( အတွေးအမြင် အုုပ် ၃၀၀ ပြည့်၊ ဇူလိုုင်) မိုုးမခ၊ ဇွန် ၃၀၊ ၂၀၁၇
ဂျူနီယာဝင်း – စာအုုပ်အယ်ဒီတာ ကော်လင်းဆဲလ်၏ ဖြောင့်ချက်
ပြင်သစ် စာရေးဆရာမ ဖရွန်ဆွာစ် ဆာဂန်က ပြောတယ်။
“ကျွန်မစာမရေးဖြစ်ခဲ့ရင် ကျွန်မဘဝဟာ ဆုုိးဆုုိးဝါးဝါး ဖြစ်သွားမှာသေချာတယ်။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကျွန်မဆုုိတဲ့သူ ပေါ်မလာ ဖြစ်လည်း စာတော့ ရအောင်ရေးမှာပဲ”။ တဲ့။
စာရေးဆရာ အီးဘီဝုုိက် က
“စာရေးတယ်ဆုုိတာ ကံပါလာလုုိ့သာဖြစ်တာ။ အဲဒါအမှန်တရားပဲ။”
ကော်လင်းဆဲလ် ဆုုိတဲ့စာအုုပ်ထုုတ်ဝေသူလည်းဟုုတ်၊ စာအုုပ်အယ်ဒီတာ လည်းဟုုတ်တဲ့ စာရေးဆရာမတစ်ယောက်က စာအုုပ်တစ်အုုပ်ရဲ့ အမှာစာမှာ အခုုလုုိ ရေးထားတာတွေ့တယ်။ သူက စာရေးဆရာ၊ အယ်ဒီတာ၊ နံမယ်ခံစာရေးဆရာလည်းဟုုတ်တဲ့ မဂ္ဂဇင်းအယ်ဒီတာ၊ ကော်လံစာရေးဆရာ၊ ဂျာနယ်သတင်းထောက်အပြင် သတင်းရေးဆရာတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။ သူက စာရေးဆရာဖြစ်ဖိုု့ ဆုုိတာထက် စာရေးချင်လွန်းလိုု့ စာရေးနေကြတဲ့စာရေးဆရာတွေ အယောက် ၅ဝကျော်လောက်ရဲ့ စာတွေကုုိ ဖတ်ပြီး ကောက်ချက်ချ အားပေးထားတယ်ပေါ့။
စာရေးဆရာရဲ့ဘဝကိုု သူတုုိ့ဘယ်လိုု မှတ်ယူကြသလဲဆုုိတာကုုိ သူက ခံစားပြီး တင်ပြထားတာပါ။ ဒီစာအုုပ်ထဲက စာရေးဆရာတွေဟာ နယ်နယ်ရရတော့မဟုုတ်ကြပါဘူး။ အွန်လုုိင်းအယ်ဒီတာတွေ၊ နံမယ်ကြီးဘလော့ဂါတွေ၊ စာပေဆုုရဘူးတဲ့သူတွေ၊ အပျော်တမ်းစာရေးတဲ့သူတွေ၊ အငြိမ်းစား ဆရာကြီးတွေ၊ ကျောင်းဆရာတွေ၊ မဂ္ဂဇင်းအယ်ဒီတာတွေ၊ သတင်းထောက်တွေ စသည်ဖြင့် ဖြစ်ပြီးတော့ အားလုုံးဟာ စာရေးသက် စာရေးအတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်နေကြတဲ့ သူတွေဖြစ်ပါတယ်။ သူတုုိ့ရဲ့ စာတွေကုုိ စုုဆောင်းပြီးတော့ ကော်လင်းဆဲလ်က အခုုလုုိ မိတ်ဆက်ရေးထားတာ ကုုိ အတွေးအမြင်အမှတ် ၃၀၀ ပြည့်အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် ဘာသာပြန်ပေးလုုိက်ပါတယ်။
“စာရေးဆရာအများစုလုုိပဲ ပြောရရင် ကျွန်မဟာ စာရေးဆရာဖြစ်လာတာမဟုုတ်ပါဘူး စာရေးတဲ့သူသက်သက်ဖြစ်လာတာပါ လုုိ့ပြောရမှာပေါ့။ ဒါအမြဲတန်းမှန်ပါတယ်။ နောက်လည်း အမြဲမှန်နေဦးမှာ။ ကျွန်မစာရေးတယ်။ ဘာကြောင့်လဲ။ စာရေးနုုိင်လုုိ့ ရေးတာပါ။
“ကျွန်မစာအကြာကြီးမရေးဖြစ်ဖူးဆုုိရင် ကျွန်မတော့ သွားတာပဲ။ တကယ့်ကုုိ သွားပြီ။ စိတ်ဆင်းရဲ စိတ်မကောင်း စိတ်ညစ် အကုုန်ဖြစ်တော့တာပဲ။ ဒါပေမယ့် ကိုုယ်ရေးချင်တာတွေကုုိ မရေးဘူး သိမ်းမထားဘူး ဒါတွေကုုိ ဂရုုမစုုိက်ဘူး လွှတ်ပစ်လုုိက်တယ်ဆုုိတာတောင်မှ ….. အခုုတော့မဟုုတ်ပါဘူး…. ကျွန်မအခုု သိပ်ပင်ပန်းနေတယ် ပြီးတော့ အရမ်းကုုိအလုုပ်များနေတယ် အလုုပ်ထဲမှာ သိပ်ကုုိ ပိမိနေတယ် ဘဝကိုုလည်းသိပ်စိ်တ်ကုုန်နေတယ်.. ဆုုိတာတောင်မှ… ရေးစရာကလေးပေါ်လာရင်တောင်မှ …. မောင်းထုုတ်ပစ်လုုိက်တယ်။ အမှန်တော့လည်း အဲဒီပေါ်လာတာလေးကုုိ အာရုုံစုုိက်မိတယ်.. စကားလုုံးတွေအဖြစ် ပြောင်းလုုိက်တယ် ဒီတော့ အဲဒီရေးစရာလေးက ရုုပ်လုုံးပေါ်လာတယ်.. ဒီတော့ ကျွန်မချရေးတယ်… ကျွန်မစာရေးမှ ဖြစ်တော့မယ်။
“အခုုထိပေါ့လေ… ကျွန်မအတွက် သဘောပေါက်လာတာ တစ်ခုုက စာရေးတဲ့အလုုပ်က ကျွန်မလုုပ်စရာတစ်ခုုအဖြစ် တည်ရှိနေတာသက်သက်မဟုုတ်ပဲ ကျွန်မဘာကောင်လဲဆုုိတာကုုိ ပြတဲ့ အရေးကြီးဆုုံး အစိတ်အပုုိင်းတစ်ခုုဖြစ်နေတာပဲ။ ကျွန်မရဲ့စာရေးတဲ့ဘဝဟာ ကျွန်မသက်တန်းတလျောက်လုုံးထက် ပိုုပြီးတော့တောင် တည်ရှိနေဦးမှာ။
“ကျွန်မ တစ်ခါ တစ်ခါ စဉ်းစားမိတယ်။ ကျွန်မဘဝက စာရေးဆရာဘဝတစ်ခုုတည်း မဟုုတ်ဘူး။ သမီးတစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်၊ အိမ်ထောင်ဦးစီးတာဝန်၊ အိမ်တာဝန်၊ ခြံတာဝန်၊ အလုုပ်တာဝန်၊ အိမ်ထောင်တာဝန်တွေအပြင် မိတ်ဆွေ၊ သူငယ်ချင်း၊ ညီမ၊ အဒေါ် ဆုုိတဲ့ ပတ်သက်ရာ ပတ်သက်ရာ တာဝန်တွေကုုိလည်း ထမ်းဆောင်နေရသေးတယ်။
“စဉ်းစားကြည့်တော့ ဒါတွေအကုုန် တာဝန်ကြေဖုုိ့ဆုုိတာ ဖြစ်နုုိင်ပါ့မလား လုုိ့ထင်စရာ။ အဲဒီဘဝတွေ အများကြီးထဲကမှ စာရေးဆရာဘဝကုုိတော့ဖြင့် “ပုုံမှန်ဘဝ“ လုုိ့ခံယူရွေးချယ်ခဲ့တယ်။ တခါတခါတော့လည်း ကုုိယ်ဟာ သည်လုုိလူတွေကြားထဲမှာ တခြားကမ္ဘာက ဂြိုလ်သားတစ်ယောက်လုုိ ခံစားမိတယ်။ ဒီလုုိနဲ့ တခြားသော စာရေးဆရာတွေအကြောင်းကုုိ လေ့လာဆန်းစစ် မိတော့မှပဲ ကိုုယ်နဲ့ဘဝတူတဲ့ သူတွေကုုိ တွေ့လာရတော့တယ်။
“ဒီစာအုုပ်မှာ ကျွန်မရှာဖွေတွေ့ခဲ့ရတဲ့ တခြားသော စာရေးဆရာတွေအကြောင်းကုုိ တွေ့ကြရမယ်။ အော်… ဒါဟာ စာရေးဆရာရဲ့ဘဝတွေပဲ လုုိ့ဖြစ်လာရတယ်။ စာရေးခြင်းဆုုိတာရယ်၊ ဘဝမှာနေထုုိင်ခြင်းဆုုိတာရယ် နှစ်ခုုကြားကုုိ ချိန်ခွင်မှာညှိပေးတယ် လိုု့တော့မဟုုတ်ပါဘူး။ စာရေးခြင်းနဲ့ ဘဝမှာ နေထုုိင်ခြင်း ဆုုိတဲ့အဲသည်၂ခုုကုုိ ရောစပ်ပေးတာပါ။ ဟုုတ်တယ်.. အဲဒီလုုိ လုုပ်ဖုုိ့က လွယ်တယ်လေ… ။ ဒါကြောင့် ကျွန်မတုုိ့တွေက စာရေးတဲ့ဘဝကုုိ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မျှဝေရင်း၊ ဖောက်သည်ချနေရင်းနဲ့ နေကြည့်ကြတာပေါ့။
“စာရေးဆရာဟာ စာရေးဆရာအချင်းချင်း တွေ့တယ်။ တခြားသောသူတွေလုုိ တွေ့ပုုံမျိူးတော့ မဟုုတ်ဘူး။ အဲဒီအချက်က အရေးကြီးတယ်။ စာရေးဆရာတွေ အချငး်ချင်း တွေ့ကြတဲ့အခါ အတွေ့အကြုံတွေ ဖလှယ်တယ်။ ခံစားချက်တွေ ဝေမျှတယ်။ ငါတုုိ့ရဲ ့ အောင်မြင်မူတွေ၊ စိန်ခေါ်မူတွေကုုိ ပြန်ပြောကြတယ်။ စာရေးဆရာတွေရဲ့ဘဝဟာ ဒါတွေလုုိ့ အမှန်အတုုိင်း ဝန်ခံကြတယ်ပေါ့။
“အခုုနောက်ကလုုိက်လာမယ့် စာမျက်နှာတွေမှာ စာရေးဆရာအယောက် ၅ဝကျော်ရဲ့ စာရေးဆရာဖြစ်လာခြင်း၊ စာရေးဆရာဆုုိတာရဲ့ အဓိပ္ဗယ်တွေကုုိ ကိုုယ်ပုုိင်အတွေးအမြင်တွေနဲ့ ဖော်ပြထားကြတယ်။ သတုုိ့ရဲ့ဖြောင့်ချက်တွေက ကျွန်မကုုိ ဘားနက် မားလ်လမတ်ဒ် ရဲ့ စကားတစ်ခုုကိုု သတိရစေတယ်။
“သူ့ကုုိ ကျွန်မက စာရေးခြင်းဟာ သင့်အတွက် ဘယ်လုုိများ အဓိပ္ဗါယ်ရှိစေလဲ လုုိ့မေးလုုိက်တော့ သူက “ကျွန်တော်ပြောဖုုိ့စိတ်လှူပ်ရှားလုုိက်တာဗျာ” တဲ့။ ကျွန်မလည်း ဒီစာအုုပ်လေးကိုုပြုစုုတော့ တကယ့်ကိုု စိတ်လှူပ်ရှားရပါတယ်။ စာဖတ်သူများလည်း စိတ်လှူပ်ရှားကြမှာ သေချာပါတယ်။“
ကော်လင်းဆဲလ်ရဲ့ စာက အဲသည်မှာ အဆုုံးသတ်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့စာအုုပ် စီးရီးတွေ အများကြီးအောင်မြင်တယ်။ စာရေးဆရာဖြစ်လာဖုုိ့ ကံတရားအတုုိင်း လုုိက်သွားဖုုိ့က မလွယ်ပါလားဆုုိတာ စာရေးဆရာတုုိင်းသိကြပါတယ်တဲ့။ သင်ဟာ စာရေးဖုုိ့စိ်တ်ထက်သန်သူ ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆုုိရင် စာမျက်နာ အလွတ်တစ်ရွက်ကနေ စပေတော့တဲ့။ အဲဒီစကားက မေမေကြီး ဒေါ်ခင်မျိူးချစ်ပြောဖူူးတာ သွားသတိရတယ်။ “စာရွက်လွတ်တွေမြင်ရတာ ကြည့်မရလုုိ့ စာရေးဆရာဖြစ်လာတာဟေ့” ဆုုိတာလုုိပေါ့။
သူ့စာအုုပ်ကုုိ သူ့ကုုိယ်တုုိင်ကြော်ငြာထားပုုံက စာရေးတယ်ဆုုိမှတော့ စာရေးချင်လုုိ့ ရေးတာကလွဲပြီး ဘာရှိဦးမလဲ။ ဒီစာအုုပ်ထဲက စာရေးဆရာ အယောက် ၅ဝကျော်ဟာ သင့်လုုိ စာရေးချင်တဲ့သူတွေကြီးပဲ မဟုုတ်လားတဲ့။ သင်ရေးတာတွေ ပုုံနှိတ်ခံရပြီးသား ဒါမှမဟုုတ် လူတွေကိုု ချမပြရသေးဘူး ဆုုိပါတော့။ သည်စာအုုပ်က သင့်ကုုိ ကြိုဆုုိပါတယ်။ အားပေးပါတယ်တဲ့။
သည်တော့ မိန်းခလေးတစ်ယောက်ဆီက အမြင်ကြည်ကြည်ရဖုုိ့ဆိုု ရီးစားစာလှလှပပလေးတော့ ရေးတတ်မှမဟုုတ်လား။ ဒီလုုိပဲ ရေးရင်းရေးရင်းကနေ သင်ဟာ စိတ်တွေတက်ကြွလာမယ် စကားလုုံးအသစ်တွေ ရှာဖွေလာမယ် ဆန်းသစ်တဲ့အရေးအသားတွေကုုိ ဖန်တီးချင်လာမယ် ဒီလုုိနဲ့ တဖြေးဖြေး ရေးဖုုိ့တွန်းအားပေးလာမယ်။ စာရေးချင်စိတ်တွေ ပုုိပုုိပြီးဖြစ်လာမယ်ဆုုိတာ အာမခံပါတယ် လိုု့ဆုုိထားပါတယ်။
ဂျူနီယာဝင်း
(အတွေးအမြင် နှစ်များစွာ တုုိင်အောင်မြင်စွာ ချီတက်နုုိင်ပါစေ။ စာရေးသူများ စုုစည်းရာအဖြစ် ဆက်လက်ရပ်တည်နုုိင်ပါစေ။)
