မိသားစုုအတွက် ပျော်တော်ဆက်မဂ္ဂဇင်း ကျဆုုံးခန်း ဂျူနီယာဝင်း

(အင်္ဂလိပ်လုုိရေးသားသော Walking Through the Wonderland ကင်ဒဲယ် ebook မှ The Rise and fall of Pyaw Taw Zet Magazine ဆောင်းပါးကုုိကုုိယ်တုုိင် ဘာသာပြန်ထားသည်။)

မိသားစုုအတွက် ပျော်တော်ဆက်မဂ္ဂဇင်း ကျဆုုံးခန်း

ဂျူနီယာဝင်း

မေ ၁၂၊ ၂၀၁၄

ပုုံတွင် ပျော်တော်ဆက် မိသားစုုမဂ္ဂဇင်းတစ်အုုပ်၏ မျက်နှာဖုုံးပုုံတစ်ပုုံကုုိ နမူနာပြထားပါသည်။ ထုုိအဖုုံးကိုုရေးဆွဲသူမှာ ပန်းချီဆရာကြီး ဦးဘကြည် ဖြစ်ပါသည်။ မျက်နှာဖုုံးကုုိ ကြည့်လုုိက်သူတုုိင်းသည် ဂယ်လီလီယုုိ၏ တက်လီစကုုတ် (အဝေးကြည့်မှန်ပြောင်း)၊ အီတလီက ပီစာမျော်စင်၊ ဘလက်ပါးလ်  ဟူသောပုုလဲနက် အမည်ရသည့် ပုုံဝတ္ထုကိုု ကိုုယ်စားပြုသောပုုံကုုိ လည်းကောင်းတွေ့မိကြပြီး ၎င်းတုုိ့နှင့် သက်ဆုုိင်သောဆောင်းပါးများ၊ ပုုံဝတ္ထုဇာတ်လမ်းများ ဖတ်ရတော့မည်ဟုု ကြိုသိကြပါလိမ့်မည်။ ထုုိ့အပြင်  “ဖုုိးပြုံးချိုနှင့် မိရွှေဘုုတ်” အမွှာ မောင်နှမပုုံကုုိကြည့်ပြီး ဆရာဦးခင်မောင်လတ် ရေးသားနေသော အင်္ဂလိပ်စာသင်ခန်းစာလည်း ပါကြောင်းသိကြပါလိမ့်မည်။)

မြန်မာပြည်တွင် လူငယ်များအားဆွဲဆောင်နုုိင်ခဲ့သောထူးခြားသည့် မဂ္ဂဇင်းတစ်စောင် တချိန်တုုန်းကရှိခဲ့ဖူးပါသည်။ ၁၉၇၁ ခုုနှစ် စက်တင် ဘာလလောက် ကစတင်ကာ ဂျွန်လ ၁၉၇၂ ခုုနှစ်လောက်တွင်အဆုုံးသတ်သွားခဲ့သော မဂ္ဂဇင်းတစ်စောင် ဖြစ်ပါသည်။ ကြယ်စင် တစ်လက် ထွန်းလင်းအတောက်ပဆုုံး အချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံကနေ အကြွေစောခဲ့လေသည်ကုုိ မည်သူမှ သတိမထားမိလုုိက်ကြပါ။ ထုုိပုုံပြင်လေး၏ အစကား……

စာမျက်နှာ ၄၅ – ၄၇ ခန့်ဖြင့် ထုုိလစဉ်ထုုတ် မဂ္ဂဇင်းလေးသည် တစ်နှစ်လောက် သာသက်တမ်းရှည်ခဲ့ပါသည်။ ထုုတ်ဝေသူမှာ ဦးသန်းထွဋ်ဖြစ်ပြီး ကျွန်မတုုိ့အဘွား မေမေကြီးဒေါ်ခင်မျိုးချစ်၏ မိတ်ဆွေလည်း ဖြစ်ပါသည်။ စာရေးဆရာလည်းဟုုတ် သတင်းစာသမားလည်း ဟုုတ်သည့် ဒေါ်ခင်မျိုးချစ်သည် ထုုိမဂ္ဂဇင်းလေးတွင် အယ်ဒီတာအဖြစ်စတင်လုုပ်ကုုိင်ခဲ့ချိန်တွင် သူ၏အဖော်အပေါင်းများစွာကလည်း လာရောက်ပူးပေါင်းကူညီကြပါသည်။ သူတုုိ့က မဂ္ဂဇင်းလေး လှလှပပထွက်ပေါ်လာဖို့အကြောင်းသာ စဉ်းစားပါသည်။ မဂ္ဂဇင်းသည် သူတုုိ့ အတွက် အလွန်အဖုုိးတန်သော ရတနာတစ်ပါးသဖွယ်ဖြစ်ကာ ဟောသည် စကြာဝဌာကြီးထဲမှာ သူတုုိ့၏နှလုုံးသားများ စီးဝင်နေသော မျှော် လင့်ချက်ပမာ ဖြစ်ခဲ့ရပါသည်။

မဂ္ဂဇင်းအတွက် သူတုုိ့၏ကြိုးပမ်းမူများ

ထုုတ်ဝေသူက ချမး်သာပါသည်။ သုုိ့သော် သူက သူ့ပုုိက်ဆံတွေကုုိ ကလေးများအတွက် မဂ္ဂဇင်းထုုတ်ဖို့သာ အသုုံးပြုလုုိပါသည်။ သူက သူ့မိတ်ဆွေတွေ ကုုိုုယုုံကြည်ပါသည်။ ပန်းချီဆရာကြီးဦးဘကြည်သည် မဂ္ဂဇင်းအတွက် မျက်နှာဖုုံးကုုိ တာဝန်ယူပါသည်။ ဦးဘကြည်သည် မြန်မာပြည်တွင် အလွန်နံမယ်ကြီး ပန်းချီဆရာတစ်ဦးဖြစ်သောလည်း အယ်ဒီတာ့ဆီက ပန်းချီဆွဲခကုုိ အပြည့်မယူပဲဆွဲပေးပါသည်။ တခါတရံ စာမူခရကောရရဲ့လားတောင် မသိပါ။ ဦးဘကြည်သည် မဂ္ဂဇင်းလေးက စာဖတ်သူတွေကြားထဲ ပေါ်ပြူလာမဖြစ်ကြောင်းကုုိ သူကောင်းကောင်းကြီး သိထားသောကြောင့်ဖြစ်ပါသည်။ မဂ္ဂဇင်းလေးအတွက် ပါဝင်လုုပ်ကုုိင်နေကြသူအားလုုံးသည် ထုုိအလုုပ်ကုုိ ပျော်ရွှင် စွာဖြင့်  လုုပ်ခဲ့ကြပါသည်။ သူတုုိ့စာမူခတွေလည်း အပြည့်မယူကြပါ။ သူတုုိ့အားလုုံးသိကြသည်မှာ ထုုိမဂ္ဂဇင်းလေးသည် လူကြိုက်နည်းနေ ရုုံမက ထုုတ်ဝေသူမှာလည်း လစဉ် လစဉ်ဆုုိသလုုိ အရှုံးပေါ်နေတာ ဖြစ်ပါသည်။ သူတုုိ့၏လက်ထဲကသည် မဂ္ဂဇင်းလေးလှလှပပ ထွက် သွားလျှင် သူတုုိ့၏နှလုုံးသားများသည် ပျော်ရွှင်မူဖြင့် ပြည့်သျှံသွားကာနောက်ထွက်မည့် စာအုုပ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် စဉ်းစားကြ ပါတော့သည်။

ဦးဘကြည်၏ အနုုပညာ

ပန်းချီဆရာကြီးဦးဘကြည်သည် မြန်မာပြည်တွင် အလွန်နံမယ်ကြီးသော ပန်းချီဆရာတစ်ဦးဖြစ်ပါသည်။ သူကလစဉ် မဂ္ဂဇင်းမျက်နှာဖုုံးကုုိဆွဲပေးပါသည်။ ဦးဘကြည် သည်လစဉ်ပါလာမည့် အတွင်းကဆောင်းပါးများကာတွန်းများ ဝတ္ထုများ ရေးထားသမျှကုုိ ဂရုုတစ်စုုိက် လေ့ လာပါသည်။ အားလုုံးကုုိသေချာဖတ်ပြီးမှ မျက်နှာဖုုံးအတွက် ဘာဆွဲရမည်ဆုုိတာကုုိ စဉ်းစားပါသည်။ အတွင်းမှာဖော်ပြမည့် ဆောင်းပါး များ ဇာတ်ကောင်များနှင့်ပတ်သက်သော အချက်အလက်များဖြင့် မျက်နှာဖုုံးကိုုရေးဆွဲပါသည်။ ထုုိ့ကြောင့်ပင် စာဖတ်သူများသည် အတွင်း မှာ ဘာတွေပါဝင်နေသလဲဆုုိတာကုုိ မျက်နှာဖုုံးကုုိကြည့်ရုုံနှင့် လွယ်ကူူစွာသိသွားနိုုင်ပါသည်။ ကာတွန်းဆရာများနှင့် ပန်းချီဆရာများစာရေးဆရာများ

ဦဘကြည်၊ ကျော်စိန်၊ တင်ဝင်းတုုိ့သည် မဂ္ဂဇင်း၏ ပုုံမှန်ပင်တို်င်ရေးဆွဲနေသော ပန်းချီဆရာကာတွန်းဆရာများ ဖြစ်ပါသည်။ ပန်းချီတင်ဝင်း၏ “တူးမာနဲ့ အင်္ဂလိပ်စာ” တစ်မျက်နှာ ကာတွန်းက ယနေ့ခေတ် ကာတွန်းမောင်ရစ် ရေးဆွဲနေသော “ရွှေမိနဲ့ အင်္ဂလိ်ပ်စာ” ပုံစံနှင့် အတူတူ ဖြစ်ပါသည်။ ကာတွန်း ကျော်ဆန်း (ကဆ) (မီးပုန်းပျံဦးကျော်ရင်၏ သား) ၏ “မိမော် ကဆ” ကာတွန်း၊ ဦးလေးမှူးတင် (သိပ္ပံမှူးတင်)-ပန်းချီတင်ဝင်း သိပ္ပံဇာတ်တမ်းသရုပ်ဖော်များကား စိတ်ဝင်စားဖွယ် အပြည့်ဖြစ်ပါသည်။ ပန်းချီဆရာ ကာတွန်းဆရာများက အခန်းဆက် တွေရော တစ်မျက်နှာကာတွန်းတွေရောလစဉ် ရေးဆွဲကြခြင်းဖြစ်ပါသည်။ တချိူ့နေရာများတွင် စာဖတ်သူများကုုိ အင်္ဂလိ်ပ်စာသင်ခန်းစာများ ပေးပါသည်။ တချိူ့မှာရှိတ်စပီးယား၏ ပြဇာတ်များကုုိ သရုုပ်ဖော်ထားပါသည်။ သူတုုိ့ဆွဲထားတာများ အလွန်ကောင်းပါသည်။ သိပံဝတ္ထု များ စုုံထောက်ဝတ္ထုသရုုပ်ဖော်များပါဝင်ပါသည်။ ကျွန်မအဘွားသည် ရှိတ်စပီးယား၏ ပြဇာတ်များဖြစ်သော မစ်ဆမ်းမားနုုိက်ဒရင်း၊ မားချန့် အော့ဖ်ဗင်းနစ်၊ မက်ဘက်ပြဇာတ်များကုုိဘာသာပြန်ကာ ဦးဘကြည်က ရေးဆွဲပါသည်။စာရေးဆရာသော်တာဆွေသည် ဝတ္ထုတိုများနှင့် တခါတရံ မြန်မာ့ရုုိးရာယဉ်ကျေးမူဆုုိင်ရာအကြောင်းများကုုိ ဝင်ရေးသားပါသည်။ ကျွန်မတုုိ့အဘုုိး ဦးခင်မောင်လတ်သည် အင်္ဂလိပ်စာသင်ခန်း စာများကုုိ သူ့မြေးအမွှာနှစ်ကောင်ကိုု သင်ပေးသောပုုံစံဖြင့် ရေးသားပေးပါသည်။ ကျွန်မဖခင်သည် ထုုိအချိန်တုုန်းက စီးပွားရေးတက္က သိုုလ်တွင် သချင်္ာဆရာတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ပျော်တော်ဆက်အတွက် မောင်ပညာအမည်ဖြင့် “သချာင်္ပုံပြင်” ဟူ၍ သချင်္ာညဏ်စမ်းများကုုိ ရေးပေးခဲ့ ပါသည်။ ဒိုင်းခင်ခင် မလှသန်း၊ မောင်ခင်မင်၊ တိမ်မိုးလှိုင်၊ သခင်သန်းဖေ (မန္တလေး) တက္ကသိုလ်ကြည်မာ၊ မင်းသုဝဏ်တို့အပြင် တခြားသော ဝုုိင်းဝန်းရေးသားပေးကြသော ပညာရှင်များစာရေးဆရာများ များစွာရှိပါသေးသည်။

ပျော်ဖို့အတွက် စာဖတ်ပါ

မဂ္ဂဇင်းတစ်အုုပ်လုုံးကုုိလေ့လာကြည့်လျှင် ရုုပ်ပုုံများ သရုုပ်ဖော်ကားချပ်များကုုိ အလွယ်တကူတွေ့ကြရပါသည်။ တခါတရံ စာတစ်မျက်နှာလုုံးတွင် သိပ္ပံပညာရှင်တစ်ဦး၏ နံမယ်ကျော်အဆုုိအမိန့်တစ်ခုုကုုိ စာတစ်ကြောင်းမျှဖြင့် တင်ပြထားပြီး စာမျက်နှာ လေးပုံတစ်ပုုံက ထုုိ သိပ္ဗံပညာရှင်၏ ကာတွန်းရုုပ်ပုုံ သိုု့မဟုုတ် ဓါတ်ပုုံကုုိ တင်ပြထားပါသည်။ ကျန်သောနေရာက ကွက်လပ်အတုုိင်းထားပါသည်။ ထုုိအခါ စာဖတ်သူသည် ထုုိစာကြောင်းကုုိ အဆုုိအမိန့်ကုုိ ဖတ်မိယုုံမက စာမျက်နှာ၏ ထူးခြားသောဒီဇုုိင်းကြောင့် ထုုိထင်ရှားသော သိပ္ပံပညာရှင် ကုုိလည်းမှတ်မိသွားကာ သူ့အဆုုိအမိန့်ကုုိလည်း အလွတ်ရသွားနုုိင်ပါသည်။ ပါဝင်သောဆောင်းပါးများ ပုုံဝတ္ထုများကုုိလည်း ရုုပ်ပုုံများ ဖြင့်စိတ်ဝင်စားစရာ တင်ပြထားကာစာကြောင်းများသည် စာမျက်နှာများထဲ ချောင်ချောင်ချိချိပင် တွေ့ကြရမည်ဖြစ်ပါသည်။ အင်္ဂလိပ်စာ သင်ခန်းစာများသည် ရှင်းရှင်းနှင့် ခေါင်းထဲလွယ်လင့်တကူ ဝင်ရောက်သွားနုုိင်အောင် တင်ပြမူများကား ဤမဂ္ဂဇင်းလေး၏ ထူးခြားမူများ ဖြစ်ပါသည်။ တခါတရံ နံမယ်ကျော် ရှိတ်စပီးယား ပြဇာတ်တစ်ပုဒ်ဖြစ်သော တန်းပက်စ်ပြဇာတ်ကို အင်္ဂလိပ်လိုသာတင်ပြထားသော အင်္ဂလိ်ပ်စာ အဖတ်လေ့ကျင့်ဖို့ ကဏ္ဍကို တွေ့ဖူးပါသည်။

မေမေကြီးဒေါ်ခင်မျိုးချစ် မကြာခဏပြောလေ့ရှိသောစကားကုုိ ပြန်ကောက်ရရင်တော့ စာဖတ်တယ်ဆုုိတာပျော်ဖို့ပါ။ ဒီစာအုုပ်လေးကုုိလည်း ဖတ်သူတွေ ပျော်ဖို့ပါ။ ဒါဟာဒီမိသားစုုပျော်တော်ဆက် ဟာသစာစောင် ထုုတ်ရခြင်းပါပဲ။ တခြား ဘာရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိပါ။ ဒါကုုိဖတ်ရင်း ပညာရတယ်တုုိ့ ပညာတုုိးတယ်တုုိ့ ဆိုုတာတွေက နောက်ဆက်တွဲတွေပါ။ အဓိကကတော့ ပျော်ဖို့အတွက် စာဖတ်ပါ။

သူတုုိ့၏အိပ်မက်

မဂ္ဂဇင်းထွက်လာတာ လအနည်းငယ်ရှိပြီ ဖြစ်ပါသည်။ သိုု့သော် ထုုတ်ဝေသူမှာ ငွေသောက်သောက်လဲ ရှုံးလျှက်ရှိပါသည်။ သုုိ့သော် သူတုုိ့ အားလုုံးစိတ်ဓါတ်မကျပါ။ သူတုုိ့က မဂ္ဂဇင်းလေးထွက်လာတာကုုိ ကြည့်ပြီး ပျော်ရွှင်လျှက်ရှိနေကြပါသည်။ သူတုုိ့မျှော်လင့်သလုုိ တစ်နေ့မှာဖြစ်လာပါလိမ့်မည်……. မဝေးတော့ပါ… ဟူ၍ စိတ်ကူးယဉ်လျက် ရှိနေကြပါသည်။

တကယ်ပဲဖြစ်လာပြီလား

စာဖတ်သူများသည် စစချင်းမှာတော့ သည်မဂ္ဂဇင်းလေးကုုိ ဂရုုမစုုိက်မိကြပါ။ သူတုုိ့ကမဂ္ဂဇင်းလေးကုုိတွေ့တော့ ကောက်ကုုိင်ကာ ဖတ် ကြည့်ကြပါသည်။ သူတုုိ့ကသည် မဂ္ဂဇင်းလေးဟာဖြင့် အနုုပညာစိတ်အပြည့်အဝရှိကြသော စာရေးဆရာတွေ ပန်းချီဆရာတွေ၏ ကြိုးပမ်းမူ ဖြစ်တယ် ဆုုိတာကုုိမစဉ်းစားမိကြပါ။ ၈ လ သုုိ့မဟုုတ် ၉ လခန့်ကြာသောအခါ စာဖတ်သူတွေ က မဂ္ဂဇင်းကုုိအာရုုံစုုိက်မိသွားကာ ဝယ်ဖတ်ဖို့ စဉ်းစားလာကြပါသည်။ တချို့က ထုုိမဂ္ဂဇင်းများကုုိစုုကာ သူတုုိ့စာကြည့်တုုိက်မှာ ထားကြပါသည်။ တချိူ့ကအရှေ့ကထွက်ပြီးသား မဂ္ဂဇင်းများကုုိ ပြန်ရှာဝယ်ကြပါသည်။ ဒါဟာအောင်မြင်ဖို့အတွက် လမ်းပွင့်လေပြီဟုု ထင်စရာဖြစ်ပါသည်။

ဝမ်းနည်းဖွယ် အဆုုံးသတ်

ပရိသတ်ဆီက စိတ်ဝင်စားလာသော တရှိန်ထိုးတုုန့်ပြန်မူများ ရခဲ့သည့်အချိန်အခိုက်အတန့်လေးတွင် ထုုိ “ပျော်တော်ဆက်”  မိသားစုုမဂ္ဂဇင်း လေးသည် နားလည်ဖို့ ညဏ်မမှီနုုိင်သည့် ထုုတ်ဝေသည့်ဥပဒေတစ်ခုုနှင့် ညိကာအပိတ်ခံလုုိက်ရပါသည်။

အုုိ … ပျော်တော်ဆက်လေး…. 

မင်းကပန်းတစ်ပွင့် ကြွေလွင့်ရသလုုိ…..

အကြွေစောလေခြင်း…. 

ဒါပေမယ့် ….

မင်းသေဆုုံးသွားပေမယ့် …..

ငါတုုိ့က အခုုထိသတိရနေကြဆဲပါပဲလေ….။

သတိရနေဆဲ……ကျွန်မသည် ပျော်တော်ဆက် မဂ္ဂဇင်းဟောင်းအကြွင်းအကျန်များကုုိ ကျွန်မအဘုုိးအဘွားများဆီက တွေ့ဖူးပါသည်။ မဂ္ဂဇင်းထဲတွင် မြန်မာ ပညာရှင်ကြီးများဖြစ်သော ဆရာဦးကုုိကိုုကြီး၊ သခင်သိန်းဖေ၊ မင်းသူရိန် အစရှိသည်တုုိ့၏ ဆောင်းပါးများကုုိတွေ့ရပါသည်။ ကျွန်မဖတ် ရတာ အလွန်နှစ်ခြိုက်လှပါသည်။ ပျော်တော်ဆက်ကုုိမမေ့တာ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း မဟုုတ်ပါ။ 

တချို့သော လူငယ်လူရွယ်လေးများလည်း ပျော်တော်ဆက်အကြောင်းကုုိ သတိရနေဆဲပြောနေကြဆဲ ဖြစ်ပါသည်။ တချိူ့မှာသူတိုု့ အိမ် က စာအုုပ်စင်လေးတွေမှာရှိနေဆဲ ဖြစ်ပါသည်။ တချို့လည်း စာအုုပ်အဟောင်းအရောင်းဆုုိင်တွေမှာတွေ့ရင် ဝယ်ယူနေကြဆဲ ဖြစ်ပါသည်။ “ပျော်တော်ဆက်” ကား တချို့သော စာဖတ်သူများရင်ထဲရှိနေဆဲ အမှတ်ရနေဆဲ ဖြစ်ပါသည်။

video on YouTube in 2022

Read More

ေ(အေးရိပ်သာ၊ ဦးလေးကိုဝင်းတင်နှင့် ပါတီစုံ ဒေါက်တာခင်မောင်ဝင်း (သချာင်္)၊

(အေးရိပ်သာ၊ ဦးလေးကိုဝင်းတင်နှင့် ပါတီစုံ

ဒေါက်တာခင်မောင်ဝင်း (သချာင်္)၊ ဧပြီ ၂၆၊ ၂၀၁၄

ကျနော် ငယ်စဉ်က ကလေးဘဝမှ စ၍ ဦးလေးကိုဝင်းတင်ဟုခေါ်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကို အများက ဟံသာဝတီဦးဝင်းတင်ဟု သိကြပါသည်။ ဦးလေးကိုဝင်းတင်သည် မိုးမခမဂ္ဂဇင်းတွင် နောက်ဆုံးရေးသားခဲ့သော “မိုးမခ လမ်းမှန်ပါစေ” ဟူသောဆောင်းပါးတွင် ၁၉၉၀ ကာလက သူ၏ဘဝနှင့် ပတ်သက်၍ ဤသို့ ရေးသားထားပါသည်။

“အဲဒီအချိ်န်က လွတ်လပ်ရေးတိုက်ပွဲဝင် စာရေးဆရာမကြီး ဒေါ်ခင်မျိူးချစ်တို့ မိသားစု ရန်ကုန်တက္ကသိုလ် တကောင်းဆောင်ဝင်းကြီးထဲမှာ နေတယ်။ အေးရိပ်သာဆိုတဲ့ တန်းလျားလေးမှာ။ စာရေးဆရာသော်တာဆွေတို့၊ ကဗျာဆရာမကြည်အေးတို့၊ နာမည်ကျော်အနုပညာရှင် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူ မလှသန်း (နောင် လေတပ်ဗိုလ်ကြီးမမ)။ ပြီးတော့ ကျုပ်တို့ရဲ့ စားအိမ်၊ သောက်အိမ်၊ အိပ်အိမ်၊ နားအိမ်၊ ကဗျာအိမ်၊ အကအိမ်၊ အလှအိမ်ပေါ့။ ကျုပ်က အဲဒီအချိန်က သထုံဆောင်မှာ နေတယ်” …  “အေးရိပ်သာဆိုတာက ဆရာကြီးမင်းသုဝဏ်ရဲ့ အေးရိပ်သာတဲ့ ပင်ညောင်ညို ဆိုတဲ့ ကဗျာကို ပဲ့တင်သံ ရောင်ပြန်ဟပ်နေတဲ့ နေရာကလေးပေါ့” …

ဤသည်ကား ဦးလေးကိုဝင်းတင်ရေးခဲ့သော အေးရိပ်သာအကြောင်း ဖြစ်ပါသည်။ အေးရိပ်သာအမည်ရှိသော ပျဉ်ထောင်အိမ်ကလေးမှာ ယခု မရှိတော့ပါ။ ထိုနေရာကို ယခုရှိနေသောနေရာများကိုညွှန်း၍ ပြောရလျင်၊ ၎င်းတည်နေရာမှာ ယခုအဝေးသင်တက္ကသိုလ်ရှိသော နေရာ၏ အနောက်မြောက်ဘက်၊ ဘီအိုစီကောလိပ်၏ အနောက်တောင်ထောင့် ဖြစ်ပါသည်။

ဦးလေးကိုဝင်းတင်ရေးခဲ့သည့်အတိုင်း ‘တကောင်းဆောင်ဝင်းကြီးထဲ’ ဟူသည်မှာလည်း မှန်ပါသည်။ ပို၍ အတိအကျပြောရလျင် တကောင်းဆောင်၏ အရှေ့ဘက်၊ ၅မိနစ်လောက် လျှောက်လျှင် အေးရိပ်သာကို ရောက်ပါသည်။ ထိုအချိန်က ဦးလေးကိုဝင်းတင်သည် သထုံဆောင်တွင် နေသည်ဟု သူကိုယ်တိုင် ရေးသားထားသည်ကို ဖတ်ရပါသည်။ သူနေသော သထုံဆောင်မှ တောင်ဘက်တည့်တည့် လျှောက်လာမည်ဆိုလျင် ရှေးဦးစွာ ကုက္ကိုင်းလမ်းကို ကူးရပါပြီ။ ထိုအခါ တက္ကသိုလ်ရေကူးကန်နှင့် ပိတောက်ပင်များရှိသောလမ်းကို ရောက်ပါလိမ့်မည်။ ထိုလမ်းအတိုင်း တင်းနစ်ကွင်းများ၊ ဘော်လုံးကွင်းတို့ဘေးမှ ဖြတ်သွားလျင် ဘီအိုစီကောလိပ်ကို ရောက်ပါသည်။ ဘီအိုစီကောလိပ်ဘေးရှိ ခရေပင်များရှိသော လမ်းအတိုင်းလျှောက်လျင် ထိုလမ်းအဆုံး၊ ညာဖက် (အနောက်ဘက်)တွင် အေးရိပ်သာဟူသော ပျဉ်ထောင်အိမ်လေးကို တွေ့ပါမည်။ သထုံဆောင်မှ စ၍ ၁၅မိနစ်လောက် လျှောက်လျှင် ရောက်ပါသည်။

ကျနော်တို့မိသားစုနှင့် ရင်းနှီးသောမိတ်ဆွေများ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဦးဝင်းတင်ကို ‘အေးရိပ်သာအုပ်စု’၏ အုပ်စုဝင်ဟု သတ်မှတ်ပါသည်။ ယခုအခါတွင် အေးရိပ်သာဟူသောအမည်ကိုပင် ဘယ်သူမှ မသိကြတော့ပါ။ သို့သော်လည်း ကျနော်တို့၏ ကျဉ်းမြောင်းသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အေးရိပ်သာအုပ်စုထဲတွင် ပါဝင်ခြင်းကို ဂုဏ်တရပ်အဖြစ် မှတ်ယူကြပါသည်။

ဦးဝင်းတင်၏ ကိုယ်ရေးအထုပ္ပတ္တိအရ ၁၉၅၀ မှ ၁၉၅၄ တွင် စာပေဗိမာန်တွင် လက်ထောက်အယ်ဒီတာအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်စဉ်အတွင်း ၁၉၅၃တွင် အင်္ဂလိပ်စာပေ၊ ခေတ်သစ်သမိုင်းနှင့် နိုင်ငံရေးသိပ္ပံတွဲတို့ဖြင့် ဘီအေဘွဲ့ကို ရရှိခဲ့သည်။ ထိုကာလတွင် အေးရိပ်သာအုပ်စုထဲတွင် ပါဝင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ဦးဝင်းတင်ပါဝင်သော အေးရိပ်သာအုပ်စုထဲတွင် ဦးဝင်းတင်၏ ဆောင်းပါးတွင် ရေးသားသောသူများအပြင် အခြားပုဂ္ဂိုလ်အချို့၏ အမည်များကို ဖော်ပြရသော် – ရုပ်ရှင်ဒါရိုက်တာ ဦးသုခ၊ ဦးဝင်းဖေ (စာရေးဆရာမြဇင်)၊ ကာတွန်းဦးဘဂျမ်း၊ ဦးဇော်ဝိတ် (လက်ဝှေ့ချန်ပီယံ)၊ တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်၊ အဆိုတော် တက္ကသိုလ်ကြည်မာ၊ နောင်အခါ ဂီတနယ်တွင် မြန်မာပညာရှိဟူသောအမည်ဖြင့် ထင်ရှားလာသူ ဦးဂုဏ်ဘန်၊ ဓမ္မိကဦးဘသန်းတို့ ဖြစ်ပါသည်။ ကာတွန်းဦးဘဂျမ်းနှင့် ဦးဇော်ဝိတ်တို့သည် ထိုအချိန်ကပင် ထင်ရှားကျော်ဇောသော ပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ ကျန်ပုဂ္ဂိုလ်များမှာ အနုပညာနယ်ပယ်အသီးသီးတို့တွင် စတင်အခြေချနေသူများ ဖြစ်သည်။ ဤသည်ကား ထိုအချိန်က ဦးဝင်းတင်၏ ပတ်ဝန်းကျင်ဖြစ်ပါသည်။

ဦးဝင်းတင်၏ မိုးမခဆောင်းပါးတွင် ရေးထားသည့်အတိုင်း အေးရိပ်သာသည် ‘ကဗျာအိမ်၊ အကအိမ်’ စသည်တို့ ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ မှန်ပါသည်။ ထိုအချိန်က စာရေးဆရာပြဇာတ်များ ခေတ်စားသည့်အချိန်ဖြစ်ရာ ကျနော့်မိဘများနှင့်အတူ စာရေးဆရာပြဇာတ်တွင် ပါဝင်ခဲ့သော စာရေးဆရာများ ပြဇာတ်များစွာတို့ကို ဇာတ်တိုက်ရာ နေရာလည်း ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။

၁၉၅၃ နောက်ပိုင်း အေးရိပ်သာမရှိတော့သည့်နောက်ပိုင်းတွင် ဦးလေးကိုဝင်းတင်နှင့် ဆယ်လက်၍ အဆက်အသွယ်ရှိနေခဲ့ပါသည်။ ၁၉၆၈ မှ ၁၉၇၈ အတွင်းတွင် ဦးဝင်းတင်သည် ဟံသာဝတီသတင်းစာ (မန္တလေး) အယ်ဒီတာချုပ်အဖြစ် အမှုထမ်းခဲ့စဉ် ကျနော်တို့မိသားစုသည် မန္တလေးသို့ အယလ်သွားခဲ့ပါသည်။ ထိုအချိန်က မန္တလေးအရှေ့ကျုံးလမ်းတွင် ရှိသော ဦးဝင်းတင်၏ နေအိမ်တွင် တည်းခိုခဲ့ကြပါသည်။ ဟံသာဝတီသတင်းစာသည် ထိုအချိန်က အစိုးရသတင်းစာဖြစ်ပါသည်။ အစိုးရသတင်းစာကို အစိုးရက ပိတ်ပစ်ပြီး အယ်ဒီတာချုပ်ကို ဖြုတ်ပစ်၍ အရေးယူသည့်အဖြစ်ကို ရောက်ခဲ့သည်ကို ကြည့်လျင် ဦးဝင်းတင်၏ အရည်အချင်းကို သိနိုင်ပါသည်။

ဦးလေးကိုဝင်းတင်နှင့် ၁၉၈၈တွင် ပါတီစုံဒီမိုကရေစီတောင်းဆိုသော လူထုအုံကြွမှုကာလတွင်းလည်း ပြန်လည်၍ တွေ့ဆုံပါသည်။ ထိုအချိန်က ပါတီစုံစနစ်ကို တောင်းဆိုကြသော ကြေငြာစာတမ်းကို လက်မှတ်ထိုးရန်အတွက် ဦးဝင်းတင်နှင့် စာရေးဆရာအချို့ အိမ်ကို ရောက်လာကြပါသည်။

ထိုအဖြစ်အပျက်နှင့် ပတ်သက်၍ ဦးဝင်းတင်၏ မိုးမခမဂ္ဂဇင်းဆောင်းပါးတွင် ဤသို့ ရေးသားထားသည်ကို ဖတ်ရပါသည်

” … ရှစ်လေးလုုံးအရေးတော်ပုုံကြီးရဲ့ အစဦးပိုု်င်းရက်တွေမှာ စာပေစာနယ်သမားတွေ လက်တွဲဆန္ဒဖော်ထုုတ်မှု ပေါ်ပေါက်လာတယ်။ အာဏာ ရှင်တွေက လူထုုအုုံကြွမှုကြီးကိုု အကြမ်းဖက်ဖြိုခွဲခဲ့တယ်။ အဲဒီရက်ရက်စက်စက် ချေမှုန်းမှုကြီးကိုု စာပေစာနယ်ဇင်းသမားတွေက ဆန့်ကျင် ကန့်ကွက်ခဲ့ကြတယ်။ ဒီမိုုကရေစီတောင်းဆိုုချက်တွေ ဖော်ထုုတ်ခဲ့ကြတယ်။

ကျုပ်တိုု့ (ဝင်းခက်ရယ်၊ လေသူရဲတဦးရယ်) ဒေါ်ခင်မျိုးချစ်အိမ်ရောက်သွားတယ်။ နေ့လည်ပိုုင်းက မောင်သော်ကအိမ်မှာ ကျုပ်ရယ်၊ မောင်သော်ကရယ်၊ မောင်ကိုုယုုရယ်၊ ဝင်းခက်ရယ်၊ လေသူရဲတဦးရယ်၊ စာပေစာနယ်ဇင်းသမားတွေရဲ့ ဆန္ဒသဘောထား ကျေညာချက် စာတန်းကိုု ရေးဆွဲ လက်မှတ်ထိုုးခဲ့တယ်။ အဲဒီကတဆင့် ကာတွန်းငွေကြည်အိမ်သွားတယ်။ သဘောတူ လက်မှတ်တောင်း တယ်။ ဒုုတိယ ဆရာကြီး မင်းသုုဝဏ်အိမ်သွားတယ်၊ လက်မှတ်တောင်းတယ်။ ဒေါ်ခင်မျိုးချစ်အိမ်က တတိယရောက်တဲ့ အိမ်ပဲ။

ဒေါ်ခင်မျိုးချစ်က အိပ်ရာထဲ လဲနေတယ်။ ကျုပ်တိုု့အဖွဲ့က စာပေစာနယ်ဇင်းသမားတွေရဲ့ ကျေညာစာတန်းကိုု ပြတယ်။ သဘောတူ လက်မှတ်တောင်းတယ်။ အမကြီးက အပြေးအလွှားဖတ်ကြည့်တယ်။ ဖတ်လဲပြီးရော ငိုုလိုုက်တာ။ ဟီးချလိုု့၊ ချုံးပွဲချလိုု့ ငိုုတာ။ ကျုပ်ကိုု ဖက်အော်တယ်။

“ကိုုဝင်းတင်ရေ … ရှင်လုုပ်ဖော်ရတယ်။ ကျေးဇူးတင်တယ်။ ဝမ်းသာလိုုက်တာ” တဲ့။

သူ့တမျက်နှာလုုံးကတော့ မျက်ရည်အိုုင်ထွန်းလိုု့။ …”

ဤသည်ကား ဦးဝင်းတင်၏ ရေးသားချက်မှ ကောက်နုတ်ချက်ဖြစ်ပါသည်။ ထိုအချိန်က ဦးလေးကိုဝင်းတင်နှင့် ကျနော်တို့ စကားပြောရာတွင် ကျနော်က ဤသို့ ပြောပါသည်။

” ကျနော်က ဦးလေးကိုဝင်းတင်ကို ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ခင်ပြီးသား၊ ယုံကြည်ပြီးသားဆိုတော့ အထူးတိုက်တွန်းစရာ မလိုပါဘူး။ ဦးလေးက လက်မှတ်ထိုးခိုင်းရင် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ထိုးမှာပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ရေရှည်အနေနဲ့ မျှော်ကိုးပြီး ဦးလေးကို တောင်းဆိုချင်တာ ၂ ခု ရှိပါတယ်။ တခုက အခုလောလောဆယ် ပါတီစုံဒီမိုကရေစီတောင်ဆိုတဲ့ ကိစ္စ။ ဒီကိစ္စမှာ တပါတီစနစ်ကို ပယ်ပြီး ပါတီစုံစနစ်ကို ဘာကြောင့် လုပ်သင့်တယ် ဆိုတာကို လူတိုင်းနားလည်တဲ့စကားနဲ့ တိုတိုရှင်းရှင်းလေး ကျနော့်ကို ပြောပြပါ။ နောက်တခုက နိုင်ငံရေးသိပ္ပံဘာသာရပ် ကိစ္စ။ ကျနော်က သချာင်္မှာသာ ပါရဂူဘွဲ့ရထားတာ၊ နိုင်ငံရေးသိပ္ပံဘာသာရပ်မှာတော့ တကယ့်ငတုံးပဲ။ ဒါကြောင့် ဒီဘာသာရပ်ကို အခြေခံက စပြီး လေ့လာချင်ရင် ဘာတွေကို စ ဖတ်ရမလဲ။ အကြံပေးပါ။”

ပထမမေးခွန်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဦးလေးကိုဝင်းတင်က ဤသို့ ရှင်းပြသည်။

” ပါတီစုံစနစ်ရဲ့ ကောင်းကျိုးတွေကို သိပ်ရှည်ရှည်ဝေးဝေး ပြောနေစရာ မလိုပါဘူးကွာ။ အခုတပါတီစနစ်အောက်မှာ ၂၆ နှစ်လုံးလုံး နေလာခဲ့ပြီးပြီ။ ဒီအတွေ့အကြုံအရ တပါတီစနစ်ဟာ ကောင်းသလား၊ ဆိုးသလား၊ ကိုယ်တိုင်ဆုံးဖြတ်ပေါ့။ ဒီနေရာမှာ တပါတီစနစ်က ကောင်းပါတယ်လို့ ယူဆသူတွေကိုတော့ ဘာမှ ပြောစရာမလိုဘူး၊ ဖယ်ထားလိုက် တပါတီစနစ်ဟာ မကောင်းဘူးလို့ ယူဆသူတွေကို ဒီတခုပဲ ပြောဖို့လိုတယ် – ပါတီစုံစနစ်ဟာ တပါတီစနစ်ရဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ပဲ။ တခုခုဟာမကောင်းဘူး ဆိုရင် အဲဒါရဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ဟာ ကောင်းရမှာပေါ့။ မောက်းတဲ့စနစ်တခုရဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်တာကြောင့် ဒီစနစ်ကို ကျင့်သုံးကြည့်ဖို့ အကြောင်းပဲ။ ဒါဟာ အလွယ်ဆုံးနဲ့ အနိမ့်ဆုံးအဆင့်ပါပဲ။ ဒါထက်ပိုပြီး သိဖို့ကတော့ မင်းရဲ့ ဒုတိယမေးခွန်းကို ဖြေရလိမ့်မယ်။ …

ငါတို့တက္ကသိုလ်မှာ နိုင်ငံရေးသိပ္ပံဘာသာရပ်မှာ ပြဌာန်းခဲ့တဲ့ ဖတ်စာအုပ် ၂အုပ် ဖတ်ခဲ့ရတယ်။ အဲဒီစာအုပ်တွေကတော့ Wanlass ရေးတဲ့ Gettell’s History of Political Thought နဲ့ Sabine ရေးတဲ့ History of Political Theory တို့ပဲ။ အဲဒီစာအုပ် ၂အုပ်ကို အရင်ဖတ်ကြည့်ပေါ့ကွာ။”

ဦးလေးကိုဝင်းတင်ပြောခဲ့သည့် စာအုပ် ၂အုပ်သည် နိုင်ငံရေးသိပ္ပံဘာသာရပ်နှင့် ပတ်သက်၍ ကျနော် ပထမဦးဆုံး ဖတ်ဖူးသော စာအုပ်များ ဖြစ်လာပါသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ဦးလေးကိုဝင်းတင်နှင့် ပတ်သက်သော အကြောင်းအရာများမှာ အများသိပြီးဖြစ်၍ ထပ်ရေးရန် မလိုတော့ပါ။ ‘ကံကောင်းလျှင်’ အားလုံးသည် မြန်မာနိုင်ငံ၏ ဒီမိုကရေစီသမိုင်းထဲတွင် ပါဝင်လာပါလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်လျှက် …။    ။

 

Read More

မိုးမခ ဆိုတဲ့ မြားတစ်စင်း ဂျူနီယာဝင်း

မိုးမခ ဆိုတဲ့ မြားတစ်စင်း

ဂျူနီယာဝင်း၊ မေ ၆၊ ၂၀၁၄

မိုးမခ အွန်လိုင်းမီဒီယာ တစ်ခုက အခုတော့ အင်လိုင်းမီဒီယာ အဖြစ်နဲ့ ပြည်တွင်းမှာ တကယ်ထွက်ရှိ လာပါတယ်။ အင်တာနက်မလို လိုင်းကောင်းဖို့မလို တယ်လီဖုန်းနဲ့ကြည့်ရလို့ စာလုံးချဲ့ ကြီးစရာမလိုတဲ့ တကယ်ပဲ လက်နဲ့ကိုင်ဖတ်လို့ ရတဲ့စာအုပ်ပါ။ တစ်လတစ်ခါ ထွက်ပါတယ်။ စာအုပ်ထုတ်ဝေသူများ အထူးတလည် ရှောင်ကြတဲ့ ဧပြီလဆိုတဲ့ သင်္ကြန်ကာလအတွင်းမှာ စတင်ပြီးထွက်လာခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ အမှန်တရားအတွက် တစ်သက်လုံး ရပ်တည်သွားခဲ့သူ ဟံသာဝတီဦးဝင်းတင်ကိုယ်တိုင် နောက်ဆုံးရေးပေးခဲ့ အားပေးခဲ့တဲ့ မိုးမခ အထူးဆောင်းပါးကို ရှားရှားပါးပါး ရခဲ့တဲ့ မိုးမခ မဂ္ဂဇင်းပါ။

မိုးမခ ဆိုတဲ့အမည်ကိုက မြန်မာဆန်တယ်။ သည်လို မိုးမခ မြန်မာနံမယ်နဲ့ စာပေလောကထဲ ဝင်လာခဲ့တာကို ကြိုဆိုပါတယ်။ အုပ်ရေ ၁ဝဝဝနဲ့ တန်ဖိုး ၁၅၀၀ ကျပ်ကို မြင်တဲ့သူတိုင်းက တန်တယ်လို့ဆိုကြပါတယ်။ စာအုပ်ထွက်ပြီး စာအုပ်တွေ လက်ဆောင်ပေးတယ်။ ဆိုင်ပေါ်လည်း တင်ပါတယ် ။တစ်ပတ်လောက်နေတော့ စာအုပ်လက်ဆောင်ရတဲ့ သူတွေဆီက စာအုပ်ဖတ်ကောင်းကြောင်း ပြန်ကြားရတယ်။ သည်လိုစာအုပ်မျိူး ထူးခြား ဆန်းပြား ကောင်း သတဲ့။

အင်း…… မိုမခ မဂ္ဂဇင်း လူတွေသိသွားဖို့ စာအုပ်ဆိုင်တွေဆီ စာအုပ်တွေလိုက် မိတ်ဆက်ကြ၊  ချွှေးတလုံးလုံး ပြေးလွှားနေကြတဲ့ မိုးမခဝိုင်းတော်သားတွေကို ကြည့်ပြီး မိုးမခ မဂ္ဂဇင်း ကြော်ငြာပေးတာပါ။ ဟော..အခု ဒုတိယ ခြေလှမ်း နံပါတ်၂ ထွက်လာပါပြီ။ ဒုတိယအုပ်ပေါ့။ နာယက နေရာမှာ ဘဘဦးဝင်းတင် မရှိတော့ဘူး။ ဒါစိတ်မကောင်းစရာပေ့ါ။ ဒါပေမယ့် ဘဘရေ … ဘဘက တသက်လုံး အမှန်တရားအတို်င်းရပ်တည် ခဲ့သလို မိုးမခ လည်းကြိုးစားရပ်တည် နေကြပါတယ်။ သူတို့ ဘယ်လောက်ရှင်သန် သွားနိုင်ကြမလဲ ဆိုတာကတော့ မြန်မာပြည်တွင်းက စာဖတ်သူများရဲ့ အားပေးမူနဲ့ ဆိုင်ပါတယ်။

သည်တော့မိုးမခ မဂ္ဂဇင်း မြန်မာပြည်မှာ ထွက်ပေါ်လာခြင်းနဲ့ ပတ်သက်လို့  H.W.Longfellow ရေးတဲ့ The Arrow and the Song ဆိုတဲ့  ကဗျာလေးကို သတိရမိတယ်။ ကဗျာဆရာက သူရေးလိုက်တဲ့ကဗျာ တစ်ပုဒ်ဟာ တဲ့။ လေထဲကို ပစ်လွှတ်လိုက်တဲ့ မြားလေးတစ်စင်းနဲ့ အလားသဏ္ဍာန်တူပါတယ် တဲ့။ သူဟာ သူ့ကိုယ်သူ များပစ်သမားနဲ့ အတူတူပါပဲ လို့ဆိုလိုပါတယ်။ လေထဲတိုးဝင်သွားတဲ့ မြားဟာ တစ်နေရာရာမှာကျသွားသလို သူရေးလိုက်တဲ့ ကဗျာတစ်ပုဒ်မှာလည်း အကျိူးသက်ရောက်မူ ရှိပါတယ် တဲ့။ တချိန်ချိန်မှာ ဝက်သစ်ချပင်တစ်ပင်မှာ စိုက်နေတဲ့မြား ကို မြားပိုင်ရှင်က ရှာတွေ့ချင်တွေ့နိုင်သလိုပဲ ကဗျာဆရာဟာလည်း သူရေးဖွဲ့လိုက်တဲ့ ကဗျာကို ခံစားဖတ်ရူ နေတဲ့ သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ချင်လည်းတွေ့နိုင်ပါသတဲ့။ နောက်ဆုံးစာကြောင်းလေးကို အခုလိုရေးထားတယ်။….

“ဒီလိုနဲ့ သူဟာ သူစိမ်းတစ်ယောက်နဲ့ သူငယ်ချင်းဖွဲ့လိုက်နိုင်ပါတော့တယ်…“ ။

သည်တော့ အခုလည်း မိုးမခ ဆိုတဲ့ မြားလေးတစ်စင်းကို ပစ်လွတ်လိုက်ကြပါပြီ။ တချိန်ချိန်မှာတော့ ပစ်လွှတ်လိုက်တဲ့ မြားတစ်စင်းကို ပြန်ရှာတွေ့နိုင်သလိုပဲ တချိန်ချိန်မှာလည်း မိုးမခဆိုတဲ့ မဂ္ဂဇင်းကို နှစ်ချိူက်စွာ ဖတ်ရူ ခံစားနေတဲ့ သူစိမ်းတစ်ယောက်နဲ့ …. ဒါမှမဟုတ်လည်း သူစိမ်းတွေနဲ့ ….. တွေ့ချင်လည်း တွေ့နိုင်ပါလိမ့်မယ်။

သည်လိုနဲ့ ဒုတိယခြေလှမ်း လှမ်း……

နောက်ခြေလှမ်းများစွာအတွက်…….။

မိုးမခ မဂ္ဂဇင်း

စထွက်သည့်လ – ၂၀၁၄ ဧပြီ၊ ဒုတိယစာအုပ် ထွက်သည့်လ – ၂၀၁၄ မေ၊

နာယကများ – ဦးဝင်းတင်၊ ဦးမိုးသူ၊ မောင်စွမ်းရည်၊ ဒေါ်မာမာအေး

အတိုင်ပင်ခံ – ဇာဂနာ၊ ထွန်းဝင်းငြိမ်း၊ သားကြီးမောင်ဇေယျ၊ ကိုရာဇာ

အယ်ဒီတာ – မြင့်ကျော် ခင်မောင်ထွေး

အွန်လိုင်းအယ်ဒီတာ – မောင်ရစ် ဆောင်းလူ အိမ့်ခိုင်ဦး

မန်နေဂျာ -  ရန်နော် (ဗိုလ်တထောင်)

သတင်းအဖွဲ့ -  ဟန်သစ်နိုင် ဆူးအယ်လင်း

moemaka.com

moemaka.blogspot.com

ရန်ကုန်ဖုံး ၀၉ ၂၅ ၄၂၀၀ ၆၀၆

စာတိုက်သေတ္တာ ၈၂၅ ရန်ကုန်စာတိုက်ကြီး ရန်ကုန်

HOME အမှတ် ၅၀/၆၀ ဗို်လ်အောင်ကျော်လမ်း အောက်

အုပ်ရေ ၁၀၀၀

ရောင်းစျေး – ၁၅၀၀ ကျပ်

စာမျက်နှာ – ၁၆၀ ခန့်

ကဏ္ဍများ – သက်ကြီးစကား အယ်ဒီတာစကား မျက်မှောက်ရေးရာ တွေ့ဆုံမေးမြန်း အင်တာဗျူး လူမူရူခင်း၊ စာပဒေသာ၊ ရသစာပဒေသာ မိုးမခကဗျာ မိုးမခကာတွန်း စသည်ဖြင့် …

မိုးမခရဲ့  လိုဂို – မြန်မာစာပေ ယဉ်ကျေးမူ အနုပညာ လွတ်လပ်တဲ့လူ့ဘောင်သစ်

မိုးမခရဲ့ အလှူ – စာကြည့်တိုက်၊ စာဖတ်အသင်း၊ လူမူရေး နှင့် အရပ်ဖက်အသင်းအဖွဲ့တွေ အခမဲ့

Read More

တကိုယ်တော် သူရဲကောင်း ဂျူနီယာဝင်း

   တကိုယ်တော် သူရဲကောင်း

ဂျူနီယာဝင်း၊ ဧပြီ ၂၄၊ ၂၀၁၄

မှန်တာကိုပဲလုပ်

မမှန်တာကို ဘယ်တော့မှမလုပ်။

ရိုးသားဖြောင့်မတ်ခြင်းနှင့် အမှန်တရားအတွက်

လုပ်ဖို့  ပြောဖို့  တိုက်ဖို့  အဘမှာ သတ္တိ ရှိတယ်။

အဘရေ ….. အဘထွက်ခွာသွားတဲ့နေ့

ရင်ဆိုင်ဖို့ သတ္တိ ပေးခဲ့ပါဦးလေ။

အဘကိုယ်ခန္ဓာ လဲလျောင်းနေလဲ

အဘဝိဉာဉ် ကတိုက်ပွဲဝင်နေဆဲ။

(Illustration – Than Htay Maung

Read More

ျ မြန်မာနေ့ရက်များနှုင့်ပန်းများ ဂျူ နီယာဝင်း

(Junior Win ရေးသားထားသောအင်္ဂလိပ်လုုိရေး Burmese Days and Flowers (Kindle Ebook), သုုိ့မဟုုတ် Days and Flowers of Myanmar (မြန်မာပြည်ကပါရမီစာအုုပ်တုုိက်ထုုတ်) ကုုိကိုုယ်တိုုင်ဘာသာပြန်ထားသည်။၂၀၁၃ခုုနှစ်ထုုတ် စာအုုပ်ဖြစ်သောကြောင့် မြန်မာသကရာဇ် ၁၃၇၄ ခုုနှစ်ကုုိအဓိကထားရွှေ့ ရေးသားထားပါသည်။))

မြန်မာနေ့ရက်များနှုင့်ပန်းများ

ဂျူ နီယာဝင်း

 

ကျွနုုိပ်တုုိ့သည် မြန်မာနှစ်သစ်ကုုိ ၃ရက် သုုိ့မဟုုတ် ၄ရက် သင်္ကြန်ရေကစားပွဲ ကျင်းပလျက် ကြိုဆုုိလုုိက်ကြပါသည်။  မြန်မာနှစ်သစ်သည်ဧပြီလ ၏ဒုုတိယပတ် ဧပြီလ ၁၃ ရက်နေ့ တွင်ကျရောက်ပြီးဧပြီလ ၁၅ရက် သိုု့မဟုုတ် ၁၆ ရက်နေ့တွင် အဆုုံးသတ်ပါသည်။ ဧပြီ ၁၂ ရက်နေ့သည် သင်္ကြန်ရေကစားပွဲအကြို နေ့ဖြစ်ပြီး ဧပြီ ၁၅ သုုိ့မဟုုတ် ၁၆ ရက်နေ့သည် သင်္ကြန်ပွဲတော် နောက်ဆုုံးနေ့ဖြစ် ပါသည်။ ရေကစားပွဲ၏ စစ်မှန်သော ပြယုုသ်သည်ကားချစ်ခင်သောသူငယ်ချင်းများကုုိ တစ်ဦးကိုုတစ်ဦး အပြန်အလှန် သန့်ရှင်းသောရေဖြင့် ပက်ဖြန်းကြခြင်းပင် ဖြစ်ပါသည်။ ထုုိဧပြီတစ်လလုုံးသည် မြန်မာလူမျိူးများ ဥပုုဉ်သတင်းစောင့်ကြရာ၊ အလှူဒါနပြုကြရာ၊ ကောင်းမူကုုသုုိလ်များ ပြုကြရာနေ့များဖြစ်ပါသည်။

ရှေးရုုိးရာပုုံပြင်များအရ ကောင်းကင်ယံကအရှင်သခင် သိကြားမင်းကြီးသည် လူ့ပြည်သုုိ့ ထုုိနေ့များတွင်အလည်တစ်ခေါက် အရောက်လာမည်ဖြစ်ပါသည်။ မြတ်စွာဘုုရားသည် သိကြားမင်းကြီးအားဘုုရားရှင်၏ သာသနာတော်သည် လူ့ပြည်လူ့ရွာတွင် ဘယ်လောက် လွှမ်းခြုံနေပြီလဲဆုုိတာကုုိ သွားရောက်ကြည့်ရူူရန် အတွက် ယုုံယုုံကြည်ကြည် တာဝန်လွှဲအပ်ထားသည် ဟုုဆုုိပါသည်။ သိကြားမင်းသည် လူ့ပြည်သုုိ့ဆင်းကာလူတွေ ဗုုဒ္ဓ၏ ဟောကြားချက် အတုုိင်းလုုိက်နာကြပါရဲ့ လားဟူ၍ လာကြည့်မည်ဖြစ်ပါသည်။ “သူကအမှန်တရားသည် တည်နေပါရဲ့လားဆုုိတာကုုိ လာကြည့်ပါမည်။ သူကကောင်းသူကုုိ ကယ်တင်ကာမကောင်းသူကုုိ ပယ်မည်ဖြစ်ပါသည်။“ ကျွနုုိပ်တုုိ့အနေနှင့်တော့ သူတကယ်တာဝန်ကျေသလား ဆုုိတာကုုိမသိပါ။ ဒါပေမယ့် သေချာတာတစ်ခုုတော့ရှိပါသည် သူကမြန်မာနှစ်သစ်မှာ ရောက်လာကာလူတွေ ဘာသာရေးကောင်းမူကုုသုုိလ်  လုုပ်ဖုုိ့တာဝန်ကျေကြဖုုိ့ သတိပေးမှာဖြစ်ပါသည်။ သိကြားမင်းကြီးသည် လူ့ပြည်သုုိ့ ဆင်းလာကာ ဗုုဒ္ဓလမ်းညျွန်ခဲ့သည့်အတုုိင်း လူတွေနေထုုိင် ကျင့်သုုံးနေကြပါရဲ့လား ဟုုလာကြည့်ပါမည်။ သူကသင်္ကြန်ပွဲတော် နောက်ဆုုံးနေ့မှာ သူ့ဌာနေကောင်းကင်ယံသုုိ့ ပြန်သွားမည်ဖြစ်ပါသည်။

 

(၂၀၁၃ ခုနှစ် မြန်မာသင်္ကရာဇ် ၁၃၇၅ မဟာသင်္ကြန်စာ)

(ဒေါ်) ခင်မျိူးချစ် ရေးသားသောColourful Burma ဟူသောစာအုုပ်တွင်  ယခုုလုုိရေးသားထားတာတွေ့ရပါသည်။“သင်္ကြန်စာ - ကျွနုုိပ်တုုိ့ ယခုုတုုိင် ယုုံယုုံကြည်ကြည် ဖြင့်ဖတ်နေဆဲ အဲသည် စာရွက်ပေါ်ကစာဖြစ်ပါသည်။ ဒါကုုိသင်္ကြန်စာဟုုခေါ်ပါသည်။ သင်္ကြန်စာတွင် ယခုုလာမည့်နှစ်တွင် ဘာဖြစ်မယ် ဆုုိသည့် သတင်းအချက်အလက်များ ရေးသားထားပါသည်။ ကျွနုုိပ်တုုိ့အတွက် အနာဂါတ်ဟောကိန်း သဘောဖြစ်ပါသည်။ သိကြားမင်းက ဘယ်လုုိပုုံစံဖြင့် ကျွနုုိပ်တုုိ့ဆီဆင်းလာမည် ဆုုိတာကုုိလည်း ရေးသားထားပါသည်။ ဥပမာ - သိကြားမင်းသည် သည်နှစ်မှာတော့ နဂါးကုုိစီးလာပါမည်။ လက်တစ်ဖက်တွင် မျှားနှင့် လေးကုုိကိုုင်လာမည်။ နောက်လက်တစ်ဖက်မှာတော့  လှံကုုိကုုိင်လာမည်။“ အုုိ…. ဘယ်လောက်အရေးကြီးတဲ့ သိကြားမင်းပါလဲ! သူဒီနှစ်ဘာစီးလာမှာပါလိမ့်! သုုိ့မဟုုတ် သူဒီနှစ် ဘာများကိုုင်လာမှာပါလိမ့်!…. ကျွနုုိပ်တုုိ့သည် ထုုိအရာများကရှေ့နှစ်ဘာဖြစ်မယ် ဆုုိိတာကုုိပြောမည့် အရာများအဖြစ် ယုုံကြည်နေကြပါသည်။

ကျွနုုိပ်တုုိ့သည် ထုုိစာတစ်မျက်နှာစာရှိသောစာရွက်ကြီးကိုု သကြ်န်မတုုိင်မှီမှာ ဝယ်ကြပါသည်။ ပြီးတော့ သေချာဖတ်ကာသူပြောထား သလုုိလုုိက် လုုပ်ကြပါသည်။ ဟုုတ်ပါသည်- ကျွနုုိပ်တုုိ့ အားလုုံးတစ်ယောက်စီအတွက် နေ့အလုုိက် ဘာလုုပ်ရမည်ဆုုိတာ အဲသည်စာရွက်ထဲမှာ ရေးသားဖော်ပြထားပါသည်။ တခါတရံ ယခုုလုုိရေးထားပါသည် - “တနဂနွေနေ့မွေးသူများခေါင်းလျော်ပြီးနောက် ကန့်ဂေါ်ပနး်များကုုိပန်ပါ -  တနလာမွေးသူများကတော့ ကျမ်းမာရေးကောင်းဖုုိ့ အဖြူရောင်ကုုိရွေးပါ - စနေနေ့မွေးသူများ အတွက်တော့ အရေးတကြီးပုုဂိုလ်များနှင့်တွေ့ ဖုုိ့ရှိရင် စိန်လက်စွပ်ကလေးစွပ်သွားပါ - ဗုုဒဟူးနေ့မွေးသူများအတွက်တော့ တစ်ခုုုုခုုအရေးတကြီးဆုုံးဖြတ်ချက်ချ ဖုုိ့ရှိရင် အစိမ်းရောင်ကိုုတော့ လုုံးဝလုုံးဝရှောင်ရမည်……..စသည်စသည်ဖြင့် ဖြစ်ပါသည်။ သင်္ကြ်န်စာသည် တုုိင်းပြည်၏အနာဂါတ်၊ တကမ္ဘာလုုံး၏ နုုိင်ငံရေး၊ စီးပွားရေး၊ စုုိက်ပျိူးရေး၊ လူမူရေး၊ ရာသီဥတုုအစရှိသည်များကုုိ လည်းဟောကိန်းထုုတ် ထားပါသည်။ သူကယေဘုုံယအားဖြင့် ဟောထားသည် ဖြစ်သောလည်း ဒါကုုိဖတ်ရတာစိတ်လှူပ်ရှားစရာ ကောင်းပြီး မြန်မာဗုုဒ္ဓဘာသာ လူမျိူးများကြားတွင် ပေါ်ပြူလာဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်ပါသည်။

လွန်ခဲ့သောဆယ်စုုနှစ်များစွာက သင်္ကြန်စာမှာယခုုလုုိရေးတာတွေ့ဖူးပါသည် - သည်မြန်မာနှစ်သစ်မှာတော့ ခေါင်းဆောင်ပုုိင်းဆုုိင်ရာကောင်းသော အပြောင်းအလဲများ ကြုံရဦးမည်။ ကျွနုုိပ်တုုိ့လည်းတုုိင်းပြည်အတွက် ကောင်းသောနေ့ရက်များ ရောက်လာဖုုိ့ မျော်လင့်လျက်ရှိပါသည်။

သိကြားမင်းသည် လူ့ပြည်သုုိ့ဆင်းလာသည့်အခါ သူ့မှာအလွန်အရေးကြီးသော တာဝန်တစ်ခုုကုုိ လုုပ်ရမှာဖြစ်သည်ဟုု ကျွနုုိ်ပ်တုုိ့ ယုုံကြည်ကြပါသည်။ သူ့တွင် ရွှေပရပုုိဒ်နှင့် ခွေးသားရည်ဟူရွေ့ ပေလွှာနှစ်ချပ် ပါလာပါသည်။ ကောင်းသောလူများ၏ အမည်များကုုိရွှေပုုရပိုုဒ်တွင် ရေးမှတ်ကာမကောင်းသော သူများကုုိခွေးသားရေတွင် မှတ်သည်ဟူ၏။ ဒါဆုုိရင် ဘယ်ပုုရပုုိဒ်မှာဘယ်သူပါပြီး ခွေးသားရေမှာ ဘယ်သူပါမည်ဆုုိတာ အထူးရှင်စရာမလုုိပါ။ ကျွနုုိပ်တုုိ့ ထုုိသင်္ကြန်ရက်တွေမှာ မသတ်ရ၊ မခုုိးရ၊ မညာရ၊ မဆဲဆုုိရ၊ တပါးသူကုုိနာကျင်အောင် မလုုပ်ရပါ။ အကြောင်းမှာ သိကြားမင်းက ကျွနုုိပ်တုုိ့အမည်များကုုိ ခွေးသားရေမှာမှတ်လုုိက်လိမ့်မည်။ ဒါဟာဂုုဏ်ကျက်သရေကင်းမဲ့ခြင်း၊ အပြစ်ပေးခံရခြင်းပင်။ ကောင်းသောသူများသူတုုိ့အမည်ကုုိ ရွှေုပုုရပုုိဒ်မှာ ရေးမှတ်ခံရခြငး်ကာ ဂုုဏ်ပြုခြင်းခံရခြင်း မည်ပေသည်။

ကျွနုုိပ်ငယ်စဉ်က ကျွနုုိပ်အမည်ကုုိ ခွေးသားရေတွင် မှတ်သွားမှာ အလွန်ကြောက်ပါသည်။ သည်တော့ ကောင်းတာတွေကုုိ ကြိုးစားလုုပ်ပါသည်။ လူကြီးတွေကလည်း ထုုိသင်္ကြန်နေ့ တွေမှာလိမ်လိမ်မာမာနေဖုုိ့ ပြောပါသည်။ ဟုုတ်ပါသည်။ နှစ်သစ်ဆုုိတာ နှစ်ဟောင်းကစုုဆောင်းယူလာခဲ့သမျှ သောမကောင်းမူတွေ ကုုိသန့်စင်ပစ်ကာ ဘဝအသစ်ကုုိ ကူးပြောင်းဖုုိ့ ဖြစ်ပါသည်။ သည်တော့ “သင်္ကြန်အုုိး“ ကုုိအိမ်ရှေ့မှာထားကာသိကြားမင်းကြီးကုုိ ကြိုဆုုိလုုိက်ကြရအောင်။ ဒါဟာလည်း ကျွနုုိပ်တုုိ့လုုပ်သည် ့ကောင်းမူတစ်ခုုပဲမဟုုတ်ပါလော။ ပြီးတော့ သိကြား်မင်းကြီးက သူ့ကုုိကြိုဆုုိသည့် သင်္ကြန်အုုိးကြောင့် ရွှေပုုရပုုိဒ်မှာ ကျွနုုိပ်တုုိ့အမည်ရေးမှတ်သွားမည် ဖြစ်ပါသည်။ ကဲ… အလှဆုုံးအကောင်းဆုုံးသင်္ကြန်အုုိးဖြင့် ကောင်းကင်ယံ၏ အရှင်သခင် သိကြားမင်းကြီးကုုိ ကြိုုဆုုိလုုိက်ကြရအောင်။ ကျွနုုိပ်တုုိ့အမည်သည် ရွှေပုုရပုုိဒ်မှာရှိပါစေသတည်း။

 

(သိကြားမင်းသည် လူ့ပြည်သုုိ့ဆင်းလာသည့်အခါ သူ့တွင် ရွှေပရပုုိဒ်နှင့် ခွေးသားရည်ဟူရွေ့ ပေလွှာ နှစ်ခုုပါလာပါသည်။ ပုုံ -ကာတွန်းမောင်ရစ်)

အထက်ပါပုုံတွင် ပန်းတွေနှင့် အုုိး အတွဲကုုိ “သင်္ကြန်အုုိး“ ဟုုခေါ်ပါသည်။ ဒါ သိကြား်မင်းကုုိ ကြိုုဆုုိတဲ့အုုိးဖြစ်ပါသည်။ သူကလူ့ပြည်ဆင်းဖုုိ့ မေ့သည်ဖြစ်စေမမေ့သည်ဖြစ်စေ။ ကျွနုုိပ်တုုိ့ကသူ့ကုုိ ကြိုဆုုိဖုုိ့မမေ့ပါ။ သင်္ကြန်အုုိးကုုိအိမ်ရှေ့ နေရာကောင်းကောင်းလေးမှာ ထားပါသည်။ သိကြားမင်းကြီးကတွေ့မြင်ပြီး ကျွနုုိပ်တုုိ့အမည်ကိုုသူ၏ ရွှေပေလွာလေးမှာရေးပါစေသား။

(တခါတရံသင်္ကြန်အုုိးရောငး်သူများက သိကြားမင်းကြီး ပြန်သွားသည့်နေ့ကုုိကြည့်ရွှေ့ သင်္ကြအိုးနှစ်အုုိး ဝယ်ဖုုိ့ပြောပါသည်။)

တခါတရံသင်္ကြန်အုုိးရောင်းသူများက ကျွနုုိပ်တုုိ့ကုုိသင်္ကြန်အုုိး နှစ်အုုိး ဝယ်ဖုုိ့ ပြောပါသည်။ အကယ်ရွှေ့များအသင်တုုိ့၏ မိသားစုုဝင်တစ်ဦး၏ မွေးရက်သည် သိကြားမင်းသူ့ဌာနေ ပြန်သောနေ့ (တနည်းအားဖြင့် သင်္ကြန် အတက်နေ့) နှင့် တစ်နေ့တည်းဖြစ်နေလျှင်  အသင်တော့သင်္ကြန်အုုိး နှစ်အုုိးဝယ်ရပါမည်။ တစ်အုုိးကသင့်မိသားစုုအတွက် နောက်တစ်အုုိးကသိကြားမင်းပြန်တဲ့နေ့နှင့် တုုိက်နေသော မွေးနေ့ရှင် သင့်မိသားစုုဝင်အတွက် ဖြစ်ပါသည်။ သူတုုိ့အတွက် သိကြားမင်းကုုိသင်္ကြန်အုုိး နှစ်အုုိးဖြင့် ကြိုဆုုိရပါမည်။  ဥပမာ - သင်္ကြန်အတက်နေ့က စနေနေ့ဆုုိပါစုုိ့။ သင့်အဘွားမွေးနေ့ကစနေနေ့ဆုုိလ ျှင် သင်တုုိ့အိမ်အတွက် သင်္ကြန်အုုိး နှစ်အုုိးဝယ်ရမည်။ နောက်ဥပမာတစ်ခုုကတော့ အကယ်ရွှေ့ သင်္ကြန်အတက်နေ့က ကြာသာပတေးနေ့ဖြစ်ပြီးသင်က ကြာသာပတေးနေ့မွေးသောသူဖြစ်လျှင် သင်္ကြန်အုုိး နှစ်အုုိးဝယ်ရမည်။ နောက်ဥပမာတစ်ခုုအနေနှင့် ဆုုိရသောသင်္ကြန်အတက်နေ့က သောကြာနြေ့ဖြစ်ပြီးသင်တုုိ့ မိသားစုုမှာတစ်ယောက်မှ သောကြာမွေးသူမပါလ ျှင် သင်္ကြန်အုုိး နှစ်အုုိးဝယ်စရာမလုုိပါ။ ၂၀၁၃ ခုုနှစ် သင်္ကြန်အတက်နေ့ ဧပြီလ ၁၆ ရက်နေ့သည် အင်္ဂါနေ့ဖြစ်ပါသည်။ သင့်မိသားစုုတွင်းမှာအင်္ဂါမွေးသူရှိနေလျှင် သင်္ကြန်အုုိး နှစ်အုုိးဝယ်ရမည်ဖြစ်သည်။

(ဒီနှစ် မြန်မာသကရာဇ် ၁၃၇၆ သို့ကူးပြောင်းသည့် ၂၀၁၄ ခုနှစ်အတွက်တော့ သင်္ကြန်အတက်နေ့က ဗုဒ္ဓဟူး နေ့ကျပါသည်။)

(မြန်မာလူမျိူးများယုုံကြည်ကြတာကအကယ်၍ ရက်သတ္တပတ်၏ တစ်ရက်မွေ့နေ့ရှင်သည် သင်္ကြန်အတက်နေ့ နှင့်သွားပြီးတုုိက်နေလျှင် ကံမကောင်းပါ။ ဒါကြောင့် သင်္ကြန်အိုုးအပိုုတစ်အုုိးလုုိပါသည်။)

ဂျူနီယာဝင်း

(နောက်ဆက်ပြီး ဘာသာပြန်ဖို့စိတ်ကူးရှိပါသည်။ ပရိသတ်များ အတွက်သည်နှစ်အမှီ ရေးပေးလိုက်တာပါ။ ကောင်းသောမြန်မာနှစ်သစ်ဖြစ်ပါစေ။)

Read More

The Other Side of Burmese Thingyan 2014 April

Read More

အောင်ချမ်းသာ(လှည်းတန်း)ပုုံပြင် ဂျူနီယာဝင်း

အောင်ချမ်းသာ(လှည်းတန်း)ပုုံပြင် ဂျူနီယာဝင်း

ဧပြီ ၁၂၊ ၂၀၁၄

(အင်္ဂလိပ်လုုိ ရေးသားသော Aung Chan Thar (Hleedan Story) ကုုိကိုုယ်တုုိင် ဘာသာပြန်သည်။)

 

ဘတ်စ်ကားသမားက “လှည်းတန်း” လုုိ့ဆိုုလုုိက်လျှင် ဘတ်စ်ကားပေါ်ကဆင်းကာ “အောင်ချမ်းသာရပ်ကွက်” ကလေးကုုိ မည်သူမဆုုိ လမ်းညွှန်ပေးနုုိင်ကာ ရန်ကုုန်ကဲ့သုုိ့သော မြို့ကြီးပြကြီးထဲမှာ သဲကန္တာရထဲက အုုိအေစစ်ကလေးကိုု တွေ့ရသလုုိ အောင်ချမ်းသာရွာက လေးကုုိ တွေ့ရပါတော့မည်။ ကားဟွန်းသံတညံညံ ဝီစီသံဆူညံသံတွေကြောင့်သာ ရန်ကုုန်မြို့ကြီးပြကြီးထဲ သင်ရောက်နေပါလားဟုု သင့်ကုုိ သတိပြုမိစေပါလိမ့်မည်။ အောင်ချမ်းသာအရပ်ထဲကသူတွေပင် သည်ပရဝဏ်လေးသည် အိပ်မက်ထဲက ဒေသလေးတစ်ခုအဖြစ် တွေးမြင်နေမှာ ဖြစ်ပါတော့သည်။ မြန်မာဆန်ဆန် သစ်သားအိမ်ကလေးများ၊ တစ်ထပ်တိုက်ကလေးများ၊ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကလေးများ၊ ကလေးများဆော့ကစားရာ မြေနီလမ်းလေး၊ ညနေခင်း တိုက်ခတ်လျက်ရှိသော လေပြေလေညှင်းကလေးများ၊ သစ်ပင်များ၏ အရိပ် အာ ၀ါသများသည် အောင်ချမ်းသာ ရပ်ကွက်ကလေး၏ အေးချမ်းသာယာမှုကို နေ့စဉ် အဓိပ္ပါယ်ဖော်လျှက်ရှိနေပါသည်။

ယခုုရေးနေသောဆောင်းပါးသည် တချိန်တခါက အောင်ချမ်းသာဟုု အမြင်တွင်ခဲ့သော နေရာဟောင်းလေးတစ်ခုုအကြောင်းဖြစ်ပါသည်။

ရန်ကုုန်ကလူတွေကတော့ လှည်းတန်းဟူသောအမည်က စိမ်းမနေပါ။ နေ့စဉ်သုုံးစကားလုုံးလုုိ လှည်းတန်းဘတ်စကားဂိတ်၊ လှည်းတန်း စျေး၊ လှည်းတန်းလမ်းမ၊ လှည်းတန်းရပ်ကွက် စသည့်ဖြင့် ပြောဆုုိသုုံးနှုန်းနေကြပါသည်။ လှည်းတန်းဆိုုတာ အလွန်ကျယ်ပြန့်သောနေရာ – ရန်ကုုန်တက္ကသုုိလ်ပင်မနှင့်နီးသော နေရာတစ်ခုု ဖြစ်ပါသည်။ အဲသည် လှည်းတန်းဆုုိသော နေရာကျယ်ကြီးမှာ “အောင်ချမ်းသာ” ဟုု ခေါ်တွင်သည့် နေထုုိင်သူ ရာဂဏန်း အိမ်ခြေ ၅၀ ခန့်နေထုုိင််သော၊ သူတုုိ့၏ဘဝများက အေးချမ်းအေးဆေးစွာ နေထုုိင်နေကြသော ရပ် ကွက််တစ်ခုုရှိပါသည်။ ကျွန်မတုုိ့နေထုုိင်ကြတာက အဲသည်အောင်ချမ်းသာရပ်ကွက်နှင့် နီးပါသည်။ အဲသည်နေရာကုုိ မိနစ် ၂၀ ခန့် လမ်း လျှောက်သွားရင် ရောက်ပါပြီ။ ယခုုထုုိလှည်းတန်းမှာရှိခဲ့သော “အောင်ချမ်းသာ” ဟူသော ရပ်ကွက်လေးအကြောင်း  - ကျွန်မကုုိ ယခုုတုုိင် နွေးထွေးနေဆဲအတိတ်က အရိပ်ဟောင်းများ – ဟောင်းသွားသော်လည်း ကျွန်မအတွက်တော့ အသစ်ဖြစ်နေဆဲ အဲသည် အောင်ချမ်းသာပုုံပြင်လေးကုုိပြောပါမည်။

နောက်ပြန်လှည့်သော် ..

အောင်ချမ်းသာ (လှည်းတန်း) ရပ်ကွက်လေးမှာ ကျွန်မတုုိ့အဘုုိးအဘွားများ လွန်ခဲ့သောအချိန်ကာလများက နေထုုိင်ခဲ့ကြသော အိမ်အုုိ ဟောင်းလေး တစ်လုုံးရှိပါသည်။ သည်တော့ အခုုကျွန်မတုုိ့နေထုုိင်နေတာက “ပြည်ရိပ်သာ” ဖြစ်ပြီး အောင်ချမ်းသာက အိမ်ဟောင်းလေးသည် ကျွန်မတုုိ့၏အဘုုိး ဦးခင်မောင်လတ် စာသင်ကြားရာနေရာလေးတစ်ခုု ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ ယခုု အဲသည်အကြောင်းကုုိ ဆက်ပြောပါမည်။

ကျွန်မအဘုုိးတွင် ဦးသိန်းမောင်ဟုုခေါ်တွင်သော မိတ်ဆွေရင်းကြီးတစ်ဦးရှိပါသည်။ သူက အောင်ချမ်းသာရပ်ကွက်မှာ နေပါသည်။ ပြီး တော့ ကျွန်မအဘုုိးဖြစ်သူ ဘဘကြီးလုုိပဲ အင်္ဂလိပ်စာသင်သော ဆရာတစ်ဦးလည်းဖြစ်ပါသည်။ သူတုုိ့နှစ်ဦးသည် အောင်ချမ်းသာတွင် အတူတကွ အင်္ဂလိပ်စာသင်တန်းကျောင်းလေးကိုုဖွင့်ကာ စာသင်ကြားသောအလုုပ်ကိုု လုုပ်ကြပါသည်။ ကျွန်မအဘုုိးသည် အောင်ချမ်းသာ ရပ်ကွက်လေးဆီ နေ့စဉ် လမ်းလျှောက်ကာ သွားပါသည်။ ကျွန်မအဘွား မေမေကြီး ဒေါ်ခင်မျိုးချစ်သည် တခါတရံ ဘဘကြီးနှင့် အဖော်လုုပ် ကာ အဲသည်မှာ အင်္ဂလိ်ပ်စာကိုု အတူတကွ သွားသင်လေ့ရှိပါသည်။ အောင်ချမ်းသာက ထိုကျူရှင်ကျောင်းလေးတွင် ဘဘကြီးနှင့်အတူ အင်္ဂလိပ်စာ လာရောက်သင်ပေးကြသော တခြားဆရာဆရာမများ များစွာရှိပါသည်။

ဓါတ်ပုုံဟောင်းလေး – ဓါတ်ပုုံထဲတွင် (လက်ဝဲမှယာ) ဆရာမတစ်ဦး၊ ဦးသိန်းမောင်၊ ဦးခင်မောင်လတ်နှင့် ဦးဘသော် (ဘဘကြီင်္း ဦင်္းခင်မောင်လတ်၏အကို အကြီးဆုံး – ရဲအရာရှိတစ်ဦး၊ ပုလိပ်အရာရှိတစ်ဦးဟူသော ကလောင်ရှင်) တုုိ့ကုုိ အောင်ချမ်းသာက ကျူရှင် ကျောင်းလေးတွင် ဆရာများအဖြစ် တွေ့ရပုုံ)

ကျွန်မတုုိ့ အင်္ဂလိပ်စာသင်ကြားသင့်သောအရွယ်သုုိ့ရောက်လာသောအခါ ကျွန်မတုုိ့မိခင်ဖြစ်သူက ကျွန်မအဘုုိးနှင့် အတူလုုိက်သွားပြီး အဘုုိးသင်သော အင်္ဂလိပ်စာ သင်တန်းများကုုိ လုုိက်တက်ခုုိင်းပါသည်။ ဘဘကြီးသည် သူ၏မြေးကလေးများက သူ၏အင်္ဂလိပ်စာသင်တန်း ကုုိလုုိက်တက်ကြတာကုုိ အလွန်သဘောကျလျက်ရှိပါသည်။

(ကျွန်မတိုု့အမွှာမောင်နှမနှင့် အဘုုိးအဘွားများနှင့် ကျွန်မတုုိ့မိခင်တုုိ့အတူ အောင်ချမ်းသာ ကျူရှင်ခန်းရှေ့)

အောင်ချမ်းသာ (လှည်းတန်း) ရပ်ကွက်ကလေးသည် အလွန်တရာမှ အေးဆေးကာ လူသိများသောနေရာလေးတစ်ခုု ဖြစ်ပါသည်။ အဲသည် နေရာလေးအကြောင်းကုုိ စဉ်းစားမိလုုိက်တုုိ်င်းမှာ ကျွန်မ၏မှတ်ဉာဏ်များသည် လန်းဆန်းကာ တချို့သော မမေ့နုုိင်သော အမှတ်တရများက တကယ်လုုိပဲ ကျွန်မ၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာတတ်ပါသည်။ အဲသည်ရပ်ကွက်မှာနေထိုုင်ကြသောလူများသည် မိသားစုုဝင်များအတူတကွ နေ ထုုိင်နေကြသလိုုပင် ဖြစ်ပါသည်။ ဘာသာရပ်ပေါင်းစုုံသင်ကြားသော ကျူရှင်ကျောင်းကလေးများ၊ ဓနုဖြူ ဒေါ်စောရီ၏ထမင်းဆုုိင်တုုိ့၊ တရုုတ်ဟင်းလျာဆုုိင်တုုိ့၊ အမျိုးသမီးဝတ်အကျႌဆုုိ်င်တုုိ့၊ ပါ့စ်ပုုိ့ဓာတ်ပုုံဆုုိင်၊ လက်ဖက်ရည်ဆုုိင်များစသည်ဖြင့် ရောမွှေလျက်ရှိပါသည်။ အောင်ချမ်းသာရပ်ကွက်၏ အပြင်ဘက်ခြမ်းသည် လှည်းတန်းမီးပွိုင့်နှင့် ပြည်လမ်းကိုု မျက်နှာမူလျက်ရှိပါသည်။ ထုုိအခါ ထုုိမျက်နှာစာ မှာရှိနေသော ဝင်း ဆံသဆုုိင်ကြီး၊ ယူနီယမ် ဓာတ်ပုုံဆုုိင်၊ ဂိုုးရှိုး အထည်ဆုုိ်င်၊ ကိုယုံ ကြေးအိုးနှင့် တရုုတ်အစားအစာဆုုိင်၊ ရှမ်းတောင်တန်း စားသောက်ဆုုိင်၊ အလိမ္မာစာအုုပ်ဆုုိင်၊ အသောက မန္တလေးဖိနပ်ဆုုိ်င် စသည် စသည်တုုိ့ကုုိ လှမ်းမြင်နုုိင်ပါသည်။

၁၉၈၈ခုုနှစ် မြန်မာပြည်မှာ လူထုုအုုံကြွမူများအပြီးတွင် တက္ကသိုုလ်များပိတ်ပါသည်။ ကျူရှင်တွေလည်း ပိတ်သွားပါသည်။ ထုုိအချိန်ကစလုုိ့ ကျွန်မအဘုုိးသည်လည်း သူ၏အင်္ဂလိပ်စာသင်တန်းများကိုု အောင်ချမ်းသာကနေ ပိတ်လုုိက်ရပါသည်။ ထုုိတက္ကသုုိ်လ်များပိတ်သွားချိန်မှာ ကျွန်မတို့လည်း အိမ်မှာအားလပ်နေပါသည်။ အချိန်အနည်းငယ်ကြာတော့ ကျွန်မတို့မိဘများ၏ အကြံဉာဏ်ဖြင့် အိမ်မှာ ကျွန်မတို့ မောင် နှမ နှစ်ယောက်ကုုိ ဘဘကြီးနှင့် မေမေကြီးတို့က အင်္ဂလိပ်စာ သင်ဖြစ်သွားပါသည်။ နေ့စဉ် နေ့လည် ၁၁ နာရီမှ ၁၂ နာရီအထိ တစ်နေ့ကုုိ တစ်နာရီ ဂျူးလီယက်ဆီဇာ၊ မက်ဘက်၊ ကလီယုုိပါတရာ အစရှိသော ရှိတ်စပီးယားနှင့် ဘားနတ်ရှောပြဇာတ်များကုုိ သင်ပေးပါသည်။ ကျွန်မတို့အဘွားလည်း ဝင်ရောက်ကာ စာဆွေးနွေးရင်း ဝင်သင်ပေးပါသည်။ ထမင်းစားပွဲလေးသည် ကျွန်မတို့ စာသင်ခန်းဖြစ်လုုိက်၊ ထမင်းစားပွဲဖြစ်လုုိက်၊ စာဆွေးနွေးရေးမှတ်ကြရာဖြစ်လုုိက် အမျိုးမျိုး ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ သည်လုုိနှင့် ကျွန်မအကုုိ၏ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် နှစ်ယောက်၊ ကျွန်မသူငယ်ချင်း တစ်ယောက် နှစ်ယောက် လာပူးပေါင်းရင်းနှင့် ဘဘကြီးတို့၏ အင်္ဂလိ်ပ်စာသင်တန်းလေးက စည်ကား ခဲ့ပါသည်။ အဲသည်ကနေစလုုိ့ ဘဘကြီးသည် သူ့ဘဝတစ်လျောက်လုုံး စာသင်ခြင်းအလုုပ်ကိုု ပြည်ရိပ်သာနေအိမ်မှာပင် ကွယ်လွန်သည့် အချိန်ထိ လုုပ်ဖြစ်ခဲ့ပါတော့သည်။

သုုိ့သော် အောင်ချမ်းသာမှာရှိခဲ့ဖူးသည့် စာသင်ကျောင်းအုုိလေးသည် ကျွန်မအဘုုိးအတွက်တော့ ဘယ်တော့မှ မမေ့နုုိင်သည့် သတိရစရာ ဖြစ်နေဆဲဆုုိတာကုုိ ကျွန်မသိပါသည်။ ထုုိကျောင်းအုုိကလေးကုုိ ကျွန်မတို့ အဘုုိးအဘွားများ၏ အမှတ်တရနေရာလေး အဖြစ်သော်လည်း ကောင်း၊ ပြတုုိက်ကလေးအဖြစ်သော်လည်းကောင်း ထိမ်းသိမ်းထားဖုုိ့ မျှော်လင့်ထားပါသည်။ အောင်ချမ်းသာရပ်ကွက်ကလေးသည် ကျူရှင်ကျောင်းများ မရှိတာကလွဲလုုိ့ ဆက်လက်၍ လှူပ်ရှားအသက်ဝင်လျက် ကျန်ရစ်ခဲ့ပါသည်။ ၁၉၉၆ ခုုနှစ်တွင် ဘဘကြီး ကွယ်လွန်ခဲ့ ပါသည်။ မေမေကြီးက ၁၉၉၉ မှာ ကွယ်လွန်ခဲ့ပါသည်။ ကျွန်မတို့ဘုုိးဘွားများ ကွယ်လွန်ခဲ့ပြီးနောက် အောင်ချမ်းသာရပ်ကွက်လေးသည် မထင်မှတ်သော ဝမ်းနည်းဖွယ် အပြောင်းအလဲတစ်ခုုနှင့် တွေ့ခဲ့ပါသည်။ ၂၀၀၃ ခုုနှစ်မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ထုုိအဖြစ်ဆုုိးကုုိ ဘဘကြီး မေမေကြီးတို့ မတွေ့မမြင်သွားခဲ့ရတာ ကံကောင်းလေခြင်းလုုိ့ ဆိုုရပါလိမ့်မည်။ ထုုိအဖြစ်ဆုုိးကုုိ ဘယ်လုုိလုုပ် မေ့နုုိင်မှာလဲ။ သူတို့တတွေသာ ထုုိအဖြစ်နှင့်တုုိးမိပါလျှင် သူတို့အသည်းနှလုုံးများ ကွဲကြေသွားပါလိမ့်မည်။ အေးဆေးတည်ငြိမ်သော အေးချမ်းလှသည့် အောင်ချမ်းသာ ရပ်ကွက်ကလေးသည် အစိတ်စိတ် အမွှာမွှာ ပျောက်ပျက်သွားခဲ့ရလေတော့ ကျွန်မတို့၏အဘုုိးအဘွားများ၏ ကျောင်းခန်းလေးလည်း ထုုိကံဆုုိးမူနှင့်အတူ ပါသွားရပေတော့သည်။ အောင်ချမ်းသာက အမှတ်ရစရာများသည် အောင်ချမ်းသာ၏ ကံဆုုိးမုုိးမှောင်ထဲမှာ အတူတကွ လုုိက်ပါသွားပါတော့သည်။

နောက်ပြန်လှည့်သောလည်းပြန်မရနုုိင်တော့သော….

ယခုုတော့ဖြင့် ထုုိငြိမ်းချမ်းသော အောင်ချမ်းသာရပ်ကွက်ကလေး ၏နေရာတွင် ဟိတ်ဟန်အပြည့်ဖြင့် နေရာယူထားသော ဝင့်ကြွား လောက်စရာ အဆောက်အဦကြီးသာ တွေ့ရတော့မည်ဖြစ်ပါသည်။ သူက အေးဆေးသော အောင်ချမ်းသာရပ်ကွက်ကလေး၏ လူအေး လူဆေးများပိုုင်ဆုုိင်သောနေရာကိုု လွန်ခဲ့သောနှစ်များစွာက အပုုိင်စီးခဲ့တာဖြစ်ပါသည်။ “လှည်းတန်းစင်တာ” ဟူသောအမည်က အ ဆောက်အဦကြီး၏အပေါ်တွင် ခန့်ညားစွာ ကဗ္ဗည်းထုုိးထားပါလေသည်။ “လှည်းတန်း” ဟူသော အမည်လေးတစ်ခုုသည်သာ အိပ်မက်ရွာ ကလေး “အောင်ချမ်းသာ” ၏ အမှတ်တရ အဖြစ်ကျန်ခဲ့ပါတော့သည်။

Read More