ဆရာၾကီးဦးသက္ထြန္းသုုိ႕အမွတ္တရ ဂ်ဴနီယာ၀င္း

((ဆရာကြီးဦးသက်ထွန်း အမှတ်တရစာအုပ်)

ပြင်သစ်နိုုင်ငံဆုုိင်ရာ မြန်မာသံအမတ်ကြီး ဦးသက်ထွန်း၊ ဆွစ်ဇာလန်နုုိင်ငံ စပိန်နုုိင်ငံဆုုိင်ရာ မြန်မာ သံအမတ်ကြီး ဦးသက်ထွန်း ဟူသော ဆရာကြီးဦးသက်ထွန်းကုုိ ကျွန်မစတင်သိကျွမ်း ခင်မင်ခွင့်ရခဲ့ချိန်မှာ ဆရာကြီး ဒါရုုိက်တာအဖြစ် ထွန်းဖောင်ဒေးရှင်းဘဏ်တွင် တာဝန်ယူစဉ်က ဖြစ်ပါသည်။ အချိန်ကာလအားဖြင့် ၂၀၀၈ ခုုနှစ်လောက်မှာ ဖြစ်ပါသည်။

(ဆရာကြီးဦးသက်ထွန်းနှင့် ၂၀၀၈ခုနှစ် တုန်းက အမှတ်တရ နောက်တွင် ရပ်နေသူမှာ ကျွန်မ၏ဖခင် ဒေါက်တာခင်မောင်ဝင်း)

(ထိုဓါတ်ပုံမှာ ဆရာကြီး ဦးသော်ကောင်းက ရိုက်ပေးခဲ့တာ ဖြစ်ပါသည်။)

ကျွန်မဘာသာပြန်ရေးသားခဲ့သော Lewis Carroll ‘s Alice in Wonderland ကုုိ “အဲလစ်နှင့် အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာ“ စာအုုပ်လေးအား ထွန်းဖောင်ဒေးရှင်းမှ ၂၀၀၈ ခုုနှစ်အတွက်ကလေးစာပေ ဆုုချီးမြင့် ခဲ့သည်ဟုု ကြားသိခဲ့ရစဉ်တွင် ကျွန်မတုုိ့ မိသားစုုအတွက် ဆရာကြီးဦးသက်ထွန်း နှင့်ရင်းနှီးခွင့်ရဖုုိ့ အခွင့်အရေး ရခဲ့သည်ဟုု ဆုုိရပါလိမ့်မည်။ ဆရာကြီးနေထုုိင်သော လမ်းသွယ်သည် ကျွှန််မတုုိ့ အိမ်နှင့် တလမ်းသာခြားပါသည်။ ထုုိဆုုရသော “အဲလစ်နှင့်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာ“ စာအုုပ်ကုုိ ဆရာကြီးက လက်မှတ်ထိုး၍ လာပို့ပေးစေလိုကြောင်းဆိုသြဖြင့် ဆရာကြီး အိမ်ကုုိ ပထမဦးဆုုံးရောက်ဖူး ခဲ့ပါသည်။ ကျွန်မသည် သံအမတ်ကြီးဦးသက်ထွန်း ဟူသော ဂုုဏ်ပုုဒ်ကြီးကြောင့် တွေ့ဆုုံရမည့်အရေး အလွန်ပဲ ကြောက်ခဲ့မိသည်။ ဆရာကြီး၏ အိမ်ကလေးသည် သစ်ရိပ်ပင်ရိပ်ဖြင့် သာသာယာယာ အေးချမ်းလှသောကြောင့် ကျွန်မစိတ်ထဲက စုုိးရိမ်မူများ များစွာသက်သာ ရာရခဲ့ပါသည်။ (သြော်…. မြို့ကြီးပြကြီး ထဲက အေးချမ်းတဲ့ အရိပ်အာဝါသဟာ လူ့ရဲ့စိတ်ကုုိ ပြောင်းလဲစေသတဲ့လား။)

ဆရာကြီးဦးသက်ထွန်းသည်ကျွန်မပေးသော စာအုုပ်လေးကုုိ လက်ခံယူရင်း ဆုုရရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်တာကြောင့် ဆက်လက် လုုပ်ဆောင်စရာများစွာ ရှိသေးကြောင်း ရှင်းပြပါသည်။ ဆရာကြီးကုုိ တွေ့မြင်ရသည်မှာ မာန်မာနမရှိပဲ၊ ကျွန်မလုုိ ဘာမဟုုတ်သည့် သူတစ်ယောက်အပေါ် ယခုုလုုိ နွေးနွေးထွေးထွေး စကားပြောတာ၊ တရင်းတနှီး ရှိနေတာကုုိ ကျွန်မအတွက် ဂုုဏ်ယူစရာ ဖြစ်ရပါသည်။ ဆရာကြီးနှင့်စကားပြော နေရင်း ကျွန်မအဘုုိ ဘဘကြီးဦးခင်မောင်လတ် ကုုိ မြင်ယောင်နေမိပါသည်။ (ဘဘကြီးလဲ အဲသည်လုုိပဲ။ သူ့တပည့်တပန်းတွေနဲ့ စကားပြောရင် ရင်းရင်းနှီးနှီး ချစ်ချစ်ခင်ခင် ရှိတယ်။) နောက်ပိုုင်းမှာ ဆရာကြီးနှင့် တွေ့ဆုုံဖုုိ့ အခွင့် အလန်းများကြုံလာတုုိင်း အနားကပ်ဖုုိ့ ကြောက်မိသောလည်း ဆရာကြီးအနားသွားကာ ဂရုုတစုုိက် နှူတ်ဆက်ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ ကျွန်မတိုု့က ဆရာကြီးနှင့် နှူတ်ဆက် စကားသွားပြောတုုိင်း ဝမ်းသာအားရ လက်ခံ ပြန်ပြောပါသည်။

ကျွန်မက ထွန်းဖောင်ဒေးရှင်းကပေးသော ကလေးစာပေဆုုရသဖြင့် ကျွန်မ၏ မိတ်ဆွေများကုုိ ဖိတ်ကာ အိမ်မှာ ကြက်ဆီထမင်း ဝယ်ကြွေးဖြစ်ပါသည်။ ဆရာကြီးလုုိ ဧရာမ ပုုဂ္ဂိလ်ကြီးကုုိ အိ်မ်သုုိ့ မဖိတ်ဝံ့ပါ။ ထုုိနေ့က ဆရာကြီးထံ ကြက်ဆီထမင်းထုုတ်များ ကိုုင်ကာ ကိုုယ်တိုုင်သွားပုုိ့ ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်မမှတ်မိနေတာက အဲသည်နေ့က ဆရာကြီးနှင့်အတူ ဧည့်သည်တစ်ယောက် ရှိနေပါသည်။ ကျွန်မသည် ဆုုရလုုိ့ကျွေးတာပါဟုု စကားဆုုိရင်း စကားပြော နေတာ အနှောက်အယှက် ဖြစ်မှာ စုုိးသဖြင့် ချက်ချင်းပြန်ဖုုိ့ ထရပါသည်။ ဆရာကြီးသည် ပြုံးကာ နှူတ်ဆက်ရင် နှင့် “အတော်ပဲ - ဧည့်သည်ကုုိ ပါ ကြက်ဆီထမင်း ကျွေးတာပေါ့“ ဟုုပြောလုုိက်တာ ကျွန်န်မ အခုုထိ အမှတ်ရနေပါသည်။ (ဆရာကြီး နှင့်တွေ့ရလေ၊ ကျွန်မအဘုုိး ကုုိပိုုပြီးသတိရလေပါပဲ။)

ဆရာကြီးကွယ်လွန်သွားပြီဟုု သတင်းကြားချိန်မှာ ကျွန်မအဘုုိးနှင့် တူတဲ့သူတစ်ဦး အဖြစ်လေးစား ချစ်ခင်ရသူသည် လောကကြီးထဲ မရှိတော့ ပါလားဟုု များစွာ ဝမ်းနည်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရပါသည်။ အခုုတော့ ဆရာကြီး ကွယ်လွန်သွားခဲ့တာ သုုံးနှစ်တောင်ရှိပါပီ။ သံအမတ်ကြီးတစ်ဦး၏ အမှတ်တရ စာအုုပ်တစ်အုုပ်မှာ ကျွန်မလိုု ဘာမဟုုတ်တဲ့ သူတစ်ယောက်က အခုုလုုိ ရေးခွင့်ကြုံကာ ရေးခွင့် ပေးခံရတာကုုိ ကျွန်မမှာ မတန်မရာ နေရာရသလုုိပင် ခံစားနေမိပါသည်။ စိတ်သဘောထား အေးချမ်းသော၊ နွေးထွေးသော ဆရာကြီး အတွက် အမှတ်တရစကားဆုုိရင်းနှင့် ဆရာကြီး၏ စာဖတ်ပရိသတ်တစ်ဦးအနေဖြင့် ခင်မင်လေးစားရသူ စာပေပညာရှင်ကြီးတစ်ဦးအား သတိတရရှိနေဆဲ ရှိပါကြောင်းဖြင့်…….။