အတွေးအမြင်(အမှတ် ၁၉၂၊ ၂ဝဝ၈၊ မတ်လ)
'စာရေးဆရာဖြစ်ချင်တယ်' ဟူသော စကားလုံးတွေကို ကျွန်မ မိတ်ဆွေသူငယ် ချင်းတွေကြားထဲ ကြားရသည့်အခါ၊ တစ်စုံ တစ်ယောက်က ပြောသည့်အခါ ကျွန်မအတွက် ထူးဆန်းမိသည်။ ဒီစကား ကျွန်မအတွက် ထူးဆန်းအံ့သြစရာမဟုတ်ဟု ဆိုကြပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ကျွန်မအတွက်တော့ အဲဒီစကားမိုျးကြားရတိုင်း စကားသစ်အဆန်းတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပါသည်။
ကျွန်မ ငယ်ငယ်က ဖြစ်ချင်တာတွေ တော်တော်များပါသည်။ ထိုအများကြီးထဲက စာရေးဆရာဆိုတာ မပါပါ။ ကျွန်မ အဘွား ဒေါ်ခင်မိုျးချစ်ကို စာရေးဆရာမဟု ခေါ်ဝေါ်သုံးစွဲကြတာကိုလည်း အားမကျပါ။ အထူးသဖြင့် ဘာအလုပ်လုပ်သလဲဟု အမေးခံရလျှင် မေမေကြီးဒေါ်ခင်မိုျးချစ်က 'စာရေးပါတယ်'ဟူသော အဖြေမိုျးကြားရလျှင် သိပ်ဂုဏ်မယူတတ်ခဲ့ပါ။ အခြားအလုပ်ဆို ပြောလို့လည်း ပိုကောင်းမှာဟု တွေးခဲ့ဖူးပါသည်။ အဲဒီလို စိတ်ဓာတ်နှင့် ကျွန်မက စာရေးဆရာ လုံးဝမဖြစ်ချင်ခဲ့တာ အံ့သြစရာမဟုတ်ပါ။ ကျွန်မတို့မိသားစု ဝင်တွေ၊ ကျွန်မအစ်ကို မောင်ရစ်အပါအဝင် အတွေးအမြင်မှာ စာတွေ ရေးနေတာကိုလည်း အားမကျခဲ့ပါ။ မေမေကြီး၊ ဘဘကြီးတို့ မိတ်ဆွေ တွေက ကျွန်မကို စာရေးဖို့တိုက်တွန်းလျှင်လည်း သူတို့ကို ရန်သူလို့ သတ်မှတ်ပါသည်။ ဒီလိုစာရေးဆရာအလုပ်ကို လုပ်ခိုင်းလေခြင်းဟု စိတ်ဆိုးမိပါသည်။
ကျွန်မ သင်္ချာဘာသာ အဓိကဖြင့် တက္ကသိုလ်တက်ခဲ့စဉ်တုန်းက ဖခင်ဖြစ်သူကလည်း သင်္ချာဆရာကြီးမို့ သင်္ချာအမွေကို ဆက်ခံရသည့် အဖြစ်ကိုတော့ တော်တော်လေး ကျေနပ်ဂုဏ်ယူခဲ့ပါသည်။ တက္ကသိုလ်တက်ခဲ့ရသော ဘဝတစ်လျှောက်လုံး နောက်ဆုံး မဟာသိပ္ပံတန်းရောက်ခဲ့ သည့်တိုင် ကျွန်မအား သင်္ချာဆရာကြီးသမီးမို့ သင်္ချာေတော်လေခြင်းဟူသော အပြောမိုျးလည်း ကျွန်မက သိပ်ဂရုမစိုက်ခဲ့ပါ။ သို့ရာတွင် မဟာသိပ္ပံကျမ်းdefendမှာ ဘယ်ဘက်ကမ်းကစမ်းစမ်း၊ မေးချင်ရာမေးဟု အားခဲ့ထားစဉ်က ဘာတစ်ခုမှ အမေးမခံလိုက်ရသောအဖြစ်ကို ကြုံတွေ့ရသောအခါ ယူကြုံးမရ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ၈ နှစ် လုံးလုံး ကြိုးစားလျှောက်လှမ်းခဲ့ရသော ကျွန်မ၏ အချိန်များ၊ ပေးဆပ်ခဲ့ရသည့် အင်အားများ၊ ကျွန်မ၏ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်တစ်ခုသည် ရုတ်တရက် အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားသလို ဖြစ်သွားသည်။
ကျွန်မ တက္ကသိုလ်တက်ခဲ့စဉ် ကာလတစ်လျှောက်လုံးမှာ ကျွန်မအား သင်္ချာ ဆရာကြီးသမီး၏ သူငယ်ချင်းများအဖြစ် ကျွန်မနှင့် တွဲခဲ့ကြသော ကျွန်မ၏ သူငယ်ချင်းများကိုလည်း ကျွန်မ၏ ခံစားချက်များကို ရင်ဖွင့်ပြောပြဖို့ အင်အားမရှိခဲ့ပါ။ ကျွန်မခံစားချက်များကို သူတို့ ကို ပြောပြမိသည့်အခါတိုင်း 'ငါတို့က နယ်ကတက်နေရတဲ့ သူဆိုတော့ အဆောင်မှာနေရတဲ့ဒုက္ခ၊ အစားအသောက်၊ နေရေးထိုင်ရေးကအစ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ပူပန်နေရတာ' 'ငါတို့က မြို့ထဲက ကျောင်းတက်ဖို့အရေး ဘတ်စ်ကားအတန်တန်စီးပြီး ပင်ပင်ပန်းပန်းလာတက်ကြရတာ။ နင်က မိနစ် ၂ဝ လောက်လမ်းလျှောက်လိုက်တာနဲ့ ကျောင်းရောက်လာပြီ' 'ငါတို့ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ ဒုက္ခ ဒုက္ခတွေဟာ နင်ပြောပြောနေတဲ့ ပြဿနာတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်လိုက်ရင် အခု ငါပတ်ထားတဲ့နာရီလေး ဓာတ်ခဲကုန်သွားတာလောက်ပဲရှိပါတယ်' 'ငါတို့လည်း နင့်လိုသာဆို စဉ်းစား ချင်တာပေါ့။ သိပ်ပြီးတော့ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် မတွေးစမ်းပါနဲ့'တဲ့။ 'ဘာမဟုတ်တာလေး ရေးကြီးခွင်ကျယ် လုပ်မိပေါ့'ဟု အတွေးရောက်မိ ကာ ရေငုံနှုတ်ပိတ်နေသွားရာကနေ ကျွန်မ၏ ခံစားချက်တွေ သည်စကားလုံးတွေ၊ စာလုံးတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲရွှေ့မျောသွားခဲ့ပုံရပါလေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ကျွန်မသည် မဟာသိပ္ပံကျမ်းအတွက် ထပ်လုပ်ဖို့ ဘယ်သူနှင့်မှ မတိုင်ပင်ဘဲ တစ်ဦးတည်းကြိတ်ပြီး ကြိုးစားခဲ့ရသည်ကို နောက်မှ သိသွားကြသော သူငယ်ချင်းတခို့ျက 'ဒါကြောင့် thesis defend နေ့က သူငယ်ချင်း မျက်နှာသိပ်မကောင်းတာကိုး'ဟု ပြောဖော်ရခဲ့ပါသည်။
အဲဒီတုန်းက ကျွန်မသည် သင်္ချာပါမောက္ခထံတွင် သွားရောက်၍defend ထပ်ထိုင်ပေးဖို့ သွားပြောခဲ့ဖူးသည်။ ပါမောက္ခက အခုလို ရှင်းပြပါသည်။
'ဖြစ်မှ ဖြစ်ရလေကွယ်၊defendထပ်လုပ်တယ်ဆိုတာ ထုံးစံမရှိဘူးကွဲ့။ ဆရာတွေက သဘောမကျလို့ ထပ်ထိုင်တယ်ဆိုတာပဲရှိတယ်။ အခုကိစ္စက ဒီလိုရှိတယ်လေ သမီးရဲ့ thesisအကြောင်းရှင်းပြတာကို ဆရာတို့နားထောင်ကြည့်လိုက်တော့အားလုံးသဘောပေါက်တယ်ကွဲ့။သမီးဘယ်လောက်ကြိုးစားထားတယ်ဆိုတာလည်း ပေါ်လွင်တယ်။ သမီးက စာကို တကယ်ကြေဘယ်ဆိုတာသိကြလို့ ဘယ်သူကမှ မမေးတော့ တာလေ။ ဘာမေးမေးဖြေနိုင်နေမယ့်ဟာ ဘာလို့ အချိန်ကုန်ခံပြီး မေးနေတော့မလဲကွဲ့။ အဲဒီလို စဉ်းစားလိုက်။ ကဲ... ကဲ... သမီးကျေနပ်အောင် ဆရာတို့ seminor ထပ်လုပ်ပေးမယ်''
'သြော်... ဆရာတို့စိတ်ထဲ အဲဒီလို ရှိတယ်ဆိုရင်လည်း ထုတ်ပြောလိုက်ရောပေါ့။ ဒါဆို လာကြည့်ကြတဲ့ ပရိသတ်ကလည်း ကျွန်မကို အလကား အအောင်ပေးလိုက်တယ်လို့ ဘယ်ထင်သွားပါ့မလဲ။ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ မဟာသိပ္ပံနဲ့ထိုက်တန်တယ်လို့ ယူဆလို့ရခဲ့မှာပေါ့'
ကျွန်မသည် ဤသို့ မှတ်ချက်ချခဲ့ပြီး Seminor ထပ်လုပ်ဖို့ ပါမောက္ခ၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် ကြိုးစားလုပ်ဆောင်ခဲ့ဖူးပါသည်။
သို့သော်လည်း အဲဒီလောက်နှင့်လည်း စိတ်မနာနိုင်သေးဘဲ တက္ကသိုလ်နည်းပြလုပ်ဖို့ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် အချိန်ပိုင်းဘဝဖြင့် ရှင် သန်ခဲ့ဖူးသေးသည်။ Ph.D အိပ်မက်တွေလည်း မက်လိုက်ရသေးသည်။ သို့သော် နည်းပြစာရင်းများထွက်တုန်းက ကျွန်မတစ်ဦးတည်း ပြုတ်ကျ ကျန်ရစ်ခဲ့သောအခါ ကျွန်မကို သင်္ချာဆရာကြီးသမီးမို့ သင်္ချာတော်တယ်၊ သင်္ချာဆရာကြီးသမီးမို့ ဂုဏ်ထူးတန်းဝင်တယ်၊ သင်္ချာဆရာကြီးသမီး မို့ မဟာသိပ္ပံတက်ရတယ်ဟု မှတ်ချက်တွေချခဲ့ကြသော ကျွန်မသူငယ်ချင်းများနှင့် ဖေဖေ့ပတ်ဝန်းကျင်ကြီးတစ်ခုလုံး ငြိမ်ချက်သားကောင်းသွား ကြခြင်းကိုတော့ ကျွန်မ အံ့သြမိပါသည်။
အဲဒီတော့ သင်္ချာဆရာကြီး၏ သမီးအဖြစ် သင်္ချာအမွေကို ဆက်ခံသူဘဝနှင့် နာနာကျင်ကျင် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ကျွန်မသည် နောက်ထပ် ကျွန်မ အဘွားထံမှ စာပေအမွေကို ဆက်ခံရဖို့ ကြောက်နေခဲ့ပါသည်။ သို့ပါသော်လည်း ခံစားချက်တွေကနေ စကားလုံးတွေအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလာခဲ့သော ကျွန်မ၏ အက်ဆေးတဖြစ်လဲဆောင်းပါးတွေကို ဆရာဦးဝံသဦးစီးသော အတွေးအမြင် မဂ္ဂဇင်းက လိုလိုလားလားနှင့် ထည့်သွင်းဖော်ပြခြင်းခံခဲ့ရသည်မှအစ ပြုလို့စာရေးရတာကို ပျော်လာပုံရပါသည်။ စစချင်းရေးခဲ့သော တစ်ပုဒ်စ၊ နှစ်ပုဒ်စတုန်းက ကျွန်မသည် နောက်တစ်ပုဒ်ဆိုတော်ပြီ၊ တော်ကြာ မေမေကြီးလို စာရေးဆရာလို့ အပြောခံနေရဦးမယ်ဟု စိုးရိမ်ခဲ့ဖူးသေးသည်။ ကျွန်မကို စာရေးစေချင်ခဲ့ သော ဒေါက်တာအောင်ကျော် (သွား/ဆရာဝန်)ကြားလျှင် ဘာပြောမည်မသိ။ တစ်ပုဒ်ရေးလည်း စာရေးဆရာ၊ နှစ်ပုဒ်ရေးလဲ စာရေးဆရာပဲဟု ကျွန်မအစ်ကိုက စနောက်တာကို လစ်လူျရှုထားလိုက်ပါသည်။
ရေးရင်း ရေးရင်းနှင့် အဲဒီတုန်းက မေမေကြီးက နဘေးမှ အားပေးခဲ့တာတွေလည်း ပါမှာပေါ့။ ပြီးတော့ ဘဘကြီးဦးခင်မောင်လတ် ကွယ်လွန်ခဲ့ပြီးနောက်မှ စာရေးဖြစ်တာဖြစ်လို့ ဘဘကြီး မတွေ့သွား၊ မဖတ်လိုက်ရလေခြင်းလို့ ဝမ်းနည်းခဲ့မိတာတွေလည်း ရှိခဲ့သည် စိတ်ပါ လက်ပါအရှိန်ရလာခိုက် 'ဘယ့်နှယ်ကြောင့် ရေးစရာတွေ ပေါ်ပေါ်လာရတာလဲ'ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မကျေမနပ် ပြောဖူးသေးသည်။ အဲဒီ ကြားထဲ ဒီလို အတွေးက ပေါ်ခဲ့သေးသည်။
အခုတော့ ကျွန်မသည် ကျွန်မအဘိုးအဘွားများ ကျွန်မကို သင်ကြားပို့ချခဲ့သော ပညာအမွေ၊ စာပေအမွေကို စာဖတ်သူများအား တစ်ဆင့်ပြန်လည်ဖောက်သည်ချခြင်းအားဖြင့် စာရေးရသော အလုပ်ကို ကျွန်မ ပျော်မွေ့နေပြီထင်ပါသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်ထံမှ 'စာရေး ဆရာဖြစ်ချင်တယ်'ဟူသော စကားကိုကြားရတိုင်း ကျွန်မအဖြစ်နှင့်ယှဉ်၍ ထူးဆန်းအံ့သြမိခြင်းသာ ဖြစ်ပါသည်။ ဟိုးအရင်က မမေးခဲ့ဖူးသော မေးခွန်းတစ်ခုကို ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ မေးပါမည်။ 'စာရေးဆရာဖြစ်ချင်လား'ဟူ၍ ကျွန်မအခုတော့ တကယ့်ကို စိတ်ပါလက်ပါ ဖြေပါမည်။ 'စာရေးဆရာဖြစ်ချင်တယ်'ဟု အခုမှဖြေလည်း နောက်မကျသေးဘူးထင်ပါသည်။
(အမှတ် ၁၉၂၊ ၂ဝဝ၈၊ မတ်လ)
