မေဟသီမဂၢဇင္းေအာက္တုိဘာ၂၀၀၉တြင္ေဖာ္ျပခဲ့ေသာဘာသာျပန္၀တၳဳတစ္ပုဒ္ 
Oscar Wilde ၏ The Happy Prince
ေပွ်ာ္ေနတဲ့မင္းသားေလး
ဂ်ဴနီယာ၀င္း ဘာသာျပန္သည္။
ျမိဳ႕ၾကီးရဲ႕အထက္ကရွည္ေမ်ာေမ်ာအုတ္နံရံေပၚ ေပွ်ာ္ေနတဲ့မင္းသားေလး ဟုအမည္ေပးထားေသာရုပ္တုေလး
တစ္ခုရွိသည္္။သူ႕တကုိယ္လုံးတြင္ေရႊျပားကေလးမ်ားဖုံးလြမ္းေနေအာင္ကပ္ထားသည္။သူ႕မ်က္လုံးႏွစ္လုံးတြင္
ေတာက္ပလွတဲ့နီလာေက်ာက္မ်က္ရတနာႏွစ္လုံး၊သူလြယ္ထားတဲ့ဓါးစလြယ္ထိတ္ဖ်ားမွာအနီေရာင္ပတၱျမား
ၾကီးေတာက္ပစြာရွိေနသည္။
သူ႕ကိုၾကည့္ရတာျမင္ရသူတုိင္းမက္ေမာစရာ၊အားက်စရာအျပည့္ပါ။“သူကေလေၾကာင္းျပငွက္မ်က္နားလုိပဲသိပ္
ကိုလွပါတယ္”ဟုျမိဳ႕စားၾကီးကမွတ္ခ်က္ခ်လုိက္သည္။ သူကအႏုပညာေျမာက္သည့္ အရသာမ်ဴိးကို
ခံစားတတ္သူဟုအမည္ေကာငး္ရခ်င္ပုံျဖင့္“သိပ္ျပီးအသုံး၀င္တဲ့ပစၥည္းတစ္ခုတည္းလုိ႕လည္းမဆုိႏုိင္။” ဟုျဖည့္
ေျပာလုိက္သည္။သူတကယ္လည္းလက္ေတြ႕က်သူမဟုတ္ပဲနဲ႕သူ႕ကိုလူေတြကအထင္ေသးသြားမွာကိုလည္း
ေၾကာက္ေနသည္။
“ဘာလို႕ ေပွ်ာ္ေနတဲ့မင္းသားေလး မျဖစ္ႏုိင္ရတာလဲကြယ့္”ဟုဆင္ခ်င္တတ္သူမိခင္က လ ကုိတမ္းတငုိေၾကြး
ေနေသာသားငယ္ကုိေမးေနသည္။“ေဟာဒီ ေပွ်ာ္ေနတဲ့မင္းသားေလး ဆုိရင္ဘာလုိခ်င္တယ္ဆုိျပီးတခါမွမငုိဘူး
ကဲြ႕”
ဟုဆက္ေျပာေနသည္။
“ကမာၻေပၚမွာအခုလုိေပွ်ာ္ရႊင္ျပီးေနတဲ့သူတစ္ေယာက္ရွိေနတာကိုငါ၀မ္းသာပါတယ္။”ဟုစိတ္ညစ္ေနသူတစ္ဦး
ကလွပခန္းနားေသာရုပ္တုကိုေငးၾကည့္ရင္း ေရရြတ္လုိက္သည္။
“သူ႕ကုိၾကည့္ရတာနတ္သားေလးတစ္ပါးအတုိင္းပါပဲ”ဟုဘုရားရွိခုိးေက်ာင္းထဲမွအျဖဴေရာင္၀တ္ရ၊ုံေတာက္ပ
ေသာၾကက္ေသြးေရာင္၀တ္စုံျဖင့္ထြက္လာၾကေသာကေလးတသိုက္ကေျပာလုိက္သည္။
“ဘယ္လုိလုပ္သိတာလဲ”ဟုသခ်ာၤဆရာကေမးလုိက္သည္။“မင္းတုိ႕တခါေတာင္မျမင္ဘူးပဲနဲ႕”
“အား…ျမင္ဘူးတာေပါ့။အိပ္မက္ထဲမွာေလ”ဟုကေလးေတြကေျဖၾကသည္။သခ်ာၤဆရာက ကေလးေတြ၏
အိပ္မက္ကုိသက္ေသျပခုိင္းလုိ႕မရသျဖင့္မ်က္ႏွာသုန္မုန္သြားကာေလးေလးနက္နက္စဥ္းစားေနသည္။
တညတြင္ျမိဳ႕ၾကီးေပၚတြင္စာကေလးငွက္ေလးတစ္ေကာင္ပ်ံေနသည္။လြန္ခဲ့ေသာ၆ပတ္ကသူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြ
အီဂ်စ္သုိ႕သြားကုန္ၾကျပီျဖစ္သည္။သူကေနာက္ခ်န္ေနရစ္သည္။သူကအလွပဆုံးက်ဴရုိးကေလးကိုခ်စ္မိသြား
၍ျဖစ္သည္။သူမကုိေႏြဦးတစ္ေန႕မွာျမစ္ေခ်ာင္းေတြေပၚပိုးဖလန္အုပ္စုေနာက္လုိက္ပါပ်ံသန္းေနရင္းေတြ႕ခဲ့တာ
ျဖစ္သည္။သူမ၏ရွည္လ်ားေပ်ာ့ေျပာင္းေသာအသြင္သဏာန္ုေၾကာင့္သူရပ္တန္႕ကာစကားေျပာျဖစ္ခဲ့သည္။
“မင္းကုိခ်စ္လုိ႕ရလားကြယ္”ဟုစာကေလးကေမးလုိက္သည္။က်ဴရုိးကေလးကဦးေခါင္းေလးကုိညြတ္ျပသည္။
စာကေလးကက်ဴရုိးမေလးကုိပတ္ကာပ်ံသန္းေနရင္းေရျပင္ကုိသူ႕အေတာင္ပံျဖင့္ထိရုိက္ကာေရပြက္မ်ားထလာ
ေအာင္လုပ္ျပသည္။ဤသို႕ျဖင့္ေႏြတကာလလုံးေက်နပ္ေပွ်ာ္ရြင္ေနရွာေလသည္။
“အဲဒါမျဖစ္ႏုိင္တဲ့သံေယာဇဥ္ပဲ”ဟုတျခားေသာစာကေလးမ်ားကတီးတုိးေျပာၾကသည္။“သူမမွာပိုက္ဆံလဲတျပား
မွမရွိ၊ျပီးေတာ့ေဆြမ်ဴိးေတြလည္းမ်ားတယ္။”ဟုတ္တယ္ေလ။က်ဴပင္ေတြဆုိတာျမစ္ေခ်ာင္းအင္းအုိင္ေတြမွာေပါ
မွေပါ။ယခုေဆာင္းေရာက္ျပီဆုိေတာ့စာကေလးေတြေဆာင္းကိုေရွာင္ေျပးၾကရေတာ့သည္။
သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြအားလုံးမရွိေတာ့စာကေလးတစ္ေကာင္တည္းအထီးက်န္မိသည္။သူ႕ခ်စ္သူကေလးကို
လည္းစတင္၍ျငီးေငြ႕လာျပီျဖစ္သည္။“သူကစကားလညး္တစ္ခြန္းမွမေျပာဘူး”စာကေလးကေျပာလုိက္သည္။
“သူကၾကည့္ရတာျမဴဆြယ္ေနတဲ့သူမ်ားလား။တခ်ိန္လုံးေလတုိက္တုိင္းခါယမ္းေနတာပဲ”။အဲဒါလည္းဟုတ္သည္။
ေလတုိက္လုိက္တုိင္းက်ဴပင္မေလးကအလွပဆုံးအမူအယာေတြျပဳမူလ်က္ရွိသည္။“ဟုတ္ပါျပီ-သူကအိမ္ခ်စ္သူ
ျဖစ္ရမယ္။”စာကေလးကဆက္ေျပာေနသည္။“ဒါေပမယ့္ ငါကေလွ်ာက္သြားရတာကိုေပွ်ာ္တယ္။ဒီေတာ့
ငါ့ဇနီးဆုိရင္လည္းေလွ်ာက္သြားရတာကိုေပွ်ာ္ရမယ္။”
“မင္းငါနဲ႕လုိက္ခဲ့ပါလားကြယ္။”ေနာက္ဆုံးေတာ့စာကေလးကက်ဴပင္မေလးကိုေျပာလုိက္သည္။သုိ႕ေသာ္က်ဴပင္
မေလးကေခါင္းခါယမ္းသည္။သူမ၏ေနရာကိုခဲြမသြားလုိပါ။
“မင္းကငါ့ကုိကစားေနတာပဲ”ဟုစာကေလးကေျပာလုိက္သည္။“အခုေတာ့ငါပီရမစ္ေတြရွိရာကုိသြားရမယ္။တာ့
တာ။”။ထုိ႕ေနာက္အေ၀းသုိ႕ပ်ံသန္းသြားေလေတာ့သည္။
တေန႕လုံးပ်ံသန္းေနကာညအခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ျမိဳ႕ေရွ႕ကုိေရာက္လာသည္။“ဘယ္ေနရာမွာနားရပါ့။”စာကေလး
ကေျပာလုိက္သည္။“ျမိဳ႕ကေလးမွာနားခုိစရာေကာင္းေကာငး္ရွိမယ္ေမွ်ာ္လင့္မိပါရဲ႕”။
ထုိ႕ေနာက္သူကရွည္လေမ်ာေက်ာက္ရုပ္တုၾကီးကုိေတြ႕လုိက္ပါသည္။
“အဲသည္မွာနားရမယ္။”စာကေလးကေအာ္ေျပာလုိက္သည္။“ေလေကာင္းေလသန္႕ေကာင္းေကာင္းရမယ့္ေနရာ
ေကာင္းတစ္ခုပဲ”။သည္ေတာ့စာကေလးက ေပွ်ာ္ေနတဲ့မင္းသားေလး ရုပ္တု၏ေျခေထာက္နွစ္ဘက္ၾကားတြင္နား
လုိက္ပါသည္။
“ငါ့အတြက္ေရႊအိပ္ရာပဲ။”ဟုစာကေလးကပတ္၀န္းက်င္ကုိၾကည့္ရင္းသူ႕ကုိယ္သူတီးတိုးေျပာလုိက္
သည္။ထုိ႕ေနာက္အိပ္ဖုိ႕ျပင္ေတာ့သည္။သုိ႕ေသာ္သူ၏ငွက္ေတာင္ထဲသူ႕ေခါင္းေလး၀ွက္လုိက္စဥ္မွာေရေပါက္
ၾကီးတစ္ေပါက္ကသူ႕ေပၚက်လာသည္။“အိုး..ထူးဆန္းလုိက္တာ”စာကေလးကေအာ္ေျပာလုိက္သည္။“ေကာင္း
ကင္ယံမွာလည္းဘာတိမ္ညိဳတိမ္လိပ္မွမေတြ႕ပါဘူး။ၾကယ္ေလးေတြကလည္းေတာက္ပထင္ရွားလုိ႕။ဒါေပမယ့္
မိုးကရြာတယ္။ဥေရာပေျမာက္ပုိင္းကရာသီဥတုကေတာ္ေတာ္ဆုိးတာပဲ။က်ဴပင္မေလးကမိုးကုိႏွစ္သက္တယ္။
ဒါတကယ့္ကုိတကိုယ္ေကာင္းဆန္တာပဲ။”
ေနာက္ထပ္မိုးေရေပါက္ၾကီးတစ္ေပါက္က်လာျပန္သည္။
“ဘယ္လုိရုပ္တုလဲကြ။မုိးေရစက္ကုိေတာင္မကာကြယ္ႏုိင္ဘူး။”စာကေလးကေျပာလုိက္သည္။“ငါမီးခိုးေခါင္းတုိင္
ေကာင္းေကာင္းသြားရွာမွျဖစ္ေတာ့မယ္။”။ထုိ႕ေနာက္သူကပ်ံသြားဖုိ႕စိတ္ဆုံးျဖတ္လုိက္သည္။
သို႕ေသာ္သူ႕အေတာင္ပံေတြမဖ်န္႕လုိက္ခင္တြင္တတိယမိုးေရစက္တစ္စက္က်လာသည္။သူကအေပၚကိုေမာ့
ၾကည့္သည္။သူျမင္တာက……..အား…သူဘာျမင္ပါလိမ့္။
ေပွ်ာ္ေနတဲ့မင္းသားေလး ၏မ်က္လုံးေတြဆီမွက်လာေသာမ်က္ရည္စက္ေတြ။သူ႕မ်က္ရည္လုံးမ်ားသည္သူ၏
ေရႊေရာင္ပါးျပင္တေလွ်ာက္စီးဆင္းလ်က္ရွိသည္။လအေရာင္တြင္သူ႕မ်က္ႏွာသည္အလြန္လွပလ်က္ရွိ၏။စာက
ေလးသည္အလြန္သနားေသာစိတ္ျဖစ္ေပၚလာေလသည္။
“ခင္ဗ်ားဘယ္သူတုန္း”ဟုစာကေလးကေမးလုိက္သည္။
“ကၽြန္ပ္ကား ေပွ်ာ္ေနတဲ့မင္းသားေလး ျဖစ္ပါသည္။”
“ဘာေၾကာင့္ငိုေနတာတုန္း”ဟုစာကေလးကေမးသည္။“ခင္ဗ်ားေၾကာင့္က်ဴပ္ေရေတြစုိကုန္ျပီ။”
ရုပ္တုကအခုလုိအေျဖေပးပါသည္။
“ကၽြႏုိပ္ လူ႕အသည္းႏွလုံးနဲ႕ အသက္ရွင္ခဲ့စဥ္ကမ်က္ရည္ဆုိတာ ဘာလဲမသိခဲ့ပါဘူး။
ကၽြႏုိပ္ေနထုိင္ခဲ့တဲ့ ဆြန္-ဆုိစီ ဆုိတဲ့နန္းေတာ္ၾကီးက၀မ္းနည္းေၾကကဲြစရာေတြကုိေပးမ၀င္ခဲ့ပါဘူး။
မနက္ခင္းမွာ အေဖာ္ေတြနဲ႕ ပန္းျခံထဲ ေပွ်ာ္ပါးလုိ႕၊ညေနခင္းမွာေတာ့ ခန္းမၾကီးထဲကခုန္လုိ႕ေပါ့။
ပန္းျခံပတ္ပတ္လည္တစ္ေလွ်ာက္ ျမင့္မားတဲ့တံတုိင္းၾကီးရွိေလရဲ႕။အဲဒီတံတုိင္းၾကီးတစ္ဖက္မွာ ဘာရွိလဲလို႕
ကၽြႏုိပ္ ေမးဖုိ႕စိတ္ကူးမရွိခဲ့ပါဘူး။ကၽြႏုိပ္နဲ႕ပတ္သက္သမွ် အရာရာဟာ လွပလုိ႕ေပါ့။
ကၽြႏုိပ္ရဲ႕မင္းညီမင္းသားေတြကကၽြႏုိပ္ကုိ“ေပွ်ာ္ေနတဲ့မင္းသားေလး” လုိ႕ေခၚတယ္။
ဟုတ္တာေပါ့…..ေပွ်ာ္လုိက္တာ။ရွိရွိသမွ်ေတြဟာေပွ်ာ္စရာ။
ဒီလုိနဲ႕ …. ကၽြႏု္ပ္ရွင္သန္ခဲ့တယ္။ဒီလုိနဲ႕ … ကၽြႏုိပ္ေသဆုံးခဲ့တယ္။
အင္း …. အခုေတာ့ ကၽြႏုိပ္ေသဆုံးျပီ။သူတုိ႕က ကၽြႏုိပ္ကုိ အခုလုိျမင့္ျမင့္မားမား
ထုဆစ္ထားလုိ႕။ဒီေတာ့ … ကၽြႏုိပ္ေလ….ကၽြႏုိပ္ျမိဳ႕ၾကီးရဲ႕အရုပ္ဆုိးအက်ဥ္းတန္မူေတြ
စိတ္မခ်မ္းသာစရာေတြ ေတြ႕ျမင္ေနရျပီ။ကၽြႏုိပ္အသည္းနွလုံးက ခဲနဲ႕လုပ္ထားေပမယ့္
ကၽြႏုိပ္ ငိုေနတယ္။”
“အုိ…သူတကယ့္ေရႊနဲ႕လုပ္ထားတာဟုတ္ရဲ႕လား။”စာကေလးကသူ႕ကိုယ္သူေျပာလုိက္သည္။သူကသူ႕
ကိုယ္ပိုင္အေတြးမ်ားကုိယဥ္ေက်းမူအရတုိးတုိးေျပာဖုိ႕မစဥ္းစားမိေျခ။
“ဟုိး…အေ၀းၾကီးမွာ..”ရုပ္တုကဆက္လက္၍ခပ္တုိးတုိးကဗ်ာဆန္ဆန္ဆက္ေျပာေနသည္။“ဟုိး..အေ၀းၾကီးမွာ
လမ္းတုိတုိေလးမွာသူဆင္းရဲအိမ္တစ္အိမ္ရွိတယ္။ျပဴတင္းေပါက္တစ္ေပါက္ပြင့္ေနတယ္။အဲဒီကေနၾကည့္ရင္
စားပဲြမွာအမ်ဴိးသမီးတစ္ေယာက္ထုိင္ေနတာကုိကၽြႏုိပ္ေတြ႕ေနရတယ္။သူ႕မ်က္ႏွာကပိန္လွီျပီးႏြမ္းနယ္ေနတယ္။
သူကပန္းသီတဲ့အလုပ္ကုိလုပ္ေနရတယ္။ဘုရင္မၾကီးရဲ႕အလွဆုံးသမီးေတာ္တပါးအတြက္အခုလာမယ့္နန္းေတာ္
ကပဲြမွာ၀တ္ဖုိ႕၀တ္စုံေပၚမွာပန္းပုံေဖာ္တဲ့ဒီဇုိင္းကိုထုိးေနရတယ္ေလ။အခန္းရဲ႕ေထာင့္စြန္းကုတင္ေပၚမွာသူ႕ရဲ႕
သားငယ္ေလးကေနမေကာင္းျဖစ္ျပီးလဲေနတယ္။သူ႕မွာအဖ်ားရွိတယ္။လိေမာ္သီးကိုေတာင့္တေနတယ္။
သူ႕မိခင္ကစမ္းေခ်ာင္းကေရကလဲြျပီးမေပးႏုိင္ဘူး။စာကေလး..စာကေလး..စာကေလးေရ…ကၽြႏုိပ္ရဲ႕ဓါးခၽြန္
ထိတ္ဖ်ားကပတၱျမားကိုယူျပီးသြားေပးေပးပါလားကြယ္။ကၽြႏုိ္ပ္ရဲ႕ေျခေထာက္ေတြကေဟာဒီေက်ာက္သား
မွာနစ္၀င္ေနတာမို႕လွဴပ္ရွားလုိ႕မရဘူးကဲြ႕။”
“ကၽြန္ေတာ့္ကုိအီဂ်စ္မွာေစာင့္ေနၾကျပီ။”စာကေလးကျပန္ေျဖတယ္။“ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြႏုိင္းျမစ္ၾကီးတ
ေလွ်ာက္ဟုိသည္ပ်ံသန္းရင္းၾကီးမားတ့ဲၾကာပန္းၾကီးေတြနဲ႕စကားေျပာေနၾကေရာေပါ့။မၾကာမီွသူတုိ႕တေတြ
ဘုရင္ၾကီးတစ္ပါးရဲ႕အုတ္ဂူထဲမွာအိပ္စက္ၾကေတာ့မယ္။အေရာင္ခ်ယ္ထားတဲ့အုတ္ဂူထဲမွာဘုရင္ၾကီးရွိတယ္။သူ႕
ကိုအ၀ါေရာင္၀တ္ရုံနဲ႕လႊမ္းျခဳံထားျပီးအေမႊးန႕ံသာေတြနဲ႕ဖုန္းအုပ္ထားတယ္။လည္ပင္းမွာေတာ့အစိမ္းေရာင္
ေက်ာက္စိမ္းၾကိဳးရွိျပီးသူ႕လက္ကေလးေတြကေဖ်ာ့ေတာ့တဲ့သစ္ရြက္ေလးေတြအလားရွိေနတယ္။”
“စာကေလး..စာကေလး..စာကေလးေရ..”မင္းသားေလးကေျပာလုိက္သည္။“ဒီတညေလာက္ကၽြႏုိ္ပ္ႏွင့္အတူေန
ေပးျပီးကၽြႏုိ္ပ္၏ဆက္သားလုပ္ေပးပါလားကြယ္။ေကာင္ကေလးကေရအရမ္းဆာေနရွာတယ္။သူ႕မိခင္
ဟာလည္းအရမ္းစိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနရွာတယ္။”
“ကၽြန္ေတာ္ေကာင္ကေလးေတြကိုသေဘာမက်ဘူး။”စာကေလးကအေျဖေပးလုိက္သည္။“မႏွစ္ကေႏြတုန္းက
ေပါ့။ကၽြန္ေတာ္စမ္းေခ်ာင္းေလးနားမွာေနေနတုန္းစက္ရုံပုိင္ရွင္ရဲ႕ေကာင္ဆုိးေလးႏွစ္ယာက္ေယာက္လာျပီးကၽြန္
ေတာ့္ကုိခဲေတြနဲ႕ေပါက္ၾကတယ္။အျမဲတမ္းပဲအဲသည္လုိလုပ္တာခံရတယ္။သူတုိ႕ကၽြန္ေတာ့္ကုိထိေအာင္မပစ္
ႏုိင္ၾကပါဘူး။ဟုတ္ပါ့။ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကအေ၀းကုိပ်ံေျပးၾကတာ။ေျပာရရင္ေတာ့ကၽြန္ေတာ္ကအဲသည္လိုလုပ္
တတ္တဲ့မိသားစုေတြအေၾကာင္းေကာင္းေကာင္းသိတာေပ့ါ။အခုထိကုိရုိေသထုိက္တဲ့သူမေတြ႕ဖူးေသးဘူး။”
ေပွ်ာ္ေနတဲ့မင္းသားေလး ကစာကေလးေျပာုလိုက္ေသာစကားမ်ားေၾကာင့္စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားသည္။“ဒီမွာ
အရမ္းေအးတယ္။”ဟုစာကေလးကေျပာလုိက္သည္။“ဒါေပမယ့္ဒီတညေတာ့ဒီမွာေနျပီးခင္ဗ်ားရဲ႕ဆတ္သား
လုပ္ပါ့မယ္”
“ေက်းဇူးတင္လုိက္တာ စာကေလးရယ္။”ဟုမင္းသားေလးကေျပာလုိက္ပါသည္။
ထုိ႕ေနာက္စာကေလးကမင္းသားေလး၏ဓါးစလြယ္ထိတ္မွပတၱျမားၾကီးကုိဆဲြထုတ္ယူကာျမိဳ႕ကေလး၏ေခါင္မိုး
မ်ားကုိေက်ာ္၍ပ်ံသန္းသြားေလသည္။
အျဖဴေရာင္နတ္ရုပ္ေက်ာက္သားမ်ားထုထားရာဘုရားရွိခုိးေက်ာင္းေဆာင္ကိုလဲေက်ာ္သြားရသည္။ကခုန္သံမ်ား
ဆူညံေနေသာနန္းေတာ္ၾကီးကိုလည္းေက်ာ္သြားသည္။လွပေသာမိန္းမပ်ဴိကေလးတစ္ဦးသူ႕ခ်စ္သူႏွင့္အတူ
လသာေဆာင္မွထြက္လာသည္။“ၾကည့္စမ္းပါဦး။လွလုိက္တဲ့ၾကယ္ကေလးေတြ။”ေကာင္ကေလးကေျပာလုိက္
သည္။“ျပီးေတာ့အခ်စ္ရဲ႕စြမ္းအားကလည္းဘယ္ေလာက္တန္ခုိးၾကီးသလဲလုိ႕။”
“ကပဲြမွာ၀တ္ဖုိ႕ကၽြန္မရဲ႕အက်ီအဆင္သင့္ျဖစ္ဖုိ႕ေမွ်ာ္လင့္ပါရဲ႕။”မိန္းမပ်ဴိေလးကေျပာေနသည္။“အဲဒီ၀တ္စုံေပၚ
မွာေမႊးရနံ႕သင္းျပန္႕တဲ့ပန္းေတြထုိးထားဖို႕အမိန္႕ေပးထားတယ္။ဒါေပမယ့္အဲသည္ပန္းထုိးတဲ့မိန္းမေတြကအရမ္း
အပ်င္းထူတာပဲ။”
စာကေလးကစမ္းေခ်ာင္းေပၚကေနပ်ံသန္းသြားသည္။သေဘၤာထိတ္ဖ်ားမွာမီးအိမ္ေတြထြန္းထားတာေတြေတြ႕
လုိက္ရသည္။ျပီးေတာ့ဆင္းရဲသားရပ္ကြက္ေပၚကေနပ်ံသန္းေနရင္းဂ်ဴးလူမ်ဴိးေတြအခ်င္းခ်င္အေရာင္းအ၀ယ္
လုပ္ေနၾကတာေတြေတြ႕သည္။သူတုိ႕ကေငြျပားမ်ားႏွင့္ပုိက္ဆံအေလးခ်ိန္ေနၾကသည္။ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့စာက
ေလးသည္သူသြားလုိေသာဆင္းရဲသူမအိမ္ရွိရာသုိ႕ေရာက္သြားျပီးအတြင္းကုိၾကည့္လိုက္သည္။ေကာင္ကေလး
ကအပူခ်ိန္တက္ေနျပီးကတင္ေပၚတြင္တုန္ေနသည္။သူ႕မိခင္ကအလြန္ေမာပန္းစြာျဖင့္အိပ္ေမာက်ေနသည္။
စာကေလးကခုန္ဆြခုန္ဆြျဖင့္သြားကာအမိ်ဴးသမီးၾကီး၏နေဘးကအပ္ခ်ဴပ္လက္စြပ္နေဘးမွာပတၱျမားကုိခ်လုိက္
သည္။ထုိ႕ေနာက္ညင္သာစြာျဖင့္ကုတင္ကုိပတ္ကာပ်ံသန္းကာေကာင္ကေလး၏ဦးေခါင္းကုိသူ၏ေတာင္ပံ
ျဖင့္ယပ္ခတ္ေပးေနသည္။“အို…ေအးျမသြားလုိက္တာ။”ဟုေကာင္ကေလးကေျပာသည္။“ငါေနေကာင္း
သြားသလုိပဲ။”ဟုေျပာကာေကာင္ကေလးကအားရပါးရဆက္လက္အိပ္စက္သြားေလသည္။ထုိ႕ေနာက္
စာကေလးသည္ ေပွ်ာ္ေနေသာမင္းသားေလး ထံသုိ႕ပ်ံလာကာသူလုပ္ခဲ့တာကို ေျပာျပလုိက္သည္။
“ထူးဆန္းလုိက္တာ။”ဟုစာကေလးကမွတ္ခ်က္ခ်လုိက္သည္။“ေအးေနတာေတာင္မွေႏြးေထြးေနတယ္။”။
“အဲဒါမင္းကေကာင္းတဲ့အမူကိုလုပ္လုိက္လုိ႕ေပါ့။”ဟုမင္းသားေလးကေျပာလုိက္သည္။စာကေလးကစဥ္းစားခန္း
စ၀င္လုိက္ကာေနာက္ေတာ့အိပ္ေပွ်ာ္သြားသည္။စဥ္းစားျခင္းျဖင့္သူ႕ကုိအျမဲတန္းအိပ္ေမာက်ေစေလသည္။
တရက္ေက်ာ္ျဖတ္ျပီးေနာက္စာကေလးသည္စမ္းေခ်ာင္းရွိရာသြား၍ေရမိုးခ်ဴိးေလသည္။“အုိ..တကယ့္ကုိထူးျခား
တဲ့ျမင္ကြင္းပါလား။”ဟုေက်းငွက္ေလ့လာသူပညာရွင္ပါေမာကၡကတံတားေပၚမွေျပာလုိက္သည္။“စာကေလးနဲ႕
ေဆာင္းရာသီ။”သူကေန႕စဥ္သတင္းစာမွာထည့္ဖုိ႕ရွည္လ်ားေသာစာတစ္ပုဒ္ခ်ေရးလုိက္သည္။ယင္းကုိလူတုိင္း
ကဆဲြယူသုံးစဲြၾကကာဘယ္သူမွနားမလည္ႏုိ္င္ေသာအျဖစ္အပ်က္အျဖစ္ေျပာဆုိေနၾကေလေတာ့သည္။
(ဆုိလုိသည္မွာေဆာင္းရာသီတြင္စာကေလးငွက္ေလးမ်ားမေတြ႕ျမင္ႏုိင္သည္မွာသဘာ၀ျဖစ္သည္။ယခုလုိ
ျမင္ေတြ႕ရသည့္ျမင္ကြင္းေၾကာင့္လူေတြအထူးအဆန္းျဖစ္ကုန္ၾကသည္ကုိဆုိလုိပါသည္။-ဘာသာျပန္သူ)
“ဒီညေတာ့အီဂ်စ္ကုိသြားေတာ့မယ္။”စာကေလးကေျပာလုိက္သည္။သူကအေတာ္အဆင့္ျမင့္ျမင့္လူၾကည့္ခံစရာ
ျဖစ္လုိ႕ေနသည္။သူကအေဆာက္အဦေတြအားလုံးဆီအလည္ေရာက္ခဲ့သည္။ဘုရားရွိခုိးေက်ာင္းထိတ္မွာလည္း
အၾကာၾကီးနားေနခဲ့သည္။သူဘယ္ကိုပဲသြားသြားစာကေလးေတးသံဆုိေနခဲ့ရာတေလွ်ာက္တြင္“အုိ..ထူးဆန္းလွ
တဲ့ဧည့္သည္ေလးပါလား။”ဟူေသာအခ်င္းခ်င္းေျပာသံေတြၾကားေနရသည္။ဒီေတာ့သူကသူ႕ကိုယ္သူေက်နပ္
လ်က္ရွိေနေလသည္။
လမင္းၾကီးထြက္လာခ်ိန္မွာစာကေလးက ေပွ်ာ္ေနေသာမင္းသားေလး ဆီျပန္ေရာက္လာသည္။“အီဂ်စ္ကုိဘာ
မွာဦးမလဲ။”ဟုစာကေလးကေျပာလုိက္သည္။“အခုကၽြန္ေတာ္ခရီးစထြက္ေတာ့မွာ။”
“စာကေလး..စာကေလး..စာကေလးေရ။”မင္းသားေလးကေျပာလုိက္ပါသည္။“မင္းတညေလာက္ထပ္ေနေပးႏုိင္
မွာလားကြယ္။”
“ကၽြန္ေတာ့္ကုိအီဂ်စ္မွာေစာင့္ေနၾကျပီ။”စာကေလးကအေျဖေပးလုိက္သည္။“ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြကမ
နက္ျဖန္ဆုိရင္ေရတံခြန္ဆီသြားၾကလိမ့္မယ္။အဲဒီၾကားထဲမွာေရ-နဂါးကအိပ္စက္သတဲ့။နတ္ဘုရားေက်ာင္း
ေဆာင္မွာခန္းနားတဲ့အိမ္ၾကီးရွိသတဲ့။တညလုံးသူကၾကယ္ေတြကုိေငးေမာၾကည့္ၾကမယ္။မနက္ခင္းၾကယ္ပြင့္
ေလးေတြေတာက္ပလင္းလက္လာရင္ေပွ်ာ္ရြင္စြာေအာ္ဟစ္ၾကမယ္။ျပီးရင္ေတာ့တိတ္တိတ္ေလးျပန္ေနမယ္။
ညေနေစာင္းေတာ့အ၀ါေရာင္ျခေသၤ့ၾကီးေတြဆင္းလာျပီးေရလာေသာက္မယ္။သူတုိ႕ရဲ႕မ်က္လုံးေတြကအစိမ္း
ေရာင္ေက်ာက္သားလုိေတာက္ပလုိ႕၊သူတုိ႕ရဲ႕ဟိန္းေဟာက္သံကေရတံခြန္သံထက္ေတာင္က်ယ္ေလာင္သတဲ့။”
“စာကေလး..စာကေလး..စာကေလးေရ။”မင္းသားေလးကေျပာလုိက္သည္။“ျမိဳ႕ရဲ႕ဟုိးအေ၀းၾကီးတုိက္အျမင့္
အေပၚဆုံးအထပ္မွာလူငယ္တစ္ေယာက္ကိုေတြ႕တယ္။သူကစာရြက္ေတြပုံေနတဲ့စားပဲြေပၚမီွလို႕၊သူ႕နေဘးက
ဖန္ခြက္မွာေတာ့ႏြမ္းေနျပီျဖစ္တဲ့ခရမ္းေရာင္ပန္းစည္းတစ္စည္းထုိးထားတယ္။သူ႕ဆံပင္ေတြကအညိဳေရာင္သန္း
ျပီးလိမ္ေကာက္ေနတယ္။သူ႕နွဴတ္ခမ္းဟာသလဲသီးအလားနီေထြးေနတယ္။သူ႕မွာၾကီးမားတဲ့စိတ္ကူးယဥ္မ်က္
လုံးေတြပုိင္ဆုိင္တယ္။သူကျပဇာတ္ဒါရုိက္တာအတြက္ျပဇာတ္တစ္ပုဒ္ကုိၾကိဳးစားျပီးအျပီးသတ္ေနတယ္။ဒါေပ
မယ့္ေအးလြန္းလို႕သူဆက္ျပီးမေရးႏုိင္ဘူးျဖစ္ေနတယ္။မီးဖိုလညး္မရွိရွာဘူး။ဆာလြန္းလို႕ေမ့ေမ်ာေတာ့မယ္။”
“ကၽြန္ေတာ့္ဒီတညခင္ဗ်ားနဲ႕အတူေနေပးပါ့မယ္။”ဟုစာကေလးကေျပာလုိက္ပါသည္။သူကတကယ့္ကိုစိတ္
ေကာင္းရွိသည့္စာကေလးပါပဲ။“ကၽြန္ေတာ္ေနာက္ထပ္ေက်ာက္ကေလးယူသြားေပးရမလား။”
“အုိး…ကၽြႏု္ပ္မွာေနာက္ထပ္ေက်ာက္တစ္လုံးမရွိေတာ့ဘူး။“ဟုမင္းသားေလးကေျပာလုိက္ပါသည္။“ကၽြႏု္ပ္၏
မ်က္လုံးမ်ားပဲက်န္ေတာ့တာ။သူတုိ႕ကုိလြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္သန္းေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာတုန္းကအိႏၵိယကယူလာတဲ့
ရွားပါးတဲ့နီလာေက်ာက္မ်က္ရတနာနဲ႕လုပ္ထားတာျဖစ္တယ္။အဲဒီထဲကတစ္လုံးကုိသာျဖဳတ္ယူသြားေပးလုိက္
ပါ။သူကေက်ာက္ျမက္ရတနာ၀ယ္တဲ့သူဆီသြားေရာင္းလိမ့္မယ္။ျပီးရင္ထင္းေတြ၀ယ္လိမ့္မယ္။ဒါဆုိရင္ေတာ့
သူ႕ျပဇာတ္ကိုျပီးေအာင္ေရးႏုိင္သြားမယ္။”
“အုိ..ခ်စ္ခင္ရတဲ့မင္းသားေလးရယ္။”စာကေလးကေျပာလိုက္သည္။“ကၽြန္ေတာ္အဲဒါေတာ့မလုပ္ႏုိင္ပါဘူး။“
ဟုေျပာျပီးစငိုေလေတာ့သည္။
“စာကေလး..စာကေလး..စာကေလးေရ..”မင္းသားေလးကေျပာလုိက္သည္။“ကၽြနု္ပ္ခုိင္းသည့္အတုိင္းလုပ္ပါ။”
ထုိအခါစာကေလးသည္မင္းသားေလး၏မ်က္လုံးတစ္လုံးကုိႏုတ္ယူကာအႏုပညာသည္၏ျပဴတင္းေပါက္ရွိရာသို႕
ပ်ံသြားေလေတာ့သည္။ေခါင္မိုးမွာအေပါက္ရွိေသာေၾကာင့္၀င္သြားရတာလြယ္ကူပါသည္။ေခါင္မုိးတုိင္တ
ေလွ်ာက္ထုိးဆင္းသြားရင္းအခန္းထဲေရာက္သြားပါသည္။လူငယ္ေလးကမ်က္ႏွာကိုသူ႕လက္ေတြမွာႏွစ္္ျပီး
အိပ္ေနေသာေၾကာင့္ငွက္ကေလးေတာင္ပံခတ္သံကိုမၾကားလုိက္ပါ။သူေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ေျခာက္ေသြ႕
ေနေသာခရမ္းေရာင္ပန္းေတြေပၚမွာနီလာေက်ာက္တုံးေလးကိုေတြ႕ပါေတာ့သည္။
“ငါဟာအခုကစျပီးအသိအမွတ္ျပဳခံရတာပဲ။”ဟုသူကေျပာလုိက္ပါသည္။“ဒါအႏုပညာကုိေလးစားတဲ့သူတစ္
ေယာက္ေယာက္ဆီကျဖစ္ရမယ္။ငါ့ျပဇာတ္ကိုအဆုံးသတ္ေရးႏုိင္ေတာ့မယ္။”သူကေပွ်ာ္ရႊင္စြာျဖင့္ေျပာလုိက္
ပါသည္။
ေနာက္တစ္ေန႕တြင္စာကေလးသည္သေဘၤာဆိပ္တေလွ်ာက္ပ်ံသန္းေနသည္။ထုိ႕ေနာက္ၾကီးမားေသာ
သေဘၤာေပၚတြင္နားေနရင္းသေဘၤာသားမ်ားစစ္တုရင္ကစားေနသည္ကိုေငးၾကည့္ေနသည္။သူတုိ႕အခ်င္းခ်င္း
လည္းေအာ္ဟစ္ေျပာဆုိေနၾကသည္။“ေဟး…ေဟး”။စာကေလးက“အင္း…ငါအီဂ်စ္သြားေတာ့မယ္။”ဟုေျပာ
လုိက္သည္။သို႕ေသာ္ဘယ္သူမွသူ႕ကုိသတိမထားမိၾကပါ။လထြက္လာေသာအခါစာကေလးသည္ ေပွ်ာ္ေန
ေသာမင္းသားေလး ရွိရာပ်ံသန္းသြားေလသည္။
“ကၽြန္ေတာ္လာႏွဴတ္ဆက္တာပါ။”ဟုေျပာလုိက္သည္။
“စာကေလး..စာကေလး..စာကေလးေရ။”မင္းသားေလးကေျပာလုိက္သည္။“ဒီတညကၽြႏုိ္ပ္ႏွင့္ေနေပးပါလား
ကြယ္။”
“အခုေဆာင္းေရာက္ေနျပီ။”စာကေလးကအေျဖေပးလုိက္သည္။“မၾကာမီနွင္းေတြက်ေတာ့မယ္။အခုဆုိရင္အီဂ်စ္
မွာေနမင္းၾကီးကသစ္ပင္ေတြေပၚေႏြးေထြးေစျပီေပါ့။မိေခ်ာင္းၾကီးေတြကေတာ့ရႊ႕ံေတြေပၚနားရင္းအဲဒါေတြကုိပ်င္း
ပ်င္းနဲ႕ေငးၾကည့္ေနလိမ့္မယ္။ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြဟာဘဲလ္ဘက္ဆုိတဲ့ဘုရားေက်ာင္းမွာအသိုက္ေတြ
ေဆာက္ေနၾကေရာေပါ့။အျဖဴေရာင္နဲ႕ပန္းေရာင္ခ်ဴိးငွက္ကေလးေတြကအခ်င္းခ်ငး္ကူၾကရင္းေငးၾကည့္ေနမယ္။
ခ်စ္ခင္ရေသာမင္းသားေလးရယ္..ကၽြန္ေတာ္ခင္ဗ်ားကုိခဲြသြားရေတာ့မယ္။ဒါေပမယ့္ခင္ဗ်ားကုိဘယ္ေတာ့မွမေမ့
ပါဘူးဗ်ာ။ေနာက္နွစ္ေႏြက်ရင္ခင္ဗ်ားေပးလုိက္တဲ့ေက်ာက္ႏွစ္လုံးအစားကၽြန္ေတာ္လွပတဲ့ရတနာႏွစ္လုံးျပန္ရွာ
ထည့္ေပးပါ့မယ္။အဲဒီရတနာကအနီေရာင္ႏွင္းဆီထက္ေတာင္ရဲတြတ္ေနရမယ္။ပတၱျမားဟာလညး္က်ယ္ျပန္႕
တဲ့ပင္လယ္သမုဒၵရာၾကီးထက္ကုိျပာႏွမး္ေနရမယ္။”
“ဟုိးကရပ္ကြက္ထဲမွာေလ….”မင္းသားေလးကေျပာေနသည္။“အဲသည္မွာမီးျခစ္ဆံလုပ္ေနတဲ့ေကာင္မေလး
ရွိတယ္။သူ႕ရဲ႕မီးျခစ္ဆံေတြဟာေရတံေလွ်ာက္ထဲက်သြားလုိ႕အားလုံးပ်က္ဆီးကုန္ျပီ။သူအိမ္ျပန္လုိ႕ပိုက္ဆံ
တျပားမွပါမသြားရင္ေတာ့သူအေဖရုိက္တာခံရေတာ့မယ္။သူ႕ခင္ဗ်ာငိုေနရွာတယ္။ေကာင္မေလးမွာဖိနပ္လည္း
မရွိ၊ေျခစြပ္လည္းမရွိ၊သူ႕ဦးေခါင္းမွာေဆာင္းစရာလည္းမရွိ။ကၽြႏု္ပ္ရဲ႕ေနာက္မ်က္စိတစ္ဖက္ကိုျဖဳတ္ယူျပီးသူ႕ထံ
သြားေပးေခ်။ဒါဆုိသူ႕အေဖလည္းရုိက္ေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး။”
“ကၽြန္ေတာ္တစ္ညေတာ့ေနေပးပါ့မယ္။”စာကေလးကေျပာလုိက္သည္။“ဒါေပမယ့္ခင္ဗ်ားရဲ႕မ်က္စိတစ္ဘက္ကုိ
ေတာ့ျဖဳတ္ယူမသြားႏုိင္ဘူး။ခင္ဗ်ားမ်က္စိကန္းသြားလိမ့္မယ္။”
“စာကေလး..စာကေလး..စာကေလးေရ။”မင္းသားေလးကေျပာလုိက္ပါသည္။“ကၽြႏုိ္ပ္ေျပာတဲ့အတုိင္းလုပ္ပါ။”
ထုိ႕ေနာက္စာကေလးသည္မင္းသားေလး၏ေနာက္မ်က္စိတစ္ဖက္ကိုျဖဳတ္ယူလိုက္ကာပ်ံသန္းသြားေလသည္။
စာကေလးသည္မီးျခစ္ဆံလုပ္ေသာေကာင္မေလးရွိရာသုိ႕တဟုန္ထုိးပ်ံသြားသည္။ထို႕ေနာက္ေကာင္မေလး၏
လက္ဖ၀ါးေပၚသုိ႕ေက်ာက္မ်က္ရတနာကိုခ်ေပးလုိက္ေလသည္။“အို…လွလုိက္တဲ့ဖန္ကေလးပါလား။”ဟု
ေကာင္မေလးကေအာ္ေျပာလုိက္ေလသည္။ထုိ႕ေနာက္ရယ္ေမာလ်က္အိမ္သုိ႕အေျပးေလးျပန္သြားသည္။
စာကေလးက မင္းသားေလးရွိရာသို႕ပ်ံလာသည္။“ခင္ဗ်ားမ်က္စိမျမင္ေတာ့ဘူး။“ဟုေျပာလုိက္သည္။“ဒီေတာ့
ကၽြန္ေတာ္ခင္ဗ်ားေဘးနားမွာအျမဲတန္းေနေပးမယ္။”
“မဟုတ္တာကြယ္။စာကေလးရယ္။”ဟုမင္းသားေလးကေျပာသည္။“မင္းအီဂ်စ္ကုိျပန္ရမယ္ေလ။”
“ကၽြန္ေတာ္ခင္ဗ်ားနဲ႕အျမဲတန္းေနသြားမယ္။”စာကေလးကေျပာကာမင္းသားေလး၏ေျခရင္းတြင္အိပ္ခ်လုိက္ပါ
သည္။
ေနာက္တစ္ေန႕တြင္မင္းသားေလး၏ပုခုံးထက္တြင္နားေနသည္။ျပီးေတာ့သူျမင္ျမင္သမွ်ေတြကုိမင္းသားေလးကုိ
ေျပာျပေနသည္။ႏုိ္င္းျမစ္ရုိးတစ္ေလွ်ာက္မွာရပ္နားေနေသာငွက္တသုိက္အေၾကာင္း၊သူတုိ႕၏ႏွဴတ္သီးမ်ားျဖင့္
ေရႊငါးေလးမ်ားကုိဖမ္းယူေနပုံ၊သဲကႏၱရထဲမွာစံျမန္းေနေသာစပင့္(ျခေသၤ့တပုိင္းလူတပုိင္းရုပ္တု)ၾကီးသည္
ကမာၻၾကီးေလာက္ကုိအသက္ရွိ၍အရာရာတုိ္ငး္ကုိသိေနပုံ၊သစ္ကုလားအုပ္မ်ားနေဘးတြင္ေလးေလးလံလံ
လမ္းေလွ်ာက္လာေနၾကေသာကုန္သည္မ်ားကပယင္းေက်ာက္မ်ားကုိသူတုိ႕လက္ထဲမွာသယ္လာပုံ၊လ၏
ေတာင္မ်ား၏မဲနက္ေနေသာေက်ာက္မီးေသြးတုံးကဲ့သို႕အဆင္းရွိေသာဘုရင္ကၾကီးမားေသာေက်ာက္မ်က္
ကုိရွိခုိးေနပုံ၊အစိမ္းေရာင္ေျမြကသစ္ပင္ထက္အိပ္ေမာက်ေနပုံ၊သူ႕ကုိအေယာက္၂၀ခန္႕ရွိေသာဘုန္းေတာ္
ၾကီးမ်ားကပ်ားရည္ဆက္ေနၾကပုံ၊က်ယ္ျပန္႕ေသာေရျပင္ထက္မွာျပားခ်ပ္ေနေသာသစ္ရြက္ေတြေပၚရြက္လႊင့္
ေနေသာပစ္ကမီလူပုေလးေတြကလိပ္ျပာမ်ားႏွင့္အျမဲတန္းစစ္ျဖစ္ေနၾကပုံေတြစုံလွေပေတာ့သည္။
“ခ်စ္လွစြာေသာစာကေလးေရ။”မင္းသားေလးကေျပာလုိက္သည္။“မင္းကကၽြႏု္ပ္ကုိသိပ္ကုိ္အံ့ၾသရ
တဲ့အေၾကာင္းေတြေျပာျပတယ္။ဒါေပမယ့္ဒီ့ထက္မကအံ့ၾသစရာေကာင္းတာကေလ..ေယာက်ၤားေတြ၊မိန္းမ
ေတြခံစားေနရတဲ့ဒုကၡေတြေပါ့ကြယ္။စိတ္ဆင္းရဲစရာေကာင္းတဲ့အျဖစ္ေတြေလာက္ဆန္းၾကယ္တာမရွိဘူး။
ကၽြႏု္ပ္ရဲ႕တုိင္းျပည္ေပၚကုိပ်ံသန္းလုိက္စမ္းပါကြယ္..စာကေလးရယ္။မင္းေတြ႕တာေတြေျပာျပစမ္းပါ။”
ထုိအခါစာကေလးသည္ၾကီးမားေသာျမိဳ႕ၾကီးေပၚပ်ံသန္းလုိက္ေလသည္။လူခ်မ္းသာေတြကသူတုိ႕၏လွပေသာ
အိမ္ေဂဟာကုိသေနသည့္အခ်ိန္တြင္သူေတာင္းစားမ်ားကအေပါက္၀မွာထုိင္ေနၾကသည္။စာကေလးကမဲေမွာင္
ေနေသာလမ္းေတြေပၚပ်ံသန္းေနခ်ိန္တြင္မ်က္ႏွာျဖဴဖတ္ျဖဴေရာ္ႏွင့္ကေလးေလးေတြေမွာင္ေနေသာလမ္းေတြ
ေပၚေျခဦးတည့္ရာသြားေနၾကသည္။တံတားဂုံးေအာက္တြင္ေကာင္ကေလးႏွစ္ေယာက္တစ္ဦးကုိတစ္ဦး
လက္ေတြေပၚမွီတြယ္ရင္းေႏြးေထြးေအာင္ၾကိဳးစားေနၾကသည္။“ဆာလုိက္တာကြာ။”ဟုသူတို႕ကေျပာလုိက္
သည္။“မင္းတုိ႕ဒီေနရာမွာမေနရဘူး။”ဟုအေစာင့္တစ္ေယာက္ကလာေအာ္သည္။သူတုိ႕လည္းမုိးေရထဲ
ထြက္သြားၾကေလေတာ့သည္။
စာကေလးသည္မင္းသားေလးကိုသူေတြ႕တာေတြကုိျပန္ေျပာျပေလသည္။
“ကၽြႏု္ပ္ကိုယ္မွာတကယ့္ေရႊစေတြနဲ႕ဖုံးအုပ္ထားတယ္။”ဟုမင္းသားေလးကေျပာလိုက္သည္။“မင္းအဲဒါေတြ
ခြာယူျပီးသူဆင္းရဲေတြသြားေပးေပးပါ။ေရႊဟာသူတုိ႕ကုိေပွ်ာ္ရႊင္မူေပးႏုိင္လိမ့္မယ္။”
ေရႊျပားေလးေတြတစ္ခုျပီးတစ္ခုကုိစာကေလးကခြာယူလုိက္သည္မွာမင္းသားေလးတစ္ကုိယ္လုံးမီးခုိးေရာင္
ညိဳမွဴိင္းသြားသည္အထိျဖစ္ပါသည္။ေရႊျပားမ်ားတစ္ခုစီတစ္ခုစီကုိဆင္းရဲသားမ်ားထံစာကေလးကယူသြားေပး
ပါသည္။ကေလးေလးေတြ၏မ်က္နွာမ်ား၀င္းပသြားကာနွင္းဆီေရာင္လႊမ္းသြားျပီးလမ္းေတြေပၚမွာေပွ်ာ္ရႊင္စြာ
ရယ္ေမာကစားေနၾကေလသည္။“ငါတုိ႕ေပါင္မုန္႕ေတြရျပီေဟ့”ဟုေအာ္ဟစ္ေျပာဆုိေနၾကေလသည္။
မၾကာမွီႏွင္းေတြက်လာျပီ။ႏွင္းေတြျပီးေတာ့ဆီးႏွင္းခဲေတြက်လာသည္။လမ္းေတြကုိၾကည့္ရသည္မွာေငြထည္
ျဖင့္လုပ္ထားသကဲ့သုိ႕ျဖစ္သည္။အလြန္ေတာက္ပျပီးအေရာင္ေတြလက္ေနသည္။အိမ္ေတြ၏တစက္ျမိတ္
ေတြေပၚမွေတာက္ပေသာပယင္းေက်ာက္ကေလးမ်ားသီထားသကဲ့သုိ႕၎၊ခၽြန္ျမေသာဓါးသြားသကဲ့သို႕၎၊
တဲြေလာင္းခုိေနၾကသည္။လူတုိ္င္းသည္သုိးေမြးအက်ီထူထူမ်ား၀တ္ဆင္၍အျပင္သုိ႕ထြက္ၾကသည္။ေကာင္
ကေလးမ်ားသည္အနီေရာင္ဦးထုတ္ေလးမ်ားေဆာင္းလ်က္ေရခဲျပင္ေပၚတြင္စကိတ္စီးေနၾကသည္။
သနားဖြယ္စာကေလးသည္တေျဖးေျဖးေအးလာသည္။သုိ႕ေသာ္မင္းသားေလးကုိထားျပီးဘယ္မွထြက္မသြား
ပါ။သူကမင္းသားေလးကုိအလြန္ခ်စ္ခင္လ်က္ရွိသည္။စာကေလးသည္ေပါင္မုန္႕ဖုတ္သူ၏တံခါး၀သုိ႕ေပါင္မုန္႕
ဖုတ္သူအလစ္တြင္ပုန္းလ်ဴိးကာသြားကာ သူ႕အေတာင္ပံကေလးမ်ားကုိခတ္ကာေႏြးေအာင္လုပ္ေနသည္။
သုိ႕ေသာ္ေနာက္ဆုံးတြင္စာကေလးသိလုိက္သည္မွာသူေသေတာ့မည္ဆုိတာျဖစ္သည္။စာကေလးသည္မင္း
သားေလး၏ပုခုံးထက္သုိ႕ပ်ံတက္ဖုိ႕ရန္ပင္အင္အားမရွိေတာ့ေပ။“ကၽြန္ေတာ္သြားေတာ့မယ္-မင္းသားေလးေရ။”
ဟုစာကေလးကေရရြတ္လုိက္ပါသည္။“ကၽြန္ေတာ့ကုိအသင့္ရဲ႕လက္ကုိနမ္းခြင့္ျပဳပါ။”
“အို..ေနာက္ဆုံးေတာ့မင္းအီဂ်စ္ကုိသြားေတာ့မယ္ဆုိလုိ႕ကၽြႏု္ပ္၀မ္းေျမာက္ပါတယ္-စာကေလးရယ္။”
ဟုမင္းသားေလးကေျပာလုိက္သည္။“မင္းကဒီေနရာမွာေနတာအေတာ္ၾကာေနျပီ။သုိ႕ေပမယ့္မင္းင့ါႏွဴတ္ခမ္းကုိ
လာနမ္းဖုိ႕ခြင့္ျပဳပါတယ္။ခ်စ္ခင္ရတဲ့-စာကေလးရယ္။”
“ကၽြန္ေတာ္သြားမွာအီဂ်စ္ကုိမဟုတ္ဖူးမင္းသားေလး။“ဟုစာကေလးကေျပာလုိက္ပါသည္။“ကၽြန္ေတာ္သြားမွာ
ေသမင္းရဲ႕အိ္မ္ေဂဟာကုိပါ။ေသျခင္းဆုိတာအိပ္စက္ျခင္းနဲ႕ညီအကုိေတာ္စပ္ပါတယ္။ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား။”
ထုိ႕ေနာက္မင္းသားေလး၏ႏွဴတ္ခမ္းကုိနမ္းကာမင္းသားေလး၏ေျခရင္းသို႕လဲက်သြားေလေတာ့သည္။
ထုိအခ်ိန္မွာပင္ေက်ာက္ရုပ္တုအတြင္းမွအံ့ၾသဖြယ္ျမည္သံၾကီးၾကားလုိက္ရသည္။တစ္ခုခုကဲြသြားသည့္အသံမ်ဴိး
ျဖစ္သည္။အျဖစ္ကေတာ့ခဲသတၱဳထည္ျဖင့္ျပဳလုပ္ထားေသာအသဲႏွလုံးသည္ႏွစ္ပိုင္းျပတ္ေတာက္သြားျခင္းျဖစ္ပါ
သည္။ ဤကားၾကီးမားနက္ရွဴိင္းေသာဒဏ္ရာကုိရလုိက္ေသာေၾကာင့္ပင္ျဖစ္ပါေတာ့သည္။
ေနာက္တစ္ေန႕မနက္ေစာေစာျဖစ္ပါသည္။ျမိ႕စားၾကီးသည္သူ႕အတုိင္ပင္ခံႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ရုပ္တုေျခရင္းရွိရာသို႕
ေရာက္လာသည္။ထုိေက်ာက္တုိင္ေျခရင္းသုိ႕ေ၇ာက္ေသာအခါရုပ္တုကိုေမာ့ၾကည့္လုိက္သည္။“အမေလး…
ေပွ်ာ္ေနေသာမင္းသားေလး ကစုတ္ခ်ာလွေျခလား။”ဟုေျပာလိုက္သည္။
“အို…ဟုတ္ပါ့။စုတ္ခ်ာလုိက္တာ။”ဟုအတုိင္ပင္ခံကေျပာလုိက္သည္။သူကျမိဳ႕စားၾကီးဘာေျပာေျပာေထာက္ခံ
ေျပာသူျဖစ္သည္။သူတုိ႕ကအေပၚကုိေမာ့ၾကည့္ေနၾကသည္။
“ဓါးရုိးကေက်ာက္လည္းျပဳတ္က်သြားျပီ။သူ႕မ်က္လုံးေတြလည္းမရွိေတာ့ဘူး။သူကေရႊမင္းသားေလးမဟုတ္
ေတာ့ဘူး။”ဟုျမိဳ႕စားကေျပာလုိက္သည္။“ေျပာရရင္ေတာ့သူကသူေတာင္းစားနဲ႕ဘာမွမထူးေတာ့ဘူး။”
“သူေတာင္းစားနဲ႕ဘာမွမထူးေတာ့ဘူး။”ဟုအတုိင္ပင္ခံကေျပာလုိက္သည္။
“ဟုိမွာငွက္အေသေကာင္ကသူ႕ေျခရင္းမွာပါလား။”ဟုျမိဳ႕စားကဆက္ေျပာေနသည္။“ဒီေနရာမွာငွက္ေတြ
လာမေသရဘူးလုိ႕ေၾကျငာခ်က္ထုတ္ရမယ္။”ျမိဳ႕ကစာေရးကစာအုပ္တစ္အုပ္ထုတ္ျပီးအၾကံေပးခ်က္ကုိ
ေရးမွတ္ေနသည္။
ထုိ႕ေနာက္္တြင္သူတုိ႕က ေပွ်ာ္ေနေသာမင္းသားေလး ကုိလွဲခ်ၾကသည္။“သူကလွလည္းမလွေတာ့ဘူး။
အသုံးလည္းမ၀င္ေတာ့ဘူး။”ဟုတကၠသုိလ္မွအႏုပညာဆုိင္ရာပါေမာကၡကေျပာလုိက္သည္။
ထုိ႕ေနာက္မီးဖုိတြင္ရုပ္တုကုိအရည္ေဖ်ာ္ၾကသည္။ျမိဳ႕စားကဒီသံထည္ေတြကုိဘာလုပ္ရမည္ဆုိတာဆုံးျဖတ္ဖုိ႕
အစည္းအေ၀းထုိင္သည္။“က်ဴပ္တုိ႕ေနာက္ရုပ္တုတစ္ခုထားရမယ္။”ဟုသူကေျပာလုိက္သည္။“အဲဒီရုပ္တု
ဟာက်ဴပ္ရဲ႕ရုပ္တုပဲျဖစ္ရမယ္။”
“ငါ့ရုပ္တုထားရမယ္။”ဟုအၾကံေပးနွစ္ဦးစလုံးကေျပာလုိက္သည္။သူတုိ႕ႏွစ္ဦးသားရန္ျဖစ္ေနၾကသည္။သူတုိ႕
ရန္ျဖစ္ေနသည့္အသံေတြကိုေနာက္ဆုံးၾကားလုိက္ရပါသည္။
“ထူးဆန္းလုိက္တာ။”ဟုမီးဖိုေသာေနရာကအလုပ္သမားေတြကုိၾကီးၾကပ္ေနသူကအေပၚစီးမွၾကည့္ေနရာမွလွမ္း
ေျပာလုိက္သည္။“ေဟာဒီႏွစ္ျခမ္းကဲြေနတဲ့ခဲသတတၱဳအသည္းနွလုံးကမီးဖုိမွာအရည္မေပွ်ာ္သြားဘူး။လႊတ္ပစ္
လုိက္တာပဲေကာင္းတယ္။”၎တုိ႕သည္ေသဆုံးေနေသာစာကေလးကိုပစ္ထားေသာအမိွဴက္ပုံရွိရာသုိသြားကာ
လႊတ္ပစ္လုိက္ၾကသည္။
“ျမိဳ႕ထဲကအဖိုးတန္ဆုံးအရာႏွစ္ခုကိုယူခဲ့ပါေလာ့”ဟုဘုရားသခင္ကသူ၏နတ္မင္းတစ္ပါးကုိခုိင္းေစလုိက္ပါ
သည္။နတ္မင္းကၾကိဳးပဲ့ေနေသာခဲသတၱဳအသည္းႏွလုံးႏွင့္စာကေလးကိုယူေဆာင္လာပါသည္။
“မင္းကမွန္ကန္ေအာင္ေရြးခ်ယ္တတ္ပါေပတယ္။”ဟုဘုရားသခင္ကေျပာလိုက္ပါသည္။“ေဟာသည္ငါ၏
ဧဒင္ဥယာဥ္ထဲမွာဒီစာကေလးငွက္ကေလးကအားလုံးအတြက္သီခ်င္းသီဆုိေနပါေစ။ ေပွ်ာ္ေနတဲ့မင္းသားေလး
ဟာလည္းငါ၏ေရႊျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးမွာငါ့ကုိေကာင္းခ်ီးေပးပါေစသတည္း။”
