႕ ပရိတ္ေတာ္ကုုိ ညတုုိင္းဖြင့္တာ နာယူသြားရတယ္။ ကြမ္းယာဆုုိင္၊ ထီလက္မွတ္ေရာင္းဆုုိင္၊ အကင္ဆုုိင္၊ ပင္လယ္စာဆုုိင္၊ စတုုိးဆုုိင္ေတြ၊ ၀က္သားတုုတ္ထုုိးဆုုိင္ေတြ၊ အသီးေဖ်ာ္ရည္ဆုုိင္၊ ဗမာထမင္းဟင္းဆုုိ္င္ေတြဟာလည္း စည္ကားလုုိ႕။ ညမိုုးခ်ဴပ္မွ ျပန္လာၾကတဲ့ ၀န္ထမ္းမိန္းခေလးေတြ၊ မိသားစုုေတြ၊ ကုုိယ္၀န္သည္ေတြ၊ ေစ်းလာသူေတြ၊ လမ္းေဘးမ်က္နွာစာမွာ ထုုိင္လုုိ႕ ေအးေအးလူလူ စားေသာက္ေနၾကသူေတြဟာ လမ္းမတေလ်ာက္မွာ ေတြ႕ေနရတယ္။ လမ္းအျပည့္မွာ လူေတြ၊ ကေလးေတြ၊ စက္ဘီး၊ ဆုုိက္ကားေတြက ကားေတြၾကားထဲ ေရာယွက္လုုိ႕ သြားလာေနလုုိက္ၾကတာ။
ညဖက္ဆုုိရင္ ျဖတ္ေနက် မီးပြိဳင့္တစ္ခုုနားအေရာက္ စားေသာက္ဆုုိင္တစ္ခုုေရွ႕က်ေတာ့ လမ္းနေဘးတေလ်ာက္ ကားေတြတန္းစီျပီး ရပ္ထားတာေတြ အျပည့္ေတြ႕၇တယ္။ ေတာ္ေတာ္ေရာင္းေကာင္းမယ့္ပုုံပဲ။ သည္ကားေတြနေဘးကေန ခက္ခက္ခဲခဲ ေက်ာ္သြားၾကရတဲ့ ကားေတြဟာ သူတိုု႕ ေတြ သည္လုုိလမ္းနေဘး စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ ရပ္ထားရေကာင္းလားလုုိ႕ ဘယ္သူကမွ ဆဲဆုုိေျပာဆုုိတာ၊ အျပစ္တင္တာေတြ ၾကားမသြားရဘူး။ အံ့ၾသစရာေကာင္းပါတယ္။ သည္လုုိ နားလည္မူမ်ဴိး ဟာ ေတြ႕ရခဲတယ္။
မနက္မနက္ ျဖတ္သြားရင္း ေငးသြားရတဲ့ သည္ေစ်းကေလးကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ဆဲြေဆာင္မူ ရွိတယ္။ မီးပြိဳင့္ ၂ခုုၾကား ေနရာတေနရာမွာ ရွည္ရွည္လ်ားလ်ား ေ၇ာင္းခ်ေနၾကတဲ့ ေစ်းေလးကိုု ျမင္ရတာ ျမန္မာလူမ်ဴိးေတြရဲ႕ သေဘာသဘာ၀၊ ျမန္မာေတြရဲ႕ လူေနမူပုုံစံကုုိ ထင္ထင္ရွားရွား ေတြ႕လုုိက္ရတာပါပဲ။ ေစ်းေရွ႕က ခ်ေရာင္းေနၾကတဲ့သူေတြဟာ လမ္းတဖက္ရဲ႕ တ၀က္ေလာက္ထိ ေနရာယူထားၾကတယ္။ ေစ်း၀ယ္လာၾကသူေတြေရာ၊ ေစ်းေရာင္းေနသူေတြဟာ လုုိက္ဖက္ညီတယ္လုုိ႕ ဆုုိရမယ္။ အသီးအနွံ၊ သားငါး၊ အေျခာက္အျခမ္းေတြကုုိ ျမင္ရတာနဲ႕တင္ ကုုိယ္ကိုုယ္တိုုင္ ဆင္းျပီး ၀ယ္ခ်င္မိတယ္။
ဒီလုုိျမင္ကြင္းမ်ဴိးကုုိ ၾကီးက်ယ္ပါတယ္ဆုုိတဲ့ ရန္ကုုန္ျမိဳ႕ၾကီးမွာ ေန႕စဥ္ေတြ႕ျမင္ရတာကိုု သေဘာက်မိတယ္။ ဘုုရားပန္း၀ယ္မလား၊ မနက္ေစ်းေလး ေငးရင္း ၀ယ္မလား။ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ေပါ့။ ေစ်းေ၀းတဲ့သူအတြက္ သည္လုုိအျဖစ္ကိုု ေန႕စဥ္ရရွိေနသူေတြကုုိ ေတြ႕ျမင္ရျခင္းဟာ မဟာကံထူးသူေတြကိုု ေတြ႕ရေလျခင္းေပါ့ေလ။ ကားနဲ႕ျဖတ္သြားသူေတြလည္း လမ္းေပၚမွာ ေခတၱခနရပ္နားလုုိ႕ ဆင္း၀ယ္ေနၾကတာ ေတြ႕ရတယ္။ လမ္း၄ပုုံ၁ပုုံကုုိ ပိတ္ထားေလျခင္းကိုု ဘယ္သုုူမွ အျပစ္မတင္ၾကဘူး။ ေၾသာ္… လူေတြဟာ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ နားလည္မူေလးေတြန႕ဲေနေနၾကရင္ ဘ၀ဟာေပ်ာ္စရာပဲ။
သည္လုုိေစ်းေလးက ညဖက္က်ေတာ့ ပုုိလုုိ႕ေတာင္စည္ကားေနေသးတယ္။ ညဖက္ကုုိ ထြက္ေလ့မရွိပါဘူးဆိုုတဲ့ သူဟာ သည္လုုိ စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းတဲ့ ေစ်းလမ္းေလ်ာက္ေနၾကသူေတြကုုိ ျမင္ရတာ အားက်မိပါရဲ့။ ကေလးေတြလည္း ခုုန္ေပါက္ေျပးလႊားလုုိ႕၊ လက္ဖက္ရည္ဆုုိင္ကလည္း စည္ကားလုုိ႕၊ စက္ဘီးစီးသူေတြ၊ ဆုုိက္ကားစီးသူေတြ၊ ေမာ္ေတာ္ဆုုိင္ကယ္ေတြ၊ ကားေတြ ဟာ သူ႕ေနရာနဲ႕သူ စီးခ်က္ညီေနတယ္ လုုိ႕ုဆုုိရမွာပါ။ သည္နားတ၀ုုိက္ ရပ္ကြက္ထဲက ေနၾကတဲ့ သူေတြဟာ သည္လုုိ သြားလာေနႏုုိင္ၾကတဲ့ ဘ၀ကိုု ပုုိင္ဆုုိင္ရျခင္းဟာ ကံေကာင္းတာေပါ့။ ညေလဟာ သစ္ပင္ရိပ္ေတြေအာက္မွာ တျဖဴးျဖဴးတုုိက္ေနတယ္။ ေအးခ်မ္းတဲ့ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုုကိုု ရုုိးရုုိးရွင္းရွင္း တည္ေဆာက္ထားၾကတယ္။ ခနေလးျဖတ္သြားရတဲ့သူအတြက္ သူတုုိ႕ရဲ႕ ဘ၀အစိတ္အပိုုင္းတစ္ခုုကိုု သည္ေလာက္ကေလး ပါ၀င္ပတ္သက္ခြင့္ရတာဟာ အခြင့္အေရးတစ္ခုုလုုိ ခံစားမိပါ၇ဲ႕။
လမ္းတေလ်ာက္ ေတြ႕ရတဲ့ ဘတ္စကားေတြက ေၾကာက္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ဟုုိဘက္သည္ဖက္ ျဖတ္သန္းေမာင္းနွင္ေနၾကေပမယ့္ ေျဖးေျဖးေနွးေနွးနဲ႕ သြားတာမိုု႕သိပ္ျပႆနာ မရွိသလိုုပဲ။ အေကြ႕အေကာက္မ်ားတဲ့သည္လမ္းဟာ ကားေတြေရာ၊ လူေတြေရာ၊ တိရစာၦန္ေတြေရာ အႏၱရာယ္ကင္းဖုုိ႕ ျဖစ္လာပုုံပါပဲ။ ျဖတ္ကနဲ ျဖတ္ကနဲ တုုိး၀င္လာတဲ့ ဆုိက္ကားေတြနဲ႕ သူတုုိ႕ကုုိ လမ္းေပးလုုိက္ရတဲ့ ကားေတြနဲ႕ အခ်င္းခ်င္း ေျပလည္ေနၾကတာကုုိ ျမင္ရတာ စိတ္ခ်မ္းသာစရာပါပဲ။ လမ္းၾကားေတြကလည္း မ်ားတာေၾကာင့္ ၾကားျဖတ္၀င္လာတဲ့ကားေတြအတြက္ ခက္ခဲမယ္ ထင္ထားတာ သူတုုိ႕ကုုိ လမ္းမတန္းက လာတဲ့ကားေတြက လမ္းေပးသား။ တခါတရံျမိဳ႕ထဲ သြားတဲ့ေန႕ေတြမွာ သည္လုုိ သက္သက္သာသာ ေပးၾကတာ တခါမွ မျမင္ဖူးပါဘူး။ လမ္းၾကားထဲက လမ္းမတန္းသြားခ်င္တဲ့ကားမ်ား ေတာ္ေတာ္ မ်က္နွာငယ္ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ သည္လမ္းေလးကေတာ့ ေန႕လည္ေန႕ခင္း ကားၾကပ္ခ်ိန္မွာေတာင္ အခ်င္းခ်င္း နားလည္မူနဲ႕ သြားလာေနၾကတာမိုု႕ စိတ္ခ်မ္းသာပါတယ္။ ေနွးလည္းေနွးသလိုု ျမန္လည္း ျမန္သလုုိမုုိ႕ အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း လုုိရာခရီးေရာက္သြားမွာေပါ့ေလ။
တေန႕ကုုိ ေလးငါးေျခာက္ေခါက္ေလာက္ သည္လမ္းေလးကုုိ ျဖတ္သြားျဖတ္လာလုုပ္ရင္း သံေယာဇဥ္ေတာင္ ျဖစ္မိပါရဲ႕။ ဘာျပီး ဘာလာမယ္၊ ဘာအသံၾကားရမယ္၊ ဘာဆုုိင္ေတြ ရွိတယ္၊ ဒန္ေပါက္ဆုုိင္ရယ္၊ ပင္လယ္စာစားေသာက္ဆုုိင္ရယ္၊ ကားဆီထည့္တဲ့ ဆုုိ္င္ၾကီးတစ္ခုုရယ္၊ လမ္းေဘးထီဆုုိ္င္ေတြရယ္၊ ၾကံၾကိတ္စက္ၾကီးနဲ႕ ၾကံရည္ဆုုိင္ေတြရယ္၊ ဘယာေက်ာ္ဆုုိင္ေတြ၊ အကင္ဆုုိင္ေတြရယ္ဆီက အနံ႔အသက္ေတြကိုုလည္း ရင္းနွီးခဲ့ရပါတယ္။ တခါတေလမ်ား ေဘးဘီ၀ဲယာက စက္ဘီးစီးသူေတြ၊ လက္တြန္းလွည္းေတြ၊ ေစ်းေရာင္းသူေတြ၊ လမ္းေလ်ာက္သူေတြကုုိေတာင္ မ်က္မွန္းတန္းေနမိသြားတယ္။ ဘုုန္းၾကီးေက်ာင္းမ်ား၊ ဘုုရားေက်ာင္းကန္မ်ားနဲ႕ စာသင္တုုိက္ေတြ၊ အလွဴေပးမဏပ္မ်ား၊ ေစတီဘုုရား၊ ဓမၼရိပ္သာနဲ႕ တရားပဲြေတြကုုိလည္း လမ္းတေလ်ာက္ ျဖတ္ကနဲ ျဖတ္ကနဲ ေတြ႕ခဲ့ရတယ္ေပါ့။ တေန႕မနက္ကလည္း ဘုုန္းေတာ္ၾကီးေတြ ဆြမ္းခံျပန္လာတာ ဖူးေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။
သည္လုုိနဲ႕ ရက္သတၱပါတ္ ၂ပတ္ေတာင္ေက်ာ္လာျပီ။ တေန႕ကုုိ အနည္းဆုုံး ၄ေခါက္ကေန ၆ေခါက္၊ တခါတရံ ၈ ေခါက္ေလာက္ သည္လမ္းကုုိ အသြားအျပန္ ျဖတ္သြားျဖတ္လာ သြားေနရေတာ့ ေခါင္းထဲမွာ ဒီျမင္ကြင္းေတြပဲ အစီအရီ ေပၚေပၚလာေနတယ္။ သည္လုုိနဲ႕ ေမေမလည္း ေနျပန္ေကာင္းလာျပီး နည္းနည္းသက္သာလာလုုိ႕ ေဆးရုုံကဆင္းရပါေတာ့မယ္။ ေဆးရုုံနဲ႕အိမ္ကုုိ ေခါက္တုုံ႕ေခါက္ျပန္ ေန႕ေရာညပါ သြားလာေနရတဲ့ သည္လမ္းတေလ်ာက္လုုံးမွာ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ စိတ္ပင္ပန္းမူေတြ၊ ပူပင္ေသာကနဲ႕ စိုုးရိမ္စိတ္ေတြ၊ ၀မ္းနည္းအားငယ္စိတ္ေတြကုုိ အနည္းငယ္ စိတ္ေျပာင္းစိတ္လဲြ ေျဖေလ်ာ့ေပးခဲ့တဲ့ သည္လမ္းေလးအေၾကာင္းကိုု ေမေမသက္သာလာခုုိက္ ေဆးရုုံမွာ ညဖက္ေစာင့္ေနရင္းက ေကာက္ေရးေနလုုိက္မိပါတယ္။
ေဆးရုုံအေတြ႕အၾကဳံေတြဆုုံသြားသလိုု လူေတြဟာ တေယာက္န႕ဲတေယာက္ နားလည္မူေလးေတြနဲ႕ ကုုိယ္ခ်င္းစာျပီး ေနသြားၾကရင္ ဒါေတြကုုိ ေတြ႕ျမင္သြားတဲ့သူအတြက္ စိတ္အပန္းေျဖခြင့္ရျပီး စိတ္ေအးခ်မ္းသြားရေၾကာင္းေလးကုုိ ေတြးေနမိရင္းက အိမ္ကေန ေလး၊ငါး ကီလုုိမီတာေလာက္ေ၀းတဲ့ ခရီးကုုိ ေန႕စဥ္သြားခဲ့ရတဲ့ အဲသည္လမ္းေလးကုုိ ပင္ပန္းေနတဲ့စိတ္နဲ႕ပဲ ေက်းဇူးတင္ေနမိတယ္။ ေနာက္စဥ္းစားမိတာကေတာ့ အျမဲလုုိလိုု စိတ္တုုိတတ္၊ ေဒါသၾကီးတတ္တဲ့သူဟာ မိခင္တစ္ေယာက္လုုံး မမာမက်န္းျဖစ္ေတာ့မွပဲ စိတ္ေကာင္းေလး၀င္လာျပီး အရာရာကုုိ မ်က္လုုံးစိမ္းနဲ႕ မၾကည့္မိေတာ့တာလည္း ျဖစ္နုုိင္ပါတယ္။ ေမေမ ေနေကာင္းသြားျပီး ေနာက္ပိုုင္းလည္း သည္လုုိေအးခ်မ္းတဲ့စိတ္မ်ဴိး ဆက္လက္ေမြးႏုုိင္ရင္ေကာင္းမွာပဲလုုိ႕ ေတြးေနမိပါေတာ့တယ္။




ဂ်ဴနီယာ၀င္း

Wednesday, January 25, 2017

Book Review -KMC- Quest for peace

Khin Myo Chit – Quest for Peace
ပထမအၾကိမ္
၂၀၁၆ ဒီဇင္ဘာ
ထုုတ္ေ၀သူ – ဦးေက်ာ္ဦး
ပါရမီ Parami စာေပ
၂၉ လမ္း အမွတ္ ၂၃၀ ပန္းပဲတန္း ျမိုု႕နယ္ ရန္ကုုန္
တန္ဖုုိး – ၄၀၀၀က်ပ္
အုုပ္ေရ –
စာမ်က္နွာ – ၂၇၆
စာေရးဆရာမၾကီး Khin Myo Chit (ခင္မ်ဴိးခ်စ္) Working People’s Daily တြင္ ၁၉၆၄ ခုုႏွစ္က အဂၤလိပ္လုုိ အပတ္စဥ္ေရးသားခဲ့ေသာ Quest for Peace ေဆာင္းပါးမ်ား စုုစည္းမူ ျဖစ္သည္။ (ေဒၚ)ခင္မ်ဴိးခ်စ္၏ ကိုုယ္တုုိင္ေရး အတၳဳပၸတၱိဟုု ေခၚဆိုႏိုင္သည္။ ျဖတ္သန္းခဲ့ရေသာ ကေလးဘ၀ကေန စလုုိ႕ စစ္အတြင္းကာလ အျဖစ္မ်ား၊ ဗုုဒၶဘာသာဆုုိင္ရာ ေလ်ာက္ခဲ့ေသာ ခရီးမ်ား၊ စာေရးဆရာဘ၀၊ စာေပဘ၀ႏွင့္ လူမူေရးဘ၀မ်ားကုုိ ပုုံေဖာ္ေရးသားထားသည္။
ထုုိေဆာင္းပါး ၄၉ ပုုဒ္ တြင္ တခ်ဴိ႕ေသာ ေဆာင္းပါးမ်ားမွာ အေတြးအျမင္တြင္ ေဒါက္တာခင္ေမာင္၀င္းနွင့္ ဂ်ဴနီယာ၀င္းတုုိ႕က ျမန္မာဘာသာျဖင့္ ျပန္ဆုုိခဲ့ကာ ေဖာ္ျပခဲ့ျပီး ျဖစ္သည္။ ယခုုစာအုုပ္သည္ ေဒၚခင္မ်ဴိးခ်စ္၏ ပုုံနွိတ္ေဖာ္ျပျခင္း ထုုတ္ေ၀ျခင္း မရွိေသးေသာ ေဆာင္းပါးမ်ား အားလုုံးအား ပထမဦးဆုုံးအၾကိမ္ ထုုတ္ စာအုုပ္ျဖစ္သည္။
Quest for Peace ဟူေသာအမည္အား (ေဒၚ)ခင္မ်ဴိးခ်စ္က သူ၏ ေဆာင္းပါးမ်ားေခါင္းစဥ္အျဖစ္ အတည္မျပဳမီွတြင္ ဆရာၾကီး ဦး၀င္းေဖ (ျမဇင္) နွင့္ မစၥေဂၚ၀င္ တုုိ႕က Many a House of Life Hath Me ကဗ်ာဆန္ေသာအမည္ ႏွင့္ House of Life အမည္ ၂ ခုု ၾကား အျငင္းပြားခဲ့ၾကေၾကာင္း သားျဖစ္သူ ေဒါက္တာခင္ေမာင္၀င္း၏ အမွာစာတြင္ ေရးသားထားသည္။ (ေဒၚ)ခင္မ်ဴးိခ်စ္အေနႏွင့္ သူအင္မတန္ေလးစားေသာ ပုုဂၢိလ္ၾကီးမ်ားသေဘာက်ေသာ ထုုိေခါင္းစဥ္ ၂ ခုုသည္ စာဖတ္သူမ်ားအား ရွင္းျပဖုုိ႕ရန္ လုုိအပ္ေသာ ေလးနက္ေသာ အဓိပၺါယ္မ်ား စီး၀င္လ်က္ရွိေနေသာေၾကာင့္ ေနာက္ဆုုံးတြင္ Quest for Peace အမည္ကိုုသာ ေရြးခ်ယ္ျဖစ္ခဲ့သည္ဟုု သိရပါသည္။

ဂ်ဴနီယာ၀င္း၏ အဂၤလိပ္ဘာသာစာအုုပ္ Memory of My Grandparents ထြန္းေဖာင္ေဒးရွင္းစာေပဆုု ရရွိ January 18, 2017


 REFERENCE _ (MOEMAKA Online NEWS)

http://moemaka.com/archives/56064

၂၀၁၇ ႏွစ္ဆန္းတြင္ ထုုတ္ျပန္ေၾကညာေသာ ၂၀၁၅ႏွစ္အတြင္း ထုုတ္ေ၀ခဲ့သည့္ စာအုုပ္မ်ားထဲမွ ထြန္းေဖာင္ေဒးရွင္းစာေပဆုု ရရွိသည့္ စာရင္းတြင္ ဂ်ဴနီယာ၀င္း အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ ေရးသားခဲ့သည့္ A Memory of my Grandparents စာအုုပ္က အထုုပၺတၱိစာေပ (အဂၤလိပ္) တြင္ ဆုုခ်ီးျမွင့္ျခင္း ခံရသည္။
အဆိုုပါ စာအုုပ္သည္ ၂၀၁၅ ခုုႏွစ္ တြင္ စာေပဇနီးေမာင္ႏွံျဖစ္ေသာ ဦးခင္ေမာင္လတ္ ေဒၚခင္မ်ဳိးခ်စ္ ရာျပည့္အထိမ္းအမွတ္ ထုုတ္ေ၀ျခင္း ျဖစ္သည္။ သူတိုု႔စာေပေမာင္ႏွံႏွင့္ သူတိုု႔၏ စာေပႏွင့္ ႏိုုင္ငံေရးမိတ္ေဆြမ်ား၊ မိသားစုုသူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ ျဖတ္သန္းမႈမ်ား အမွတ္တရမ်ားကိုု ဓာတ္ပုုံမ်ား ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္မ်ားႏွင့္ ေျမးျဖစ္သူ  စာေရးဆရာမ ဂ်ဴနီယာ၀င္းက ၎၏ ဘ၀အျမင္ကေန ျပန္လည္ စုုေဆာင္းေရးသား တင္ျပထားျခင္း ျဖစ္သည္။ ၂၀၁၅ ရာျပည့္ႏွစ္ ေမလတြင္ အဆိုုပါ စာအုုပ္ကိုု ထုုတ္ေ၀ခဲ့ျပီး အဆိုုပါ ရာျပည့္အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ဦးခင္ေမာင္လတ္ႏွင့္ ေဒၚခင္မ်ဳိးခ်စ္တိုု႔ႏွင့္ ေခတ္ျပိဳင္စာေပမိတ္ေဆြမ်ား၏ ဓာတ္ပုုံမ်ား ျပပြဲကိုုပါ က်င္းပခဲ့သည္။ ၎ေနာက္ ရာျပည့္ျပခန္းကိုု စီစဥ္ျပီး အဆိုုပါ ဓာတ္ပုုံမ်ားကိုု စုုစည္းထားရွိခဲ့သည္။
အဆိုုပါ စာအုုပ္ကိုု ရန္ေအာင္စာေပက ထုုတ္ေ၀ျဖန္႔ခ်ိခဲ့သည္။ မိုုးမခမီဒီယာကလည္း စီစဥ္ထုုတ္ေ၀ရာတြင္ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့ပါသည္။ ၂၀၁၅ တြင္ ေမလတြင္ အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ မူရင္း ထုုတ္ေ၀ခဲ့ျပီးေနာက္ ျမန္မာစာဖတ္ပရိသတ္အတြက္ ၂၀၁၅ ဒီဇင္ဘာလတြင္ ျမန္မာဘာသာျပန္ႏွင့္ ဆက္လက္ ထုုတ္ေ၀ခဲ့သည္။
စာေရးသူ ဂ်ဴနီယာ၀င္းက စာေပဆုုရရွိျခင္းအတြက္ အမွတ္တရ ေက်းဇူးစကားကိုု  သူ၏ ေဖ့စ္ဘြတ္တြင္ ေအာက္ပါအတိုုင္း ေရးသားေဖာ္ျပခဲ့သည္။
စာဖတ္ပရိသတ္မ်ားသုုိ႕
Junior Win’s A Memory of My Grandparents အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ ေရးသားထြက္ရွိထားေသာ စာအုုပ္သည္ ၂၀၁၆ခုုနွစ္ ထြန္းေဖာင္ေဒးရွင္း၏ အထုုပတၱိစာေပ (အဂၤလိပ္) တြင္ ဆုုရရွိေၾကာင္း သိရပါသည္။ ထုုိစာအုုပ္သည္ အဘုုိးအဘြားမ်ား အမွတ္တရ ျဖစ္ကာ မိသားစုုလုုပ္အားျဖင့္ ထြက္ရွိခဲ့တာျဖစ္တာေၾကာင့္လည္း မိသားစုုစုုိက္ထူခဲ့ေသာ မွတ္တုုိင္တစ္ခုုလည္း ျဖစ္ပါသည္။ ယခုုလိုု ထြန္းေဖာင္ေဒးရွင္းက လူၾကီးမင္းမ်ားက ထုုိစာအုုပ္ကေလးအား အသိအမွတ္ျပဳဆုုေပးခဲ့တာကိုုမိသားစုုမွ လြန္စြာ ေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္း မွတ္တမ္းတင္လုုိက္ရပါသည္။ ဘဘၾကီးဦးခင္ေမာင္လတ္နဲ႕ ေမေမၾကီးေဒၚခင္မ်ဴိးခ်စ္ တုုိ႕သည္လည္း သူတုုိ႕သားသမီးေျမးမ်ားနဲ႕ ထပ္တူထပ္မွ် ေက်နပ္၀မ္းသာေနၾကလိမ့္မည္ဟုု ယုုံၾကည္ပါသည္။ ထုုိစာအုုပ္ကေလး၏ စာမ်က္နွာတုုိ္င္းသည္ မိသားစုု၏ ၾကိဳးပမ္းမူမ်ား အမွတ္ရစရာမ်ား ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ဤဆုုသည္ မိသားစုုအားလုုံးနဲ႕ သက္ဆုုိင္ရုုံမက အဘုုိးအဘြားမ်ားအတြက္လည္း သူတုုိ႕ကုုိ ဂုုဏ္ျပဳမွတ္တမ္းျပဳရာေရာက္ေသာ အမွတ္တရျဖစ္ပါသည္။
ဘဘၾကီးေမေမၾကီးတုုိ႕၏ ေက်းဇူးတရားအား ပုုိ၍ သတိရလြမ္းဆြတ္လ်က္။