မွန်တီခရစ်စတိုမြို့စားကြီးဝတ္ထုုနှင့် ရုပ်ရှင် ကွာခြားမှု ဂျူနီယာဝင်း

မွန်တီခရစ်စတိုမြို့စားကြီးဝတ္ထုုနှင့် ရုပ်ရှင် ကွာခြားမှု

ပန်းအလင်္ကာ၊ ၂ဝ၁ဝ၊ စက်တင်ဘာလ။

The Count of Monte Cristo (မွန်တီခရစ်တိုမြို့စားကြီး) ဟု အမည်ရှိသော ဝတု္ထုကြီးကို ပြင်သစ်စာရေးဆရာကြီး Alexandre Dumas (၁၈ဝ၂-၁၈ရဝ) က ပြင်သစ်ဘာသာဖြင့် ရေးသားခဲ့က ၁၈၄၄-၁၈၄၆ တွင် ထုတ်ဝေခဲ့သည်။ ဝတ္ထု၏ အမိုျးအစားမှာ သမိုင်းဝင်၊ စွန့်စားခန်းနှင့် အချစ်ဇာတ်လမ်းများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည်။ Dumas (ဂျူးမား) သည် 'မွန်တီခရစ်တို'ဟု အမည်တွင်သော ကျွန်း၏ အမည်ကို ကြားခဲ့စဉ်က ထိုကျွန်းနောက်ခံထားပြီး ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ရေးဖို့ စိတ်ကူးရခဲ့ပေသည်။ ဝတ္ထုထဲတွင် ရတနာသိုက်၊ ကျေးဇူးရှင်၊ ကျေးဇူး ကန်းသူ၊ ထောင်သွင်းအကျဉ်းမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ပုံ၊ ရတနာသိုက်ရှာပုံတော်၊ လက်စားချေခြင်းနှင့် ရိုးသားအပြစ်ကင်းခြင်းများကို ဇာတ်ကောင် တစ်ခုစီတွင် ပေါ်လွင်အောင်ရေးသားထားသည်ကို တွေ့ရသည်။

ဝတ္ထု၏ တည်နေရာဒေသမှာ မြေထဲပင်လယ်အရပ်က ပြင်သစ်အီတလီတို့မှာ အခြေခံထားသည်။ ခုနှစ်အားဖြင့် ၁၈၁၅-၁၈၃၈ ပြင်သစ်လူဝီ- ဖိလစ်ဘုရင်အုပ်ခုျပ်သည့်ခေတ်သို့ ဦးတည်လာသည့် ကာလမတိုင်မီလောက်ဟု ဆိုထားသည်။ ထိုကဲ့သို့သော သမိုင်းဝင် နောက်ခံ ဇာတ်ခုံကြီးကား စာအုပ်၏ အခြေခံအမြစ်များဖြစ်လေသည်။ စွန့်စားခန်း ဝတ္ထုများကဲ့သို့ပင် မျှော်လင့်ချက်၊ အမှန်တရား၊ လက်စား ချေမှု၊ သနားကြင်နာခြင်း၊ ခွင့်လွတ်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းတည်းဟူသော သဘောတရားများက အဓိကစီးဝင်လျက်ရှိပါသည်။

ထို့ပြင် Dumasသည် ပြင်သစ်စစ်ဗိုလ်ခုျပ်နပိုလီယမ်-၁၊ ၁၈၁၅ ခုနှစ် Elba ကျွန်းမှ ထွက်ပြေးခဲ့သော ခုနှစ်ကာလကို နောက်ခံယူ လျက် ဝတ္ထုဇာတ်လမ်းကို စထားပါသည်။ ဝတ္ထု၏ အဓိကဇာတ်ကောင် Edmond Dantes (အက်ဒ်မွန်ဒွန်တက်စ်) သည် သင်္ဘောအမှုထမ်း အဖြစ်ဖြင့် တာဝန်များ ပြီးဆုံး၍ Moidellillesဆိပ်ကမ်းသို့ ပြန်လာသည်။ ထိုသို့ပြန်လာချိန်တွင် သူ့မှာ ကွယ်လွန်သွားသူကပ္ပတိန် Leclere (လကလဲ) (နပိုလီယမ်-Napoleon-I ပြည်နှင်ခံထားရသူ နပိုလီယမ်စစ်ဗိုလ်ခုျပ်ကို ထောက်ခံသူ)မှ ပေးလိုက်သော တာဝန်နှစ်ခုပါလာသည်။ တစ်ခုမှာ နပိုလီယမ်နှင့်အတူ Elbaကျွန်းသို့ အပို့ခံလိုက်ရသော Marecheal Bertrand အတွက်နှင့်Elba ကျွန်းမှ ပါရီရှိအမည်မသိသော သူထံ ပို့ရမည့်စာဖြစ်သည်။ ထိုအမည်မသိစာတစ်စောင်သည် ဒွန်းတက်စ်ကို သစ္စာဖောက်အဖြစ် စွပ်စွဲနိုင်သော စာတစ်စောင်ဖြစ်ခဲ့လေသည်။

Marseille ဆိပ်ကမ်းသို့ ရောက်လာသူ ဒွန်းတက်စ်အတွက် အတွေ့ချင်ဆုံးနှစ်ဦးအား ဖခင်ကြီးနှင့် ချစ်သူ Mercedes (မာဆေးဒဲစ်) ဖြစ်လေသည်။ ထိုအချိန်မှာ သူ့ကို မနာလိုသူများ၏ အကွက်ကျကျစီစဉ်ခဲပုံများကား စိတ်ဝင်စားဖွယ်များဖြစ်ပါသည်။ ဤနေရာတွင် Mercedes ကို တစ်ဖက်သတ်ချစ်ကြိုက်နေသူ ဝမ်းကွဲအစ်ကို Fernand Mondegoနှင့် မူလအားဖြင့် ဖြောင့်မတ်သူဖြစ်သော်ငြားလည်း ထိုအမည်မသိ ရည်ရွယ်သော စာမှာဖခင်ဖြစ်သူကိုရေးသော စာဖြစ်သဖြင့် မတတ်သာပဲစာကို ဖျက်စီး၊ ဒွန်တက်စ်ကို ထောင်ချပစ်ခဲ့သော Marselle ဆိပ်ကမ်းမြို့မှ တရားသူကြီး Villefort ထို့အပြင် ဒွန်တက်စ်ကို မုန်းနေသူများ ပေါင်းစည်းမိခြင်း၊ လူ့အကျင့်၊ လူ့သဘာဝ စိတ်ခံစားမှု အကျင့်စရိုက်များကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်းပင် ပေါ်လွင်အောင် ရေးသားထားသည်များကို တွေ့ရပါသည်။

ဝတ္ထုထဲတွင် ရေတွက်၍ မရနိုင်သော ဇာတ်ကောင်များ ပါဝင်ထားကြသည်။ ထိုအထဲက အရေးပါသော ဇာတ်ကောင်များသည် ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဇာတ်လမ်းထဲတစ်ထောင့်တစ်နေရာကနေ လိုက်ပါလာရာမှ သူ၏ အရေးကြီးသော အခန်းကဏ္ဍကို တွေ့မြင်လာရသည်။ ဝတ္ထု၏ အစပိုင်းလောက်မှာပင် ဒွန်တက်စ်ကို မနာလိုသော်လည်း မကောင်းမှုလုပ်ဖို့ တွေဝေနေသူ Fernand အား ဒွန်းတက်စ်ကို ချောက်ချလိုသူများက စကားဖြင့် ဆွယ်ယူကာ သူတို့နှင့် တစ်ပေါင်းတည်းဖြစ်အောင် ကြံကြလေသည်။ ဤအခန်းများသည် လူသဘာဝလူ့စရိုက်၊ မကောင်းသောစိတ် မထားသော်လည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် မကောင်းမှုကူျးလွန်လိုက်ဖို့ စိတ်ပါလာပုံများကား ဂူျးမား၏ ထူးခြားပြောင်မြောက်လှသော အရေးအသားများပင် ဖြစ်ပါတော့သည်။

‘Fernandရေ... ကြည့်စမ်းပါဦး... အခုဆိုရင် ရာထူးလည်းတိုး အင်မတန်ရဲရင့်ပြီး သတ္တိရှိလှတဲ့ Marseille(မာဆဲရီး) ဆိပ်ကမ်းမြို့ ကလေးက သာမန်ငါးဖမ်းသမားလေးက Mercedes (မာဆေးဒဲစ်)ဆိုတဲ့ အလွန်လှပချောမောပြီး အပြစ်ပြောစရာမရှိတဲ့ မိန်းကလေးနဲ့ တွဲဖက်ရတယ်။ အို... တော်လိုက်တဲ့ကောင်ကလေး။ အခုဆိုရင် ဒီမိန်းကလေးက ရာထူးတိုးခံလိုက်ရတဲ့ ကောင်ကလေးရဲ့ ချစ်သူဖြစ်သွားပြီ။ စဉ်းစားကြည့်စမ်း... ဟော... မကြာခင် သူတို့လက်ထပ်ကြတော့မယ်။ မင်းဘာလုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ'

'ဒါ ကျွန်တော့် ကိစ္စပါ။ ကျွန်တော် သူ့ကို ချစ်တယ်။ ကျွန်တော့်လက်ထဲကဓားနဲ့ အဲဒီအကောင်ကို ထိုးပစ်လိုက်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ခက် တာက မာဆေးဒဲစ်က ပြောတယ်။ အဲဒီလို ကံဆိုးမိုးမှောင်အဖြစ်မိုျး ကြုံရရင်သူ့ကိုယ်သူ သတ်သေလိုက်မယ်တဲ့'

'အို... ကျွတ်... ကျွတ်။ အဲဒါမိန်းမတိုင်း ဒီလိုပြောတာပဲ။ ဒါပေမယ့် သူတို့ဘယ်တော့မှ အဲသလိုမလုပ်ဘူးကွ'။

'ခင်ဗျား မာဆေးဒဲစ်အကြောင်းမသိလို့ပါ။ သူက တကယ်လုပ်မှာဗျ'

'အရူးပဲ။ ဒွန်တက်စ်က ကပ္ပတိန်ရာထူးမတိုးရင် သူက ယူမှာပဲလား'

'အို... မာဆေးဒဲစ် မသေခင် ကျွန်တော်သေမှာပဲ'

'အိုး... အချစ်... အချစ်။ လာစမ်းပါ... ငါမင်းကို အကြံပေးမယ်။ ဒွန်တက်စ်မသေဘဲနဲ့ သူတို့ ၂ ယောက်ကွဲအောင် ငါလုပ်ပေးမယ်။ ဒွန်တက်စ်မသေဘူးဆိုရင် မာဆေးဒဲစ်လည်း သက်သေမှာမဟုတ်ဘူး... ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား'

'အို... သေခြင်းတရားကပဲ သူတို့ ၂ ယောက်ကို ကွဲအောင်လုပ်နိုင်မှာပါ'

'ဒီမှာ ကောင်ကလေးရဲ့။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မတွေ့တော့တဲ့ အခြေအနေမိုျးကို ဖန်တီးပေးမယ်။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ရှင်ကွဲခြင်းဟာ သေတာထက်တောင် ပင်ပန်းဆင်းရဲတယ်။ ဒွန်တက်စ်နဲ့ မာဆေးဒဲစ်တို့ ၂ ယောက်ကြားမှာ ထောင်နံရံကြီးသာ ခြားပေးလိုက် ရင် သင်္ခိုျင်းမြေဟိုဘက် သည်ဘက်ကာပေးလိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ'

'ဒါပေမဲ့ ခက်တာက ဒွန်တက်စ်က ဓားပြလည်းမတိုက်။ လူလည်းမသတ်။ ခိုးလည်းမခိုး... ဆိုတော့...။ အို သူမရှိအောင် ဘယ်လိုလုပ် ရပါ့'

'ဒါတွေမလုပ်ဘဲနဲ့ ထောင်ကျအောင်လုပ်တဲ့နည်းရှိတယ်။ ကိစ္စတစ်ခုထဲမှာ သူ့ကို ချောက်ချအောင် ထိုးထည့်လိုက်မယ်'

'ကျွန်တော်နဲ့သူ့ကြားမှာ ရိုးရိုးသာမာန်လူငယ်ချင်း မုန်းတီးတာပဲရှိတာပါ'

'အိုး... ငါက ဒွန်တက်စ်ကို မုန်းလို့ပြောတာမဟုတ်ဘူးကွ။ အို... တကယ်ပါ။ မင်းကမပျော်မရွှင်ဖြစ်နေတယ်။ မင်းရဲ့ မပျော်ရွှင်မှုကို ငါက စိတ်ဝင်စားမိတယ်။ အဲဒါပဲ။ မင်းက ငါ့အတွက်ပြောတာလို့ ထင်နေပုံရတယ်။ တော်... တော်... သူငယ်ချင်းရေ။ ထားလိုက်ပါတော့... ဒီစကားဒီတင်ရပ်တော့မယ်...'

'နိုး ... နိုး။ နေပါဦးဗျာ။ ခင်ဗျားက ဒွန်တက်စ်ကို မုန်းတီးစရာဘာမှမရှိဘူးဆိုတာ ကျွန်တော်သိပါတယ်ဗျာ။ စိတ်မဆိုးလိုက်ပါနဲ့။ ကျွန်တော် သူ့ကိုမုန်းတယ်။ ဒါကိုဝန်ခံတယ်ဗျာ။ နည်းလမ်းသာရှာပေးစမ်းပါ။ ကျွန်တော်လုပ်မယ်။ သူ့ကို မသတ်ဘူး။ မာဆေးဒဲစ်က ဒီကောင် သေရင် သူ့ကိုယ်သူ သတ်သေလိမ့်မယ်။ နည်းလမ်းသာ ပြောပါတော့...'

ဤသို့ဖြင့် ဒွန်းတက်စ်တစ်ယောက် မကောင်းကြံသူတို့၏ အကွက်ထဲဝင်မိသွားပုံ ထောင်ထဲမှာ သူ့လိုပင် အကျဉ်းကျခံထားရသူ Abbe Faria နှင့် တွေ့ဆုံမိကာ သူ့ဘဝမှာ တစ်ခါမှ မသင်ယူဖူးခဲ့သော ဓားခုတ်၊ လှံထိုးအတတ်များအပြင် ပြင်သစ်၊ ဂျာမဏီ၊ အီတလီအစရှိသော ဘာသာစကားများ သင်ယူခဲ့ရ၊ ဘာသာရေးကိုလည်း သင်ယူမှတ်သားခဲ့ရ၊ ထိုကျေးဇူးရှင်သေဆုံးတော့ ထိုအလောင်းနေရာမှာဝင်ကာ အကျဉ်းမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ပုံများအပြင် Faria ပြောပြပေးအပ်ခဲ့သော မွန်တီခရစ်တိုကျွန်းက ရတနာသိုက်ကို ရှာဖွေကာ မြို့စားဖြစ်လာပုံ၊ သူ့အမည်ရင်း ကို လျိူ့ဝှက်ထားကာ ၁၄ နှစ်ကြာ အကျဉ်းခံခဲ့ရသော သူ့ဘဝကို လက်စားချေဖို့ ကြိုးစားပုံများကား ဝတ္ထုကြီး၏ ဇာတ်လမ်းကြောရိုးပင် ဖြစ် ပါသည်။

ဒွန်တက်စ်၏ ချစ်သူမာဆေးဒဲစ်ကား ဒွန်တက်စ်အစွပ်စွဲခံရပြီး အကျဉ်းချခံရပြီး ၁၈ လ အကြာမှာ Fernand Mondego နှင့် လက်ထပ်လိုက်ကာ ဒွန်တက်စ်ထောင်မှ ထွက်ပြေးလွတ်လာချိန်မှာတော့ Countess de Morcerf (မြို့စားကတော်) ဘွဲ့ဖြင့် သားတစ်ဦး Albert ထွန်းကားလျက်ရှိနေပြီဖြစ်လေသည်။

ဒွန်တက်စ်နှင့် သူ၏ အပေါင်းအသင်းများ၊ ဒွန်တက်စ်၏ မိသားစု၊ ဒွန်တက်စ်အပေါ် ယုံကြည်သစ္စာရှိသော Morrelမိသားစု၊ ဒွန်တက်စ်ကို မုန်းတီးကာချောက်ချသူ Fernand ၊ ဒွန်တက်စ်ကို အပြစ်ဖို့အကျဉ်းချပစ်သူ Villefortမိသားစု အများအပြားအပြင် ဒွန်တက်စ် သည် သူ့အပေါ်သစ္စာမဲ့သူ အဖြစ် လက်စားချေမည့် စာရင်းသွင်းခံရသူ မာဆေးဒဲစ်နှင့် သူ၏ သားတို့ ဇာတ်လမ်းများကား ရှုပ်ထွေးသော ဇာတ်အိမ်များဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် စာဖတ်ပရိသတ်အကြိုက်သိမ်းခဲ့သည်ဟု ဆိုရပေမည်။

ထိုဝတ္ထုကြီးကို ရုပ်ရှင်များအဖြစ် ဖန်တီးခဲ့ကြရာ မှတ်မှတ်ရရ ၁၉၄ဝ နှစ်တုန်းကရိုက်ခဲ့သော ကားနှင့် ပြင်သစ်ကား တစ်ကားနာမည် ကျော် ပြင်သစ်မင်းသား Gerard Depardio ပါဝင်ခဲ့သော ထိုနှစ်ကားကို ကြည့်ဖူးခဲ့သည်။ သို့သော် ဝတ္ထုထဲက ဇာတ်ကောင်အများအပြား ပါမလာသည့်အပြင် ဒွန်တက်စ်၏ ချစ်သူမာဆေးဒဲစ်မှာ ဝတ္ထုထဲတွင် ပြန်မညားဘဲ ဇာတ်သိမ်းခဲ့သည်ကို ရုပ်ရှင်တွင်တော့ မာဆေးဒဲစ်ရခဲ့သော သား Albert ကို ဒွန်တက်စ်နှင့်ရသော သားအဖြစ်ပြောင်းပစ်ကာ မင်းသားနှင့်မင်းသမီးကို ပြန်ပေါင်းထုတ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရပါ သည်။ ဒွန်တက်စ်သည် ဝတ္ထုထဲတွင် သူ့အပေါ် သစ္စာမရှိသော မာဆေးဒဲစ်ကို စွန့်ပစ်ခဲ့ကာ သူ့ကို ချစ်နေသော သူကယ်တင်ခဲ့သူ မင်းသမီး လေး Hayde နှင့် လက်ထက်ခဲ့လေသည်။ ဤကား ဝတ္ထုနှင့်ရုပ်ရှင်အသွင်ပြောင်းရာတွင် မတူညီသော အချက်များအဖြစ် အချက်တစ်ခုကို ထောက်ပြခြင်းသာ ဖြစ်ပါသည်။ ဒီထက်မကသော မတူညီမှုများကား မူရင်းဝတ္ထုနှင့် ရုပ်ရှင်ကို ယှဉ်ကြည့်၍သာ ကြည့်ကြလျှင် ပိုကောင်းပေ လိမ့််မည်။

ပန်းအလင်္ကာ၊ ၂ဝ၁ဝ၊ စက်တင်ဘာလ။



Read More

ရုပ်ရှင်ထဲက သမိုင်း၊ သမိုင်းထဲက ရုပ်ရှင် HOUSE OF SADDAM ဂျူနီယာဝင်း

ရုပ်ရှင်ထဲက သမိုင်း၊ သမိုင်းထဲက ရုပ်ရှင်

HOUSE OF SADDAM

(ပြည်သူ့ခေတ်ဂျာနယ်

၂ဝ၁ဝ၊ စက်တင်ဘာလ၊ ၃ဝ ရက်)

ယခုတင်ပြလိုက်သောHouseOfSaddamရုပ်ရှင်ကားမှာအမေရိကန်ကားတစ်ကားဖြစ်၍၂၀၀၈ခုနှစ်မှာထွက်ရှိခဲ့သည်ဟုဆိုထားပါသည်။ပြသချိန်ကတော့မိနစ်၆ဝသာရှိပါသည်။အဓိကသရုပ်ဆောင်မှာYigal Naorဖြစ်ပါသည်။

ဤရုပ်ရှင်သည်အီရတ်သမ္မတဆဒ္ဒါန်ဟူစိန်(SaddamHussein)၏အတက်အကျဘဝကိုရိုက်ကူးထားသောBBCတီဗီစီးရီးတစ်ခုဖြစ်သည်။BBCTwo(အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု)တွင်အပိုင်း၄ပိုင်းခွဲ၍ပထမဦးစွာ၂၀၀၈ခုနှစ်ဇူလိုင်၃ဝမှသြဂုတ်လ၂ဝအထိလေးပိုင်းခွဲ၍ပြသခဲ့ရာအာရပ်ကမ္ဘာမှာပင်လူကြိုက်အများဆုံးဖြစ်ခဲ့သည်။

SaddamHussein(ဆဒ္ဒါန်ဟူစိန်)(၁၉၃၇..၂၀၀၆)သည်အီရတ်သမ္မတအဖြစ်၁၉၇၉မှ၂၀၀၃ခုနှစ်ကြားအုပ်ချူပ်ခဲ့ကာအီရတ်စစ်ပွဲများကိုဦးဆောင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။သူသည်ဘက်ဒက်မြို့မြောက်ဘက်Tikritဒေသတွင်လယ်သမားမိသားစုမှမွေးဖွားခဲ့သူဖြစ်ပြီးမိထွေးဖြစ်သူလက်ထဲမှာကြီးပြင်းခဲ့သည်။၁၉၅၅ခုနှစ်တွင်Bagdad(ဘက်ဒက်)သို့ရောက်ရှိခဲ့ကာနိုင်ငံရေးအခန်းဂဏတွင်ပါဝင်ခဲ့သည်။အတိုက်အခံBaathပါတီအာရပ်လူမျိူးရေးလှူပ်ရှားမူတွင်အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်လာသည်။၁၉၅၉ခုနှစ်တွင်အီရတ်စစ်ဗိုလ်ချူပ်AbdulKarimQassinကိုလုပ်ကြံသည့်အဖွဲ့အစည်းကိုဦးဆောင်ခဲ့သည်။Kassemသည်ဒဏ်ရာရပြီးဆဒ္ဒါန်ကSyriaသို့ထွက်ပြေးသွားသည်။ထို့နောက်အီဂျစ်သို့ကူးခဲ့ကာ၁၉၆၂..၆၃တွင်Carioဥပဒေကျောငး်တွင်တက်ရောက်ခဲ့သည်။ထို့နောက်ဘက်ဒက်ဥပဒေကောလိပ်တွင်ဆက်လက်ပညာသင်ခဲ့သည်။၁၉၆၃တွင်Qassimကိုစစ်အရာရှိများဖြင့်ချီနှောင်နေသောBaathပါတီကချူပ်ကိုင်လွှမ်းမိုးလိုက်သည်။Baathပါတီဥက္ကဌအသစ်AbdulSalamarifသည်နောက်ပိုင်းတွင်Baathပါတီခေါင်းဆောင်များကိုထုတ်ပစ်ကာဖမ်းဆီးခြင်းများပြုလုပ်ခဲ့သည်။ဆဒ္ဒါန်သည်အီရတ်သို့ပြန်လာသည်။သို့သော်၁၉၆၄တွင်ထောင်ချခံခဲ့ရသည်။၁၉၆ရတွင်လွတ်လာပြီးဆဒ္ဒါန်သည်Baathပါတီခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာသည်။ပါတီစည်ပြန်လည်၍အင်အားကြီးမားလာသည်။ဆဒ္ဒါန်သည်AhmadHassanAlBakrဦးဆောင်သောအဖွဲ့၏AbdulSalamArifကိုဖြုတ်ချရာတွင်ဝင်ရောက်ပါဝင်ခဲ့သည်။Al.Bakrသည်သမ္မတဖြစ်လာသည်။ဆဒ္ဒါန်သည်အီရတ်သမ္မတAl.Bakrနှင့်အပြိုင်သြဇာညောင်းလာခဲ့သည်။၁၉၇၉တွင်အီရတ်သမ္မတAl-Bakrသည်ရာထူးမှအနားယူလိုက်ပြီးဆဒ္ဒါန်ကသမ္မတဖြစ်လာသည်။

‘HouseOfSadda’ရုပ်ရှင်သည်ဤနေရာမှစသည်ဟုဆိုနိုင်သည်။သို့သောစပြပြချင်းမှာ၂၀၀၃ခုနှစမေလအမေရိကန်သမ္မတGeorgeW.Bush(ေ၈ျာ့ဘွတ်ချ်)၏ရုပ်မြင်သံကြားမှကြေငြာချက်ကိုဆဒ္ဒါန်တို့အဖွဲ့ကြည့်ရူနေကြသည်မှစသည်။ဆဒ္ဒန်နှင့်သူ့သားများအားအီရတ်မှ၄၈နာရီအတွင်းဆုတ်ခွာဖို့နောက်ဆုံးရာဇသံဖြစ်သည်။ထို့နောက်Bagdad(ဘက်ဒက်)သို့ဗုံးများကြဲလာသည်နှင့်တပြိုင်နက်ဆဒ္ဒါန်နှင့်သူ့မိသားစုပစ္စည်းများကောက်သိမ်းကာဘက်ဒက်မှထွက်ပြေးဖို့ပြင်ကြသည်။

ထိုအခန်းပြီးနောက်မှာမ၁၉၇၉ခုနှစ်စက်တင်ဘာလတွင်ဆဒ္ဒါန်၏သမီးKala၏ရနှစ်ပြည့်မွေးနေ့ကျင်းပရာဆဒ္ဒါန်၏နေအိမ်မှာသူ့အဖွဲ့များစုဝေးနေသည်ကိုတွေ့ရသည်။ထိုမွေးနေ့ပွဲတက်လာသူပရိသတ်များထဲတွင်အီရတ်သမ္မတAl.Bakrပါဝင်လေသည်။မွေးနေ့လာပရိသတ်များနှင့်ခွဲထွက်ကာအီရတ်သမ္မတal.Bakrကိုဆဒ္ဒန်နှင့်သူစည်းရုံးသိမ်းသွင်းထားသောအရေးပါသောခေါင်းဆောင်ပုဂ္ဂိုလ်များကသီးသန့်အခန်းတစ်ခုတွင်တွေ့ဆုံကြသည်။ထိုတွေ့ဆုံပွဲကားအီရတ်သမ္မတAl.Bakrကိုရာထူးမှအနားယူဖို့ချိမ်းခြောက်ပြောဆိုကြသောအခန်းဖြစ်သည်။Al.Bakrသည်သူ့ဘက်မှရပ်တည်မည်ဟုယုံကြည်ထားသူများကသူ့အပေါ်သစ္စာမရှိကြောင်းသိသွားသောအခါမတတ်သာပဲလက်ခံလိုက်ရသည်။နောက်နေ့တွင်ဆဒ္ဒါန်၏ဆဒ္ဒအတိုင်း“ကျမ်းမာရေးမကောင်းလို့ရာထူးမှအနားယူမည်။ဆဒ္ဒါန်ဟူစိန်ကိုသူ့နေရာဆက်ခံစေမည်“ဟုကြေငြာလိုက်ရသည်။ဆဒ္ဒါန်သည်သမ္မတကြီး၏ဆဒ္ဒနှင့်ဆုံးဖြတ်ချက်ုိလေးစားရမည်ဟုကန့်ကွက်နေသူများအားပြောကြားလိုက်သည်။ဤကားဆဒ္ဒန်ဟူစိန်အီရတ်သမ္မတဖြစ်လာပုံကိုရိုက်ကူးတင်ပြခြင်းဖြစ်သည်။တကယ့်လက်တွေ့တွင်သည်အတိုင်းဟုတ်မဟုတ်တော့မသိပါ။ဒါရိုက်တာလိုင်စင်ဖြင့်ပရိသတ်လက်ခံနိုင်လောက်အောင်ရိုက်ထားခြင်းဖြစ်လေသည်။

ဆဒ္ဒါန်အာဏာရလာပြီးနောက်သူ့ကိုဆန့်ကျင်သူများသဘောမကျသူများစိတ်မချရသူများကိုပြောင်ပြောင်တင်းတင်းပင်ဖမ်းဆီးကာသတ်ပစ်ခဲ့သည်။သူနှင့်ရဲဘော်ရဲဘက်စိတ်ဓါတ်ဖြင့်ဆဒ္ဒါန်အလိုအတိုင်းတသွေမသိမ်းလုပ်ပေးခဲ့သူAdnanHamdaniကိုဆဒ္ဒါန်ကိုယ်တိုင်သတ်ပစ်ခဲ့သည်။ထိုသို့သတ်ပစ်လိုက်ခြင်းမှာသူနှင့်ပြိုင်ဘက်အဖြစ်တချိန်ချိန်မှာသူ့ထက်သျှမ်းသျှမ်းတောက်ဖြစ်လာမည်၊သူ့ထက်တန်ခိုးကြီးလာမည်ကိုစိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ဆဒ္ဒါန်ဟာသူ့ရဲ့ညာလက်ရုန်းဖြစ်တဲ့Hamdaniကိုဘာကြောင့်သတ်ပစ်ခဲ့ရသလဲဟုဆဒ္ဒါန်၏သွေးချင်းများ၊ဆဒ္ဒါန်၏လက်ရုန်းများအချင်းချင်းဆွေးနွေးခဲ့ကြလေသည်။

အီရတ်သမ္မတဆဒ္ဒါန်ဟူစိန်၏နိုင်ငံရေးလှူပ်ရှားမူပြကွက်အစစ်အမှန်များကိုသတင်းအဖြစ်ထည့်သွင်းပြထားသောသမိုင်းဝင်အခန်းများပါဝင်ထားသည်။ဆဒ္ဒါန်သမ္မတဖြစ်လာပြီးတနှစ်အတွင်းမှာအိမ်နီးချင်းအီရန်နိုင်ငံနှင့်သွေး

ချောင်းစီးရက်စက်သောစစ်ပွဲများစတင်ခဲ့သည်။အီရတ်သည်စစ်ပွဲအတွင်းဓာတုလက်နက်များကိုအသုံးချကာတိုက်ပွဲဆင်နွဲခဲ့သည်။၈နှစ်ကြာသောအီရန်..အီရတ်စစ်ပွဲ၏အကျိူးဆက်ကားမရေတွက်နို်င်သောလူရာပေါင်းထောင်ပေါင်းများစွာသေကြေခဲ့ကြကာအပျက်အဆီးများထောင်ချီခဲ့သည်။အကြွေးဒေါ်လာရ၅သန်းတင်ခဲ့သည်။တိုင်းပြည်သည်ဘာတိုးတက်မူမှမရှိပဲဆင်းရဲမွဲတေသွားသည်။ဆဒ္ဒါန်ကတော့ဒါကိုအောင်မြင်မူဟုကြွေးကျော်ခဲ့သည်။ဆဒ္ဒါန်သည်သူ၏အာဏာကိုသုံးကာနိုင်ငံငယ်ကလေးKuwaitကိုအကြွေးဆပ်ရာတွင်အတူဆပ်ပေးဖို့ချိမ်းချောက်ခဲ့သည်။ထိုParsianGulfWarစစ်ပွဲငယ်လေးသည်အီရန်အီရတ်စစ်ပွဲလောက်မကြီးကျယ်သောလည်းအပျက်အဆီးများခဲ့သည်။အမေရိကန်မှဦးဆောင်သောမဟာမိတ်အဖွဲ့မှဝင်ရောက်ဖြန်ဖြေရာဆဒ္ဒါန်သည်နိုင်ငံတကာပိတ်ဆို့မူခံခဲ့ရကာအထီးကျန်ဖြစ်သွားသည်။၁၉၉ဝနောက်ပိုင်းတွင်တိုင်းပြည်သည်ဆဒ္ဒါန်၏သူ့လက်သူ့ခြေဖြစ်သွားသည်။ဆဒ္ဒါန်ဘက်ကသာအလျော့ပေးပြီးလက်တွဲလျှင်စီးပွားရေးပိတ်ဆို့မူများဖယ်ပေးမည်ဟုသောတောင်းဆိုချက်ကိုဆဒ္ဒါန်ကညင်းပယ်ခဲ့သည်။

ဆဒ္ဒါန်၏အိမ်တွင်းရေးများဖြစ်သောဆဒ္ဒါန်နှင့်သူ့မိထွေးဆက်ဆံရေး၊သမီးဖြစ်သူအားဆဒ္ဒါန်၏ညီအကိုတော်စပ်သူBarzan၏သားနှင့်လက်ထပ်ပေးဖို့စီစဉ်ပုံ၊သားUDayနှင့်အာရပ်တခွင်အမဲလိုက်ခန်းများ၊သားအဖနှစ်ယောက်စကားပြောခန်းများအရဆဒ္ဒါန်သည်ငယ်စဉ်ကပထွေး၏အရိုက်အနှက်ခံခဲ့ရကာကြီးပြင်းခဲ့ရကြောင်းများသိလာရပုံ၊ကျောင်းဆရာမတစ်ဦးနှင့်တွေ့ဆုံကာအိမ်ထောင်သည်ဖြစ်သောလည်းလက်ထပ်ခဲ့ပုံများအပြင်အီရတ်စစ်ဗိုလ်ချူပ်နှစ်ဦးအားအီရတ်စစ်တပ်များဆုတ်ခွာဖို့အမိန့်ပေးခဲ့သဖြင့်သတ်မိန့်ချခဲ့ပုံများတွေ့ကြရမည်ဖြစ်ပါသည်။

နောက်ပိုင်းတွင်ဆဒ္ဒါန်၏သွေးချောင်းစီးနှိတ်ကွပ်မူများ၊သမီးများနှင့်ခင်ပွန်းသည်များသူ့ထံမှထွက်ပြေးစွန့်ခွာ၊မိသားစုပြိုကွဲခဲ့ရပုံများ၊၂၀၀၃ခုနှစ်အမေရိကန်တပ်များဝင်ရောက်လာသဖြင့်ကိုယ်လွတ်ရုန်းထွက်ပြေးခဲ့ရသည်များနှင့်သူ၏သားများနိဂုံးချူပ်ခဲ့ပုံများပါဝင်ပါသည်။ဆဒ္ဒါန်သည်၂၀၀၃ခုနှစ်နိုဝင်ဘာလတိုင်ပုန်းရှောင်ခဲ့ကာနောက်ဆု့ံးတွင်အမေရိကန်စစ်တပ်ကမိသွားသည်။၂၀၀၆ခုနှစ်ဒီဇင်ဘာလတွင်လူသားများအပေါ်ရက်စက်စွာညင်းပမ်းနှိတ်စက်ခြင်းကြောင့်အပြစ်ရှိသည်ဟုဆုံးဖြတ်ကာကွက်မျက်လိုက်သည်။

ထိုရုပ်ရှင်နှင့်ပတ်သက်၍အပြင်လက်တွေ့နှင့်ကွာခြားမူများကို၂၀၁၀Encyclopediaစွယ်စုံကြမ်းတွင်ထောက်ပြထားသည်များထွက်ပေါ်လာသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ပထမပိုင်းစစချင်းမှာရုပ်မြင်သံကြားသတင်းထဲတွင်လူတွေအော်ဟစ်နေတာက“ခေါင်းဆောင်ကိုဆန့်ကျင်သူတွေသတ်ပစ်”ဟူ၍ဖြစ်သောလည်းစာတမ်းထိုးလိုက်တာက“ဆဒ္ဒါန်၏နောက်လိုက်များကိုသတ်ပစ်”ဟူ၍ဖြစ်နေခြင်း(ထိုအချိန်မှာဆဒ္ဒါန်ကအီရတ်ခေါင်းဆောင်မဖြစ်သေးပါ။)၊၁၉၉၅ခုနှစ်ဆဒ္ဒါန်နှင့်သူ့မိသားစုရုပ်မြင်သံကြားကြည့်နေသောအခန်းတွင်ရုပ်မြင်သံကြားစက်သည်L.Gမြင်ကွင်းပြည့်အပျားတီဗီဖြစ်နေခြင်း(ထိုတီဗီမော်ဒယ်ပေါ်လာတာက၁၉၉ရခုနှစ်မှာဖြစ်သည်။)၊ရုပ်ရှင်ထဲတွင်အသုံးပြုထားသောကားအမျိူးအစားအချိူ့မှာထိုအချိန်တုန်းကမပေါ်သေးသောVolkswagonနှင့်LinconTownCarလူချမ်းသာစီးသောဇိမ်ခံကားများဖြစ်နေခြင်း၊ဆဒ္ဒါန်၏ဒုတိယဇနီးSamiraကိုကျောင်းဆရာမဟုရိုက်ကူးထားသောလည်းအပြင်တကယ့်ဘဝတွင်သူ၏ပထမဇနီးSajidaကအထက်တန်းကျောင်းအုပ်ဆရာမကြီးဖြစ်ကာသူ၏ဒုတိယဇနီးကဆရာဝန်မဖြစ်နေခြင်း၊တနေရာတွင်အသုံးပြုထားသောမော်တော်ကားမှာမြောက်အမေရိကTunisiဒေသသုံးနံပါတ်ပြားချိတ်ထားသောကြောင့်ယင်းအခန်းကိုTunisi၌ရိုက်ထားခြင်းဟုယူဆနိုင်ခြငး်၊ဆဒ္ဒါန်၏သားUDay(အူဒေး)ကိုဖမ်းမိသောအခန်းများအပြည့်စုံခြင်း၊အမေရိကန်တပ်သားသုံးလက်နက်များမှာဗီယက်နမ်ခေတ်သုံးM16များဖြစ်ကာခေတ််မှီသောလက်နက်များမဟုတ်ခြင်း၊၁၉၈၉..၉ဝတွင်ငအီရန်နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးTariqAziz၏ဆွစ်ဇာလန်ခရီးစဉ်တွင်စီးသောလေယဉ်မှာB737800နှင့်ဆင်တူနေခြင်း(ထိုကျဉ်းမြောင်းသောသေးသွယ်သောအင်ဂျင်နှစ်လုံးတွဲအမိုးမြင့်လေယဉ်မှာယခုခေတ်နောက်ပိုင်းမှာမှပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်)၊နောက်ဆုံးအပိုင်းဆဒ္ဒါန်ပုန်းအောင်းရာတွင်းထဲတွင်ဆဒ္ဒါန်၏ကော်ဖီအပူပေးခွက်အပေါ်တုန့်ပြန်မူများကထိုမာရေကြောရေရှိသောထိုအီရတ်လူသားတစ်ဦးနှင့်ဘယ်လိုမှမအပ်စပ်ခြင်းစသောအချက်များဖြစ်ပါသည်။ထိုမတူညီချက်များကိုဖတ်ပြီးငယ်စဉ်တုန်းကပုံတူနှစ်ခုကိုယှဉ်ကြည့်ကာမတူသောအချက်များကိုလက်ညှိူးထိုးရှာဖွေထောက်ခဲ့ဖူးသော“SeeTheDifference”ကာတွန်းရုပ်ပုံများကိုသတိရမိသွားပါသည်။

HouseOfSaddamရုပ်ရှင်ကားကမ္ဘာတခွင်သို့ရောက်ခဲ့လေပြီ။တကြိမ်တခါမှာတန်ခိုးအင်အားကြီးမားခဲ့သူတစ်ဦး၏ဘဝအတက်အကျကိုသမိုင်းဝင်ဖြစ်ရပ်မှန်များဖြင့်ရိုက်ကူးထားသောကားတစ်ခုဖြစ်ပါသည်။သူသည်တခါတုန်းကဒီလိုအဆိုအမိန့်တစ်ခုကိုဆိုခဲ့ဘူး၏ 

“The Law is anything I write on a piece of paper.” “စာရွက်အပိုင်းအစတစ်ခုပေါ်မှာကျွနိုပ်ကောက်ရေးလိုက်သမျှသည်ဥပဒေဖြစ်သည်။”(ဆဒ္ဒါန်ဟူစိန်)တဲ့။သည်လိုကြွေးကျော်ခဲ့ဖူးသောလူသားတစ်ဦး၏ဇာတ်သိမ်းကိုဘယ်သူကဒီလိုသိမ်းမည်ဟုထင်ခဲ့မှာတဲ့လဲ။သို့ပါသော်လညး်သူ့ကြောင့်အသက်ဆုံးရူူံးသွားခဲ့ရသောအပြစ်မဲ့လူသားများ၏အသက်များကားဘယ်လိုမှပြန်လည်အစားထိုးမရနိုင်တော့ပါတကားဟုကောက်ချက်ချမိရပါသည်။

(ပြည်သူ့ခေတ်ဂျာနယ်

၂ဝ၁ဝ၊ စက်တင်ဘာလ၊ ၃ဝ ရက်)



Read More

သမိုင်းထဲက ရုပ်ရှင်၊ ရုပ်ရှင်ထဲက သမိုင်း GANDHI ဂျူနီယာဝင်း

ပြည်သူ့ခေတ်ဂျာနယ်

၂ဝ၁ဝ၊ သြဂုတ်လ၊ ၁၂ ရက်

Gandhi (ဂန္ဓီ) ဟု အမည်တွင်သော ရုပ်ရှင်ကားကြီးသည် ၂ဝ ရာစု အစောပိုင်းကာလအတွင်း အိန္ဒိယတွင် ဗြိတိသျှအစိုးရအုပ်စိုးစဉ် ကာလ ဗြိတိသျှကို ဆန့်ကျင်ဦးဆောင်ခဲ့သူ အကြမ်းမဖက်သော လူထုခေါင်းဆောင် Mahatma Gandhi(မဟတ္တမဂန္ဓီ)၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိကို ရိုက်ကူးထားသော ရုပ်ရှင်ဖြစ်သည်။ ဂန္ဓီအဖြစ် Ben Kingsleyက သရုပ်ဆောင်ကာ ဒါရိုက်တာမှာ Richard Attenborough (ထိုဇာတ် ကားတွင် အော်စကာရခဲ့) ဖြစ်လေသည်။

ရုပ်ရှင်သည် ၁၉၄၈ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ ၃ဝ ရက် ဂန္ဓီလုပ်ကြံခံခဲ့ရသော နေ့တွင် စတင်ထားသည်။ ဂန္ဓီသည် သမီးများ၊ ပြုစုသူများ၏ အကူအညီဖြင့် သူ့ကို ထောက်ခံသူ၊ ရိုသေကိုင်းရှိုင်းသူများနှင့် တွေ့ဆုံရန် လမ်းလျှောက်ထွက်လာသည်။ ထိုစဉ် Na- huram Godseအမည်ရှိ လူအုပ်ထဲက သူတစ်ဦးက ဂန္ဓီကို သေနတ်ဖြင့် အလွတ်ပစ်ခတ်ခဲ့သည်။ ဂန္ဓီသည် 'ဘုရားသခင်' (Oh! God) ဟု ညည်းတွားရင်း ပွဲချင်းပြီးသေဆုံးသွားရသည်။ ပြီးနောက် ဂန္ဓီ၏ အသုဘအခမ်းအနားကို ပို့ဆောင်ကြသူ လူအုပ်ကြီးဖြင့် လည်းကောင်း၊ တစ်ကမ္ဘာလုံး၏ နှမြောဝမ်းနည်းခြင်း ဂုဏ်ပြုလွှာများဖြင့်လည်းကောင်း ဆက်လက်ပြသသွားပါသည်။

ရုပ်ရှင်တွင် ဂန္ဓီ၏ အစောပိုင်းဘဝများကို ရိုက်ပြထားခြင်းမရှိပါ။ ဂန္ဓီသေဆုံးသော အခမ်းအနားပြီးနောက် ရှေ့က ၅၅ နှစ်ဆီသို့ အတိတ်ကို ပြန်သွားပါသည်။ ၁၈၉၃ ခုနှစ်တွင် ဂန္ဓီသည် တောင်အာဖရိက ရထားဖြင့် ပထမတန်းစား လက်မှတ်ထိုင်ခုံစီးကာ လိုက်ပါလာ သည်။ အိန္ဒိယနိုင်ငံသားများအား ပထမတန်းလက်မှတ် ထိုင်ခုံထိုင်ခွင့်မရှိကြောင်း လက်မှတ်စစ်က ဥပဒေကို ထောက်ကာ ရထားပေါ်မှ ကန်ချခဲ့သည်။ ယင်းသည် ဂန္ဓီအား တောင်အာဖရိကတွင် အိန္ဒိယလူမိုျးများအားလုံး၏ အခွင့်အရေးအတွက် အကြမ်းမဖက်သော တိုက်ပွဲ စတင်ဖို့ အကြောင်းဖန်လာခြင်းဖြစ်တော့သည်။ ဤနေရာတွင် ဂန္ဓီ၏ ရင်ထဲဖြစ်ပေါ်လာသော စိတ်ဓာတ်သည် အလေးထား စဉ်းစားကြည့်ရ မည့် အချက်ဖြစ်သည်။ တောင်အာဖရိကရှိ လူမည်းများအတွက်သာမက အိန္ဒိယနိုင်ငံသားများ အားလုံးအတွက် အခွင့်အရေးများရရှိစေဖို့ ဂန္ဓီ၏ လုပ်ဆောင်မှုများ၊ မရေတွက်နိုင်သော အဖမ်းအဆီးများကြားမှ ဂန္ဓီသည် အောင်မြင်လာသည်။ ထိုသို့သော အောင်မြင်မှုများကြောင့်ပင် အိန္ဒိယ နိုင်ငံ၏ သူရဲကောင်းဖြစ်လာရသည်။ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်၏ သက်ရောက်မှုကြောင့် အခက်တွေ့နေသော ဗြိတိသျှအင်ပါယာကြီးကို ဂန္ဓီသည် အိန္ဒိယလွတ်လပ်ရေးအတွက် ဆက်လက်တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် လွတ်လပ်ရေးရခဲ့သည်။ အိန္ဒိယသည် ရလဒ်အတွက် အောင်ပွဲခံခဲ့ ကြသည်။ တိုင်းပြည်အနှံ့ အဓိကရုဏ်းများ ဖြစ်ကြသည်။ ဂန္ဒီသည် အစာငတ်ခံကာ အချင်းချင်းတိုက်ပွဲရပ်တန့်ဖို့ ဆန္ဒပြခဲ့သည်။ တိုက်ပွဲကား ရပ်သွားသော်လည်း တိုင်းပြည်သည် ဘာသာရေးကြောင့် နစ်ခြမ်းကွဲသွားသည်။

ထို့ကြောင့် အိန္ဒိယ၏ အနောက်မြောက်ဘက်နှင့် အရှေ့ပိုင်း (ဘင်္ဂလာဒေ့ရှ်)တို့ကို အဓိက မွတ်စလင်များနေထိုင်စေကာ ပါကစ္စတန်ဖြစ် လာသည်။ ယင်းသည် ဘာသာရေးတိုက်ပွဲများ ရပ်တန့်စေဖို့အတွက် ပြုလုပ်ခဲ့သော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်သည်။ ဂန္ဓီသည် ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဆန့် ကျင်ခဲ့သည်။

ဂန္ဓီသည် သူ၏ နောက်ဆုံးနေ့များတွင် အိန္ဒိယနှစ်ပိုင်းစလုံးသို့သွားကာ ငြိမ်းချမ်းရေးကို အပေးအယူလုပ်ဖို့ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် နှစ်ဖက်စလုံးက ဒေါသများဖြင့်သာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ ထိုအထဲက ဒေါသမထိန်းနိုင်သူတစ်ဦး၏ သတ်ဖြတ်မှုကြောင့် ဂန္ဓီအသက်ဆုံးခဲ့ရသည်တွင် ရုပ်ရှင်သည် အစမှာပြခဲ့သည်သို့ တစ်ပတ်ပြန်လည်သွားပါသည်။ Godse က ဂန္ဓီကို သေနတ်ဖြင့် ပစ်လိုက်ချိန်မှ ရုပ်ရှင်သည် ဆေးရောင်စုံမှ အဖြူအမည်းသို့ပြောင်းသွားကာ ဂန္ဒီ၏ 'အို ဘုရားသခင်'ဟူသော အသံကို ကြားကြရပေသည်။ ထို့နောက် ဂန္ဓီ၏ပြာကို ဂင်္ဂါမြစ်သို့ ဖြန့်ချ ရင်းဖြင့် ရုပ်ရှင်အဆုံးသတ်စဉ်တွင် ဂန္ဓီ၏အသံ ထွက်ပေါ်လာပါသည်။

'စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေချိန်မှာ သတိရမိတာက သမိုင်းမှာ အမြဲတမ်း အမှန်တရားနဲ့ ချစ်ခြင်း မေတ္တာကသာ အနိုင်ရတယ်ဆိုတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အာဏာရှင်တွေ၊ လူသတ်သမားတွေကို တွေ့ရမြင်ရတဲ့အခါ ဘယ်တော့မှ မကျရှုံးတဲ့သူတွေလို့ ထင်မြင်စရာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ သူတို့လည်း ကျဆုံးရတာပါပဲ။ ဒါကို အမြဲစဉ်းစားကြပါ...'တဲ့။

ရုပ်ရှင်သည် ၃ နာရီကျော် ကြာမြင့်သော်လည်း မအီဘဲ မထတမ်းကြည့်နိုင်သော ဇာတ်ကားကောင်းတစ်ကား ဖြစ်လေသည်။ သရုပ်ဆောင် Kingsley သည် ဂန္ဒီအဖြစ် ၁၈၉၃ ခုနှစ် (ဂန္ဒီ-အသက် ၂၄ နှစ်) အရွယ်မှသည် သေဆုံးချိန် ၁၉၄၈ ခုနှစ် အသက် ၇၉ နှစ် အရွယ်ထိ မိတ်ကပ်ဆရာ၏ လက်စွမ်းပြမှုဖြင့်ရော သူ၏သရုပ်ဆောင်ပိုင်နိုင်မှုနှင့်ပါ သရုပ်ဆောင်သွားသည်ကို တွေ့ကြရပေသည်။ ထို့ပြင် သမိုင်းဝင် ဇာတ်ကောင်တစ်ဦးဖြစ်သော Jawaharlal Nethru (နေရူး)နှင့် ဂန္ဓီတို့၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသံယောဇဉ် ကြီးမားမှုကိုလည်း တွေ့ရ သည်။



Read More

ဂျူနီယာဝင်း – စာဖတ်သူနဲ့သတင်းစာ ကောက်ကြောင်း

ဂျူနီယာဝင်း – စာဖတ်သူနဲ့သတင်းစာ ကောက်ကြောင်း

(အတွေးအမြင် အောက်တိုဘာ ၂၀၁၇) မိုးမခ၊ အောက်တိုဘာ ၆၊ ၂၀၁၇ 

၁၉၈၄ ခုုနှစ်နုုိဝင်ဘာလထုုတ် American Weekly Newsletter မှာ ဖတ်လုုိက်ရတဲ့ သတင်းတစ်ပုုဒ်ပါ။ အမေရိကန်သတင်းစာ အယ်ဒီတာ တစ်ဦးရေးတဲ့စာလုုိ့ ဆုုိရမယ် ထင်ပါတယ်။ သူက သတင်းစာဖတ်သူတွေက သတင်းစာတွေမှာ ဘာကိုု ဖတ်ချင်ကြမလဲ လုုိ့ ခေါင်းစဉ်တပ် မေးခွန်းထုုတ်ထားပါတယ်။ သတင်းစာဆုုိတာ နေ့စဉ်သတင်းစာပေါ့။ နေ့စဉ် ထွက်နေတဲ့ သတင်းစာဆုုိတော့ လူတွေက ဘာကုုိ ဦးစားပေးပြီးဖတ်မှာလဲ။ လူတွေဦးစားပေးဖတ်တဲ့ အကြောင်းအရာဆုုိတာ လူတွေဖတ်ချင်တဲ့အရာဖြစ်မှာပါ။ သူရေးတဲ့ ဆောင်းပါးကုုိ ကုုိးကားပြီး တင်ပြသွားမှာပါ။

သူက အမေရိကန်လူမျိူးတွေက သူတုုိ့တုုိင်းပြည်က နေ့စဉ်ထုုတ်သတင်းစာတွေကုုိ ဘယ်လုုိသဘောထားကြမှာပါလိမ့် တဲ့။ ဟောဒီ နေ့စဉ်ထွက်နေတဲ့ သတင်းစာတွေက တရားမျှတမူရှိရဲ့လား ? ရုုိးသားဖြောင့်မတ်ရဲ့လား ? တဲ့။ အဲသည် သတင်းစာတွေကကော စာဖတ်သူတွေတကယ်ဖတ်ချင်တာတွေ တကယ်ရောပေးရဲ့လား တဲ့ စသည်ဖြင့် အစချီထားပါတယ်။ ဒီနေရာမှာ စာဖတ်သူဆုုိတာ သတင်းစာဖတ်သူတွေကုုိ ဆုုိလုုိပါတယ်။

အဲသည်အချက်အလက်တွေနဲ့ ပတ်သက်လုုိ့ အဖြေမှန်ရရှိဖုုိ့ ဆုုိပြီး အပြည်ပြည်ဆုုိင်ရာ သတင်းထုုတ်ပြန်မူဆိုင်ရာ အဖွဲ့အစည်းတွေနဲ့ သတင်းစာအယ်ဒီတာတွေဟာ နုုိင်ငံအနှံ့ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် စုုံစမ်း ရှာဖွေကြပါတယ်။ ရလဒ်တွေကုုိ လူထုုရှေ့ ချပြမယ်လုုိ့ ဆုုိတယ်။ အင်တာဗျူးသမားတွေက ကမ္ဘာအနှံ့သွားပြီး အမျိူးသားနဲ့ အမျိူးသမီး ၁၂၀၁ ဦးခန့်ပါဝင်တဲ့ အုုပ်စုု ၆အုုပ်စုုနဲ့ စကားပြောခဲ့ကြတယ် လုုိ့ဆုုိပါတယ်။ သည်တော့ ၁၉၇၈ ခုုနှစ် လေ့လာမူတွေအရ နိဂုုံးချူပ်လုုိက်တော့ သတင်းစာတွေဟာ အလုုပ်ကောင်းကောင်း လုုပ်ကြပါတယ်တဲ့၊ လေးစားစရာလည်း ကောင်းပါသတဲ့ ဆုုိတဲ့ အဖြေရလာပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သတင်းစာတွေမှာ ပြဿနာလေး နည်းနည်းပါးပါးတော့ ရှိနေသေးတုုန်းပါပဲ ဆုုိတာ သုုတေသနလုုပ်တဲ့သူတွေက သတိထားမိနေကြပါတယ်။

၁၉၇၈ခုုနှစ် စစ်တမ်းက ဘာကုုိ ပြသလဲဆုုိရင် အမေရိကန်လူမျိူးတွေဟာ သူတုုိ့ရဲ့ သတင်းစာတွေနဲ့ အယ်ဒီတာတွေနဲ့ စိမ်းနေတယ်၊ မရင်းနှီးဘူး ဆုုိတာကုုိပြနေပါတယ်။ သူတုုိ့က သတင်းစာတွေအကြောင်း အမြင်တွေကုုိ ပြောရာမှာ အဖြေတွေကုုိ ကြည့်လုုိက်တာနဲ့ ဒီကောက်ချက်ကုုိ ချပြလုုိက်တာပါ။ ဟုုတ်တယ် စဉ်းစားကြည့်လေ။ ကောင်းပါတယ် လေးစားစရာပါ အရမ်းကောင်းပါတယ် အဟုုတ်ကောင်းပါတယ် ဘာမှအပြစ်ပြောစရာ မရှိပါဘူး ဆုုိတဲ့ အဖြေတွေကုုိက မသင်္ကာစရာကောင်းနေတယ်။ သည်တော့ အယ်ဒီတာတွေက အခုုလုုိတွေးတယ်။ စာဖတ်သူတွေဟာ သူတုုိ့ဘာလိုုချင်တယ်ဆုုိတာကုုိ၊ ဘာစာမျိူးကိုု ဖတ်ချင်တယ်ဆုုိတာကုုိ၊ ဒါမှမဟုုတ် ဘယ်လုုိသတင်းမျိူးကုုိ အလုုိရှိတယ် ဆုုိတာကုုိ၊ ပြင်းပြင်းထန်ထန်ပြောတာမျိူးကုုိ ဖြစ်စေချင်တယ်။ မညှာမတာ ဝေဖန်တာမျိူးကုုိ လုုိချင်ပါတယ်။ အခုုလုုိ ကမ္ဘာအနှံ့ လူတွေနဲ့ လုုိက်တွေ့ပြီး အင်တာဗျူးလိုုက်လုုပ်တာဟာ ဘာနဲ့တူသလဲဆုုိတော့ အဖြေလှလှလေးတွေ ကြားချင်လုုိ့ လုုိက်ရှာသလုုိဖြစ်နေပြီး တကယ်စာဖတ်သူတွေဆီက ဘာလုုိချင်လဲ ဆုုိတဲ့ အဖြေမရပဲ သူတုုိ့လုုပ်ခဲ့သမျှ သဲထဲရေသွန်ဖြစ်သွားရတယ်၊ သူတုုိ့ရည်ရွယ်ချက် မအောင်မြင်ဖူးလုုိ့ ဆုုိရမှာပါပဲ။

အခုုနှစ် ၁၉၈၄ ခုုနှစ်မှာတော့တဲ့။ ထပ်ပြီး ရလဒ်ကောင်းတွေရဖုုိ့ ကြိုးစားကြပါတယ်တဲ့။ အခုုတစ်ခေါက်ကတော့ နည်းနည်း မတူတဲ့ အသံလေးတွေ ကြားရပုုံပါပဲ။ ပြောရရင်တော့ အရင်က သင်ခန်းစာကုုိယူပြီး မေးခွန်းပုုံစံတွေ ပြောင်းမေးလုုိက်ပါတယ်။ စာဖတ်သူတွေဆီက သိလုုိက်ရတာက သူတုုိ့က ပြည်တွင်းပြည်ပသတင်းတွေ၊ နုုိင်ငံတကာသတင်းတွေ ကုုိစိတ်ဝင်စားကြတယ် ဆုုိတာပါပဲ။ ဒါ့အပြင် စာဖတ်သူများက ကျမ်းမာရေး၊ သိပ္ဗံပညာနဲ့နည်းပညာ သတင်းများကုုိ သတင်းစာတွေက ပေးသင့်တယ်လုုိ့ ဆုုိကြပါတယ်။ အဲသည်ဆောင်းပါးတွေဟာ သူတုုိ့အတွက် ကိုုယ်ပုုိင်ဆုုံးဖြတ်ချက်တွေကိုု ချပေးနုုိင်တယ်လုုိ့ ဆုုိတယ်။

သတင်းစာဖတ်တဲ့ သူတွေကုုိ လေ့လာကြည့်လုုိ်က်တော့ သူတုုိ့တတွေက အယ်ဒီတာတွေကုုိ သိပ်ပြီး စိတ်မဝင်စားအာရုုံမစုုိက် မိကြပါဘူးဆုုိတာပါပဲ။ သတင်းစာကုုိ ကောက်လှန်ပြီးသူတုုိ့ဖတ်ချင်တာ ဖတ်ကြမယ် အဲဒါပဲ။ ဒီသတင်းစာတစ်စောင်ဖြစ်လာဖုုိ့ အယ်ဒီတာတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ကိုု သိပ်ပြီး မမြင်ကြပါဘူး။

ဒါဆုုိရင် စာဖတ်သူတွေက ဘာတွေကုုိ ပိုုပြီး ဖတ်ချင်ကြပြီး ဘယ်လုုိဟာတွေကုုိ သိပ်မဖတ်ကြဘူးလဲ။

စာဖတ်သူတွေက ပြောတာတော့ အလုုပ်အကုုိင်နဲ့ ပတ်သက်တာ၊ စီးပွားရေးအရာင်းအဝယ်ကိစ္စတုုိ့၊ ကျမ်းမာရေး၊ ပညာရေးနဲ့ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင် ဆုုိင်ရာတွေ ကိုုပုုိပြီး သဘောကျကြတယ်။ ထူးဆန်းတာတစ်ခုုက စာဖတ်သူတွေက အယ်ဒီတာ့အာဘော် ဆုုိတဲ့ အပုုိင်းကိုုလည်း အရင်ကထက်ပုုိပြီး စိတ်ဝင်စားလာကြပါတယ်။ အမျိူးသမီးများဟာ သတင်းတွေထက် အလုုပ်အကုုိင်၊ စတော့စျေးကွက်နဲ့ အားကစားဆုုိင်ရာ တွေကုုိ ပုုိပြီး ဖတ်ချင်ကြတယ်။ သူတုုိ့က အားကစားသတင်းကုုိ လုုိလုုိလားလားနဲ့ စိတ်ဝင်စားလာတာကုုိတွေ့ကြရတယ်။ ပြောရရင် အမျိူးသားမှ၊ အမျိူးသမီးမှ ဆုုိတဲ့ သဘောတရားခွဲခြားလုုိ့မရတော့တဲ ့သဘောဖြစ်နေတယ်။

ဒီတော့ ဘောလုုံးသတင်းဆုုိပြီး အမျိူးသားတွေကြီးပဲ ဖတ်ကြမယ်လုုိ့ ယူဆလုုိ့မရတော့ဘူး။ အဲသည်လုုိ အမျိူးသား အမျိူးသမီး ခွဲခြားမူ ဆုုိတဲ့ ဘောင်ကကျဉ်းလာတာတင်မက အမျိူးသမီးများဟာ အလှအပနဲ့ ဖက်ရှင်တွေကုုိ တောင်မှ တရှိူက်မက်မက် ဖတ်တာ နည်းသွားတာကိုု ပြလာပါတယ်။ အမျိူးသားရော၊ အမျိူးသမီးများပါ အကြံညဏ်ပေးတဲ့ကော်လံမျိူးတွေ၊ ဆရာလုုပ်တဲ့ စာမျိူးတွေ၊ အပျော်အပါးသတင်းတွေ၊ မင်္ဂလာဆောင်နဲ့ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်း သတင်းတွေကုုိ စိတ်ဝင်စားမူလျော့နည်းလာကြပါတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ ၅နှစ် (၁၉၇၈ခုုနှစ် ကိုုဆုုိလုုိတာပါ) တုုန်းက ရလဒ်တွေကုုိပြန်ကြည့်တော့ ၅၃ ရာခုုိင်နှူန်းက ရုုပ်မြင်သံကြားက သတင်းတွေက ငြီးငွေ့စရာကောင်းတယ်လုုိ့ ဆုုိကြတာ တွေ့ရပါတယ်တဲ့။ (ဒါဟာ သတင်းစာတွေကုုိ ပုုိပြီးအကောင်းမြင်တဲ့သဘောလုုိ့ ဆုုိရပါလိမ့်မယ်။) အခုုနှစ် (၁၉၈၄ ခုုနှစ် ကိုုဆုုိလုုိတာပါ) ကျတော့ ၆၄ ရာခုုိင်နှူန်းထိ မြင့်သွားပါတယ်။ ဒါကုုိ တခြားတဖက်က ဘယ်လုုိကောက်ချက်ချ လုုိ့ရသလဲဆုုိတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ၅နှစ်တုုနး်ကတော့ ကျန်တဲ့ ၄၀ ရာခုုိင်နှူန်းကျော်လောက်က သတင်းစာက သတင်းတွေဟာ ငြီးငွေ့စရာကောင်းပါတယ် အခုုတော့ ၃၀ ရာခုုိင်နှူန်းကျော်လောက်ပဲ ငြီးငွေ့ကြပါတယ်ပေါ့။ ဒါက သတင်းစာတွေဘက်ကုုိ အားရှိအောင် တွေးယူကြည့်တဲ့သဘောပါ။

အခုုနှစ် (၁၉၈၄ကုုိဆုုိလုုိတာပါ။) လေ့လာမူ ရလဒ်ထဲမှာ စိတ်ဝင်စားစရာတစ်ခုုရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ အမေရိကန်လူမျိူးတွေက သတင်းစာတွေကုုိ တကယ်ဖတ်တာမဖတ်တာထက် အကောင်းမြင်တဲ့ သဘောတော့ ရှိတယ် ဆုုိတာပါပဲ။ သူတိုု့က သတင်းစာတွေဆီက တရားမျှတမူရှိဖုုိ့၊ ဘက်မလုုိက်ဖုုိ့တုုိ့ စသည်ဖြင့် စကားကြီးစကားကျယ်တွေ တောင်းဆုုိနေကြပေမယ့်လည်း သတင်းစာကုုိ နေ့တုုုုိင်း အချိန်မှီဖတ်လုုိ်က်ရမှ၊ (ဘာတွေပဲရေးထားထားပေါ့လေ) ဖတ်ပြီးတော့ ကျေနပ်မူရနေကြတာကုုိတော့ မညင်းနုုိင်ပါဘူး။

၂၀၁ရခုုနှစ် ဇန်နဝါရီလ ၆ ရက်နေ့မှာ အေရာဇ်နန်ဂျီ (Ayaz Nanji) ဆုုိတဲ့ဆောင်းပါးရှင်တစ်ဦးက Nielsen (နယ်ဆန်) သတင်းစာဆုုိင်ရာ သုုတေသနစစ်တမ်းကုုိ အခြေခံပြီး ရေးသားထားကိုု တွေ့လုုိက်ရပါတယ်။ သူ့ဆောင်းပါးက သတင်းစာဖတ်သူများရဲ့ အသက်အရွယ်နဲ့ ပလက်ဖောင်းကုုိ ချပြသွားတာပါ။ သုုတေသနပညာရှင်တွေက တဲ့၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပေါင်း ၃၀ အတွင်းမှာ (ဒါက ၂၀၁၆ခုုနှစ် နှစ်ကုုန်ပုုိင်းကာလ ဒီဇင်ဘာလ လောက်ကုုိ ဆုုိလုုိပုုံရပါတယ်။) သတင်းစာတွေနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ဝက်ဆုုိက်တွေ၊ မိုုဘုုိင်းသုုတေသနတွေ၊ ပုုံနှိပ်မှတ်တမ်းတွေကုုိ လေ့လာပြီး အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုုက လူကြီးပိုုင်းတွေရဲ့သတင်းစာတွေအပေါ်မှာ စိတဝင်စားမူတွေကုုိ မှတ်တမ်းတင်ခဲ့ပါတယ် လုုိ့ဆိုုပါတယ်။

အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုုမှာ လစဉ်လုုိလုုိပဲ လူသန်းပေါင်း ၁၆၉ သန်းလက်ထဲကုုိ ပုုံနှိပ်သတင်းစာတွေ ရောက်ပါတယ်လုုိ့ ဆုုိပါတယ်။ အသက် ၅ဝနဲ့အထက် တွေရဲ့ ၅၄ ရာခုုိင်နှူန်းက ပုုံနှိပ်သတင်းစာတွေကုုိ ဖတ်ကြပြီး အသက် ၅ဝအောက်တွေရဲ့ ၆၆ ရာခုုိင်နှူနး်က ဒစ်ဂျစ်တယ်သတင်းစာတွေကုုိ ဖတ်ကြပါတယ်တဲ့။ ဒစ်ဂျစ်တယ်ဆုုိတာ မုုိဘုုိင်းဖုုန်းတွေကနေတဆင့် ဖတ်ကြတာ၊ အင်တာနက်ဝက်ဆုုိက် တွေကနေ ဖတ်တာ၊ အွန်လုုိင်းသတင်းကွန်ယက်တွေကနေ ဖတ်ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ သည်နေရာမှာလည်း သတင်းစာ ဆုုိတဲ့သဘောတရားက ပုုံနှိပ်သတင်းစာနဲ့ ဒစ်ဂျစ်တယ် သတင်းစာ ဆုုိပြီး အဓိပ္ဗါယ် ၂မျိူးထွက်သွားပြန်ပါတယ်။ ဒီတော့ စာဖတ်သူတွေရဲ့ ၃၀ ရာခုုိင်နှူန်းလောက်သာ ပုုံနှိပ်နဲ့ ဒစ်ဂျစ်တယ် ၂မျိူးစလုုံးအားပေး ကြပါတယ် ဆုုိတဲ့အဖြေထွက်လာပါတယ်။

နယ်ဆန်သတင်းမီဒီယာကနေ ထုုတ်ပြန်တဲ့ သတင်းတရပ် (၂၀၁၆ခုုနှစ် ဒီဇင်ဘာ) မှာဖော်ပြချက်ကိုု ကုုိးကားရရင် သတင်းစာဖြန့်ဝေမူက ရှိနေတုုန်းပဲ၊ လစဉ်သတင်းစာတွေကုုိ မှာယူ ဖတ်သူ ၈၁ ရာခုုိင်နှူန်းရှိလျက်ပါပဲတဲ့။ အဲသည်မှာ အသေအချာ ဆုုိထားတာက သတင်းစာ ဖတ်တဲ့သူဟာ သတင်းစာမဖတ်တဲ့သူတွေထက် ပုုိပြီး ပညာတတ်တယ်၊ တော်တယ် ဆုုိပဲ။ ဒစ်ဂျစ်တယ်သတင်းစာတွေ ပေါ်လာတော့ သတင်းတွေဟာ လူငယ်ပုုိင်းတွေကိုု ပုုိပြီး ဆွဲဆောင်လာနိုုင်တယ်၊ သတင်းကွန်ယက်ကုုိ ပုုိပြီး ဖော်ဆောင်လာနိုုင်ပါတယ် လုုိ့ဆုုိသောငြားလည်းပဲ ပုုံနှိတ်သတင်းစာဖတ်သူတွေရဲ့ အဆင့်အတန်းကုုိတော့ မမှီသေးပါဘူးတဲ့။ ပုုံနှိတ်သတင်းစာဖတ်သူတွေက အသက်အရွယ်ကြီးတယ်၊ ရင့်ကျက်တယ်၊အရေအတွက် များပါသတဲ့။ ဥပမာဆုုိရရင် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုလူဦးရေရဲ့ ၁၃ ရာခုုိင်နှူန်းဟာ အသက်ရဝကျော်တွေဖြစ်ကြပြီး သူတုုိ့ဟာ ပုုံနှိပ်သတင်းစာ လစဉ်ယူဖတ်လျက်ရှိတဲ့ ပရိသတ်ဖြစ်နေပါတယ်။ အဲဒီပမာဏဟာ နေစဉ်သတင်းစာလစဉ်ယူတဲ့ ၁၅ ရာခုုိင်နှူန်းရှိနေပါတယ်။ အဲသည်အားပေးစကားကြောင့် သူတုုိ့ဆီမှာ အတော်လေး အကျိူးရှိသွားပုုံပါပဲ။

ပုုံနှိပ်တဲ့ခေတ်က ကုုန်သွားပြီလား လုုိ့မေးခွန်းမျိူးကုုိ ကြားရတဲ့အခါတုုိင်း သတင်းစာတွေ ယူနေသေးတဲ့ စာရင်းတွေ၊ ရာခုုိင်နှူန်းအတိအကျတွေနဲ့ ကုုိင်ပြီး သတင်းစာတွေ ဖတ်တဲ့လူတွေရှိပါတယ် လုုိ့ သူတုုိ့က ပြန်ဖြေကြပါတယ်။ အဲသည်ဆောင်းပါးမှာလည်း အဲသည်လ်ုုိအစချီကာ စာရင်းဇယားနဲ့ ကုုိးကားပြထားတာပါ။ ပုုံနှိပ်ထုုတ်ဝေတဲ့ စာအုုပ်၊ ဂျာနယ်၊ မဂ္ဂဇင်း၊ စာပေလောကတွေနဲ့ နှိူင်းယှဉ်ပြပြီး ပုုံနှိပ်သတင်းစာဟာ ရှေ့မှာပြေးနေသေးတာ ငြင်းမရပါဘူး တဲ့။ အခု သတင်းစာပုုံနှိတ်တဲ့လုုပ်ငန်းတွေနဲ့ ပတ်သက်လုုိ့ သူတုုိ့ဆီမှာ အကြီးအကျယ်ကုုိ အငြင်းပွားနေခဲ့ရတဲ့ “ပုုံနှိပ်ခေတ် သေဆုုံးပြီလော“ ဆုုိတဲ့ ပြဿနာတစ်ခုုကုုိ နယ်ဆင်သတင်းသုုတေသန ရလဒ်က အဖြေထုုတ်ပေးလုုိက်တော့ ပုုံနှိပ်သတင်းစာခေတ်ကတော့ မသေဆုုံးသေးပါဘူး၊ သတင်းစာပုုံနှိပ်ထုုတ်ဝေတဲ့ လုုပ်ငန်းရှင်တွေ အထုုပ်ပြင်ဖုုိ့မလုုိသေးပါဘူူး၊ ဆက်လုုပ်ကြပါ အရှူံးမပေးပါနဲ့ ဆုုိတဲ့ သတင်းကောင်းကြားလုုိက် ရတာဖြစ်ပါတယ်။ ဒီမှာလည်း စာအုုပ်တွေနဲ့ ပတ်သက်လုုိ့ သုုတေသနလုုပ်ကြည့်ရင် ဘယ်လုုိအဖြေတွေထွက်လာမှာပါလိမ့်၊ အပင်ပန်းခံပြီး သုုတေသန လုုပ်စရာတောင်မလုုိပါဘူး၊ အဖြေကရှင်းနေတာပါပဲလေ။

ဂျူနီယာဝင်း

Read More

ဘာသာပြန်ဆရာတစ်ယောက် ကြိုးစားခဲ့ရသမျှ (သို့မဟုတ်) အဲလစ်နှင့်ပတ်သက်သမျှ ဂျူနီယာဝင်း

ဘာသာပြန်ဆရာတစ်ယောက် ကြိုးစားခဲ့ရသမျှ (သို့မဟုတ်)

အဲလစ်နှင့်ပတ်သက်သမျှ

(ချင်းတွင်းမ ဂ္ဂဇင်း ၂၀၀၆)

Lewis Carroll၏ Alice in Wonderland စာအုပ်ကို ဘာသာပြန်ဖို့စပြီး စိတ်ဝင်စားလာခဲ့ပြီးနောက်မှာ ၂ဝဝ၂ ခုနှစ် နှစ်စပိုင်း လောက်မှာ စရေးဖြစ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီကနေ မုံရွေးက ဦးတာတို့ လက်ထဲ စာမူအပ်ခဲ့တဲ့ ဇန်နဝါရီလ ၂ဝဝ၅ ဆိုတော့ ၃ နှစ်လောက်ကြာခဲ့ပါ လားလို့ သုံးသပ်မိပါရဲ့။ ဒီကလေးစာအုပ်ကလေးကို ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်ကြာခဲ့ရသလဲ... ဆိုတော့... ကျွန်မပြောချင်နေတဲ့ အဲလစ်နှင့် ပတ် သက် သမျှ။

ကျွန်မ ဒီစာအုပ်ကို စပြန်တုန်းက စကားပြေဖြစ်လိုက်၊ စကားပြောဖြစ်လိုက်။ စကားပြေနှင့် သင့်တော်မလား၊ စကားပြောနဲ့ သင့်တော် မလားနဲ့ အတော်ကြာကြာ ချီတုံချတုံဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ အင်္ဂလိပ်စာပေမှာ စကားပြောနဲ့ စကားပြောဆိုပြီး နှစ်မိုျးမရှိဘူး။ မြန်မာစာပေမှာတော့ရှိ တယ်။ ကျွန်မဟာ ဘယ်လိုဘာသာပြန်သင့်သလဲဆိုတဲ့ အဖြေကို ရှာခဲ့ရာမှာ စစချင်းတော့ စကားပြေနဲ့ အရင်ရေးကြည့်ခဲ့တယ်။ ဖတ်ရတာ အဆင်မပြေဘူး။ ဒီတော့ စကားပြောနဲ့ ပြင်ရေးပြန်တယ်။ ဒါလည်းစိတ်ထဲမှာ သဘောမကျလှဘူး။ အဲဒါဘာကြောင့်လဲ။ ဒီအဖြေကို ရှာမရခဲ့ လို့ သူ့ကို ဒီအတိုင်းရပ်ထားခဲ့ရတာ တစ်နှစ်လောက်ကြာခဲ့တယ်။

ကျွန်မစိတ်ထဲမှာတော့ ဒီစာအုပ်ကို မူရင်းအတိုင်း ကလေးတွေကို ချပြဖို့ ခက်ခဲတယ်လို့ ယူဆမိတယ်။ မြင့်တယ်လို့ သတ်မှတ်ချင် တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ စဉ်းစားကြည့်တယ်။ ကလေးတွေအတွက် ဒီလောက်တောင် ဘာသာပြန်ဖို့ အဆင်မပြေတဲ့ စာတစ်ပုဒ်ဟာ လူးဝစ်ကာ ရိုးလ်တို့ ၁၈၆ဝ ခုနှစ် ဝန်းကျင်က ကလေးတွေကို ဘာကြောင့် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သလဲ။ ကလေးတွေက အဲလစ်ကို ဘာကြောင့် ကြိုက်နှစ်သက် သွားရသလဲ။ ကျွန်မ ဘာသာပြန်ဖို့ ဖတ်ကြည့်သလောက်နဲ့တော့ ကလေးတွေ လုံးဝမကြိုက်နိုင်ဘူး။ နံပါတ်တစ်အချက် ပျင်းစရာကောင်း တယ်။ နံပါတ်နှစ်အချက် စိတ်မရှည်ဘူး။ နံပါတ်သုံးအချက် နားမလည်ဘူး။ အဲဒီ အချက် ၃ ချက်က ကျွန်မ ဒီစာအုပ်ထွက်လာရင် ကြားရမယ့် အသံတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ စာအုပ်ထုတ်တဲ့သူတောင် အရှုံးပေါ်နိုင်တယ်။ သို့သော် ၁၈၆ဝ ခုနှစ်ဝန်းကျင်တုန်းက ကလေးတွေ နှစ်သက်ခဲ့ကြတာ ဘာကြောင့်လဲ။ ဒီအဖြေကို ရှာလို့တွေ့ရင် ကျွန်မ ဒီစာအုပ်ကို ဘယ်လိုစိတ်သွင်းပြီး ဘာသာပြန်ရမလဲဆိုတဲ့ အဖြေရမယ်။ ကျွန်မ အဲဒီအဖြေကို ရှာခဲ့တယ်။

အဲဒီခေတ်က ကလေးတွေဆီကို ကျွန်မသွားကြည့်တယ်။ သူတို့ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ သစ်ပင်၊ တော၊ တောင်၊ ရေ၊ မြေ၊ ကျွဲ၊ နွား၊ တိရစ္ဆာန်တွေ၊ သိုးကျောင်းသားလေးတွေ၊ ယာတော ကျေးတောတွေရှိနေတယ်။ တီဗွီ၊ ဗွီဒီယို၊ ဂိမ်း၊ ကွန်ပူျတာတွေ မပေါ်သေးတဲ့အတွက် ကလေးပုံပြင်စာအုပ်တွေဟာ ကလေးတွေအတွက် အဖော်ဖြစ်နေတယ်။ ပုံပြင်ထဲက ယုန်ကလေး၊ ြွကက်ကလေးဒိုဒိုအပြင် ထူးဆန်းထွေလာ သတ္တဝါတွေကို ဖတ်နေရတာကိုက သူတို့လေးတွေအတွက် စိတ်ဝင်စားစရာ ဖြစ်နေရော့သလား။ အဲလစ်ကလေးအရွယ်အစားကြီးသွားတာ၊ လည်ပင်းရှည် ထွက်သွားတာ အထူးအဆန်းဖြစ်နေကြလား။

ပြီးတော့ လူးဝစ်ကာရိုးလ်ရဲ့ အဲလစ်စာအုပ်ထဲမှာ သုံးထားတဲ့စကားလုံးတွေ... 'ကမ္ဘာကြီးထဲမှာ ငါဘယ်သူဖြစ်နေသလဲ'... 'ကျွန်မ စား တာကို တွေ့တယ်' ဆိုတာဟာ 'ကျွန်မတွေ့တာကို စားတယ်' ဆိုတာနဲ့ အတူတူပဲလို့ ပြောနိုင်သလား'... 'အချိန်ကို သူက သတ်ပစ်တယ်... ဒီတော့ အမြဲတမ်း အခုတိုင် ၆ နာရီပဲကွဲ့'... 'ဒါဆိုရင် ဆယ့်တစ်ရက်မြောက်နေ့က ကျောင်းပိတ်ရက်ဖြစ်ရမှာပေါ့'... ဒီစာကြောင်းတွေကို ကလေးတွေဟာ နားလည်ဖို့ခက်ခဲသော်လည်း အဲဒီခေတ်က ကလေးတွေက ဘာလို့ အဲလစ်ကို ဖတ်ပြီး ကြိုက်ကြသလဲ။ ကျွန်မအနေနဲ့ ဘာ ကြောင့် ဘာသာပြန်ဖို့ မသင့်ဘူးလို့ ယူဆနေမိတဲ့အချက်က ဒီစကားလုံးတွေကို ကလေးတွေ နားမလည်နိုင်ဘူးလို့ ယုံကြည်နေမိလို့ပဲ။ ဒါဆို ရင် လူးဝစ်ကာရိုးလ်က ဘယ်လိုစဉ်းစားသလဲ။ သူ့ရဲ့သင်္ချာအတွေးအခေါ်တွေကို ကလေးတွေ နားလည်ပါ့မလားလို့ သူ လုံးဝဥဿုံမတွေးလို့ ဘဲ။ သူ့စိတ်ထဲမှာ ရှိနေတာက ကလေးတွေအတွက် ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ရေးဖို့ပဲ။ အဲဒီစိတ်စေတနာ တစ်ခုတည်းနဲ့ သူရေးသားခဲ့လို့ ဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် လူးဝစ်ကာရိုးလ်ရဲ့ စိတ်ဟာ ရိုးသားဖြူစင်ပြီး သူရဲ့အရေးအသားဟာ ထူးခြားနေတယ်။ ကျွန်မဟာ လူးဝစ်ကာရိုးလ်ရဲ့ အဲလစ်ကို မူရင်းအတိုင်း စာဖတ်သူတွေကို တင်ပြချင်စိတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာရပါတယ်။ အဲဒီအတိုင်း မတင်ပြနိုင်ရင် အဲလစ်ကို ဘာသာမပြန်နဲ့တော့။ အဲဒါ ကျွန်မရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ။

စာမူဟာ တို့လို့တန်းလန်းဖြစ်နေတာ တစ်နှစ်လောက် ကြာခဲ့ပြီ။ ရလာတဲ့ အဖြေတွေက အသုံးမဝင်ဘူး။ ဒါနဲ့ ကျွန်မဟာ Alice in Wonderland (Walt Disneyမှ ရိုက်ကူးသော) ကာတွန်းကားကို ပြန်ကြည့်ခဲ့တယ်။ ဒီတော့ ကာတွန်းကားထဲက အခန်းတွေဟာ လူးဝစ် ကာရိုးလ်မူရင်းထဲက စာသားတွေအတိုင်း မဟုတ်ဘူး။ ပုံစံပြောင်းထားတယ်။ Walt Disney ရိုက်တာ ၂ဝ ရာစု ရောက်ပါပြီ။ ဘာကြောင့် လူးဝစ်ကာရိုးလ်အတိုင်း မရိုက်ရသလဲ။ ကဗျာ၊ တေးသီချင်းအသစ်တွေ ထည့်ရိုက်ထားပြီး ဘာကြောင့် လူးဝစ်ကာရိုးလ်ရေးတဲ့ ကဗျာတွေ မသုံးတာလဲ။ လူးဝစ်ကာရိုးလ်ရဲ့ ကဗျာတွေက ဘာဖြစ်နေလို့လဲ။ ဒါအကြောင်းရှိရမယ်။ အဲဒီမှာ အဖြေတစ်ခု ထွက်လာတယ်။ လူးဝစ်ကာရိုးလ်ရဲ့ စာဟာ စာပေအနေနဲ့ ဖတ်လို့ကောင်းပေမယ့် ကာတွန်းကားအနေနဲ့ တင်ပြတဲ့အခါ နားမလည်နိုင်တာတွေ ပါနေတယ်။ ဒါကြောင့် ပြင်ဆင်ပြီး ရိုက်ရတာဖြစ်တယ်။ ကာတွန်းကား အနေနဲ့ဘာကြောင့် အဲဒီလိုဖြစ်သွားသလဲဆိုတာ ကျွန်မနည်းနည်းတော့ သဘော ပေါက်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရုပ်ရှင်မှာ လူးဝစ်ကာရိုးလ်ရဲ့ ဇာတ်လမ်းဇာတ်ကွက်၊ ကျောရိုးတွေဟာ လုံးဝပျောက်မသွားဘူး။ အဲဒီ အတတ်ပညာက တော်တော်မြင့်တယ်။ ကျွန်မက ဒီစာအုပ်ကို စာလုံးတွေအဖြစ်ဘာသာပြန်ရမှာ။ ကာတွန်းကားကို ပြန်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒီတော့... စကားပြေလို့ ရေးရင်ကောင်းမလား... ၊ စကားပြောလိုရေးရင် ကောင်းမလား။ ကျွန်မ ဘယ်လိုမှ စိတ်သွင်းလို့မရခဲ့ဘူး။ ကလေးတွေ လက်ခံနိုင်မယ်မထင် ဘူးဘဲဖြစ်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူးဝစ်ကာရိုးလ်ရဲ့ စာကို အဲဒီခေတ်က ဝေဖန်ရေးဆရာတွေက ဝေဖန်ကြပြီး ဘာကြောင့် ကလေးတွေက အပြစ် မမြင်ခဲ့ကြတာလဲ။ အဲဒီအချက်ဟာ တော်တော် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတယ်။ ဒီအဖြေကို ရအောင်ရှာရမယ်။ ဒီလိုနဲ့ နောက်တစ်နှစ်ကုန်ခဲ့ပြီ။

ကျွန်မ ငယ်ငယ်တုန်းက အဲလစ်ကို ဘယ်လိုလက်ခံခဲ့သလဲဆိုတဲ့ အဖြေကို ရှာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ကလေးတုန်းက ဖတ်ခဲ့ဖူးတဲ့ အဲလစ်က ဘယ်လိုမိုျးလဲ။ ဘယ်လောက်မှတ်မိခဲ့သလဲ။ ကျွန်မ ဖတ်ခဲ့ဖူးတာဆိုလို့ ဦးဦးပုံပြောမယ်ထဲက ရုပ်ပုံကာတွန်း အဲလစ်ပဲ။ လူးဝစ်ကာရိုးလ်ရဲ့ မူရင်းစာအုပ်မဟုတ်ဘူး။ ဒီတော့ အခုပြန်စဉ်းစားရင် မှတ်မှတ်ရရဖြစ်ခဲ့သလား။ မှတ်မှတ်ရရဖြစ်ရတဲ့ အခန်းလေးတွေ ရှိသလား။ ကျွန်မ သေချာစဉ်းစားလိုက်တော့ အဲလစ်က ကိတ်မုန့်လေးစားပြီး ကြီးလိုက် ငယ်လိုက် ဖြစ်တာမှတ်မိတယ်။ အိမ်သေးသေးလေးထဲမှာ ကိုယ်လုံး အကြီးကြီး အဲလစ်တစ်နေတာရယ်၊ လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်လို့ ယုန်ကလေးလွင့်သွားတာရယ် ပြီးတော့ သေသေချာချာ မျက်စိထဲအခုထိ မြင်နေမိ တာက တရားရုံးမှာ အဲလစ် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်လို့ ဂူျရီတိရစ္ဆာန်လေးတွေ ဖရိုဖရဲပြုတ်ကျတဲ့ ကာတွန်းပုံပေါ့။ ဒီထက်ဘာ မှတ်မိသလဲ။ အဲလစ်ငိုတာမှတ်မိတယ်။ စက်ဝိုင်းပုံပြေးတဲ့အခန်း မှတ်မိတယ်။ အဲဒီအရွယ်တုန်းက ကလေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကြိုက်နှစ်သက်ခဲ့သလားလို့ဆို တော့ ကြိုက်နှစ်သက်လှချေရဲ့လို့တော့ ဖြစ်မသွားခဲ့ဘူး။ အဲဒါကတော့ သေချာတယ်။ ဒါဆိုရင် အခုကလေးပရိသတ်ကရော ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ။ ကိုယ်ငယ်ငယ်လေးတုန်းကတောင်မှ အမှတ်တမဲ့လောက်ပဲ ရင်းနှီးခဲ့ရတဲ့ အဲလစ်ကို အခုမူရင်းကြီး ချပြလိုက်ရင် ဘာတွေဖြစ်လာမလဲ။

ကျွန်မဘာသာဆက်မပြန်ဖြစ်သေးခင်မှာ အင်တာနက်ကနေ အဲလစ်ရုပ်ပုံကို ဆွဲခဲ့တဲ့ John Tennielရဲ့ အဲလစ်ပုံတွေရှာတယ်။ သူဆွဲခဲ့ တဲ့ ကာတွန်းပုံတွေကို လေ့လာခဲ့တယ်။ ကလေးတွေက အဲဒီကာတွန်းရုပ်တွေကို နှစ်သက်တာ ဘာကြောင့်လဲလို့ စဉ်းစားရတယ်။ သူ့ပုံတွေမှာ ဘယ်လိုဆွဲဆောင်မှုတွေ ရှိနေသလဲ။ အဲလစ်က လှလား။ ချစ်စရာကောင်းရဲ့လား။ ကလေးတွေက အဲလစ်ကိုတွေ့ရင် သဘောကျမလား။ ကာတွန်းကားထဲက အဲလစ်ကတော့ ဆေးရောင်စုံဒီဇိုင်းအသစ်နဲ့မို့ ပိုပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ John Tennielရဲ့ မူရင်း အဖြူ အမည်းရုပ်ပုံတွေကိုပဲ သုံးချင်တယ်။ ဒါမှ အဲဒီခေတ်ရဲ့ ဇာတ်ရုပ်ပေါ်မယ်။ နောက်ပိုင်းပိုပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ရုပ်ပုံတွေကိုJohn Tenniel မဆွဲဘူး။ အဲဒီပုံတွေ ကျွန်မမှာရှိတယ်။ အဲဒီပုံတွေပါ ထည့်လိုက်ရင် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စာတွေကိုတောင် ပိုနားလည်ပြီး ပိုကြိုက်သွားနိုင် လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီပုံတွေ တစ်ပုံမှ မယူချင်ဘူး။ လိုက်မမီရင် နေပါစေ မူရင်းအတိုင်း ထုတ်ချင်တယ်။ ကျွန်မ သိချင်လာတဲ့ အချက်က ဒီမြန်မာစာဖတ်ပရိသတ်က ဘယ်လောက်အတိုင်းအတာ လက်ခံမလဲ။ မူရင်းအတိုင်းကို တင်ပြချင်စိတ်က အရမ်းကို ထက်သန်လာခဲ့တယ်။ မြန်မာစာဖတ်ပရိသတ်ကို လူးဝစ်ကာရိုးလ်တို့ခေတ်ကအတိုင်း ပေးချင်တဲ့ စေတနာဟာ ကျွန်မမှာ တော်တော်လွန်ကဲခဲ့ပါတယ်။

စာက ဘယ်နေမှန်းမသိဘူး။ စာအုပ်ကို ပုံဖော်နေမိသည်။ အဖုံးကိုတောင် မူရင်းစာအုပ်အဖုံးရုပ်ပုံ လုံးဝမပါတဲ့ ရိုးရိုးကြီးပဲ သုံးမယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင် အဲဒီအဖုံးဒီဇိုင်း အတိုင်း၊ အရွယ်အတိုင်း ထုတ်ချင်တယ်။ အဲလစ်ပုံတွေက မူရင်းအဖြူအမည်းပုံတွေပဲ သုံးမယ်။ အရောင်လုံးဝမပါ ဘူး။ အဲဒါ... ကျွန်မစဉ်းစားခဲ့တာတွေ။

နှစ်နှစ်လောက်တောင်ကြာခဲ့ပြီ။ ကျွန်မဟာ လူးဝစ်ကာရိုးလ်ကို စိတ်ထဲ သွင်းယူလို့ မရသေးခဲ့ဘူး။ သူ့အကြောင်းတွေ ရှာဖတ်ခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားတွေကို လေ့လာခဲ့မိတယ်။ သူ့အကြောင်းတွေ ဖတ်ရင်းကနေ 'လူးဝစ်ကာရိုးလ်ရဲ့ အဲလစ်'ဆိုပြီး အတွေးအမြင်မှာ ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ် ရေးဖြစ်ခဲ့သေးတယ်။ သူက ကလေးလေးတွေနဲ့ ပျော်မွေ့တတ်တဲ့ သင်္ချာပညာရှင်ကြီးတစ်ယောက်ပါပဲ။ 'ကျွန်တော်ဟာ ကလေးများအတွက် ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ရေးချင်စိတ်နဲ့... ' ဆိုပြီး လူးဝစ်ကာရိုးလ်ဟာ သူအဲလစ်ကို ဘယ်လိုမွေးဖွားခဲ့ရတယ်ဆိုတာကို ပြောပြထားတယ်။ အဲဒီ 'စိတ်'ဟာ လူးဝစ်ကာရိုးလ်က အဲလစ်ကို ရေးသားဖြစ်ခဲ့တဲ့ စိတ်ခံစားမှုပါပဲ။ အဲဒီစိတ်ဓာတ်ကလေးကို တမင်မွေးယူ ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့ရင်ထဲကနေ အလိုလိုဖြစ်ပေါ်လာတာဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်မဟာ သူ့ရဲ့စာကို ဘာသာပြန်သူတစ်ယောက်အနေနှင့်တော့ အဲဒီ စိတ်ကို မွေးယူရလိမ့်မယ်။ ဒီနေရာမှာတော့ ကျွန်မမှာ မြန်မာစာဖတ်ပရိသတ်ကို လူးဝစ်ကာရိုးလ်ရဲ့ မူရင်းအတိုင်း အဲလစ်ကို ချပြချင်တဲ့ စေတနာဟာ ကျွန်မရင်ထဲမှာ အလိုလိုရှိနေပြီးသား ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ အဲဒီစေတနာဖြင့် အဲလစ်ကို ဘာသာပြန်ဖြစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ အဲလစ်ကို စပြီး ဘာသာပြန်ဖြစ်ခဲ့ချိန်ကနေ ၆ လကြာခဲ့ပါတယ်။ ၁၈၆ဝ ခုနှစ်လောက်က ကလေးတွေစွဲလမ်းခဲ့တဲ့ အဲလစ်က ဒီလိုလို့ ပေးလိုက်ချင်တဲ့ စေတနာဖြင့် ကျွန်မ အပြီးသတ်ရေးနိုင်ခဲ့ပါပြီ။ ၁၈၆ဝ ခုနှစ်တုန်းက ကလေးတွေက လက်ခံခဲ့တဲ့ အဲလစ်ကို အရင်းအတိုင်း ကျွန်မပေးဖြစ်ခဲ့ ပါပြီ။

ကျွန်မဖြည့်ထားတာတွေကတော့ John Tenniel ရေးဆွဲခဲ့တဲ့ ကာတွန်းရုပ်ပုံတွေ အောက်က စာသားလေးတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါဟာ မူရင်းစာအုပ်နှင့် မတူတဲ့ အချက်တစ်ခုပါပဲ။ အဲဒီစိတ်ကူးလေးကိုတော့ သူတို့ဆီမှာ Aliceစာအုပ်ကို တခြား ပန်းချီဆရာတွေရဲ့ ရေးဆွဲမှုတွေ နှင့် ထုတ်ထားရာမှာ ပြောင်းလဲထားတဲ့ ကာတွန်းရုပ်ပုံ ဒီဇိုင်းစာသားတွေဆီကနေ ရတာဖြစ်ပါတယ်။ မျက်နှာဖုံးကိုတော့ မူရင်းစာအုပ် ရိုးရိုးကြီးမလုပ်ဖြစ်ဘဲ ဦးတာစိတ်ကြိုက် လုပ်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မပေးတဲ့ အကြံမဟုတ်သော်လည်း စာအုပ်လေးက ပိုလှပြီး ပိုဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး အဲလစ်က ပိုပြီးချစ်စရာကောင်းသွားတယ်။ အဲဒါ ဦးတာရဲ့ စေတနာပါ။ ကာတွန်းရုပ်ပုံတွေကို ဦးတာက အရောင်တွေဖြည့်ထားပါတယ်။ မူရင်းအတိုင်း မဟုတ်သော်လည်း ကျွန်မဟာ ဦးတာရဲ့ စေတနာကို မငြင်းတော့ပါဘူး။ အတွင်းက အရေးအသားစတိုင်ဟာ လူးဝစ်ကာရိုးလ်ရဲ့ အရေးအသား အာဘော်အတိုင်းပါပဲ။ အဲဒီအတွက် ကျွန်မ အလွန်ကျေနပ်မိပါတယ်။ စက်တင်ဘာ ၂ဝဝ၆ မှာ စာအုပ်ကလေး ထွက်လာခဲ့ပါပြီ။ ၃ နှစ်လောက် သန္ဓေတည်ပြီး ကြိုးစားထုတ်ဖော်ခဲ့ရတဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၁ဝဝ ကျော်က လူးဝစ်ကာရိုးလ်ရဲ့ လက်ရာဖြစ်တဲ့ စာအုပ်ကလေး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရပြီပေါ့။ စာဖတ်ပရိသတ်က ဘယ်အတိုင်းအတာ လက်ခံမလဲဆိုတာ ကျွန်မ မမှန်းဆရဲပါဘူး။ အဲလစ်ကို မူရင်းအတိုင်း ထုတ်ပြခဲ့တဲ့ မှတ်တိုင်တစ်ခုစိုက်ခဲ့နိုင်တာကိုက စာဖတ်သူတွေကို ပေးချင်တဲ့ ကျွန်မ၏ စေတနာ ပြည့်ဝခဲ့ခြင်းပါပဲ။

Read More

စာအုပ်တစ်အုပ်အကြောင်း ကာမူးကိုမိတ်ဆက်ခြင်း ဂျူနီယာဝင်း

စာအုပ်တစ်အုပ်အကြောင်း

ကာမူးကိုမိတ်ဆက်ခြင်း

စာအုပ်တစ်အုပ်အကြောင်း  ကာမူးကိုမိတ်ဆက်ခြင်း  ဂျူနီယာဝင်း

             Introducing Series(မိတ်ဆက်စာစဉ်) တွေကို စာရေးဆရာ ကိုတာက ဖေဖေဒေါက်တာခင်မောင်ဝင်းထံကို ပို့ပေးထားတဲ့ထဲက Introducing Camus စာအုပ်ကို ကျွန်မ ဘာသာပြန်ဖို့ ပေးထားခဲ့တာ ၂ဝဝ၄ ခုနှစ်ပိုင်းလောက်ကပါ။ ကျွန်မကို ပေးရတဲ့အကြောင်းက ကာမူး (Albert Camus) ဟာ ပြင်သစ် စာရေးဆရာတစ်ဦးဖြစ်လို့ပါပဲ။ ပြင်သစ်ဘာသာနှင့် အကျွမ်းတဝင်ရှိနေဆဲ ကျွန်မကို သင့်တော်ဆုံးပဲ လို့ ယူဆပုံရပါတယ်။

            ကျွန်မ အဲဒီစာအုပ်ကို ဖတ်ကြည့်ပြီး သူရေးတဲ့စတိုင်ကို အကြမ်းဖျင်း လေ့လာကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ရေးရိုးရေးစဉ် မိတ်ဆက်စာစဉ်ပုံစံ မဟုတ်ဘူးလို့ ကောက်ချက်ချပါတယ်။ ကျွန်မဖခင် ရေးသားဘာသာပြန်ထားတဲ့ မိတ်ဆက်စာအုပ်တွေနှင့် ယှဉ်ဖတ်ကြည့်လိုက်ရင်ကို ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ယောက်အကြောင်း ရေးသားထားတာချင်း တူပေမယ့် ပုံစံကွဲပြားနေတာကို ထင်ထင်ရှားရှား တွေ့ရပါတယ်။ သူရေးထားတဲ့ ပုံစံမှာ ဘာနဲ့ အလားသဏ္ဌာန်တူသလဲလို့ ခေါင်းစဉ်တပ်ခိုင်းရင်တော့ အတ္ထုုပ္ပတ္တိစာပေပုံစံ ပေါက်ပါတယ်။ အရေးအသားကိုက သမိုင်းဝင် အတ္ထုုပ္ပတ္တိစာပေ ဂိုဏ်းဝင်နေတယ်။ ဒီတော့ သမိုင်းဝင်လို့ ဆိုလိုက်တဲ့အခါကျတော့ စာဖတ်ပရိသတ်က လက်ခံပါ့မလားလို့ သံသယဝင်စရာ ဖြစ်လာတယ်။ ရုပ်ပုံ ကားချပ်တွေနဲ့တော့ ဟုတ်ပါရဲ့၊ အရေးအသားက ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ရဲ့ အတ္ထုပ္ပတ္တိနဲ့ သမိုင်းနောက်ခံပန်းချီကား ရောယှက်ထားတယ်။ အဲဒီပုံစံ မပျောက်ပျက်အောင် ဘာသာပြန်နိုင်မှ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ပရိသတ် လက်ခံတာ၊ လက်မခံတာကို ထည့်စဉ်းစားရင် ဘာသာပြန်ဖို့ ခက် လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ထူးခြားပြောင်မြှောက်တဲ့ အရေးအသားတစ်ခုကို စာဖတ်သူတွေကို ပေးရမယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ခံစားမှုနဲ့ စဉ်းစားလိုက်ရင် လက်တဲ့စမ်းချင်စရာပဲ။ ဒါနဲ့ ကျွန်မလက်ထဲမှာ တစ်နှစ်လောက် ကြာသွားပါတယ်။ ကျွန်မဟာ အဲဒီမူရင်း အရေးအသားပုံစံကို ရအောင်ရေး နိုင်မှ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ မီအောင်ဘာသာပြန်နိုင်မှ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ မြန်မာစာဖတ်ပရိသတ်ဟာ ကိုယ်နဲ့ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုမရှိတဲ့ အရေးအသားပုံစံကို တွေ့မြင်ခံစားဖို့ ကျွန်မ ကြိုးစားဖို့လိုမယ်။ ကာမူးဆိုတဲ့ ပြင်သစ်စာရေးဆရာကြီးတစ်ဦးရဲ့ အတ္ထုုပ္ပတ္တိကို သူရေးသားခဲ့တဲ့ ဝတ္ထုကြီးတွေနဲ့အတူ သူ့သမိုင်းကြောင်းကိုပါ သိမြင်လာရုံမက သူ့ခေတ်သူအခါက သမိုင်းကိုပါ လျှပ်တစ်ပြက်မြင်တွေ့ခံစားရတော့မယ့် ကာမူးမိတ်ဆက်ပေါ့။

            ကျွန်မဟာ စပြီး ဘာသာပြန်ဖို့ ကြိုးစားရင်းနဲ့ ပထမတစ်ပိုင်းလောက်မှာ သူ့ရဲ့နာမည်ကျော် ဝတ္ထုကြီးတွေဖြစ်တဲ့ ‘Le Premier Homme’ 'အရင်ရောက်တဲ့လူ'နဲ့ L’Etranger 'သူစိမ်း' ဆိုတဲ့ ဝတ္ထုတွေကို မိတ်ဆက်ပြထားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီထဲမှာ L’Etranger က ကျွန်မနဲ့ တော်တော်နီးစပ်တယ်ဆိုလိုတာက အဲဒီဝတ္ထုကို ပြင်သစ်လိုဖတ်ဖူးထားလို့ သိနေပြီးသား ဖြစ်နေတယ်။ 'ကာမူးမိတ် ဆက်' ကို ရေးသားသူများဖြစ်တဲ့ David Zane Mairowitz နဲ့ Alain Korkoတို့ နှစ်ဦးဟာ အဲဒီ L’Etranger ဆိုတဲ့ ဝတ္ထုအကြောင်း ကို ဖော်ထုတ်ပြရာမှာ စာဖတ်သူများကို အဲဒီဝတ္ထုကို ဖတ်ပြီးသားလို့ သဘောထားပြီး ရေးထားတယ်။ ပြောရရင်တော့ တစ်အုပ်လုံးမှာ ကာမူးဝတ္ထုတွေကို ပုံဖော်ထားရာမှာ အဲသည်လိုစတိုင်နဲ့ ပုံဖော်ရေးသားထားတာပါပဲ။ ဒီတော့ ဒီ L’Etranger ဝတ္ထုကို ကျွန်မက သိထားပြီး သားဆိုတော့ အဲဒီထဲက ဇာတ်ကောင်၊ ဇာတ်ရုပ်၊ ဇာတ်လမ်းဇာတ်ကွက်တွေအကုန် ကျွန်မက သိနေပြီးသား။ အဲဒီဇာတ်လိုက်သရုပ်ဆောင် 'မားဆော့'လို့လည်း ဆိုလိုက်ရော၊ ကျွန်မက သူ့အကြောင်း သိပြီးသားဖြစ်နေတာ။ အဲဒီအချက်က သိပ်ကို အရေးပါသွားတယ်။ နောက်ဆုံး ဘယ်လိုဇာတ်သိမ်းတယ်ထိပါ သိထားတဲ့အတွက် သူဘာဆိုလိုသလဲဆိုတာ ကျွန်မက ခံစားလို့ရနေတယ်။ ဒီတော့ သူ့အကြောင်းဖော်ပြတဲ့ အရေးအသားတွေကို ကျွန်မက ဘာသာပြန်တဲ့ ဆီမှာ မခက်ခဲဖူး။ အဲဒီတော့ ဒီနေရာမှာ ပြဿနာက နှစ်ခုရှိနေတယ်။ တစ်ခုက 'ကာမူး မိတ်ဆက်' ထဲမှာ ပါဝင်နေတဲ့ ‘Le Premier Homme’, ‘Entre Oui ou Non’, ‘L’Envers et L’Endroit’..... အစရှိသဖြင့် ဝတ္ထုပေါင်း များစွာကို ကျွန်မက မဖတ်ဖူးဘဲနဲ့ ဘယ်လိုခံစားနိုင်ပါ့မလဲ။ နောက်ပြဿနာတစ်ခုက ကျွန်မက L’Etranger အကြောင်းကို ခံစားပြီးရေး တယ်ပဲ ထားလိုက်ဦး၊ စာဖတ်သူက အဲဒီဝတ္ထုကို ဘာမှမသိဘဲနဲ့ ဖတ်တော့ ရေးထားတဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းလောက်နဲ့ ခံစားနားလည်နိုင်ပါ့ မလား။

            တခြားသော ဝတ္ထုတွေအကြောင်း အပိုင်းအစတွေကို အဲဒီမှာ ဖော်ပြထားသလောက်လေးတွေကို မဖတ်ဘူးဘဲနဲ့ သူတို့ရေးထား သလောက်လေး ဘာသာပြန်ပြရုံတော့ ကျွန်မ မလုပ်ချင်ဘူး။ ဖတ်ပြီးသား L’Etranger တောင်မှ ကျွန်မက စာဖတ်သူတွေ ခံစားလို့ ရပါ့ မလားလို့ သံသယဝင်နေရင် မဖတ်ရသေးတာတွေဆို ကျွန်မကိုယ် ကျွန်မဘယ်လိုစိတ်နဲ့ ဘာသာပြန်လို့ဖြစ်မလဲ။ ဒီတော့ ကျွန်မက 'ကာမူး မိတ်ဆက်'ထဲက သူ့ဝတ္ထုနာမည်တွေကြီး ချရေးလိုက်တယ်။ သူ့ဆောင်းပါးပေါင်းခုျပ် ခေါင်းစဉ်တွေ သပ်သပ်ရေးတယ်။ သူ့ဝတ္ထုထဲက ခေတ် သမိုင်းကြောင်း ၁၈၄၈ ခုနှစ်ကစလို့ ၂ဝ ရာစုကြား အယ်လ်ဂျီးရီးယားသမိုင်းကို စွယ်စုံကျမ်းထဲရှာဖို့ မှတ်ထားလိုက်တယ်။

            နောက်တစ်ဆင့်အနေနဲ့တော့ အင်တာနက်ထဲမှာ ကာမူးရဲ့ ဝတ္ထုခေါင်းစဉ်တွေရှာပြီး အဲဒီဝတ္ထုဇာတ်လမ်းတွေကို ရှာဖွေကာ print out ထုတ်ထားလိုက်ပါတယ်။ ဝတ္ထုခေါင်းစဉ်အလိုက် တွဲပြီး ဖိုင်တစ်ခုထဲ ထည့်ထားလိုက်တယ်။ အရင်ဖတ်ဖို့ပေါ့။ အယ်လ်ဂျီးရီးယား သမိုင်း ကြောင်းကိုတော့ ခုနစ်နဲ့တွဲပြီး မှတ်ထားတယ်။ အဲဒါကတော့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုပါပဲ။ ဒီလိုနဲ့ အဲဒီကာမူး အကြောင်းရှာရ၊ ဖွေရနဲ့ တစ်နှစ် လောက် သန္ဓေတည်ထားခဲ့တယ်။ သူ့ဝတ္ထုတွေအကြောင်း သိလာသိလာတော့မှ ဝတ္ထုထဲမှာ ထည့်သွင်းထားတဲ့ သူ့ရဲ့ဘဝ အဖြစ်သနစ်တွေကို တွေ့မြင်လာရတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ထဲ သုံးထားတဲ့ ဇာတ်ကောင်နာမည်တွေ့လိုက်တော့ ဒီလူက ဝတ္ထုထဲမှာ ဘယ်လို ဇာတ်ရုပ် ဖြစ်တယ်။ သူ့အမည်ဟာ ကာမူးသရုပ်ဖော်ထားတာ သူ့ရဲ့ညီအစ်ကိုတော်သူကို ကိုယ်စားပြုထားတာ (ဒီနေရာမှာလည်း ကာမူးရဲ့ မိသားစု အမည်စာရင်းကို လုပ်ထားရသေးတယ်။) သူ့ရဲ့ စိတ်နေသဘောထားက ဘယ်လိုရှိတယ်။ ဒီလူမွေးတုန်းက ခေတ်က ဘယ်လို၊ ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေ၊ စကားလုံးတွေဟာ အဲဒီလို အဓိပ္ပာယ်တွေ ဖြစ်နေရတယ်ဆိုတာ တစ်ခါတည်း ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း မြင်သွားတော့ ကျွန်မ ဘာသာပြန်တဲ့ဆီမှာ တော်တော်ထိရောက်သွားခဲ့ပါတယ်။ ဒီဇာတ်ကောင်နာမည် ကာမူးမိတ်ဆက်ထဲ တစ်ခါတည်း ပါနေသော်လည်း ကျွန်မက မဖြုတ်ချင်တော့ဘူး။

တိုတိုပြောရရင် စာအုပ်တစ်အုပ်လုံး ဘာသာပြန်တော့ ၃ လပဲ ကြာတယ်။ အဲဒီစာအုပ်ဘာသာပြန်ဖို့ ကျွန်မ ခံစားလို့ရဖို့ လုပ်လိုက်ရ တာ တစ်ပုံကြီးနဲ့ အချိန်တွေလည်း ကုန်လိုက်တာ။ စာဖတ်ပရိသတ်ဟာ ကာမူးစာအုပ် နည်းနည်းပါးပါး ဖတ်ဖူးထားရင် ကိုယ်ဖတ်ဖူးတဲ့ ဝတ္ထု လေးအကြောင်း သူ သရုပ်ဖော်ထားတာ ဒီလိုပါလားလို့ တွေ့ပြီး ကြည်နူးမိမှာပါ။ ကျွန်မလိုပေါ့။ ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ အရေးအသားနဲ့ မိတ် ဆက် စာစဉ်တစ်ခုကို ခံစားလို့ရအောင် ကြိုးစားတင်ပြထားပါတယ်။ ဒီစာအုပ် မူရင်းရေးသားသူနှစ်ဦး ဘယ်လောက်ကြိုးပမ်း အားထုတ်တယ် ဆိုတာ ကျွန်မ ခံစားသွားမိသွားသလို စာဖတ်သူတွေလည်း ခံစားမိမှာပါ။ ကုန်ကုန်ပြောရရင်တော့ ကာမူးဆိုတာ ဘာလဲလို့ မသိတဲ့လူတစ် ယောက်က ကောက်ဖတ်ကြည့်လိုက်ရင်တောင် ဟောဒီအချက် သုံးချက်ကို တွေ့မိကြပါလိမ့်မယ်။

            နံပါတ်တစ် ကာမူးရဲ့စိတ်နေစိတ်ထား၊ သဘာဝနဲ့ သူ့ဝတ္ထုတွေထဲ သူဘယ်လိုပါဝင်သရုပ်ဆောင်ထားသလဲဆိုတာ ခံစားမိမယ်။ နံပါတ်နှစ် ကာမူး ကျော်ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ သမိုင်းနောက်ခံ ပန်းချီကားကို အကြမ်းဖျင်း မြင်မိမယ်။ နံပါတ်သုံးဒီလို အရည်အချင်းရှိတဲ့ ပြင်သစ် စာရေးဆရာကြီးဟာ အခုတော့ဖြင့် ကားမှောက်ပြီး ကွယ်လွန်ရှာလေပြီဆိုပြီး နှမြောတသမိမယ်... ဆိုရင်ကိုပဲ ကျွန်မ ဟောဒီ 'ကာမူး မိတ်ဆက်' ဘာသာပြန်ရကိုျးနပ်ပါပြီ။



Read More

စာအုပ်တစ်အုပ်အကြောင်း တိုင်းပြည်မဲ့လူတစ်ယောက် ဂျူနီယာဝင်း

စာအုပ်တစ်အုပ်အကြောင်း

တိုင်းပြည်မဲ့လူတစ်ယောက်

  ဂျူနီယာဝင်း

ချင်းတွင်းမဂဇင်း ၂၀၀၇?

            ၁၈၂၂ ခုနှစ် ဧပြီလ ၂ ရက် Massachusettes မြို့၌ မွေးဖွားခဲ့သူ Edward Everett Hale(အက်ဒ်ဝဝ် အဲဗရက် ဟေးလ်) သည် ‘The Man without a country.’ ''တိုင်းပြည်မဲ့လူတစ်ယောက်''ဟု အမည်တွင်သော စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ရေးသားခဲ့သည်။ ကျွန်မ ထိုစာအုပ်မူရင်းကို မဖတ်ဖူးခင်မှာ ကျွန်မ အဘိုးအဘွားများ ဖတ်ပြခဲ့သည့် Illustrated Classicsများထဲတွင် ဖတ်ရှုရင်းနှီးခဲ့ရသည်။ ထိုစာအုပ်က ရုပ်ပုံပန်းချီများဖြင့်မို့ ကလေးသူငယ်များ စိတ်ဝင်တစား ဖြစ်သွားလောက်ပါသည်။ သို့သော် အရေး အသားကတော့ မူရင်းစာသားအခို့ျဖြင့် ချယ်မှုန်းသရုပ်ဖော်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဇာတ်လမ်းကျောရိုးကိုတော့ တိုတိုတုတ်တုတ် ပြုပြင်ရေးသား ထားသည်။ ထိုဇာတ်လမ်းကို စိတ်ဝင်စား မိသွားတာက ကဗျာတစ်ပုဒ်ကြောင့်ဖြစ်သည်။

            ထိုဇာတ်လမ်းကို ဘာမှန်းမသိခင်မှာ ဇာတ်လမ်းထဲအံဝင်အောင် ထည့်ထားသော ကဗျာတစ်ပုဒ်က Sir Walter Scott  ၏ Ptriotism(မိုျးချစ်စိတ်) အမည်တွင်သော ကဗျာတစ်ပုဒ်ဖြစ်သည်။ ထိုကဗျာလေးက ဇာတ်လမ်း၏ တစ်ဝက်လောက်မှာ ပါသည်။ အဓိက ဇာတ်ကောင် နိုလန် (Nolan) က ထိုကဗျာကို ဆုံးအောင်ပင် မဖတ်နိုင်ဘဲ ဆုတ်ဖြဲပစ်ကာ ရေထဲပစ်ချလိုက်သည့် အဖြစ်သည် တော်တော် လေး စိတ်ဝင်စားသွားစေသည့် အဓိက အချက်ဖြစ်သည်။ ‘Patriotism’ ဆိုသည့် ကဗျာက ကျွန်မ အဖိုးဦးခင်မောင်လတ်က ကျွန်မတို့ကို ရိုက်သင်ထားလိုက်သည်မှာ နောကျေနေပြီး အလွတ်ကိုရနေသည့်ကဗျာ။ ပြီးတော့ ကျွန်မ အဖွား ဒေါ်ခင်မိုျးချစ်က ထိုကဗျာကို မြန်မာ လေးခိုျးကြီးတစ်ပုဒ်စပ်ခဲ့ရာမှ အစပြုလို့ 'ခင်မိုျးချစ်' အမည်တွင်ခဲ့ရသည့် ကဗျာ။ ဒီလောက်တော် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကဗျာကို နိုလန်က ဘာကြောင့် မနှစ်သက်နိုင် ဖြစ်ရသနည်း။ ကျွန်မအတွက် ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက်ကို ထိုရုပ်ပုံများ ဖော်ကူျးထားသည့် စာအုပ်ဖတ်ရုံ ဖြင့် ရှာမတွေ့ခဲ့ပါ။ ဒါက ကလေးတွေအတွက်မို့ တခို့ျ အရေးပါသော အခန်းများ ရှိနေလိမ့်ဦးမည်ဟု ကျွန်မ တွေးမိသည်။ ထို့ကြောင့် မူရင်းစာအုပ်ကို ဖတ်ချင်မိသည်။ သို့သော် မူရင်းစာအုပ်က အိမ်မှာ မရှိပါ။ ရဖို့လည်း မလွယ်ပါ။ ဒီတော့လည်း သိချင်စိတ်က အဲဒီမှာ ရပ်သွားရသည်။ တစ်ခါတလေ ကောက်ကိုင်ပြီး ထိုဇာတ်လမ်းလေးကို ပြန်ဖတ်ရင်းနှင့် နည်းနည်းတော့ ရေးတေးတေးဖြစ်လာရသည်။ သူဘာလို့ ဒီကဗျာကို မုန်းရသလဲဆိုတာကို။ သို့သော် မူရင်းစာအုပ်မရှိတော့ ကိုယ်ထင်ထားသလောက်နှင့်ပင် ရောင့်ရဲခဲ့ရသည်။ ဒီလိုနှင့် ၁ဝ နှစ်လောက်တောင် ကြာခဲ့ပေါ့။

            တစ်နေ့တော့ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတစ်ဦးက သူ ဘန်ကောက်မှာ မှာချင်တာရှိရင်မှာပါ ဝယ်လာခဲ့ပေးမည်ဟု ဆိုလာတော့ ကျွန်မ ထိုစာအုပ်ကို သတိတရ မှာလိုက်ပါသည်။ စာအုပ်ရှာလို့ တွေ့ပြီဟု အကြောင်းကြားတော့ ကျွန်မမှာ စာအုပ်လက်ထဲမရောက်မချင်း စိတ်ကူး နှင့် ပျော်ခဲ့ရသည်။ ဒီလိုနှင့် ၂ဝဝ၃ ခုနှစ်မှာ ကျွန်မ ဖတ်ချင်ခဲ့သော ထိုစာအုပ်လေး ကျွန်မလက်ထဲ ရောက်လာပြီ။ အိမ်က စာအုပ်နှင့် ယှဉ်ကာ ဘယ်အကြောင်းအရာတွေ ချန်ခဲ့သလဲဆိုတာ တိုက်ပြီးဖတ်ရှုခဲ့သည်။ ဒီလိုနှင့် သူ့အကြောင်းတွေ အတွေးအမြင်မှာ ဆောင်းပါး ၂ ပုဒ်၊ ၃ ပုဒ်လောက်ရေးဖြစ်ခဲ့သည်။ နိုလန်ကို သဘောကျသွားကြသော ပရိသတ်များနှင့်တွေ့ပြီး သူတို့၏ တောင်းဆိုမှုတွေကြောင့် ထပ်မံရေး ဖြစ်ခဲ့တာတွေ ဖြစ်ပါသည်။ တစ်အုပ်လုံးတော့ ဘာသာမပြန်ဖြစ်ခဲ့ပါ။ တစ်နေ့တော့ ပြန်ဖြစ်ချင်လည်း ပြန်ဖြစ်လိမ့်မည်။ သို့သော် ဘာသာပြန် ဖို့ မလိုလောက်အောင် ကျွန်မ ခံစားလို့ ရနေခဲ့သည်။

            ‘The man without a country’ 'တိုင်းပြည်မဲ့ လူတစ်ယောက်'တဲ့။ သူ့မှာ တိုင်းပြည် မရှိပါ။ မည်သူ့မှာမဆို တိုင်းပြည်ရှိပါတယ်။ သို့ပေမဲ့ သူက တိုင်းပြည် မရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူ့အကြောင်းကို ရေးသားသူက Edward verett Hale  ဖြစ်သည်။ 'ဟေးလ်' သည် တရားဟောဆရာတစ်ဦး၊ ပြီးတော့ တိုင်းပြည်ချစ်တဲ့ လူတစ်ယောက်။ ထို့အပြင် 'တိုင်းပြည်အတွက် ပေးစရာ အသက်တစ်ခုတည်းရှိတာ နာတယ်ကွာ'ဟူသော သမိုင်းတွင်ခဲ့သည့် စကားတစ်ခွန်းကို ပြောခဲ့သူ Nathan Hale (နာသန် ဟေးလ်)၏ တူဖြစ်သည်။ ဒီတော့ ဒီသွေး၊ ဒီ သားတွေ စီးဆင်းနေသော 'ဟေးလ်'ဆိုသူ တိုင်းပြည်ချစ်တဲ့သူ တစ်ယောက်ရေးသားသော ဇာတ်လမ်းသည် အဘယ်နည်း။

            'တစ်ခုသော နွေရာသီမှာ ကျွန်တော်ဟာ စာဖတ်သူတွေရဲ့ လက်ထဲကို စာတစ်ပုဒ်ပေးခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော် တောင်းတဲ့ ဆုကတော့ ခပ်ရိုးရိုးပါပဲ။ ကျွနု်ပ်တို့၏ တိုင်းပြည်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာသိဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇာတ်ကောင်မှာ တိုင်းပြည် မရှိပါဘူး။ သူ့အကြောင်းကို စာဖတ်သူတွေ စိတ်ဝင်စားစေချင်ပါတယ်။ အဲဒီအတွက် ကြိုးစားဖော်ထုတ်ထားပါတယ်'

            'ကျွန်တော်ဟာ နိုလန်ဆိုတဲ့ ဇာတ်ကောင်ကို အသက်ဝင်လာစေဖို့ Aaron Barr (အာရွန်ဘား) ဆိုတဲ့ စစ်တပ်အရာရှိတစ်ယောက်ကို မွေးဖွားပေးလိုက်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က သူ့ကို တကယ့်သမိုင်းအဖြစ်အပျက် နောက်ခံထားပြီး အသက်သွင်းပေးခဲ့ပါတယ်။ သူ့ကို တိုင်းပြည် ရဲ့ သစ္စာဖောက်တစ်ဦးအဖြစ် ပုံသွင်းခဲ့ပါတယ်။ ဘားကို ဖမ်းလိုက်စဉ်မှာပဲ သူနဲ့ဆက်ဆံခဲ့ဖူးတဲ့ စစ်ဗိုလ်လေး နိုလန်ဟာ တန်ဆာခံဖြစ်သွားပါ တယ်'

            စစ်ခုံရုံးတွင် အစစ်ခံခဲ့ရသော နိုလန်သည် အသက်ကငယ်ငယ် မဟုတ်မခံ စိတ်ဓာတ်ကြောင့် တရားရုံးတွေ၏ သဘာဝအရ သူတို့ လိုချင်တဲ့အဖြေ မရရအောင် တွန်းပို့တဲ့ မေးခွန်းတွေအပေါ်မှာ စိတ်မရှည်ဖြစ်လာရပါသည်။ 'ကျွန်တော်ဟာ တိုင်းပြည် သစ္စာဖောက်ဖျက်ဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ စိတ်မကူးခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ အမေရိကန်မှာမွေး၊ အမေရိကမြေပေါ်မှာ ကြီးပြင်းခဲ့သူဖြစ်ပါတယ်။ Texas(တက်ကဆပ်) မှာ မြင်းတွေနဲ့ အချိန်ကုန်ခဲ့သူ ဖြစ်ပါတယ်။ အမေရိကန် ပြည်ထောင်စုပေါ်မှာ စစ်မှန်သော စိတ်ထား၊ သစ္စာတရားဖြင့်သာ နေခဲ့သူဖြစ်ပါ တယ်'

            သို့သော် သူ့ကို စစ်ဆေးနေသူများက 'မင်းဟာ အလုပ်ကို ငြီးငွေ့နေပြီးတော့ ဘားရဲ့ အမိန့်ကိုပဲ နာခံမယ်လို့ စိတ်ကူးရှိခဲ့တယ် မဟုတ်လား' မင်းကို အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု၏ ဘယ်အရပ်မှာ မွေးခဲ့ပါသလဲ' 'မင်းငယ်စဉ်က တက်ကဆက်မှာ ကြီးပြင်းခဲ့တယ်ဆိုတာ ဟုတ်သလား။' မင်း စစ်တပ်ထဲဝင်ပြီးကတည်းက မင်းကို အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုက ကျွေးမွေးခဲ့တယ်ဆိုတာ ဟုတ်သလား' မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာဟာ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုပေါ်မှာ တည်နေတယ်ဆိုတာ ဟုတ်သလား' 'မင်း အခုလွယ်ထားတဲ့ ဓားဟာ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု က ပေးခဲ့တာ ဟုတ်ပါသလား' 'မင်းအခုဝတ်ထားတဲ့ ယူနီဖောင်းကလည်း အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုက ပေးထားတာ ဟုတ်ပါသလား' နိုလန် သည် တစ်လျှောက်လုံးတွင် 'မဟုတ်ပါ' 'ဟုတ်ပါတယ်'နှင့် ချည်းပင် ဖြေဆိုနေရရှာလေသည်။

            နောက်ဆုံးတွင် နိုလန်အား ''တရားရုံး၏ ဥက္ကဋ္ဌအနေနှင့် မေးမည်။ တရားခံသည် အမှန်တကယ်ပင် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုအပေါ် မှာ အမြဲတစေ သစ္စာစောင့်သိသူ ဟုတ်ပါသလား''

            နိုလန်သည် အလွန်တရာမှ မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်လှစွာဖြင့် တော်ပါတော့။ ဟောဒီ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုဆိုတဲ့ အသံကို ထပ်ပြီး မကြား ပါရစေနဲ့တော့။ ကျွနု်ပ်၏ ဘဝမှာ အဲဒီရွံစရာကောင်းတဲ့အမည်ကို ထပ်မံ မကြားချင်တော့ပါ'ဟု တရားရုံးတစ်ခွင်လုံး အံ့သြမှင်သက်သွားစေ လောက်သော နိုလန်၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သံ ဖုံးလွှမ်းသွားလေတော့သည်။

            တရားရုံးမှ ဥက္ကဋ္ဌသည် အတန်ကြာ မှင်သက်သွားရာမှ နိုလန်ကို အကြီးအကျယ် စိတ်ဆိုးသွားမည်ကို မှန်းဆကြည့်လိုက်ပါ။ 'တရားခံ ဟာ တရားရုံးကို မထီမဲ့မြင် ပြုသည်။ အဆုံးစွန်သော ပြစ်မှုကို ကူျးလွန်သည်။ တရားခံအတွက် သူ့အပြစ်နှင့် ညီမျှသော အဆုံးစွန်သော အပြစ်ကို ပေးရမည်'ဟု လှို့ျဝှက်စွာ စည်းဝေးဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီးနောက် နိုလန်အား Orleans(အော်လီရန်) ပင်လယ်ပြင်ရှိရေတပ်သင်္ဘောပေါ်တွင် နေစေဟူသော အမိန့်အပြင် သူမကြားချင်သော အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုဟူသော အမည်ကိုလည်း မကြားစေရဟု ပြစ်ဒဏ်ချခဲ့လေသည်။ အော်လီရန်မှသည် အတ္တလန္တိတ်မြောက်ဘက် ပင်လယ်ကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက်မှာ 'တိုင်းပြည်မဲ့လူတစ်ဦး'အဖြစ် နေထိုင်ခဲ့လေသည်။ ထိုရေ တပ် သင်္ဘောမှ အရာရှိများ ပြောင်းသွားသည့်အခါ ''နိုလန်၏ အမိန့်''ကို လက်ဆင့်ကမ်းခဲ့ကြရလေသည်။ အမိန့်အရ နိုလန်ရှေ့တွင် အမေရိ ကန် ပြည်ထောင်စုဟူသော အမည်နှင့်ပတ်သက်သော စကားများ၊ စာအုပ်များကို မပြောရ၊ မယူဆောင်ရ၊ သူ၏ ဆန္ဒအတိုင်း နေထိုင်ပါစေ ဟူ၍ ဖြစ်လေသည်။

            သင်္ဘောသားများက နိုလန်ကို ခင်မင်သောကြောင့် သူ့အတွက် စာအုပ်များကို ယူဆောင်လာကြရာ တော်တော် ရွေးရခက်ကြကြောင်း ဆိုကြလေသည်။ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု အမည်မပါအောင် စာအုပ်များ ရွေးချယ်ဝယ်ယူကြရာတွင် ကဗျာစာအုပ်များကတော့ အများအားဖြင့် အဆင်ပြေပုံရလေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း Sir Walter Scott ၏ Lay of the last minstrel 'မိုျးချစ်စိတ်'ဟု အမည်တွင်သည့် ဒူပေ သ် အ့န ူေျအ ငြညျအမနူဒ ကဗျာစာအုပ် နိုလန်လက်ထဲ ရောက်သွားတော့သည်။

            ဤနေရာတွင် ခက်နေသည်က နိုလန်၏အဖြစ် ဖြစ်သည်။ နိုလန်၏ ဘဝ၊ နိုလန် ယခုလို တိုင်းပြည်မရှိတဲ့ လူတစ်ဦးအဖြစ်ကို ရောက် ခဲ့ရသော သူ့အကြောင်းအရင်းခံ။ ထိုကဗျာစာကြောင်းများကြောင့် အနာပေါ်တုတ်ကျသည့်နှယ် ဖြစ်သွားလေသည်။

            စဉ်းစားကြည့်ပါ။ နိုလန်တစ်ယောက် အော်လီရန်ပင်လယ်ထဲက ရေတပ်သင်္ဘောပေါ် ရောက်လာစဉ်က သင်္ဘောအရာရှိများနှင့် သင်္ဘော ဝန်ထမ်းများက သူ့ကို ဘယ်လိုဆက်ဆံခံကြပါသလဲ။ 'မစ္စတာနိုလန်- ခင်ဗျားကို အမိန့်အရ အစိုးရရဲ့ ခရီးသည်တစ်ဦးလို ဆက်ဆံရမယ်လို့ ဆိုထားပါတယ်။ ခင်ဗျားအပေါ် ဘယ်လိုမှ စော်ကားတာမိုျး မရှိစေရပါဘူးး'

            ''ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ''

            သင်္ဘောကပ္ပတိန်၏ အတွင်းခန်းမှာတော့ နိုလန်နဲ့ပတ်သက်လို့ သင်္ဘောဝန်ထမ်းများကို ယခုလို ညွှန်ကြားထားလေသည်။

            ''ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခရီးသည်နှင့် ပတ်သက်လို့ ရေတပ်အတွင်း ရေးမှူးထံက အမိန့်တွေ ရထားပါတယ်။ မစ္စတာနိုလန် သင်္ဘောပေါ်မှာ နေထိုင်စဉ်မှာ သူ့ကို အကျဉ်းသားတစ်ဦးကဲ့သို့ သူ့ကိုယ်သူ သတိမရမိစေအောင် သတိထားဆက်ဆံကြရမယ်။ ဒါပေမဲ့ မည်ကဲ့သို့သော အခြေအနေ အကြောင်းပြချက်မိုျးအောက်မှာမှ သူ့တိုင်းပြည်နဲ့ပတ်သက်လို့ သူဘာမှ မကြားစေရဘူး။ သူ့တိုင်းပြည်နဲ့ပတ်သက်လို့ ဘယ်လို သတင်းကိုမှ သူ့ကို မသိစေရဘူး။ သူ မပိုင်ဆိုင်တော့တဲ့ သူ့ရဲ့တိုင်းပြည်ကို သူဘယ်တော့မှ မတွေ့မြင်စေရဘူး။ သူ့အထက်အရာရှိ နံဘေးမှာ မရှိဘဲ နိုလန်ကို ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြရဘူး။ အဲဒီညွှန်ကြားချက်တွေကို အားလုံးလိုက်နာကြရမယ်''

            ထိုကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် နေထိုင်ခဲ့သော နိုလန်သည် တစ်နေ့မှာတော့ သူ့အတွက် ကဗျာစာအုပ် အသစ်တစ်အုပ် ရခဲ့လေသည်။

            ''ဟောဒီ ကဗျာစာအုပ်က အသစ်ပဲ မစ္စတာနိုလန်ရေ။ ကျွန်တော်တို့တောင် မဖတ်ရသေးပါဘူးဗျာ''

            ''ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ''

            နိုလန်က ကဗျာစာအုပ်ကို လှန်ရင်း မဖတ်ရသေးကြသော သင်္ဘောဝန်ထမ်းများအလယ်တွင် ယခုလို နှုတ်မှ ရွတ်ဖတ်ခဲ့လေတော့သည်။

                                                'Breathes there the man with soul so dead,

                                                Who never to himself hath said,

                                                This is my own, my native land!'

            'ဒါ ငါ့တိုင်းပြည်၊ ငါ့မွေးရာတိုင်းပြည်ရင်းလို့

            မဟစ်အော် မေြွကးကြော်ဖူးတဲ့လူမိုျး၊

            ကိုယ့်တိုင်းပြည်မှန်း မသိတဲ့လူမိုျး၊

            ဒီကမ္ဘာလောကကြီးပေါ်မှာ ရှိသလား'

            နိုလန်နံဘေးကသင်္ဘောဝန်ထမ်းများမှာနိုလန်ဆက်မဖတ်ပါစေနှင့်တော့ဟုဆုတောင်းနေမိကြတော့သည်။ သို့သော် နိုလန်ကတော့ မျက်နှာဖြူလျော်စွာဖြင့် ဆက်ဖတ်ခဲ့လေသည်။

                                                "Whose heart hath ne'er within him burn'd,

                                                As home his footsteps he that turn'd,

                                                From wandering on a foreign strand!

                                                If such there breathe, go, mark him well,..."

            'ပင်လယ်ရပ်ခြားတိုင်းပြည်အနှံ့

            ပျော်ပါးလှည့်လည်နေရာက

            ကိုယ့်အိမ်ဘက် ခြေဦးလှည့်လိုက်တာတောင်မှ

            ငါ အိမ်ပြန်ချင်လိုက်တာဆိုတာမရှိ။

            ငါ့တိုင်းပြည်ကို လွမ်းလိုက်တာဆိုတာမရှိ။

            အဲဒီလို မိုျးချစ်စိတ်မရှိတဲ့ လူမိုျးရှိရင်

            သေသေချာချာ မှတ်ထားလိုက်စမ်းပါ'

            နိုလန်သည် သွေးဆုပ်နေသော မျက်နှာ၊ ခံရခက်လွန်းသော တင်းကျပ်သော အမူအရာဖြင့် ဆက်လက်ဖတ်နေလေသည်။

                                                'For him to Minstrel raptures swell;

                                                High though his titles, proud his name,

                                                Boundless his wealth as wish can claim;

                                                Despite those titles, power and pelf,

                                                The Wretch, concentred all in self,...'

            'သူ့အတွက်များတော့ ကဗျာလင်္ကာတွေ ဘယ်သူမှမရေးထိုး

            သူ့အမည် သူ့ရာထူးဌာနတွေကတော့ဖြင့်

            ကျော်စောပါပေတယ်၊ မြင့်မားပါပေတယ်

            သူ့ဓန ဥစ္စာများလည်း

            လက်ညှိုးညွှန်ရာ ရေဖြစ်ဆိုသလို

            ရေတွက်လို့ မရနိုင်အောင် ပေါများလှပါတယ်။

            အဲဒီလို ရာထူးဌာနတွေ၊ တန်ခိုးအာဏာတွေ

            ချမ်းသာြွကယ်ဝမှုတွေ ရှိနေပေမယ့်...

            အဲဒီလို တန်ဖိုးမရှိတဲ့သူဟာဖြင့်...

            အရာရာ... ငါ့ဖို့... ငါ့ဖို့ပဲ အဓိကထားတယ်...'

            နိုလန်သည် ဤနေရာမှာတော့ အသက်ရှူရပ်သွားပြီ ထင်ပါသည်။ သူ ဆက်လက်ပြီးတော့ပင် မဖတ်နိုင်တော့ပါ။ စာအုပ်ကို ရေထဲကို လွှင့်ပစ်ကာ သူ့အခန်းလေးထဲ ဝင်သွားလိုက်သည်မှာ သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်မှာ သူ့ကို ပြန်မမြင်တွေ့ရတော့တာ ၂ လလောက် တိုင်ခဲ့တော့ သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ နိုလန်သည် ဘုရားကျမ်းစာအုပ်များမှလွဲ၍ ဘယ်စာအုပ်ကိုမှ အသံထွက်၍ မဖတ်တော့ပါ။ သူ အကျဉ်းကျခံနေရပါလား ဟူသည့် သူ့ဘဝမှန်ကို အကြိမ်ကြိမ် အဖန်ဖန် စဉ်းစားသုံးသပ်နေပုံရလေသည်။

            သူ ပြစ်ဒဏ်ကျခဲ့သော ၁၈ဝရ ခုနှစ် စက်တင်ဘာလ ၂၃ ရက်နေ့မှသည် သူကွယ်လွန်ချိန် ၁၈၆၃ ခုနှစ် မေလ ၁၁ ရက်တိုင် နှစ်ပေါင်း ၅၆ နှစ်လောက် သူ့ဘဝကို ပင်လယ်ပြင်ထဲမှာ မြှုပ်နှံခံရလေသည်။ ထိုစဉ်အတောအတွင်း သူ့လွတ်လပ်ခွင့်ပေးဖို့ လေတပ်မှ အရာရှိတစ်ဦးက ကြားမှ အသနားခံစာ တင်ပေးသော်လည်း အချိန်ဆွဲရင်းနှင့်ပင် ရက်တွေ တရွေ့ရွေ့ ကုန်လွန်လာရာမှ 'တိုင်းပြည်မဲ့လူတစ် ယောက်' အကြောင်းသည် လူတွေကြားထဲမှာ ဒဏ္ဍာရီတစ်ပုဒ်သဖွယ် ဖြစ်ခဲ့ရလေသည်။

            ဤနေရာတွင် ဖန်တီးရှင်ဟေးလ်၏ ပေးချင်သော သင်ခန်းစာက နိုလန် တွေ့ကြုံခဲ့ရသော ဘဝ ဖြစ်သည်။ ရေတပ်သင်္ဘောအရာရှိ များ၊ ဝန်ထမ်းများက သူတို့အလုပ်တာဝန်ပြီးဆုံး၍ နေအိမ်အသီးသီးသို့ ပြန်သွားချိန်တွင် နိုလန်မှာ ပြန်စရာ အိမ်မရှိခြင်း၊ သင်္ဘောပေါ်မှာ နေထိုင်နေရင်း တွေ့ကြုံလာခဲ့ရသော လူမည်းနီဂရိုးများပင်လျှင် သူတို့တိုင်းပြည်ကို ပြန်ပို့စေချင်လွန်းလို့ 'ငါတို့ကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးပါ၊ ငါတို့ပိုင် တဲ့ တိုင်းပြည်ကို ပြန်ပို့ပေးပါ၊ အိမ်နဲ့ဝေးနေတာ ကြာပြီဖြစ်လို့ အိမ်ပဲ ပြန်ပါရစေ' ဟူသော စကားများကို နာကြားမိခြင်းစသော ဖြစ်ရပ်များ သည် နိုလန်၏ရင်ကို မည်မျှနိုးဆွစေမည်ကို ခံစားလိုက်မိပါသည်။

            'မိသားစုမရှိ၊ အိမ်မရှိ၊ တိုင်းပြည်မရှိတဲ့ ဘဝဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ပြလိုက်တာပါပဲ။ အခုမြင်တွေ့ရတဲ့ နီဂရိုးတွေရဲ့ လုပ်ဆောင်မှုလိုပဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပြောပစ်လိုက်ပါ။ အော်ဟစ်လိုက်ပါ။ ကိုယ့်မှာ ပြန်စရာအိမ်ရှိတယ်။ တိုင်းပြည်ရှိတယ်ဆိုတဲ့ အချက်ဟာ ငရဲခန်းတွေကို ကျော်ဖြတ်နိုင်တဲ့အင်အားပါပဲ။ ဟောဒီ ဒီလူ ဒီလူတွေ သင်္ဘောဝန်ထမ်းတွေ၊ အရာရှိတွေ အားလုံး အားလုံးရဲ့နောက်မှာ တိုင်းပြည်ဆိုတာ ရှိတယ်။ တိုင်းပြည်ရဲ့ဘေးက ရပ်နေရတာဟာ ကိုယ့်မိခင်ရဲ့ ဘေးမှာ ရပ်နေရသလို ကိုယ့်မိခင်က ကိုယ့်ကို ပိုင်ဆိုင်နေသလိုပါပဲ'

            ယင်းသည် နိုလန်၏ ဘဝနှင့် ယှဉ်ပြီးရခဲ့သော သင်ခန်းစာတစ်ခုဟု ဆိုရမှာလား။ သို့တည်းမဟုတ် အသက်ငယ်ငယ် တက်ြွကနိုးကြား သော အရွယ်မှာ မဟုတ်မခံသော စိတ်ဓာတ်ကြောင့် ယခုလိုအဖြစ်နှင့် ကြုံခဲ့ရသည်လား၊ သို့တည်းမဟုတ် ကံကိုသာ အပြစ်ပုံချလိုက်လျှင် တော့ ရွေးချယ်ခွင့်မရှိသော ကံတရား၏ စီမံရာဟု ကောက်ချက်ချရမည်လား ဆိုတာကတော့ ကျွန်မတို့ စာဖတ်သူများကပဲ ဆုံးဖြတ်ကြလိမ့် မည် ထင်ပါသည်။

ချင်းတွင်းမဂဇင်း ၂၀၀၇?



Read More