Tuesday, September 11, 2018

အမျိူးသမီးအခွင့်အရေး လှူပ်ရှားမူ ဂျူနီယာဝင်း



အမျိူးသမီးအခွင့်အရေး လှူပ်ရှားမူ

ဂျူနီယာဝင်း

အတွေးအမြင် ၃၁၃ ၂၀၁၈ စက်တင်ဘာ



(၁၉၉၂ ဇန်နဝါရီထုုတ် American Mosaic January 1992 မှ Women’s Movement ကုုိဘာသာပြန်သည်။ ရေးသူကတော့ အမေရိကန်မိုုးဆက် ကအယ်ဒီတာတစ်ဦး လိုု့ပဲ ယူဆရပါသည်။ သူ့အတုုိင်းဘာသာပြန်ထားသောလည်း စာရေးသူမှ ဖြည့်စွက်ချက်များကိုု ကွင်းစကွင်းပိတ်ဖြင့် ဖော်ပြပေးထားသည်။)

လွန်ခဲ့တဲ့လ သြဂုုတ်လတုုန်းက (၁၉၉၂ခုုနှစ် သြဂုုတ်လကုုိ ဆုုိလုုိပါတယ်) အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုု လွှတ်တော်ကနေ အရေးတကြီးသတင်းတစ်ခုုကုုိ ထုုတ်ပြန် ကြေငြာလုုိက်ပါတယ်။ မဲအများဆုုံးရရှိချက်အရ ရှေးတုုန်းက ဥပဒေအဟောင်းဖြစ်တဲ့ အမျိူးသမီးတွေ စစ်အတွင်းမှာ စစ်လေယာဉ်ပျံမမောင်းရ ဆုုိတာကုုိ ဖြုတ်ပစ်လုုိက်တာပါ။

ပြည်သူ့လွှတ်တော် ကုုိယ်စားပြုဌာနချူပ်ကနေ ထုုိကဲ့သုုိ့သော အဓိပယ်ဆန်ဆန် ဥပဒေတစ်ခုုကိုု လည်းပဲ ဂျွန်လတုုန်းက ပြဌာန်းလုုိက်ပါသေးတယ်။ (အဲဒီ ဥပဒေကဘာလည်း ဆုုိတာတော့ ဖော်ပြမထားပါဘူး။)

လွှတ်တော်က မဲပေးမူတွေအရ အမေရိကန်အမျိူးသမီးများဆုုိင်ရာ အလုုပ်အကုုိင်တွေနဲ့ ပတ်သက်လုုိ့ ပြောင်းလဲမူတွေ ဖြစ်လာပြီလုုိ့ ယူဆပါတယ်။ အမျိူးသမီးများ လှူပ်ရှားမူတွေ စတင်ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အစိတ် (၁၉၆ရခုုနှစ် လောက်က ကိုုဆိုုလုုိပါတယ်။) တုုန်းကနေစလိုု့ ပြောင်းလဲမူတွေ ဖြစ်လာတာလိုု့ ဆိုုရပါမယ်။ ယနေ့ခေတ်မှာတော့ (၁၉၉၂ခုုနှစ်ကိုု ပြောတာပါ။) ဒီလိုု လှူပ်ရှားမူတွေကုုိ တော်တော်များများ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့်ကုုိ လက်ခံလာတဲ့ အနေအထား ဖြစ်လာပါပီ။

အမေရိကန်ပြည်တောင်စုုမှာ အမျိူးသမီးများ လှူပ်ရှားမူတွေရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာတွေလဲ။ လှူပ်ရှားမူတွေအရ အမျိူးသမီးတွေဟာ အမျိူးသားတွေလိုု အခွင့်အရေး တူတူလုုိချင်ပါတယ်။ အမျိူးသား အမျိူးသမီး ခွဲခြားဆက်ဆံခံနေရတာ မတရားဘူး။

ဥပမာပြောရရင် - အမျိူးသမီး လှူပ်ရှားမူတွေက ဘာတွေပြောကြသလဲ ဆုုိတော့ အမျိူးသမီးတွေဟာ အမျိူးသားတွေလုုပ်တဲ့ အလုုပ်ကုုိပဲ လုုပ်ကြရမယ်ဆုုိရင် သူတုုိ့လုုိပဲ တူညီတဲ့ လခကုုိ ရသင့်ပါတယ်တဲ့။ ပြီးတော့ နုုိင်ငံရေးအရ ပြောဆုုိမူတွေကုုိလည်း ပြောရေးဆုုိခွင့် အခွင့်အရေးတွေ ရသင့်ပါတယ်တဲ့။ ပြီးတော့ ဘဏ်ကနေ ချေးငွေကိစ္စများနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အခွင့်အရေးကိုုလည်း အမျိူးသားတွေလုုိ တန်းတူညီမ ျှ ပေးသင့်ပါတယ်တဲ့။

တချိူ့သော ရည်ရွယ်ချက်တွေကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် အစိတ်အတွင်းမှာကုုိ (၁၉၆ရခုုနှစ် ကနေ ၁၉၉၂ခုုနှစ်အတွင်းကုုိ ဆုုိလုုိပါတယ်။) အထမြောက်လာကြပါတယ်။ ဥပမာ - ယနေ့ (၁၉၉၂ခုုနှစ်ကုုိပြောတာပါ။) ဆုုိရင် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုုမှာ အမျိူးသမီးတွေဟာ ကျောင်းတုုိ့၊ လူမူရေးရာကိစ္စတွေမှာ အလုုပ်တွေ လုုပ်လာနုုိ်င်ကြပါပီ။ တချိူ့ဆုုိ နုုိင်ငံရေးထဲတောင် ဝင်လာကြပီ။

အမေရိကန်အမျိူးသမီးတွေဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ရာကျော် ၁၈၅ဝကာလ အတွင်းမှာကတည်းက အမျိူးသမီးအခွင့်အရေး အတွက် တိုုက်ပွဲဝင်လာခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ သည်အုုပ်စုုတွေက တဖြေးဖြေး အဓိကမာန်တုုိင်သဖွယ် ဖြစ်လာကြပါတယ်။ သူတုုိ့က အမျိူးသမီးတွေဟာ မဲပေးခွင့်ရှိရမယ်လုုိ့ တောင်းဆုုိလာကြတယ်။ အဲသည်တုုိက်ပွဲဟာ နှစ် ပေါင်း ခုုနှစ်ဆယ် ကြာခဲ့ပါတယ်။ ၁၉၂ဝခုုနှစ် တုုိင်အောင် အမေရိကန်အမျိူးသမီးများ မဲပေးခွင့် ရပီဆုုိတဲ့ ဥပဒေမထွက်သေးပါဘူး။

အဲသည်နောက်ပုုိင်းမှာမှ အမျိူးသမီးအခွင့်အရေးကုုိ ထောက်ပံ့သူများဟာ သူတုုိ့ရဲ့ အရေးအကြီးဆုုံး ပန်းတုုိင် တနေ့ကျ သူ့အလိုုလိုု ရောက်ကုုိ ရောက်ရမယ်လိုု့ ခံစားလာမိကြတယ်။ သည်လုုိနဲ့ အမျိူးသမီး လှူပ်ရှားမူများဟာ အမေရိကမှာ နှစ် လေးဆယ် (၄၀) ကျော်ကြာ ညိမ်သက်နေခဲ့တယ်။

၁၉၆ဝခုုနှစ်တွေ လောက်မှာ  အမျိူးသမီးကျောင်းသူ တော်တော်များများဟာ နိုုင်ငံရေးလှူပ်ရှားမူတွေမှာ တက်ကြွစွာ ပါဝင်လာကြပါတယ်။ သူတိုု့က ဗီယက်နမ်စစ်ပြီးဆုုံးဖုုိ့ လှူပ်ရှားမူတွေမှာ ပါလာတယ်။ လူမျိူးရေးတန်းတူညီမ ျှရေး ကိစ္စတွေအတွက် ပါဝင်လာကြပါတယ်။

အဲသည်အမျိူးသမီးတွေက အမျိူးသားတွေကုုိ မေးခွန်းတွေစမေးလာကြတယ်။ -  အမျိူးသားတွေက ဘာဖြစ်လုုိ့ အမျိူးသမီးတွေကုုိ ရုုိးရုုိးသာမန် လူမူရေးကိစ္စတွေမှာတောင်မှ အာဏာ မပေးနုုိင်ရတာပါလဲ။ အမျိူးသမီး တော်တော်များများဟာ အဲသည်လုုိ ဘဝမှာ သတ်မှတ်ခံထားရတာတွေကုုိ စဉ်းစားလာကြတယ်၊ မကြေမနပ်တွေ ဖြစ်လာကြပါတယ်။

နယူးယောက်မှာ အမျိူးသမီးစာရေးဆရာ အနည်းငယ်လောက်နဲ့ တက်ကြွ လှူပ်ရှားသူအမျိူးသမီးတွေ စုုပြီး တွေ့ဆုုံမူတွေ လုုပ်လာကြပါတယ်။ အဲသည်အုုပ်စုုဝင် အမျိူးသမီးတော်တော်များများဟာ သူတိုု့ကုုိ အမျိူးသားတွေလောက် ညဏ်ရည်မရှိဖူးဆုုိတာ နားသွင်းခံထားရသူတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ သူတုုိ့ကုုိယ်တုုိင်ဟာ လှူပ်ရှားမူတွေထဲ ပါဝင်နေတာတောင်မှ သူတုုိ့စိတ်ထဲမှာ စိမ့်ဝင်နေတာက အမျိူးသားတွေရဲ့ အလုုပ်တွေက အမျိူးသမီးအလုုပ်တွေထက် ပုုိပြီး အရေးကြီးပါသတဲ့။

အဲသည်လုုိ တွေ့ဆုုံမူတွေကနေ ရလာတဲ့ အရေးပါဆုုံး အတွေးအခေါ်တွေထဲက တစ်ခုုကတော့ “ကိုုယ်ရေးကုုိယ်တာဆုုိတာ နုုိင်ငံရေးပဲ“ ဆုုိတာဖြစ်ပါတယ်။ အဓိပယ်ကတော့ အမျိူးသမီးများရဲ့ ဘဝအဖြစ်အပျက်များဟာ သူတိုု့ကိုုယ်ရေးကိုုယ်တာ ကိစ္စတွေကြီးပဲမဟုုတ်ပါဘူး၊ ဒါတွေဟာ နိုုင်ငံရေးသဘောတရားတွေလည်း ဖြစ်ပါတယ် လုုိ့ဆုုိလုုိပါတယ်။

ဥပမာအားဖြင့် - အမျိူးသမီးတစ်ယောက်ကုုိ သူ့ယောကျား်က ရုုိက်နှက်တယ်ဆုုိတဲ့ ကိုုယ်ရေးကုုိယ်တာ အဖြစ်အပျက်မှာ သူမသည်  အမျိူးသားတစ်ဦး၏ အနှိတ်စက်ခံ တန်ဆာခံ တစ်ခုုတည်း ဖြစ်တာမဟုုတ်၊ သူမသည် ခင်ပွန်းသည်က သူ၏ ဇနီးသည်ကိုု ရုုိက်နှက်နှိတ်စက်သော လူမူရေးဆုုိင်ရာကိစ္စတစ်ခုု၏ တန်ဆာခံဖြစ်နေတယ် လိုု့သတ်မှတ်ပါတယ်။

၁၉ရဝကာလတွေတုုန်းက အဲသည်အဖွဲ့အုုပ်စုုဝင်တစ်ဦးဖြစ်သူ ဗီဗီယန် ဂေါနစ် ဆုုိတဲ့အမျိူးသမီးက နယူးယောက်တုုိင်းမဂ္ဂဇင်းမှာ သူ့အကြောင်းတွေကုုိ ပြန်ပြောင်းအမှတ်ရပြီး ရေးသားခဲ့ပါတယ်။ “အဲသည်အကြောင်းတွေ ပြန်ပြောရတာ ကျွန်မရင်ထဲကုုိ လေဆာရောင်ခြည်နဲ့ အပစ်ခံနေရသလိုုပါပဲ။ အခုုတော့ သည်ဒဏ်ရာတွေဟာ ရောင်ခြည်နဲ့အတူ နွေးထွေးသွားပြီး တဖြေးဖြေး ကုုစားပေးလာနေပါတယ်။ “

သူမကပြောရာမှာ အဲသလုုိ အမျိူးသမီးတွေ တွေ့ဆုုံပွဲလေးတွေကနေ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်စွာခံစားနေခဲ့ကြရတဲ့ ဘဝအဖြစ်အပျက်တွေ ပွင့်ထွက်လာစေပါတယ်တဲ့။

၁၉ရဝခုုနှစ်တွေများတုုန်းက အမေရိကမှာ အမျိူးသမီးလှူပ်ရှားမူတွေ ပုုိပြီးကျယ်ပြန့်လာကာ တန်းတူအခွင့်အရေးရရှိဖုုိ့ ဆန္ဒပြလမ်းလျောက်ပွဲတွေ ကျင်းပလာတဲ့အထိ ဖြစ်လာပါတယ်။ သူတိုု့က ကုုမဏီတွေ၊ ကျောင်းတွေကုုိ ဥပဒေကြောင်းအရပဲ အမျိူးသမီးများကိုု ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မျှမျှတတ ဆက်ဆံဖုုိ့ တွန်းအားပေးခဲ့ကြပါတယ်။ သူတိုု့က နုုိင်ငံရေးလှူပ်ရှားမူတွေကုုိလည်း ဦးဆောင်ကျင်းပလာကြပါတယ်။

“အမျိူးသမီးများဆုုိင်ရာ အမျိူးသားအဖွဲ့အစည်း“ ဟာ (သည်နေရာမှာ အမျိူးသားဆိုုတာ National ကုုိပြောတာပါ။) (National Organization for women) အခုုဆုုိရင် အကြီးမားဆုုံး အုုပ်စုုကြီး ဖြစ်လာပြီ။ ယနေ့ဆုုိရင် (၁၉၉၂ခုုနှစ်ကုုိ ပြောတာပါ) အဲဒီအသင်းအဖွဲ့ကြီး သက်တမ်းက ၂၆နှစ်ရှိပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ ၁၉၆၆ခုုနှစ် ဂျွန်လ ၃၀ ရက်နေ့က စတင်ဖွဲ့စည်းလုုိက်တဲ့ ဒီအဖွဲ့ကြီးဟာ အခုု (၂၀၁၈ခုုနှစ်) ဆုုိရင် သက်တမ်း ၅၁ နှစ် ရှိပါပြီ။ စစချင်း အမျိူးသမီး အယောက် ၄၉  ဦးနဲ့ စခဲ့ရတာပါ။ ဥက္ကဌ ၁၂ ဦး နှစ်အလုုိက် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ရာမှာ ယခုုလက်ရှိ တုုိနီဗန်ပဲလ် လက်ထက်ဖြစ်ပါတယ်။

အမေရိကန်အမျိူးသမီးတွေ တော်တော်များများက နုုိ်င်ငံရေးလှူပ်ရှား တက်ကြွသူတွေ မဟုုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အမျိူးသမီးများ လှူပ်ရှားမူတွေကြောင့် သူတိုု့ရဲ့ဘဝတွေကုုိ ဦးဆောင်မူတွေ စလုုပ်ဖုုိ့ စိတ်ပါလာကြပါတယ်။

ဥပမာ - သူတုုိ့က အလုုပ်သမား လှူပ်ရှားမူတွေမှာ စတင်ပါဝင်လာကြတယ်။ အတိတ်မှာ ဖယ်ခံခဲ့ရတဲ့ အလုုပ်တွေမှာ အလုုပ်တွေ ရလာကြတယ်။ အမျိူးသမီးတွေဟာ ထရပ်ကားဒရုုိင်ဘာတွေ၊ ဆရာဝန်တွေ၊ ရှေ့နေတွေနဲ့ မီးသတ်သမားတွေ ဖြစ်လာပါတယ်။

၁၉၆ဝခုုနှစ် အမေရိကမှာ ကလေးရှိတဲ့ လက်ထပ်ပြီး အမျိူးသမီးများ အများစုုဟာ အိမ်အပြင်ထွက် အလုုပ်မလုုပ်ကြပါဘူး။ ယနေ့တော့ (၁၉၉၂ခုုနှစ်) ၃ပုုံ၂ပုုံက အလုုပ်ထွက်လုုပ်နေကြပါပြီ။ အမျိူးသမီးအများစုုက ပြောတာတော့ သူတိုု့ရဲ့အရေးကြီးဆုုံး ပန်းတုုိင်က ပျော်ရွင်ဖွယ် အိမ်ထောင်သည်ဘဝကုုိ ရရှိခြင်းပါတဲ့။ ဒါပေမယ့် အလုုပ်မှာ အောင်မြင်မူက ဒုုတိယ ပန်းတုုိင် အဖြစ်နောက်က လုုိက်လာပါပြီ။

လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က (၁၉၈၂ခုုနှစ်ကုုိ ဆုုိလိုုပါတယ်) အမျိူးသမီးများဟာ ပျမ်းမ ျှအားဖြင့် အမျိူးသားများ ရတဲ့လခ ၏ ၅၉  ရာခုုိင်နှူန်း ပဲ ရပါတယ်။ ယနေ့တော့ (၁၉၉၂ခုုနှစ်) အမျိူးသမီးများလခဟာ အမျိူးသားများရတာ၏ ရဝရာခုုိင်နှူန်း ရပါပီ။ ကျွမ်းကျင်သူတွေကပြောရာမှာ အဓိကအချက်က ပညာရေးနဲ့ လေ့ကျင့်မူတွေကြောင့် တုုိးရလာတာ လုုိ့ဆုုိပါတယ်။ အမျိူးသမီး တော်တော်များများဟာ ယနေ့ (၁၉၉၂) ခေတ်မှာ လခများများရတဲ့ အလုုပ်အကိုုင်မျိူးကုုိ ရရှိဖုုိ့ ကြိုးစားနေကြပါတယ်။ ယနေ့ခေတ် အခြေအနေ (၂၀၁၇-၁၈) ကာလ တွေမှာတော့ အမျိူးသမီးတွေရဲ့ လခဟာ အမျိူးသားတွေကုုိ မှီလာရုုံမက တချိူ့သော နေရာဌာနတွေ မှာ အမျိူးသားတွေရဲ့ လခကုုိ ကျော်တက်လာနေတာတွေ တွေ့ကြရပါတယ်။ ဥပမာ တချိူ့ မဂ္ဂဇင်းဝန်ထမ်းတွေမှာ အမျိူးသမီးအယ်ဒီတာက အမျိူးသားအယ်ဒီတာ ထက် လခ ဒေါ်လာ၂သောင်း ပုုိရနေပါတယ်။

အခုုထိ(၁၉၉၂ကုုိ ပြောတာပါ။) တော့ အမျိူးသားနဲ့ အမျိူးသမီး လခရပုုံက မတူပါဘူး။ အကြောင်းပြချက်တွေ အမျိူးမျိူး ရှိပါတယ်။ အမျိူးသမီးတော်တော်များများက မိရုုိးဖလာအလုုပ်မျိူး ဥပမာ စာသင်တဲ့အလုုပ် သုုိ့မဟုုတ် သူနာပြုအလုုပ်တွေကုုိ လုုပ်နေကြဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲသည်အလုုပ်တွေက အမျိူးသားတွေလုုပ်တဲ့ အလုုပ်တွေထက် စကတည်းက လခက နည်းပြီးသား ဖြစ်နေပါတယ်။

တချိန်တည်းမှာပဲ အမျိူးသမီးတွေက မိခင်တွေ ဖြစ်နေကြတယ်။ သူတိုု့ခင်မျာ အိမ်အလုုပ်နဲ့အပြင်အလုုပ်ကြားမှာ တော်တော်ကြီး ဗျာများနေကြရတယ်။ အဲသည်အလုုပ်နှစ်ခုုစလုုံး လုုပ်ဖုုိ့ိုဆုုိရင် တစ်ပတ်ကုုိ နာရီ၄၀ အောက်သာ သာမန်အားဖြင့် လုုပ်နုုိင်ကြမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ သည်တော့ လခက နည်းသွားတာပေါ့။

အမျိူးသမီးများ လှူပ်ရှားမူတွေ လုုပ်လာကြတော့ အမျိူးသမီးတချိူ့က အတွေးတွေ ရလာတယ်။ ဟုုတ်တယ်လေ အမျိူးသမီးတွေလည်း အမျိူးသားတွေလုုိပဲ တန်းတူအခွင့်အရေး ရှိသင့်တာပေါ့။ ဘာဖြစ်လုုိ့ အမျိူးသမီးတွေကျတော့ အမျိူးသားတွေလုုိ တန်းတူ မဖြစ်ရတာလဲ။

တချိူ့ လှူပ်ရှားသူ(အမျိူးသမီးတွေကုုိယ်တုုိင်ကတောင်) သူတုုိ့တွေက “နိုုး“ လုုိ့တုုန့်ပြန်ကြပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆုုိတော့ အမျိူးသားတွေနဲ့မှ  သူတုုိ့က တူမှမတူတာ။ သည်လုုိတုုိင်းတာတာ မှားတယ်ပေ့ါ။ သည်တော့ မိဘဘုုိးဘွား လက်ထပ်ကတည်းက လက်ခံထားတဲ့ အမျိူးသမီးအလုုပ်တွေ ကုုိပဲ လုုပ်ရင်လုုပ်၊ ဒါမှမဟုုတ် အန္တရယ်ကင်းကင်းနဲ့ ဘယ်သူမှ မထိခုုိက်တဲ့ အရာမျိူးတွေ ရှာလုုပ်    ဒါပဲ။

ဥပမာ - တချိူ့ ကုုမဏီတွေက ပြောင်းလဲတဲ့အနေနဲ့ အမျိူးသမီးလုုပ်သားတွေ ခန့်ထားလာကြတယ်။ သူတုုိ့က ကလေးမွေးဖွားဖုုိ့ ခွင့်ရက်ရှည် ပေးမယ်ဆုုိတော့ အမျိူးသမီးတွေ အတွက် အဆင်ပြေမယ်။ တချိူ့က အချိန်ပုုိင်း လုုပ်ခွင့်ပေးတယ်။

ဒါပေမယ့် လှူပ်ရှားသူတွေက တုုိးတက်မူ ပြောင်းလဲမူကသိပ်ကိုု နှေးလွန်းတယ်လိုု့ ပြောကြတယ်။ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုုက ကုုမဏီတော်တော်များများမှာ ထိပ်ပုုိင်းမှာ ခန့်ထားတဲ့ အမျိူးသမီးအရေအတွက်က နည်းသေးတယ်။ အဲဒါမလုုံလောက်ဘူး။ အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ တုုိးတက်ဖုုိ့လုုိတယ်။

တချိူ့အမျိူးသမီးတွေမှာ ကုုမဏီအကြီးကြီးတွေမှာ အရေးကြီးတဲ့အလုုပ်တွေ မထမ်းဆောင်ကြရဘူး။ သူတုုိ့ဟာ ထိပ်ဆုုံးအဆင့်ကုုိ ရောက်ဖုုိ့ ပိတ်ဆိုု့ခံထားရတယ်လုုိ့ ခံစားကြရတယ်။ အဲသည်လုုိ အပိတ်ဆုုိ့ခံထားရတာကိုု သူတုုိ့က “ဖန်မျက်နှာကျက်“ လုုိ့ခေါ်ကြတယ်။ ဆုုိလုုိတာက အမျိူးသမီးတွေဟာ ထိပ်က အဆင့်တွေကုုိ ဖန်သားကုုိ ဖြတ်ပြီး တွေ့မြင်ခွင့်ရကြပေမယ့် အဲသည်ကုုိ တက်လှမ်းရောက်ရှိဖုုိ့ အခွင့်မရှိကြဘူး။ (မြင်သာမြင်ရ မကြင်ရ ဆုုိတဲ့ မြန်မာစကားပုုံလုုိပေါ့။)

အမျိူးသမီးတော်တော်များများဟာ သူတိုု့ုုိကုုိယ်ပုုိင်လုုပ်ငန်းတွေမှာတောင် ဖန်မျက်နှာကျက်တွေနဲ့ အတားဆီးခံထားကြရတယ်လိုု့ ခံစားမိကြပါတယ်။ ယနေ့ခေတ် (၁၉၉၂ခုုနှစ်ကာလ) မှာဆုုိရင် စီးပွားရေးလုုပ်ငန်းအသေးစား တွေရ့ ဲ  ၃ပုုံ၁ပုုံဟာ အမျိူးသမီးတွေ ပိုု်င်ကြပါတယ်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုုမှာ အခြေခံဥပဒေဆုုိင်ရာ တန်းတူညီမျှ အခွင့်အရေး ရရှိဖုုိ့ ပြင်ဆင်မူ တွေလုုပ်ဖုုိ့ အမျိူးသမီးလှူပ်ရှားမူ တွေပါဝင်လာကြပါတယ်။ အဲသည်ပြင်ဆင်မူတွေအရ အမျိူးသမီးတွေဟာ ဥပဒေအရ တန်းတူညီမ ျှ အခွင့်အရေးတွေ ရရှိလာကြမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ပြင်ဆင်မူအတွက် ဒါကုုိ ဆန့်ကျင်ကြတဲ့ တန်ပြန်ထုုိးနှက်မူများကုုိ ဖြတ်ကျော်ရာမှာ အခက်အခဲတွေ ရင်ဆုုိင်ရလိုု့ အဲဒီလှူပ်ရှားမူတွေက ဘယ်တော့မှ မအောင်မြင်ပါဘူး။

အမေရိကန်နုုိင်ငံရေးဘဝမှာ အမျိူးသမီးတွေရဲ့ အခြေအနေက ရောထွေးနေပါတယ်။ မနှစ်က (၁၉၉၁ခုုနှစ်ကိုု ဆုုိလုုိပါတယ်) ဆုုိရင် အရင်နှစ်တွေကထက် အမျိူးသမီးအမတ်တွေ ပိုုများလာတယ်။ ဒါပေမယ့် ဥပဒေကြောင်းဆုုိင်ရာ အမျိူးသမီးအရေအတွက်က နှေးကွေးစွာပဲ တက်လာပါတယ်။

ဒေသဆုုိင်ရာ အဖွဲ့တွေမှာ အမျိူးသမီးအုုပ်ချူပ်သူ နေရာ၅၀ ရှိလာတယ်။ ဒါဟာ ၆ % ရာခုုိင်နှူနး်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ပြည်သူ့ကုုိယ်စားလှယ်အဖြစ် အဖွဲ့ဝင်အရေအတွက်ဟာ အမျိူးသမီး ၃၁ ယောက်ပဲရှိပါတယ်။ ဒါဟာ ၇ ရာခုုိင်နှူနး်ပဲ ရှိပါတယ်။ လွှတ်တော်မှာ အမျိူးသမီး ၂ယောက်ပဲရှိတယ်။ ဒီအရေအတွက်ဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၂၀ တုုနး်ကအတုုိင်းပါပဲ။ (ဒါတွေက ၁၉၉၂ စစ်တမ်းအရ ဖြစ်ပါတယ်။)

လှူပ်ရှားသူတွေကပြောတာတော့ ဘယ်လောက် အောင်မြင်မူရတယ် ဆုုိတာကုုိ တုုိင်းတာဖုုိ့ ခက်ပါတယ်တဲ့။ တနေ့နေ့ကျရင်တော့… တဲ့၊ သူတုုိ့ကပြောပါတယ် ကျေနပ်လောက်အောင် တုုိးတက်လာမှာပါတဲ့။ အဲသည်နေ့မရောက်ခင်မှာတော့ တဲ့၊ သူတုုိ့က ဆက်ပြောပါတယ် လုုပ်စရာတွေ အများကြီး ကျန်နေသေးတယ် တဲ့။

သုုိ့သော်လည်း အခုုအခါမှာ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုုက လှူပ်ရှားသူတွေ တောင်းဆုုိတဲ့ အမျိူးသမီးအခွင့်အရေးတွေကုုိ စဉ်းစားလာ၊ လက်ခံလာကြပါတယ်။ သည်တော့ လှူပ်ရှားသူတွေက ဒါဟာ အောင်မြင်မူရဲ့လမ်းစပဲလုုိ့ ပြောလာကြပါတယ်။

ယနေ့ခေတ် (၁၉၉၂ခုုနှစ်) အမေရိကန်အမျိူးသမီးများဟာ သူတုုိ့ရဲ့ မိခင်များနဲ့ သူတုုိ့ရဲ့အဖွားများ နဲ့ မတူကွဲပြားတဲ့ ဘဝများကုုိ အလုုိရှိကြ၊ မျော်လင့်လျက် ရှိနေကြပါတယ်။ အဲသည်အတိတ်က အနှိမ်ခံ၊ လူရာသွင်းမခံရတဲ့ ဘဝမျိူး ပြန်မသွားချင်ကြတော့ ပါဘူး။

ဂျူနီယာဝင်း



Thursday, August 16, 2018

သတင်းက ဘယ်လောက်များအရေးကြီးသလဲ ဂျူနီယာဝင်း

သတင်းက ဘယ်လောက်များအရေးကြီးသလဲ

အတွေးအမြင် အမှတ် ၃၁၂ သြဂုုတ်လ

ဂျူနီယာဝင်း

(James Glen Stovell (ဂျိမ်းစ် ဂလန် စတုုိဗယ်) ရဲ့”Journalism“ (သတင်းစာပညာ) လုုိ့အမည်ပေးထားတဲ့ စာအုုပ်က အပိုုင်းတချိူ့ကုုိ သင့်လျော်သလုုိ ဘာသာပြန်တင်ပြထားတာပါ။ သူ့ရဲ့အာဘော်အတုုိင်း ဘာသာပြန်ထားသောလည်း စာရေးသူဖြည့်စွက်ထားတာတွေကိုု ကွင်းစကွင်းပိတ်နဲ့ လုုပ်ပေးထားပါတယ်။)

သတင်းက ဘယ်လောက်အရေးကြီးသလဲ ဆုုိတဲ့မေးခွန်းက မေးစရာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဘာဖြစ်လိုု့ လူတွေက သတင်းစာဆရာတွေရဲ့  သတင်းတင်ပြမူပုုိင်းဆုုိင်ရာကုုိ ဝင်ရောက်ပတ်သက်မူ မရှိချင်ကြတာလဲ။

သတင်းဟာ လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွက် အရေးပါတဲ့ အစိတ်အပုုိင်းတစ်ခုု ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တုုိ့ရဲ့ ဘဝမှာ သတင်းကုုိ အပုုိင်း ၃ ပုုိင်းခွဲထားပေးပါတယ်။ အချက်အလက်ပေးခြင်း၊ ဖျော်ဖြေခြင်းနဲ့  လူထုုကိုု ဆွဲဆောင်ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီ၃ခုုက တစ်ခုုနဲ့တစ်ခုု ပတ်သက်နေတယ်။ ပြောရရင် ရောယှက်နေတယ်လုုိ့တောင် ပြောလုုိ့ရပါတယ်။ တကယ့်ဘဝမှာ တခါတရံ ခွဲထုုတ်ဖုုိ့တောင် ခက်ခဲပါတယ်။

အချက်အလက်တွေက သတင်းမှာ တော်တော် အရေးပါတယ် ဆုုိတာ သိသာထင်ရှားပါတယ်။ သတင်းဟာ အဖြစ်အပျက်တွေ၊ တကယ့်ဇာတ်လမ်းတွေကုုိ ပြောပြနေတာပါ။ ဒါဟာ ကျွန်တေ်ာတုုိ့တွေနဲ့ သက်ဆုုိင်တယ်၊ ကျွန်တော်တုုိ့အကြောင်းတွေကုုိ သိစေပါတယ်။ ကျွန်တော်တုုိ့ အတွေ့အကြုံတွေနဲ့ ဝေးကွားတဲ့၊ လက်လှမ်းမမှီနုုိင်တဲ့ အဖြစ်တွေ၊ လူတွေ အကြောင်းကုုိ သိအောင်လုုပ်ပေးတယ်။ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ အကြောင်းတွေကုုိ လည်းတတ်နုုိင်သလောက် သိလာရတယ်ပေါ့။ သတင်းတွေဟာ အသိပညာကျယ်ပြန့်လာအောင်၊ ကျွန်တော်တုုိ့ တက်နေတဲ့ လှေကားထစ်တွေ တဆင့်ပြီးတဆင့် မြင့်တက်လာအောင် ဖြည့်စွမ်းပေးနေပါတယ်။ ကျွန်တော်တုုိ့နေထုုိင်နေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးက ဘယ်လုုိဟာမျိူးလဲ ဆုုိတာ သတင်းတွေကတဆင့် သိလာပါတယ်။

ကျွန်တော်တုုိ့က သတင်းတွေကုုိ ဖတ်ပြီး ဆုုံးဖြတ်ချက်တွေ ချနုုိင်တယ်။ ဥပမာ - မုုိးလေဝသ သတင်း။ ဘယ်လုုိအဝတ်အစားဝတ်သင့်သလဲ၊ ထီးယူမလား၊ စသဖြင့် မနက်ခင်း မုုိးလေဝသ ဖတ်ပြီး ဆုုံးဖြတ်လုုိ့ရတယ်။ တခါတလေ ခရီးသွားဖုုိ့ကိစ္စတွေမှာ မုုိးလေဝသက အရေးကြီးလာတယ်။ မုုန်တုုိင်းရှိသလား၊ မုုန်တုုိင်း ကျော်သွားမယ့်နေရာဖြစ်နေသလား၊ မုုန်တုုိင်း ပြီးသွားပလား၊ မုုန်တုုိင်းကြောင့် သစ်ပင်တွေကျိူးကျလုုိ့ လမ်းတွေ ပိတ်ဆုုိ့နေလား။ သတင်းတွေဖတ်ပြီး ကျွန်တော်တုုိ့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေ ပြောင်းလုုိ့ရတယ်။ ရုုပ်မြင်သံကြားသတင်း တွေကနေလည်း လတ်တလောသတင်းတွေ နားထောင်ပြီး အချိန်မှီ ရောက်ဖုုိ့ စဉ်းစားစရာတွေ ဖြစ်လာတယ်။ ဘေ့စ်ဘောအားကစားကုုိလည်း ထုုိင်ကြည့်ဖုုိ့အချိန်သတ်မှတ် လိုု့လည်း ရပါတယ်။

တခါတလေ သတင်းမီဒီယာတွေကုုိ ကုုျွန်တော်တုု်ိ့အတွက် ဆုုံးဖြတ်ချက်တွေ မှန်ကန်စေအောင် ဖြည့်ဆွမ်းပေးတဲ့အတွက် အမှတ်တွေ ပေးရပါတယ်။ ဥပမာ မဲထည့်ဖုုိ့ကိစ္စတွေမှာ ဘယ်သူ့ကုုိ မဲထည့်သင့်သလဲဆုုိတာကုုိ သတင်းတွေကြည့်ပြီး ဖတ်ပြီးတော့ဖြစ်ဖြစ် ဆုုံးဖြတ်လိုု့ရစေတယ်။ ကြော်ငြာတွေကလည်း ဒီပစ္စည်းဝယ်သင့် မဝယ်သင့် စဉ်းစားလုုိ့ရအောင် အချက်အလက်တွေ ပေးထားတယ်။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တွေ့တဲ့အခါ အချင်းချင်း သတင်းထဲက အချက်အလက်တွေ ဆွေးနွေးလိုု့လည်းရ၊ ညင်းခုုန်လုုိ့လည်း ရပါတယ်။

လက်ရှိအခြေအနေတွေကုုိ သတင်းတွေကနေ သိနုုိင်တဲ့အတွက် လူထုုဟာ သတင်းနဲ့ မျက်ခြေမပြတ်အောင်နေနေကြရပါတယ်။ ဥပမာ စစ်အတွင်းတုုန်းကဆုုိ လူတွေဟာ စုုရုုံးပြီး အတူတကွ ရေဒီယုုိကလေး နဘေးကနေ နားထောင်နေကြရတယ်။ လမ်းပေါ်က ထုုတ်လွှင့်တဲ့ ရုုပ်မြင်သံကြားသတင်းကိုု လမ်းသွားလမ်းလာတွေ စုုကာ မတ်တပ်ရပ်လျုက် အတူတကွ ကြည့်ကြတယ်။ မဟာမိတ်တွေ ဝင်လာပြီလား၊ အကြမ်းဖက်သမားတွေ တုုိက်ခုုိက်ခံနေရ ပီလား၊ ဘယ်နေရာမှာ ဗုုံးကြဲခံနေရလား စသဖြင့် သတင်းတွေကုုိ ဝုုိင်းကာ နားထောင်၊ ဖတ်ရူရင်း လူတွေ အချင်းချင်း အဖော်ပြုနေကြရတယ်။

အခုုဆက်လက်ပြီးတော့ သတင်းရဲ့ ဒုုတိယ အဓိကအစိတ်အပိုုင်းတစ်ခုုဖြစ်တဲ့ ဖျော်ဖြေခြင်းကိုု ဆက်ပါ့မယ်။ ဖျော်ဖြေခြင်းဆုုိတဲ့ကိစ္စဟာ လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွက် အရေးပါတဲ့ အပုုိင်းဖြစ်ပါတယ်။ သတင်းတော်တော်များများဟာ ကျွန်တော်တုုိ့ကုုိ တုုိက်ရုုိက်မပတ်သက် မသက်ဆုုိင်ပါဘူး။ သတင်းတုုိင်းဟာ ကျွန်တော်တုုိ့ရဲ့ဘဝကိုု ထိန်းချူပ်မထားပါဘူး။ ဆုုံးဖြတ်ချက်ချတယ်ဆိုုတာကလည်း ကျွန်တော်တိုု့က ကုုိ်ယ့်ဘာသာကုုိယ် ချတာဖြစ်ပါတယ်။ ဘယ်လုုိချပါ ဘယ်လိုုလုုပ်ပါလိုု့ ဘယ်သတင်းကမှ မပြောပါဘူး။ (သတင်းစာဆရာတွေရေးတဲ့ သတင်းတုုိင်းဟာ သူတုုိ့ကုုိယ်ပုုိင် အယူအဆ မပါရ၊ သူတုုိ့အာဘော်မပါရလိုု့ ရှေ့ကဆောင်းပါးများမှာ တင်ပြထားပြီးဖြစ်တယ်။ သတင်းကုုိ ဖတ်ပြီး ထီးယူသင့်မသင့် ခရီးမသွားသင့် သွားသင့် ဆုုိတာက သင့်ဘာသာသင် ကိုုယ်သွားမယ့်နေရာကိုု ကြည့်ပီး ဆုုံးဖြတ်ချက်ချတာပါ။ အဲသလုုိပါပဲ တခြားသော သတင်းအမျိူးအစားတုုိင်းဟာလည်း အဲသည်သဘောအတုုိင်း ဖြစ်ပါတယ်။)သတင်းကပေးတဲ့ အချက်အလက်တွေကုုိကြည့်ပြီး လူတွေက စဉ်းစားမယ်၊ တုုိင်ပင်မယ်၊ ဆုုံးဖြတ်မယ်။

သတင်းထဲက ဖျော်ဖြေတဲ့ အပုုိင်းဟာ သတင်းစာဆရာတွေကြားထဲမှာ နှစ်များစွာ အညင်းပွားစရာ ဖြစ်နေပါတယ်။ စူပါမားကပ်တွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့သတင်းတွေ၊ နံမယ်ကြီးတွေရဲ့သတင်းတွေ၊ လူမူထုုတ်ကုုန်ပစ္စညး်တွေအကြောင်းဟာ လူထုုကုုိ ပေးနေတဲ့ ဖျော်ဖြေရေး သတင်းတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီနေရာမှာ လူတွေ စိတ်ဝင်စားတဲ့ပမာဏ ကိုု တွက်ကြည့်တော့ ဖျော်ဖြေရေးအပိုု်ငး်ဟာ လူတွေ ပိုုကြိုက်ကြ တာကိုု တွေ့ရတယ်။ သည်တော့ လူစိတ်ဝင်စားတာကုုိပဲ အဓိကထား တင်ဆက်နေကြမလား သတင်းအချက်အလက်တွေ ကုုိပဲ အပင်ပန်းခံပြီး သတင်းလုုိက်နေကြတာ တန်ရောတန်ရဲ့လား ဆုုိပြီး သတင်းစာဆရာတွေ အချင်းချင်း အညင်းပွားစရာဖြစ်လာတာ ဆန်းတော့မဆန်းဘူးပေါ့။ ဒါပေမယ့် ၂၀၀၁ခုုနှစ် စက်တင်ဘာ ၁၁ ရက်နေ့က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အမေရိကမှာ အကြမ်းဖက်တုုိက်ခုုိက်ခံရမူ သတင်းဟာ ဖျော်ဖြေရေးသတင်းတွေကုုိ ကျော်တက်သွားတာတော့ လက်တွေ့ပါပဲ။

(တတိယ အစိတ်အပုုိင်းဖြစ်တဲ့ လူထုုကိုု ဆွဲဆောင်မူဆုုိတာကုုိ စာရေးသူက အသေးစိတ်ထပ်ရှင်းပြမထားပါဘူး။ ဒါပေမယ့် မှန်းကြည့်လိုုက်တော့ ဒီအချက်ဟာ ရှေ့က အချက်၂ခုုနဲ့ ရောယှက်နေပါတယ်။ သတင်းစာဖတ်သူတွေရဲ့ စိတ်ဝင်စားမူဟာ ဘာလဲဆုုိတာကုုိ သတင်းစာဆရာတွေ တင်ပြတဲ့ သတင်းတွေပေါ်မူတည်ပြီး အဖြေရှာနေတဲ့သဘောလုုိ့ ယူဆပါတယ်။)

သတင်းတွေကုုိဖတ်ပြီး လူထုုဟာ စိတ်ဝင်စားလာမယ်၊ မေးစရာတွေ ပေါ်လာမယ်၊ အချင်းချင်း တုုိင်ပင်နှီးနှောချင်လာမယ်၊ စကားပြောစရာ အကြောင်းတွေ ရလာမယ် ဆိုုရင် ဖျော်ဖြေရေးသတင်းဖြစ်ဖြစ်၊ အချက်အလက်တွေဖော်ပြတဲ့ သတင်းဖြစ်ဖြစ် ဒါကုုိ လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွက် တန်ဖိုုးရှိတဲ့သတင်းတွေ အဖြစ် သတ်မှတ်ပါတယ်။ အခုု  နုုိ်င်ငံရေးသတင်းတွေအကြောင်းကုုိ ဆက်ပါမယ်။

နုုိင်ငံရေးသတင်းများ 

သတင်းတွေဟာ လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွက် အရေးပါတယ် ဆုုိတာ ရှေ့မှာ ပြောခဲ့ပြီးပါပြီ။ အခုုဆက်လက်ပြီး သတင်းတွေဟာ ကျွန်တော်တုုိ့ရဲ့ ကိုုယ်ပုုိင်ဘဝတွေထဲကုုိ ဘယ်လောက်အရေးပါလာသလဲ ဘယ်လုုိ အကျိူးသက်ရောက်မူတွေ ရှိသလဲ ဆုုိတာကုုိဆက်ပြောပါ့မယ်။ သည်တော့ ဥပမာလေးတွေနဲ့ပဲ တင်ပြသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

နုုိင်ငံရေးအလုုပ်ဆုုိတာဟာ ၉၀% အပြော၊ ၁၀% လှူပ်ရှားမူ လိုု့ဆုုိရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ နုုိင်ငံရေးအများစုုဟာ အကြံညဏ်တွေ၊ လုုပ်ပုုံကိုုင်ပုုံတွေ၊ ယုုံကြည်မူနဲ့ သွားနေပါတယ်။ မိမိရဲ့ အမြင်တွေကုုိတင်ပြတယ်၊ ညင်းခုုန်မယ်၊ တခြားသူတွေနဲ့  တုုိက်ခုုိက်မယ်၊ တခြားသူတွေနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်လုုပ်မယ်။ ဒီအလုုပ်က ညင်းခုုန်၊ ဆွေးနွေး၊ ညှိနှိူင်း …. အဲသည်သဘော။ မှန်ပါတယ်။ နုုိင်ငံရေးသမားတော်တော်များများဟာ တနေရာကနေ တနေရာက မဟာမိတ်တွေဖွဲ့၊ လက်ဆွဲနှူတ်ဆက်၊ တဖက်သားကုုိ သိပ်ဂရုုစုုိက်တဲ့ ပုုံကုုိ မြင်သာထင်သာတွေ့ရတယ်ပေါ့။ သည်လုုိနဲ့ အမြင်ချင်းဖလှယ်မယ်၊ ဥပဒေတွေ ချမှတ်ဆွေးနွေးမယ်။ ဒီနေရာမှာ နုုိင်ငံရေးရဲ့ အဓိကအလုုပ်က လူ့အဖွဲ့အစည်းကုုိ မဟာမိတ်တွေနဲ့ အတူတကွ အကြံညဏ်တွေ ထုုတ်ကြ၊ ရွေးချယ်ကြတာပါပဲ။

သည်တော့ သတင်းစာဆရာတွေက ဘယ်သူကဖြင့် ရွေးကောက်ပွဲအတွက် ကြိုးစားနေပြီ၊ ဘယ်သူကဖြင့် ရွေးကောက်ပွဲဝင်တော့မယ်၊ သူတုုိ့က သည်လုုိ စိတ်ကူးတွေရှိတယ်၊ သူတိုု့က ဘယ်လိုု အစီအမံတွေနဲ့ လုုပ်ဆောင်နေတယ် စသဖြင့် သတင်းတွေလုုိက်ရ၊ ရေးရ၊ တင်ပြရပါတယ်။

သတင်းနဲ့ သတင်းမီဒီယာ ရဲ့ အဓိကအလုုပ်တစ်ခုုက အစုုိးရနဲ့ အစုုိးရအရာရှိတွေအပေါ်မှာ စောင့်ကြည့်ပြီး နုုိင်ငံရေးအမြင်တွေနဲ့ ရေးခြစ်ကြရတာပါပဲ။ ဥပမာအားဖြင့် ၁၉ ရာစုု တုုန်းက ဆုုိရင် လူထုုပုုိက်ဆံတွေကုုိ ဘယ်လုုိသုုံးစွဲသလဲ၊ ဖြုန်းတီးနေသလား၊ စီမံမူကဘယ်လုုိလဲ၊ ငွေရေးကြေးရေး အကျင့်ပျက်ခြစားမူတွ ရှိနေသလား ဆုုိတာတွေကုုိ သတင်းစာတုုိ့မဂ္ဂဇင်းတုုိ့မှာ ရေးသားဖော်ပြခဲ့ ကြပါတယ်။ အဲသည်လုုိ ဖော်ပြမူတွေ တော်တော်များများမှာ လူ့အဖွဲ့အစည်းကြားက ပြဿနာတွေ ပါပါလာတတ်ပါတယ်။ ဥပမာ - ကလေးလုုပ်အားများ သုုံးစွဲခုုိင်းစေမူများ - ဒါတွေကုုိ အစုုိးရက လစ်လျူရှူထားတယ် ဘာညာပေါ့။ သတင်းစာဆရာတွေက အစုုိးရလုုပ်ငန်းတွေကုုိ စောင့်ကြည့်နေရင်းကနေ အဲသည်လုုိ ပြဿနာတွေကုုိ နုုိင်ငံရေးဆန်ဆန် မီးမောင်းထုုိးပြရင်းနဲ့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် တင်ပြနုုိင်ကြပါတယ်။ ယနေ့ခေတ်မှာလည်း သည်လိုု တခါတရံ ပုုံဝတ္ထုဆန်ဆန်တွေ ရေးသားဖော်ပြကြတာ တွေ့ကြရတယ်။

လူထုုကုုိ နုုိင်ငံရေး ပြဿနာတွေကုုိ သိစေတာဟာ တနည်းအားဖြင့် လူတွေရဲ့ တုုန့်ပြန်မူကုုိ ကြားကြရတယ်။ ရွေးကောက်ပွဲကိစ္စမျိူးဆိုု လူထုုနဲ့ သက်ဆုုိင်တယ်ဆိုုတာမျိူးကုုိ သတင်းစာဆရာတွေက အရေးကောင်းရင်ကောင်းသလုုိ ထိရောက်ပါတယ်။ နုုိင်ငံရေးသမားတွေက အော်နေတာထက် ဘေးလူကဝင်ပြောရင် ပုုိနားဝင်တတ်ပါတယ်။ အဲသည်လုုိ ဘေးလူတစ်ယောက်ရဲ့ လုုိအပ်ချက်ကုုိ သတင်းစာဆရာတွေက ဖြည့်ဆည်းပေးနုုိင်ပါတယ်။ ဒါဟာ သတင်းမီဒီယာတွေက လူထုုဆီကစကားသံတွေကုုိ ဆွဲထုုတ်ပေးတဲ့ တဖက်တလမ်း ကူညီမူပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

၂၄နာရီသတင်းမီဒီယာနဲ့ အင်တာနက်သတင်းတွေဟာ သတင်းအချက်အလက်တွေ ပေးတာထက် ဖောင်းပွမူတွေက ပုုိများနေပါတယ်။ နောက်တမျိူးပြောရရင် သတင်းဆုုိတဲ့ အရာက လုုံလုုံလောက်လောက် မပါဘူး။ သတင်းအဖွဲ့အစည်းတွေ မီဒီယာထုုတ်လွှင့်မူ ဆုုိတာတွေကုုိ ကြည့်လုုိက်စမ်းပါ။ စကားလက်ဆုုံပြောတဲ့ အခန်းဂဏတွေ၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အမြင်ချင်းဖလှယ်ကြတာတွေ၊ ဖက်ရှင်ဂဏတွေ အဲဒါတွေက တော်တော်များနေပါတယ်။ အဲဒီလုုိအခြေအနေမှာ နုုိင်ငံရေးအခန်းဂဏတွေကုုိ ဆွေးနွေးကြ၊ နှီးနှောကြ စတဲ့ သဘောပါတဲ့ အခန်းတွေကုုိ ထည့်သွင်းကြပါတယ်။ အဲသည်ထဲ အပြင်လူတွေကလည်း ဝင်ပါလုုိက်ကြသေး။ အဲသည်လုုိတွေ လုုပ်တာဟာ နုုိင်ငံရေးကုုိ မှေးမှိန်သွားစေတယ်လိုု့ ကျွန်တော်တော့ ထင်ပါတယ်။ နုုိင်ငံရေးသမားတွေနဲ့ လူထုုကြားမှာ တံတားတစ်ခုုကိုု ခင်းမယ်ဆုုိရင် တုုိတုုိနဲ့လုုိရင်းဖြစ်ဖြစ်၊ တစ်ခုုခုုကုုိ အဓိကထားပြီးတော့ဖြစ်ဖြစ် အာရုုံစုုိက်ပြီး တင်ပြပေးစေချင်ပါတယ်။ ဒါဟာ ရေရှည်အတွက်ပုုိကောင်းပါလိမ့်မယ်။

တဖန်လူ့အဖွဲ့အစည်းကုုိ ဖော်ဆောင်တဲ့ သတင်းဆုုိတဲ့အထဲမှာ စီးပွားရေးရဲ့အခန်းဂဏ ကလည်း တော်တော်အရေးပါနေပါတယ်။ စားသုုံးသူတွေအတွက် ဆုုံးဖြတ်ချက်တွေချပေးမယ့်၊ စဉ်းစားပေးမယ့်  အချက်အလက်တွေ ပေးဖုုိ့ဟာလည်း အရေးကြီးတာကုုိး။ ဥပမာ သွားတုုိက်ဆေး ဘယ်တံဆိပ်ကောင်းသလဲ ဘာဝယ်ရမလဲ ဆုုိတာကအစပေါ့။ ဒါဟာလည်း သူတိုု့အတွက် ပိုုက်ဆံကုုန်ရမယ့် ကိစ္စဆုုိတော့ အရေးကြီးတာပေါ့။ တဖန် သတင်းတွေကနေ လူငယ်လူရွယ်ကလေးများ ဘယ်ကောလိပ် ဘယ်ကျောင်း တက်ရင်ကောင်းမလဲ ဆုုိတဲ့ ဆုုံးဖြတ်ချက်တွေ ချမှတ်ဖုု့ိ အချက်အလက်တွေကိုု သိနုုိင်ပါသေးတယ်။ ဒါတွေကုုိ သတင်းစာပညာနဲ့ ရေးသားလုုိက်တဲ့ သတင်းများကနေ သြဇာသက်ရောက်မူများစွာနဲ့ လူတွေဆီရောက်ရှိ နေတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

လူတော်တော်များများဟာ သူတိုု့ရင်ဆုုိင်နေကြရတဲ့ ပြဿနာတွေကုုိ ဖြေရှင်းလုုိကြတယ်။ လုုပ်ငန်းကုုိင်ခန်းတွေ၊ ကုုမဏီလုုပ်ငန်းတွေ၊ ကိုုယ်ပုုိင်လုုပ်ငန်းလုုပ်သူတွေက သူတုုိ့ပုုိင်ဆုုိင်မူတွေ၊ အခွင့်အရေးတွေ ကာကွယ်လုုိကြတယ်။ ဒီလုုိအခြေအနေတွေမှာ ရှေ့နေရှေ့ရပ်တုုိ့၊ ဥပဒေပညာရှင်တုုိ့၊ တရားခွင် တုုိ့ဆုုိတာ ပါလာပြီ။ ဖျော်ဖြေရေးဆုုိတဲ့ ဂဏထဲမှာ သူများအကြောင်းတွေ ဝေဝေဆာဆာ တင်ပြလုုိ့ရတဲ့ လွတ်လပ်တဲ့ သတင်းတွေဟာလည်း နံမယ်ရပါတယ်။ လူတွေကလည်း ကုုိယ့်ဘဝအခြေအနေတွေကိုု ခနမေ့ပြီး ဒီလုုိသတင်းတွေကုုိ ဖတ်ချင်ကြတယ်။ သူများရင်ဆုုိင်နေရတာတွေကုုိ ကိုုယ့်ပြဿနာလိုု သဘောထားပြီး သိချင်စပ်စုုကြတယ်။ ၁၉၉ဝခုုနှစ်လောက်က O.J. Thompson (အုုိဂျေ သောမဆင်) လူသတ်မူတစ်ခုုရဲ့ တရားခွင်ကုုိ သတင်းရေးကြတာကိုု လူတွေက စိတ်ဝင်တစား စောင့်ဖတ်ကြတယ်။ မျက်နှာဖုုံးသတင်းတွေတောင် ဖြစ်လိုု့။ သတင်းရေးဆရာတွေ အရေးကောင်းရင်ကောင်းသလုုိ နောက်ဆုုံး ဆုုံးဖြတ်ချက်ချတဲ့အထိ လူစိတ်ဝင်စားမူ ရခဲ့တယ်။ အသည်လုုိ တရားခွင်သတင်းတွေ လူကြိုက်များတာကြောင့် ယနေ့ခေတ်ဆုုိရင် တရားခွင်တီဗီဒေ့ါကွန် တောင်မှ လူဖတ်အများဆုုံးစာရင်းဝင်လာပြီ။

တဖန် အရေးပါဆုုံးသတင်းကတော့ အားကစားသတင်းပဒေသာပါပဲ။ တချိူ့သော လူတွေကတော့ အားကစားစာမျက်နှာဆုုိရင် ကျော်လွှားသွားကြပါတယ်။ ဒါတွေက အလကားဟာတွေ၊ ဘာအဓိပယ်မှမရှိဘူး။ သိုု့သော် ကမ္ဘာ့အားကစား သတင်းတွေဟာ အချိန်တွေကုုန်၊ ပိုုက်ဆံတွေအကုုန်ခံပြီး လူတွေပါဝင်ကာ လူ့စိတ်ဝင်စားမူတွေကုုိ ဆွဲယူနုုိင်တဲ့ သတင်းတွေဖြစ်နေတယ်။ သတင်းစာတွေမှာ အားကစားစာမျက်နှာတွေက သတင်းအစီအစဉ်ထက်တောင် များနေတယ်။ ဒေသဆုုိင်ရာ တီဗီသတင်းတွေကုုိ ကြည့်လုုိက်ဦး။ အားကစားထုုတ်လွှင့်မူက ပုုိသာနေတယ်။ အားကစားလွှင့်တဲ့ လုုိင်းတွေကုုိ ကြည့်ဦးမလား။ အားကစားလုုိင်းတွေများ လွှင့်သာလွှင့် မရှူံးဘူးဆုုိပဲ။ ကျွန်တော်တုုိ့ရဲ့ ပညာရေးလုုိင်းမှာ  ကောလိပ် တက္ကသိုုလ်က အားကစားတွေ ပါဝင်ကာ လွှင့်ထုုတ်ကြပါတယ်။ အဲသည်အထဲမှာ အားကစားလက်သစ်ကလေးတွေ၊ နံမယ်ရအားကစားသမားတွေကုုိလည်း မွေးထုုတ်ပေးလုုိက်သေးတာကုုိး။

တုုိင်ပြည်နဲ့ချီပြီး ကျင်းပကြတဲ့ အုုိလံပစ်အားကစားတွေဆုုိရင် အားကစားသတင်းတွေဟာ မျက်နှာဖုုံးသတင်းတွေ ဖြစ်လာတယ်။ ပရိသတ်အင်အားကလည်း ဒေသတွင်းရော၊ မြို့တွင်း မြုုိ့ပြင်ပါ ပါဝင်ပတ်သက်လာတယ်။ ဝေဖန်သူတွေက ပြောရာမှာ အားကစားသတင်းတွေကုုိ တင်ပြတဲ့အခါ အားကစားဆုုိင်ရာအချက်အလက်တွေ ကုုိ ဦးစားပေးသင့်တယ်၊ အားကစားနည်းစနစ်တွေကုုိ ပိုုပြီး တင်ပြသင့်တယ်၊ လူထုုစိတ်ဝင်စားအောင်ဆုုိပြီး ပရိသတ်ရအောင် ဘာမဟုုတ်တာလေးတွေကုုိ ပုုံကြီးချဲ့တာမျိူးတွေ နည်းသင့်တယ်လိုု့ ထောက်ပြကြပါတယ်။


ဂျူနီယာဝင်း


Tuesday, July 3, 2018

My Life Will Go On, The Picture of Junior Win by Junior Win





ျမန္မာလုိ မျပန္ခင္ အ၈္လိပ္လုိ အရင္ထြက္လုိက္တာပါ။
ကုိယ့္ဘ၀ေကာက္ေၾကာင္းေတြ ကုိ ျမန္မာလုိထက္ အ၈္လိပ္လုိ ခ်ေရးလိုက္ေတာ့ ပုိၿပီး ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း နဲ႔ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ရွိလုိ႔ ေရးျဖစ္သြားတာပါပဲ။
ေလာ့ဘရုိင္ရန္ ရဲ႕ ကဗ်ာစာေၾကာင္း ယူသုံးရရင္
ရယ္တယ္ဆုိတာ ငုိမိမွာစုိးလုိ႔ပါ ဆုိတာလုိ။
ကုိယ့္ရဲ႕ရယ္သံေတြကုိသာ ၾကားၾကပါေစ။
စာအုပ္နဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ ေျပာစရာအဲသေလာက္ပါပဲ။

ေအာက္က ေၾကာ္ျငာက မုုိးမခက ေရးတာပါ။ ေက်းဇူးတင္လ်က္


မိုးမခစာေပက အဂၤလိပ္ဘာသာ (ဘာသာျပန္မဟုတ္) စာအုပ္အျဖစ္ Junior Win’s The picture of Junior Win – My Life will go on ထုတ္ေ၀လိုက္ပါျပီ။

စာေရးသူက သူ႔ဘေလာ့ဂ္မွာ အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ My Life will go on အမည္နဲ႔ အခန္းဆက္ေရးထားတဲ့ ေဆာင္းပါးတုိမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ေဆာင္းပါးေတြကို ကာတြန္းေမာင္ရစ္က သရုပ္ေဖာ္ဆြဲထားျပီး သူျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ဘ၀ဇာတ္ေၾကာင္းက မိသားစုဓာတ္ပုံေတြကိုလည္း မွ်ေ၀ထားပါတယ္။

ဂ်ဴနီယာ၀င္းဟာ အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ပဲ A Memory of My Grandparents (2015) စာအုပ္နဲ႔ ကြယ္လြန္သြားတဲ့ အဘိုးအဘြား ဦးခင္ေမာင္လတ္ ေဒၚခင္မ်ဳိးခ်စ္တို႔ ဘ၀ရုပ္ပုံလႊာနဲ႔ မိသားစုဇာတ္ေၾကာင္းကို ေရးသားထုတ္ေ၀ခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ပဲ Burmese Days & Flowers ကို ေရးသားခဲ့ပါတယ္။

ျမန္မာစာေရးဆရာက အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ ေရးထားတာျဖစ္ပါတယ္။ သူၾကဳံေတြ႔ ျဖတ္သန္းရတဲ့ ျငိမ္းခ်မ္းတဲ့ မိသားစုဘ၀နဲ႔ လိႈင္းထန္တဲ့ ပညာေရးဘ၀၊ စာေရးဆရာဘ၀ကိုလည္း ထုတ္ေဖာ္ေရးသားထားတာျဖစ္ပါတယ္။

ဆိပ္ကမ္းသာစာေပ – အမွတ္ ၁၃ / ၃၈ လမ္း။ ပလာဇာေစ်းသစ္ ။ ၀၉ ၇၈၆၈၃၇ ၃၀၅ / ၀၉ ၉၆၃၆၉၉၈၃၄ က ျဖန္႔ခ်ိပါတယ္။ အုပ္ေရ ၅၀၀၊ စာမ်က္ႏွာ ၁၂၈။ တန္ဖိုး ၃ေထာင္ က်ပ္ ျဖစ္ပါတယ္။

Saturday, June 30, 2018

ဂျူနီယာဝင်း – အမေရိကားက စာမတတ်သူ ပပျောက်ရေး


ဂျူနီယာဝင်း – အမေရိကားက စာမတတ်သူ ပပျောက်ရေး
အတွေးအမြင်မဂ္ဂဇင်း၊ ရန်ကုုန်၊ ဇွန် ၂၀၁၈ ထုုတ်မှ။ (မိုုးမခ) မေ ၂၉ ၊ ၂၀၁၈



(1994 April ထုုတ် American Mosaic စာစောင်မှာ ဖတ်လုုိက်ရတဲ့ This is America, Adult Literacy ဆုုိတဲ့ ဆောင်းပါးတစ်ပုုဒ်ကုုိ ဘာသာပြန်တင်ဆက်လုုိက်ပါတယ်။ အဲသည်စာစောင်မှာ စာရေးတဲ့သူအမည်တွေ ဖော်ပြမထားပါဘူး။ အများအားဖြင့် လူထုုကြား ပတ်သတ်နေတဲ့ အကြောင်းအရာများကုုိ ဦးစားပေးထားတာကြောင့် စာရေးသူအမည် ဖော်ပြဖိုု့ မလုုိအပ်ဖူးလုုိ့ ယူဆထားလုုိ့ ထင်ပါတယ်။ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုု သံရုုံးကနေ သတင်းအချက်အလက်ဆုုိင်ရာ ဌာနဆိုုင်ရာက ရေးသား ထုုတ်ဝေမှု စာစောင်တွေဆုုိပါတော့။ ဒါ့အပြင် ၂၀၁ရခုုနှစ် Adult Literacy ပရုုိဂရမ်ရလဒ်အကျဉ်းကုုိ ကုုိးကားကာ တင်ပြသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။) (သူအတုုိင်းဘာသာပြန်ထားသောလည်း စာရေးသူဖြည့်စွက်ထားတာတွေကိုု ကွင်းစကွင်းပိတ်နဲ့ လုုပ်ပေးထားပါတယ်။)
(စာမတတ်သူ ဆုုိတဲ့နေရာမှာ မြန်မာပြည်မှာဆုုိရင် အ သုုံးလုုံးပေါ့။ မြန်မာစာကုုိ ပြောတာပေါ့။ သူတုုိ့တုုိင်းပြည်အတွက်တော့ အင်္ဂလိပ်စာကိုု ဆုုိလုုိတာပါ။ အင်္ဂလိပ်လုုိ ဖတ်တတ်၊ အင်္ဂလိပ်လုုိ ရေးတတ်ဖုုိ့ ကိုု ရည်ရွယ်ပါတယ်။ ဒီဆောင်းပါးမှာ “စာမတတ်သူ“ ဆုုိတဲ့ စကားလုုံးက “အင်္ဂလိပ်စာ ကောင်းကောင်း မဖတ်နုုိင်၊ အင်္ဂလိပ်စာ ကောင်းကောင်းမရေးနုုိင်“ ဆုုိတာကုုိ အတိုုကောက် ရေးထားတာလုုိ့ ဆုုိလုုိပါတယ်။)
သည်လမှာ ကျွန်တော်တုုိ့ရဲ့ ပရုုိဂရမ်က အသက်အရွယ်မငယ်တော့တဲ့ သူတွေ စာဖတ်တတ်၊ စာရေးတတ်တဲ့ အရည်အချင်းတွေရှိဖုုိ့ နဲ့ပတ်သက်တဲ့အကြောင်းအရာကုုိ တင်ဆက်ပါ့မယ်။ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုုမှာ စာမတတ်သူ ပပျောက်ရေး ပရိုုဂရမ်အကြောင်းပေ့ါ။
လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က (၁၉၉၄ ဧပြီလ မတုုိင်မှီ လအနည်းငယ်က အခြေအနေကိုု ဆုုိလုုိပါတယ်။) အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုု ပညာရေးကောင်စီ ကနေ အမေရိကန်က အသက်မငယ်တော့တဲ့သူတွေ (လူကြီးတွေ) နဲ့ပတ်သက်ပြီး လေ့လာမူတွေ ကနေရလာတဲ့ ရလဒ်တွေ ထွက်လာပါတယ်။ အင်္ဂလိပ်လုုိ ပြောတတ် ရေးတတ်တာနဲ့ပတ်သက်တဲ့ သူတုုိ့တွေရဲ့အရည်အချင်းတွေ ကုုိဖော်ပြထားတာပါ။ ဒါဟာ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုုသမုုိင်း (၁၉၉၄ ခုုနှစ် မတုုိင်မှီအထိကုုိ ဆုုိလုုိပါတယ်။) မှာ အကြီးကျယ်ဆုုံး သုုတေသနမှတ်တမ်းလိုု့ ဆုုိနုုိုုင်ပါတယ်။
သုုတေသနမှတ်တမ်း (၁၉၉၄) အရ အသက်အရွယ်အားဖြင့် မငယ်တော့တဲ့ သူတွေရဲ့ (လူကြီးတွေ၏) ၅၀%ဟာ အင်္ဂလိပ်လုုိ ကောင်းကောင်း မရေးနုုိင် မပြောနုုိင်ကြပါဘူးတဲ့။ ဆုုိလုုိတာက လူဦးရေ သန်းပေါင်း ၉၀ ဟာ အင်္ဂလိပ်လုုိ မရေးနုုိင် မပြောနုုိင်ဘူး၊ သချာင်္ပုုစ္ဆာတွေကုုိလည်း မဖြေရှင်းနိုု်င်ဘူး။ ဒါကြောင့် သူတုုိ့အလုုပ်တွေမှာ ပြည့်စုုံတဲ့ အရည်အချင်းတွေ ရှိမလာဘူး လုုိ့ ကောက်ချက်ချထားပါတယ်။
အဲသည် သုုတေသနလေ့လာမူ အသစ်ကနေ ပညာတတ်ခြင်းဆုုိတဲ့ ဝေါဟာရ အဓိပယ်ကုုိ ဖွင့်ဆုုိခဲ့ပါတယ်။ ပညာတတ်တယ်ဆုုိတာဟာ တဲ့၊ လူမူအဖွဲ့အစည်းထဲမှာ သတင်းအချက်အလက်တွေကုုိ အသုုံးပြုတတ်တဲ့ စွမး်ရည်ပုုိင်ဆုုိင်မူ၊ ပန်းတုုိင်ကုုိ ဖမ်းဆုုတ်နုုိင်မူ၊ ကိုုယ်သိထားတဲ့ အသိပညာနဲ့ စွမး်ရည်ကုုိ တုုိးပွားအောင် လုုပ်နိုု်င်တဲ့ စွမ်းပကားတွေ ပါဝင်နေပါတယ်တဲ့။
အဲသည်လေ့လာမူထဲမှာ အမေရိကန် ၂၆၀၀ ကျော်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အချက်အလက်တွေကုုိ စုုဆောင်းထားတာ ဖြစ်တယ် လိုု့သိရပါတယ်။ အဲသည် လူ ၂၆၀၀ ကျော်ဟာ အသက်၁၆နှစ် ကျော်တွေဖြစ်တယ်။ သူတုုိ့တွေဟာ မတူညီတဲ့ ပုုံစံမျိူးစုုံက ဆင်းသက်လာတဲ့ အမေရိကန်တွေ ဖြစ်တယ်။ သုုတေသနအားဖြင့် ၄နှစ်လောက် လုုပ်ခဲ့ပြီး သူတိုု့ကုုိ သုုတေသနပညာရှင်တွေက စမ်းသပ်မူ ၃ဝကျော်လောက် လုုပ်ခဲ့ပါတယ်။
စမ်းသပ်မူတွေဟာ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ နေ့ဓဝူဝ ကြုံတွေ့နေရတဲ့ အခြေအနေတွေကုုိ အခြေခံထားပါတယ်။ ဥပမာ – နေ့စဉ် ရောက်လာတဲ့ (အင်္ဂလိပ်) သတင်းစာတွေကုုိဖတ်ခြင်း၊ ဘဏ်တွင် ငွေသွင်းခြင်း၊ ထုုတ်ခြင်း စသဖြင့်၊ စသဖြင့်။
အဲသည်စမ်းသပ်မူတစ်မျိူးမှာ မေးခွန်း ၃ ခုုကုုိ ထပ်ပြီး အခြေခံပါတယ်။ ဥပမာ – သူတုုိ့ဖတ်လုုိက်တဲ့ အကြောင်းအရာကုုိ နားလည်တဲ့ အရည်အချင်းရှိသလား (သူတုုိ့ ဘယ်လောက်နားလည်သလဲ)၊ သတင်းအချက်အလက်တွေကုုိ ပြန်ရေးပြနုုိင်သလား၊ သိပ်ကုုိ လွယ်ကူတဲ့ သချာင်္ ပုုစာ ္ဆ ညဏ်စမ်းကုုိ ဖြေနုုိင်သလား။
သည်လုုိ စမ်းသပ်စစ်ဆေးလုုိက်တော့မှ အမေရိကန်လူမျိူး သန်း ၄ဝဟာ အနိမ့်ဆုုံး ဖတ်တဲ့အဆင့်၊ ရေးတဲ့အဆင့်လောက်သာ ရှိတယ်ဆုုိတဲ့ အဖြေထွက်လာပါတယ်။ သူတုုိ့က သိပ်ကုုိလွယ်ကူရှင်းလင်းတဲ့ မြေပုုံထဲက လမ်း၂ လမး်ကုုိတောင် မရှာနုုိင်ကြပါဘူး။ သူတုုိ့က ပစ္စည်းနှစ်ခုုရဲ့ စျေးနှူန်း ၂ခုုဘယ်လောက်ကွာလဲ ဆုုိတာတောင် မတွက်တတ်ကြပါဘူး။
အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုုမှာ တဲ့၊ အနိမ့်ဆုုံး စာမဖတ်တတ်မရေးတတ်သူ ၂၅% ဟာ အမေရိကန်မှာ မွေးသူတွေ မဟုုတ်ကြပါဘူးတဲ့။ နောက် ၂၅% ကတော့ စိတ်ပုုိင်းဆုုိင်ရာနဲ့ ရုုပ်ပုုိင်းဆုုိင်ရာ ပြဿနာ ရှိနေကြပါတယ်တဲ့။ နောက် ၅၀% က အထက်တန်းကျောင်းတောင် မပြီးကြသေးပါဘူးတဲ့။ သည်တော့ တော်တော်များများဟာ နိမ့်ကျတဲ့ ပညာအရည်အချင်းတွေ ရှိနေကြတယ်လိုု့ (ရလဒ်ကုုိ ကြည့်ပြီး ကောက်ချက်ချပြထားပါတယ်။) (ဒါက ၁၉၉၄ မှတ်တမ်းပါ။) လုုိ့ ဆုုိပါတယ်။
စာမရေးတတ် မဖတ်တတ်တဲ့ လူအများစုုဟာ ဆင်းရဲကြပါတယ်။ သူတုုိ့တွေက အလုုပ်လက်မဲ့တွေထက်တောင် ဆုုိးပါတယ်။ အဲသည်လုုိ ပြောရတာ အားနာတယ် ဆုုိရင်တော့ အကယ်၍များ သူတိုု့က အလုုပ်အကုုိင်ရခဲ့ရင်လည်း လစာတော်တော်ကြီးကုုိ နည်းကြပါတယ် လုုိ့ပြောရပါလိမ့်မယ်။
လေ့လာမူတွေအရ ကျန်တဲ့ အမေရိကန် သန်း ၅ဝကျော်ဟာ (ခုုနက စာမရေးတတ် မဖတ်တတ်ကြတဲ့ သန်း ၄ဝနဲ့ ယှဉ်လုုိက်ရင်) နည်းနည်းလေးလောက်ပဲ အရေးအဖတ်သာပါတယ်။ အဲသည်လူတွေက ဥပမာအားဖြင့် ကိန်း၂လုုံးကုုိ ပေါင်းဖုုိ့ ဂဏာန်းတွက်စက်မသုုံးတတ်ဖူး။ သတင်းစာထဲက အကြောင်းအရာတစ်ခုုအကြောင်း မေးရင် မဖြေတတ်ကြဘူး။
လေ့လာရေးပညာရှင်တွေက ဆုုိရာမှာ အမေရိကန်တော်တော်များများဟာ အထက်တန်းကျောင်းတွေနဲ့ ကောလိပ်တွေမှာ အရင်တုုန်းကထက်တော့ ဘွဲ့တွေ ဒီဂရီတွေ ရလာကြပါတယ်တဲ့။ ဒါပေမယ့် လေ့လာမူတွေအရ အထက်တန်းပညာရေးစနစ်က လူတစ်ယောက်ကုုိ စာကောင်းကောင်းဖတ်နုုိင်အောင် ဆုုိတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်မျိူးနဲ့ သင်ကြားခဲ့တာ မရှိပါဘူးတဲ့။ အထက်တန်းပညာရေး အောင်မြင်ခဲ့သူ တွေရဲ့တဝက်ကျော်ကျော်ဟာ သချာင်္နဲ့စာဖတ်ခြင်း မှာ ဘောင်တွေ စည်းတွေ နဲ့ ချထားတဲ့ အရည်အချင်းတွေနဲ့ သာ ရှိနေကြပါတယ်တဲ့။ ကောလိပ်ကနေ ဘွဲ့ရလာတဲ့ သူတွေရဲ့ ၄% ဟာ အနိမ့်ဆုုံးပညာရေး အဆင့်လောက်ပဲ ရှိနေတာ တွေ့ကြရပါတယ်။
ပညာမတတ် ကြတဲ့ အမေရိကန်တော်တော်များများက သူတုုိ့မှာ စာရေးအဖတ်မှာ ပြဿနာရှိနေတာကုုိ ဝန်မခံကြပါဘူး။ လေ့လာမူအရ အဲသည်လူတန်းစားတွေရဲ့ ၇၀%ဟာ သူတိုု့ကုုိယ်သူတုုိ့ အင်္ဂလိပ်လုုိ ကောင်းကောင်းပြောနုုိင်ရေးနုုိင်တယ်၊ တော်တော်ကြီးကုုိ ပြောနုုိင်ရေးနိုုင်တယ် လုုိ့ပြောကြတာကုုိ တွေ့ရတယ် လုုိ့ ဆုုိပါတယ်။ အဲဒါ ပြဿနာပဲ။ အဲ့ဒါ တကယ့်ကိုု ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာပေါ့။ သူတုုိ့တွေဟာ အသက်မငယ်တော့ဘူး၊ သူတုုိ့ုုကုုိယ်သူတုုိ့လည်း တော်တယ် တတ်တယ်နဲ့ အဲသည်လုုိ မဟုုတ်တာတွေ လျောက်ပြောကြတာ တော်တော် ဆုုိးတာပေါ့။ ဒီတော့ သူတုုိ့အရည်အချင်းတွေ တုုိးတက်လာအောင် ဘယ်လုုိလုုပ်မလဲ။
ပညာရေးဆုုိင်ရာ အတွင်းရေးမှူး ရစ်ချက် ရလေး (Richard Riley) ကပြောရာမှာ အမေရိကန်လူများစုုဟာ သူတုုိ့ဘဝရပ်တည်ဖုုိ့ အရည်အချင်းမရှိဘူး ဆုုိတာကုုိ သူတိုု့ုုကုုိယ်တုုိင်တောင် မသိကြပါဘူး လုုိ့ ရလဒ်တွေကြည့်ပြီး ပြောပါတယ်။
၁၉၇၅ ခုုနှစ်က အသက်မငယ်တော့တဲ့ လူကြီးတွေရဲ့ စာရေးတတ် ဖတ်တတ်တဲ့ သုုတေသန ကုုိ နောက်ဆုုးံလုုပ်ခဲ့တာပါ။ အဲသည်တုုန်းက လူကြီး ၂၅ သန်းဟာ စာမရေးတတ် မဖတ်တတ်ပါ ဆုုိတဲ့ ရလဒ် ထွက်ခဲ့ပါတယ်။ အခုုအသစ်လေ့လာမူ (၁၉၉၄ခုုနှစ်) က အရေအတွက်နဲ့ ယှဉ်လုုိက်တော့ တော်တော်နည်းနေတာကုုိ တွေ့ရတယ်။ (ရှေ့မှာ ၁၉၉၄ခုုနှစ် စစ်တမ်းအရ လူကြီး သန်း ၉၀ စာမရေးတတ် မဖတ်တတ် ဖူးလုုိ့ အဖြေထွက်ထားပါတယ်။)
သည်တော့ ကွာခြားမူ အရေအတွက်နဲ့ ပတ်သက်လုုိ့ အကြောင်းပြချက်ကုုိ စဉ်းစားလုုိက်တော့ ခေတ်ရဲ့ ပြောင်းလဲမူတွေကြောင့်လုုိ့ ဆိုုတယ်။ ဟုုိးအရင်က စာမတတ်တဲ့ လူတွေက စာပဲကောင်းကောင်း မရေးတတ်တာ။ (ဖတ်တော့ဖတ်နုုိင်တယ်၊ အရည်အချင်းရှိတယ်) ယနေ့ (၁၉၉၄ ခုုနှစ်) မှာကျတော့ လူတော်တော်များများက စကားလုုံးတွေ ဖတ်နုုိင်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် သူတိုု့ဖတ်လိုုက်တာတွေနဲ့ ပတ်သက်လုုိ့ အသုုံးချဖုုိ့ အရည်အချင်းမရှိဘူး။ အဲဒါကြောင့် ကွာဟမူက ကြီးမားသွားရတယ်။
အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုုက လူကြီးအများစုုဟာ သူတုုိ့မရေးနုုိင် မဖတ်နုုိင်ကြတာကိုု ကြိုုးစားဖုုံးကွယ်ပြီး ဘဝမှာ နေထုုိင် နေကြတယ်။ ဒါပေမယ့် လူမူဘဝမှာ ဘယ်အရာမှ ဖုုံးကွယ်လုုိ့မရဘူးလေ။
ဥပမာ – လူတစ်ယောက်ဟာ အလုုပ်လုုိချင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် အလုုပ်ကြော်ငြာတွေ မဖတ်တတ်ဖူး။ အမျိူးသမီးတစ်ယောက်ဟာ ဆေးပုုလင်းပေါ်မှာ ရေးထားတဲ့ စာတွေ မဖတ်တတ်တဲ့အတွက် နေမကောင်းဖြစ်နေတဲ့ ကလေးကုုိ ဆေးအမှားတွေ ကျွေးမိတယ်။
ယနေ့စက်မူခေတ်မှာ အလုပ်တစ်ခုု မြဲဖုုိ့ စာဖတ်ခြင်းဟာ လုုိအပ်ချက်ဖြစ်နေပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲ? သတင်းအချက်အလက်တွေ၊ ကိန်းဂဏန်းတွေနဲ့ ကွန်ပြူတာတွေဟာ အလုုပ်ရှာဖွေရေး၊ တည်မြဲရေးမှာ အစဉ်ဆက်တုုိက် တုုိးတက်နေတယ်။ သည်လုုိ အလုုပ်တွေ က စာဖတ်အားကောင်းဖုုိ့၊ ကောင်းကောင်း စဉ်းစားတွေးခေါ်တတ်ဖုုိ့ နဲ့ဆက်သွယ်ရေးအတတ်ပညာတွေ တောင်းဆုုိနေတယ်။
လူတွေကလည်း သူတုုိ့သားသမီးတွေ အောင်မြင်ဖုုိ့ သူတုုိ့ကိုုယ်တုုိင် စာတတ်ဖုုိ့လုုိအပ်လာပြီ။ အမေရိကလုုိ တုုိင်းပြည်တွေမှာ ဒီမုုိကရေစီကုုိ ကောင်းစွာ အကောင်အထည်ဖော်နုုိင်ဖုုိ့ စွမ်းရည်ထက်မြက်တဲ့ နုုိင်ငံသားတွေပေါ်မှာ မှီခုုိနေရတယ်။ ပြီးတော့ အစုုိးရနဲ့ လက်တွဲဖုုိ့ စာကောင်းကောင်း တတ်ဖုုိ့ လုုိအပ်နေပြီ။
ပညာရှင်တွေက သုုတေသနလုုပ်ရာကနေ အဖြေတစ်ခုု ရလာတာက အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုုဟာ စာတတ်မူနိမ့်ကျမူတွေကြောင့် နှစ်စဉ် အမေရိကန်ဒေါ်လာ သန်းထောင်ချီပြီး ဆုုံးရှူံးနေရတယ် လုုိ့ဆုုိပါတယ်။ ဒါဟာ ကုုန်ထုုတ်လုုပ်မူ နိမ့်ကျလာတာပဲ။ စက်မူလုုပ်ငန်းတွေမှာ မတော်တဆထိခိုုက်မူတွေဟာလည်း စာမတတ်လိုု့ဖြစ်ရတာ။ ညဏ်ရည်နိမ့်ပါးလုုိ့ ဖြစ်ရတာ။ အလုုပ်လက်မဲ့တွေကုုိ အစုုိးရက ကူညီပေးဖုုိ့ဟာ လုုိအပ်သထက် လုုိအပ်နေတယ်။
နှစ်စဉ် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုုမှာ လူ၂သန်းဟာ သူတိုု့ရဲ့ စာဖတ်မူစွမ်းရည် မြင့်မားတုုိးတက်ဖုုိ့ အကူအညီတောင်းတာတွေ လက်ခံရရှိလာတယ်။ ဒေသဆုုိင်ရာ၊ ရပ်ကွက်၊ မြို့နယ်ဆုုိင်ရာ အစုုိးရအဖွဲ့များဟာ နှစ်စဉ် ဒေါ်လာ သန်း ၁ ထောင်သုုံးစွဲပြီး လူကြီးတွေ စာတတ်ဖုုိ့ အစီအစဉ်တွေ ရေးဆွဲအကောင်အထည်ဖော်လာ ကြပါတယ်။ မြို့နယ်အသီးသီး၊ အနယ်နယ်အရပ်ရပ် တွေကုုိ ဖြန့်ပြီး ငွေကြေးသုုံးစွဲကာ စာတတ်ဖုုိ့ အစီအစဉ်တွေ လုုပ်လာတယ်။ ဆရာဆရာမတွေက သည်နေရာတွေမှာ စေတနာ့ဝန်ထမ်းတွေ ပေါ့။ သူတိုု့က လစာငွေမယူပဲ လုုပ်ပေးကြပါတယ်။
အလုုပ်ဌာန လုုပ်ငန်းခွင်တွေမှာ သူတုုိ့အလုုပ်သမားတွေရဲ့ စာဖတ်မူစွမ်းရည် မြင့်တက်ဖုုိ့ အစီအစဉ်တွေ ဆွဲကြပါတယ်။ ဒေသဆုုိင်ရာ အဖွဲ့အစည်းတွေက လုုပ်ငန်း လည်ပတ်ဖုုိ့ ပါဝင်လာကြတယ်။ တချိူ့ကလည်း ကိုု်ယ်ပုုိင် အဖွဲ့အစည်းတွေ ဖွဲ့လုုပ်ကြတယ်။
အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုုက PLAN လုုိ့အမည်ပေးထားတဲ့ အဖွဲ့တစ်ခုု ဖြစ်တယ်။ အဲသည် PLANရဲ့ အရှည်က Push for Literacy Action (စာရေးစာဖတ် တတ်မြောက်ဖုုိ့ အလျင်အမြန်တွန်းအားပေး ဆောင်ရွက်ရေး) လုုိ့အဓိပယ်ဖွင့်ပါတယ်။ ဒါဟာ ၀ါရှင်တန်ဒီစီရဲ့ ရှေးအကျဆုုံး နှစ်သက်တမ်းအကြာဆုုံးနဲဲ့ အအောင်မြင်ဆုုံး ရပ်တည်ခဲ့တဲ့ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုု ဖြစ်ပါတယ်။
တုုိနီကရုုိ (Tony Croll) ကအဲသည်အဖွဲ့ရဲ့ ဒါရုုိက်တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကရုုိ ကပြောရာမှာ အဖွဲ့ဝင်တွေဟာ စာဖတ်စာရေးတတ်ဖုုိ့ မည်သည့်အဆင့်ကုုိမဆုုိ လိုုအပ်သလုုိ ဆောင်ရွက်ပေးတယ်။ လူကြီးတွေ ရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေကုုိလည်း ထည့်သွင်း စဉ်းစားပေးတယ်လိုု့ ဆုုိပါတယ်။
ဥပမာအားဖြင့် PLAN က စာဖတ်တတ်ချင်လုုိ့ သုုိ့မဟုုတ် သူတုုိ့စာဖတ်တဲ့ အရည်အချင်းတွေ တုုိးတက်ချင်တဲ့ လူကြီးပိုုင်း တွေအတွက် သင်တန်းတွေဖွင့်ပေးထားပါတယ်။ သင်တန်းတွေမှာ တစ်ပတ်ကုုိ ၂ကြိမ် တွေ့ဆုုံခွင့်ပေးထားတယ်။
PLAN က စာရေးစာဖတ် ပရုုိဂရမ်မှာ မိသားစုုတွေ အတွက်လည်းပါတယ်။ စေတနာ့ဝန်ထမ်း ဆရာဆရာမတွေက အမျိူးသမီးတွေနဲ့သူတုုိ့ သားသမီးတွေ တွေ့ဆုုံပေးတဲ့ စင်တာ(နေရာဌာန) တွေဆီကုုိ သွားရပါတယ်။ စေတနာ့ဝန်ထမ်းတွေဟာ သူတုုိ့ကုုိ စာဖတ်တတ်အောင် သင်ကြားပေးတယ်။ ဒီလုုိနဲ့ သူတိုု့သားသမီးတွေရဲ့ ကျောင်းစာတွေကုုိ ကူညီပေးနုုိင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါ့အပြင် အဖွဲ့သားတချိူ့ကုုိ အကျဉ်းထောင်တွေဆီကုုိ လွှတ်ပြီး အကျဉ်းသားတွေကုုိ စာဖတ်တတ်အောင် သင်ကြားပေးစေပါတယ်။ ၀ါရှင်တန်ဒီစီက အလုုပ်ဌာနတွေဆီကုုိ လည်းအဖွဲ့သားတွေက သွားပြီး အလုုပ်သမားတွေကုုိ စာရေးစာဖတ် အရည်အချင်းတွေ တုုိးတက်လာအောင် ကူညီပေးကြပါတယ်။
PLAN မှာ အင်မတန်နိိမ့်ကျတဲ့ စာရေးစာဖတ်အရည်အချင်းအဆင့် လောက်သာ ရှိတဲ့သူတွေ ကောင်းကောင်းနားလည်စေဖုုိ့ လွယ်ကူချောမွေ့တဲ့ သင်ကြားမူ ပြသမူ ပစ္စည်းကရိယာတွေ ရှိပါတယ်။ ဥပမာ – အဖွဲ့သားတွေဟာ သိသင့်သိထုုိက်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကုုိ ပြန်လည်ကူးယူရေးသားခုုိင်းတဲ့ စနစ်ကုုိ ကျင့်သုုံးပြီး အသိပညာပေးတဲ့ သင်တန်းတွေ လုုပ်ထားပါတယ်။
လူတွေက PLAN ကသင်တန်းတွေကုုိ တက်ချင်ကြပါတယ်။ ဥပမာ ဂျွန်ဆုုိတဲ့သူက ဆုုိပါတော့။ သူက အထက်တန်းကျောင်းမပီးဘူး။ သူကအထူးစာမေးပွဲတစ်ခုုကုုိ ဖြေဆုုိပြီး အထက်တန်းအောင်လက်မှတ် ရချင်တယ်။ ဥပမာ ဖလော့ရင့် ဆုုိတဲ့ အမျိူးသမီးတစ်ယောက်က ဆုုိပါတော့။ သူက သူ့မြေးကလေးတွေကုုိ ပုုံပြင်ကလေးတွေ ဖတ်ပြချင်တယ်။
အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုုမှာ အဲသည်လုုိ ဖြည့်ဆည်းပေးနေတဲ့ စာရေးစာဖတ် လူမူအဖွဲ့တွေ အများကြီးရှိပါတယ်။ ဒီလုုိအစီအစဉ်တွေက စာနည်းနည်းပဲ ရေးတတ်ဖတ်တတ်တဲ့ လူကြီးတွေကုုိ အကူအညီဖြစ်စေတယ် လိုု့ ကျွမး်ကျင်ပညာရှင်တွေက ဆုုိပါတယ်။ ဒီအစီအစဉ်ထဲ ပါဝင်ချင်လုုိ့ စောင့်နေတဲ့ သူတွေလည်း မနည်းပါဘူး။ ရာချီပါတယ်။
စာရေးစာဖတ်စွမး်ရည်ဆုုိင်ရာ အမျိူးသားယာယီအဖွဲ့တွေဟာ မြို့ရွာတွေမှာ အများဆုုံး ပါဝင်လာကြပါတယ်။ အထူးတယ်လီဖုုန်းလုုိင်းတွေ နဲ့လူကြီးပုုိင်းတွေကုုိ ဆက်သွယ်အကူအညီတွေ ပေးကာ စာဖတ်တဲ့အခါ နားမလည်တတ်တဲ့ ပြဿနာတွေကုုိ ဖြေရှင်းပေးခဲ့ကြတယ်။ ဘယ်သူဖြစ်ဖြစ် အဲသည်ဖုုန်းနံပါတ်တွေကုုိ ဆက်ပြီး စာဖတ်ရင်း နားမလည်တဲ့နေရာတွေ၊ အဓိပယ်ဘာမှန်းမသိတာတွေ ကြုံရရင် မေးမြန်းလုုိ့ရတယ်။ ဆရာဆရာမတွေက သင်ကြား ဖြေရှင်းပေးတယ်။ (ဆေးပုုလင်းပေါ်မှာ ရေးထားတဲ့စာတွေ နားမလည်တဲ့အခါ၊ ကလေးကမေးတဲ့ သချာင်္ပုုစ္ဆာဖြစ်ဖြစ်၊ အင်္ဂလိပ်စာဖြစ်ဖြစ် မဖြေတတ်တဲ့အခါ၊ အလုုပ်ကြော်ငြာကစာတွေ နားမလည်တဲ့အခါ၊ စာဖတ်ရင်း ဘာမှန်းမသိတဲ့စာတွေ၊ စကားလုုံးအသစ်တွေ မသုုံးတတ်ရင်၊ စာတစ်ခုုခုု ရေးချင်တယ် မရေးတတ်တဲ့အခါ၊ စသဖြင့် စသဖြင့်။)
၁၉၈၉ ခုုနှစ် မြိုု့ရွာဒေသ ဆုုိင်ရာ ကုုိယ်စားလှယ်တွေ၊ မြိ့တော်ဝန်တွေကနေ ပညာရေးအစည်းအဝေးတွေ ခေါ်ပြီး တွေ့ဆုုံကြတယ်။ သူတုုိ့က အရေးပါတဲ့ အစီအစဉ်တွေချမှတ်ပြီး သက္ကရာဇ် ၂၀၀၀ မှာ အမျိူးသားပညာရေးဆုုိင်ရာ ရည်မှန်းချက် ၆ခုုပါတဲ့ (အဲသည် ၆ခုုက ဘာလဲဆုုိတာ ပြောမထားပါဘူး။ ဒါပေမယ့် လူကြီးတွေ အင်္ဂလိပ်စာ ဖတ်တတ်ဖုုိ့၊ ရေးတတ်ဖုုိ့ ၊ နားလည်ဖုုိ့ ၊ ပြန်လည် ဆွေးနွေးနုုိင်ဖုုိ့၊ ပြန်လည်ရေးပြနုုိင်ဖိုု့၊ နဲ့ သချာင်္တတ်ဖုုိ့ တွေ ဖြစ်နုုိင်ပါတယ်။) ညီလာခံမှာ ပြန်တွေ့ဆုုံကြဖုုိ့ သဘောတူခဲ့ကြပါတယ်။ ပြောရရင်တော့ လူကြီးပုုိင်းဆုုိင်ရာ စာဖတ်စွမ်းရည်တုုိးတက်ဖုုိ့ ကိစ္စက တော်တော်လေး အဓိက ကျလာတယ်ပေါ့။
အခုုဆုုိရင် (၁၉၉၄ခုုနှစ်ကုုိ ဆုုိုုိလုုိပါတယ်) ပညာရေးဆုုိင်ရာ ဆရာဆရာမများ၊ အစုုိးရဝန်ထမ်းများနဲ့ လုုပ်ငန်းဆုုိင်ရာဦးဆောင်သူတွေ (ဘော့စ်တွေ၊ သူဌေးတွေ၊ ကုုမဏီပုုိင်ရှင်တွေပေါ့) က စာရေးစာဖတ်တတ်မြောက်ရေး ဟာအရေးပါကြောင်းနဲ့ သည့်ထက်မက အစီအစဉ်တွေ တုုိးတက်ဖြစ်မြောက်ဖုုိ့ အရေးကြီးတယ်၊ သည်အစီအစဉ်တွေကုုိ တုုိးချဲ့ရဖုုိ့ လုုိအပ်တယ်ဆုုိတာ သဘောပေါက်လာ ကြပါတယ်။ သဘောလည်းတူလာ ကြပါတယ်။ ဟုုတ်တယ်၊ သည်အစီအစဉ်တွေက တုုိးတက်လာ ဖုုိ့လုုိအပ်တယ်။ အဲသည်အတွက် ပိုုက်ဆံလုုိတယ်လေ။ ၁၉၉၂ ခုုနှစ် မှာ မြိ့ကြီးတွေက ကျောင်းတွေမှာ ဒေသဆုုိင်ရာ စာရေးစာဖတ်အစီအစဉ်အတွက် အလှူငွေ ဒေါ်လာသန်း ၂၀၀ လက်ခံရရှိခဲ့ပါတယ်။ ဒီပရိုုဂရမ်တွေကုုိ လုုပ်ပေးနေတဲ့သူတွေကတော့ သည်လောက်ငွေပမာဏ ဟာနည်းသေးတယ်၊ မလုုံလောက်ဘူး လုုိ့ဆုုိကြပါတယ်။
ဟုုတ်ပါတယ်။ ဒေသဆုုိင်ရာ အစုုိးရအနေနဲ့ စာရေးစာဖတ်အစီအစဉ် ပရုုိဂရမ် တကယ်တုုိးတက်ဖုုိ့ဆုုိရင် သေသေချာချာ ငွေကြေးထောက်ပံ့ရမယ် ဆုုိတဲ့အချက်ကုုိ လူတွေက သဘောတူကြပါတယ်။ သမ္မတ ဘီလ်ကလင်တန် က ဒေါ်လာ သန်း၂၇၀ သုုံးစွဲစေခဲ့တယ်။ အဲသည်ပရုုိဂရမ်ဟာ အထက်တန်းကျောင်း ပြီးသွားသူတွေအတွက် အလုုပ်အကုုိင်ရှာဖွေမူမှာ တကယ်ပဲ အထောက်အကူဖြစ်စေတဲ့ စွမ်းရည်တွေ ပေးခဲ့ပါတယ်။
(လူကြီးတွေ စာရေးစာဖတ်တတ်မြောက်လာရင် ဘယ်လုုိအကျိူးတွေ ရလာနုုိင်သလဲ ဆုုိတာနဲ့ ပတ်သက်လုုိ့ ရှေ့ကတင်ပြထားသလုုိ အကျိူးကျေးဇူးတွေရလာသလုုိ နောက်ဆက်တွဲ အကျိူးတွေလည်းရှိလာပါတယ်လုုိ့ ယခုုလတ်တလော (ဒါကတော့ ၂၀၁၇ ကာလတွေကုုိ ဖော်ညွှန်းပါတယ်) အခြေအနေတွေကုုိကြည့်ပြီးကောက်ချက်တွေ တွေ့လာရတယ်။)
လူကြီးတွေ စာဖတ်တတ် စာရေးတတ် သချာင်္တွက်တတ် (ဂဏန်းများကုုိင်တွယ် တတ်လာခြင်း) နဲ့အတူ ယဉ်ကျေးမူ ဓလေ့ထုုံးစံဆုုိင်ရာ စာပေများကုုိ လေ့လာလုုိက်စား လာမူတွေကြောင့် လူတွေဟာ အကျင့်စာရိတ္တပုုိင်းဆုုိ်င်ရာမှာ တုုိးတက်မူတွေ ဖြစ်လာတာ တွေ့ရတယ်လုုိ့ ဆုုိပါတယ်။ အမေရိကန်ယဉ်ကျေးမူ၊ သမုုိင်းရာဇဝင်၊ စာပေအနုုပညာတွေကိုု ၁၉၅ဝခုုနှစ် ကာလ သမုုိင်းတွေ လောက်ကနေ လေ့လာလုုိက်စားစေခြင်း ပေါ့လေ။ (မြန်မာပြည်အတွက်ဆုုိရင်တော့ လူတွေဟာ မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမူ ဓလေ့ထုုံးစံ ဗုုဒဘာသာအယူအဆများကုုိ ဖတ်ရူခြင်း လေ့လာလုုိက်စားခြင်းအားဖြင့် မကောင်းမူ ဒုုစရုုိက်တွေ နည်းပါးလာမယ် မကောင်းမူတွေ လုုပ်ဖုုိ့ ကြောက်လာမယ် ရှက်လာမယ်ပေါ့။ အမေရိက အတွက်တော့ အင်္ဂလိပ်စာ ဖတ်တတ် အင်္ဂလိပ်လုုိရေးတတ်တာကနေ ဆင့်ပွား အကျိူးဖြစ်လာတာတွေကုုိ ဆုုိလုုိထားတာပါ။)
အင်္ဂလိပ်စာပေတွေကိုု ဖတ်လာတဲ့အခါကျတော့တဲ့၊ သူတုုိ့တွေက အချင်းချင်း ဆွေးနွေးလာကြသတဲ့။ ဥပမာ မာ့တွန်း ရဲ့ ကလေးပုုံပြင်လိုု့ဆုုိသောလည်း အင်မတန်ခက်ခဲတဲ့ အင်္ဂလိပ်စာတွေနဲ့ ရေးဖွဲ့ထားတဲ့ စာအုုပ်ကြီးတွေကနေ အသိပညာတုုိးလာပါတယ်။ သူ့အင်္ဂလိပ်စာကခက်တော့ စာလုုံးတွေ သင်ယူရင်းနဲ့ နားလည်လာမယ်၊ ဖတ်တတ်လာမယ် လုုိ့ဆုုိတယ်။
ဒီလုုိနဲ့ ပုုိမိုုအဆင်ပြေလာတဲ့ တော်လာတဲ့ မိဘတွေ၊ အဆွေခင်ပွန်းတွေ၊ မိသားစုုဝင်တွေ တုုိးပွား ဖြစ်မြောက်လာတယ်။ ကလေးတွေရဲ့အိမ်စာတွေကုုိ ကူညီပေးရင်းနဲ့ စာအရေးအသား စာဖတ်အား တိုုးလာတယ်။ နုုိင်ငံရေးသဘောအရကြည့်မယ် ဆုုိရင်လည်း ဒေသဆုုိင်ရာ ကိစ္စတွေမှာ အကြံကောင်းညဏ်ကောင်းတွေရမယ် အဆင့်မြင့်တဲ့ အတွေးအခေါ်တွေ ထွက်လာမယ်။ သူတုုိ့ဂရုုစိုုက်တဲ့ သူတုုိ့ရဲ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာလည်း မှန်ကန်တဲ့ ဆုုံးဖြတ်ချက်တွေ၊ သြဇာသက်ရောက်မူတွေ ရှိလာမယ်။ သည်လုုိနဲ့ အကြမ်းဖက်မူတွေ နည်းပါးခြင်း၊ ကာကွယ်နုုိင်ခြင်း၊ ကျမ်းမာရေးတုုိးတက်လာခြင်း၊ မဲပေးမူတွေမှာလည်း စည်းကမ်းတကျ တွေးခေါ်တတ်လာခြင်း၊ စီးပွားရေး တုုိးတက်လာခြင်း၊ ပညာရေးမှာလည်း တုုိးတက်လာခြင်း၊ ဆင်းရဲမွဲတေမူကုုိပင် တဖြေးဖြေး လျော့ကျလာစေနုုိင်ခြင်း စတဲ့ အကျိူးကျေးဇူးတွေဟာ လူမူဘဝထဲမှာ တဖြေးဖြေးစိမ့်ဝင်လာတာကုုိ တွေ့ရပါတယ် တဲ့။
ဒါတွေဟာ ၁၉၇၅ ခုုနှစ်ကနေ ယနေ့ခေတ် (၂၀၁ရခုုှနှစ်တုုိင်) သုုတေသနလုုပ်ကာ ဂရုုတစုုိက်စောင့်ကြည့်လာခဲ့တာရဲ့ အဖြေတွေ ဖြစ်ပါတယ် လုုိ့ဆုုိထားပါတယ်။ (အဲ… ဒါပေမယ့် ဒါလောက်တော်လာတဲ့ အမေရိကန်ပြည်သားတွေက ပညာတတ် မစ်္စကလင်တန်ကုုိ မရွေးပဲ မုုိးပေါ်ကကျလာတဲ့ ဒေါနယ်ထရန့်ကုုိ ရွေးလုုိက်တာတော့ စဉ်းစားစရာပေါ့လေ။ ထားပါတော့ … အခုု ဆောင်းပါးကိုု နိဂုုံးချူပ်ပါတော့မယ်။)
ပညာရပ်ဆုုိင်ရာ ဆရာဆရာမတွေ၊ အစုုိးရဝန်ထမ်းအရာရှိတွေ၊ လုုပ်ငန်းပုုိင်းဆုုိင်ရာ ဦးဆောင်သူတွေကပြောရာမှာ အမေရိကမှာ အင်္ဂလိပ်စာ အရေးအဖတ် တုုိးတက်တတ်မြောက်ဖုုိ့ ဟာတကယ်ပဲအရေးကြီးတယ်၊ ဒါတွေ တုုိးတက်လာဖုုိ့လုုိအပ်တဲ့ ကိစ္စဟာဖြင့် ကြီးမားတဲ့ အလုုပ်ကြီးတစ်ခုု ပါပဲလုုိ့ ဆုုိကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း တကယ်ပြီးမြောက် အောင်မြင်ဖုုိ့ကတော့ တကယ်လုုပ်ချင်ကြမှ ပဲဖြစ်လိမ့်မယ်လိုု့ ဆုုိကြပါတယ်။ လူတွေဟာ သူ့ဘာသာသူ အင်္ဂလိပ်လုုိ ရေးထားတဲ့ စာအုုပ်တွေ၊ သတင်းစာတွေ ဖတ်ချင်လာတာ၊ အင်္ဂလိပ်စာကိုု နားလည်ချင်လာတာ၊ ကိုုယ်ပုုိင် အလုုပ်အကုုိင်ရှာဖွေရင်းနဲ့ ကိုုယ့်ပြဿနာ၊ အားနည်းချက်တွေ ကုုိ သိလာတာ၊ ကိုုယ့်သားသမီးတွေကုုိ စာသင်ပြပေးချင်လာတာတွေဟာ လုုပ်ယူဖန်တီးတာမဟုုတ်ပဲ ကိုုယ့်အသိစိတ်ဓါတ်နဲ့ ကုုိယ်ဖြစ်လာတာ ဖြစ်မှသာလျင် လူကြီးတွေ စာဖတ်တတ် ရေးတတ်ဖိုု့ အရုုိဂရမ်ဟာဖြင့် တကယ်ပဲ ပေါ်ထွန်းလာကာ တကယ်ပဲ အောင်မြင်တဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ်ရောက်လာမှာ ဖြစ်ကြောင်းနဲ့ သည်ပရိုုဂရမ်ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ တာတောင်မှ နောင်အနှစ် ၃၀ ကျော်လောက် ရင်းနှီးမှပဲ အောင်မြင်တဲ့ လမ်းကြောင်းရေးတေးတေးလေး ပေါ်လာရုုံကလေးသာ ရှိပါကြောင်း တင်ပြရင်း ဆောင်းပါးကုုိ နိဂုုံးချူပ်လုုိက်ပါတယ်။


ဂျူနီယာဝင်း

Wednesday, May 2, 2018

ဂျူနီယာဝင်း – သတင်းစာဆရာရေးတဲ့ သတင်းတစ်ပုုဒ်

ဂျူနီယာဝင်း – သတင်းစာဆရာရေးတဲ့ သတင်းတစ်ပုုဒ်
(အတွေးအမြင် အမှတ် ၃၀၉ မေလ ၂၀၁၈) မိုးမခ၊ မေ ၂၊ ၂၀၁၈


(James Glen Stovall (ဂျိမ်းစ် ဂလန် စတုုိဗယ်) ရဲ့”Journalism“ (သတင်းစာပညာ) လုုိ့ အမည်ပေးထားတဲ့ စာအုုပ်က ပထမအခန်းက စာပုုိဒ်များကုုိ သင့်လျော်သလုုိ ဘာသာပြန်တင်ပြထားတာပါ။ သူ့ရဲ့အာဘော်အတုုိင်း ဘာသာပြန်ထားသောလည်း စာရေးသူ ဖြည့်စွက်ထားတာတွေကိုု ကွင်းစကွင်းပိတ်နဲ့ လုုပ်ပေးထားပါတယ်။)
သတင်းတွေနဲ့ အချက်အလက်တွေဆုုိတာ သတင်းစာဆရာက ထုုတ်လုုပ်လုုိက် တဲ့အရာတွေ – ထုုတ်ကုုန်တွေ ဖြစ်ပါတယ်တဲ့။ ဒါပေမယ့်လုုိ့ သတင်းတုုိင်းဟာ အချက်အလက်တွေ မဟုုတ်ဖူးလုုိ့ ဆုုိထားပါတယ်။ သတင်းစာဆရာက ထူးခြားတဲ့အချက်အလက်တွေ လိုု့ခေါင်းစဉ်တပ်လုုိက်တဲ့ အမျိူးအစားတွေကုုိမှသာလျှင် သတင်းတွေလုုိ့သတ်မှတ်ပါတယ်။ အဲသည်သတင်းတွေဟာ စာဖတ်ပရိသတ်တွေလုုိအပ်တဲ့ အချက်အလက်တွေဖြစ်တယ်၊ သတင်းမီဒီယာမှာ ချပြသင့်တဲ့ အချက်အလက်တွေ ဖြစ်ရမယ် လိုု့ဆုုိထားပါတယ်။
ပွင့်လင်းတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲမှာ ရောပါမျောပါနေတဲ့ အဓိကအရေးပါတဲ့ သတင်းတွေကိုု သတင်းစာဆရာက ပေးရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ပြောရရင်တော့ တစ်ဦးတစ်ယောက်တည်းနဲ့ သက်ဆုုိင်တဲ့ သတင်းတွေဟာ သင့်ကုုိ ဆုုံးဖြတ်ချက်တစ်စုုံတစ်ရာ ချပေးဖုုိ့ အထောက်အကူဖြစ်မယ်။ ဥပမာ မုုိးလေဝသ သတင်းဟာ သင်အပြင်ထွက်ဖုုိ့ ကိစ္စတွေကုုိ ဖြစ်ဖြစ်၊ ခရီးထွက်မယ့်ကိစ္စတွေကိုုပဲဖြစ်ဖြစ် ဆုုံးဖြတ်စေမယ်။ အလုုပ်နဲ့ပတ်သက်တဲ့သတင်းတွေ၊ စာမေးပွဲနဲ့ ပတ်သက်တဲ့သတင်းတွေဟာ သင့်အတွက် တစ်ခုုခုု လုုပ်ဖိုု့ အထောက်အကူဖြစ်မယ်။ ဒီထက်မကကျယ်ပြန့်တဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းတွေဟာ သင်ဘယ်လိုု လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲမှာ ရှိနေသလဲ ဆုုိတဲ့အဖြေတစ်ခုုကုုိ ထုုတ်ပေးလိမ့်မယ်။
လူအများနဲ့ သက်ဆုုိင်တဲ့ သတင်းတစ်ပုုဒ်ကုုိ ရေးသားဖော်ပြခြင်း ဆုုိတာဟာ အင်မတန်မှကုုိ ခက်ခဲတယ်။ ပြောရရင်တော့ ဒီလုုိသတင်းတစ်ပုုဒ်ရဖုုိ့ ငွေကုုန်လူပန်း တယ်ပေါ့။ အဲသည်မှာ သတင်းအဖွဲ့အစည်းဟာ အရေးပါလာပြီ။ ဒီသတင်းကုုိ စားသုုံးမယ့် ပရိသတ်ကုုိ ထည့်စဉ်းစားရပြီ။ ဒါလောက်အရေးပါတဲ့ သတင်းကုုိ ပေးမယ့် သတင်းစာဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ သတင်းစာပညာဟာ ဘာလဲလုုိ့ မေးခွန်းထုုတ်ရပြီ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒီအတွက် အောက်ပါအချက်တွေကုုိ ထုုတ်ပြထားပါတယ်။
– သတင်းဆုုိတာသည် သတင်းစာပညာ၏ အဓိကထုုတ်ကုုန်ဖြစ်တယ်။ တင်ပြလုုိက်သော သတင်းဟာ သတင်းစာဆရာက ပရိသတ်အတွက် အရေးပါသည်၊ အရေးကြီးသည် ဟုု သတ်မှတ်လုုိက်သော အချက်အလက်ဖြစ်တယ်။
– ပွင့်လင်းသော လူ့အဖွဲ့အစည်းဟုု ဆုုိထားသည့်အတွက် ဖော်ပြသော သတင်းအချက်အလက်များသည် လူ့အဖွဲ့အစည်းကုုိ ထိမ်းချူပ်ထားတာမရှိစေပဲ အစုုိးရ သုုိ့မဟုုတ် တခြားသော အဖွဲ့အစည်း တစ်စုုံတစ်ရာမှ စွက်ဖက်ခြင်း လုုံးဝမရှိ၊ တစ်စုုံတစ်ခုုနှင့် အလဲအလှယ်လုုပ်ထားခြင်းမရှိသော သတင်းများသာ ဖြစ်တယ်။
– သတင်း၏တန်ဖုုိးဟူသော စကားလုုံး၏ အနှစ်သာရများ အပြည့်အဝ စီးဝင်နေရမည်။ ပေးသော အချက်အလက်များသည် အဖြစ်အပျက်တစ်ခုု သုုိ့မဟုုတ် တစ်စုုံတစ်ခုုနှင့် ပတ်သက်သော သတင်းဖြစ်ရမည်။ ထုုိအထဲတွင် အချိန်ကာလ၊ အဖြစ်အပျက်၊ ဖြစ်ပွားမူ၊ လက်ရှိအခြေအနေ၊ အရေးကြီးသော အခြေအနေ၊ အနီးစပ်ဆုုံးအခြေအနေတုုိ့ကုုိ အဓိကထား အတိအကျဖော်ပြ ရမည့် အပြင် နေ့စဉ်နေ့တုုိင်း သမရုုိးကျဖြစ်ပျက်နေတာတွေ မဟုုတ်ရပါဘူးတဲ့။ (ဥပမာ- နေမင်းကြီးက အရှေ့ကထွက်နေတာကုုိ သတင်းလုုပ်လုုိ့မရဘူး၊ နေက အနောက်ဖက်ကထွက်လာရင်တော့ သတင်းဖြစ်ပြီ။)
– သတင်းဟာ လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွက် မေးခွန်းလည်းပေးသလုုိ အဖြေလည်း ထုုတ်ပေးရမည်။ တစ်ဦးတစ်ယောက်တည်းအတွက်ရော၊ အများအတွက်ရော အရေးပါသော အချက်အလက်များ ပေးထားရမည်။ (အလုုပ်သတင်း၊ စာမေးပွဲ၊ မုုိးလေဝသ၊ ပညာရေး၊ ကျန်းမာရေး စသဖြင့်)
– သတင်းစာဆရာဟာ သူ့ရဲ့ ဘက်လုုိက်တဲ့ ယုုံကြည်မူ၊ သဘောထား၊ သူ့အမြင်များကုုိ မျှတ၊တိကျတဲ့ သတင်းတွေလုုိ့ မျော်လင့်ဖတ်ရူနေတဲ့ ပရိသတ်တွေကုုိ မပေးရဘူး။(သတင်းရေးသူဟာ ဘက်မလုုိက်ရဘူး၊ သတင်းထဲမှာ သူ့အမြင်တွေ ထည့်မရေးရဘူး၊ သူယုုံကြည်တာတွေကုုိ မဖော်ပြရဘူး၊ သူ့သဘောထားတွေကုုိ မရေးရဘူး။ သတင်းသည် မျှတရမယ်၊ တိကျရမယ်။ သူရေးတဲ့ထဲမှာ ဘက်လုုိက်တဲ့ လေသံတွေ လုုံးဝမပါရဘူး။)
– သတင်းအဖွဲ့အစည်းတွေဟာ ပရိသတ်တွေကုုိ သတင်းအချက်အလက်တွေ ပေးတဲ့အခါ လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွင်းမှာ ဆက်သွယ်ရေး ကွန်ယက်တစ်ခုုကုုိ ဖွင့်ပေးထားရမယ်။ အထူးသဖြင့် စီးပွားရေးဆုုိင်ရာ သတင်းအချက်အလက်များဟာ လူထုုနဲ့ဆုုိင်တယ်၊ ဒါကြောင့် စီးပွားရေးကောင်းမွန်ခုုိင်မာဖုုိ့ လူထုုနဲ့ ဆက်သွယ်မူကုုိ ဖွင့်ပေးရမယ် လိုု့ဆုုိပါတယ်။
(အဲသည်ပထမအခန်းတစ်ခုုလုုံးမှာ အထက်ဖော်ပြပါ အချက်အလက်တွေကုုိ ကောက်နှူတ်တင်ပြခြင်း၊ ပြန်လှန်ရှင်းလင်းခြင်းနဲ့ သတင်းစာဆရာရဲ့ လုုပ်ပုုိင်ခွင့်တွေကုုိ ထပ်ခါတလဲလဲ ရေးသားထားပါတယ်။ သူက အဓိကလုုိအပ်ချက်တွေ၊ ဆောင်ရန်ရှောင်ရန်တွေကုုိ ရေးသားတင်ပြထားပြီး ရေးသားဖော်ပြထားတဲ့ သတင်းတွေကုုိတော့ အသေးစိတ် ဖော်ပြထားခြင်းမရှိပါဘူး။ နောက်ပုုိင်းအခန်းတွေမှာ တော့ တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။)
(သည်တော့သူရေးသားတဲ့ အာဘော်အရ သတင်းရဲ့ သဘောသဘာဝဘယ်လုုိရှိရမလဲ ဆုုိတာကုုိ အဓိကထားတယ်။ သတင်းကုုိ ဘယ်လုုိလိုုိက်ရတယ်၊ သတင်းကုုိ ဘယ်လုုိရှာဖွေရတယ် ဆုုိတာကုုိ သူက ဒီပထမအခန်းမှာ အဓိကထားသွားတယ်။ သတင်းရေးတာတော့ ကိုုယ့်ဘာသာ ရေး၊ ဘာမှ ဘယ်လုုိရေးရမယ် ဘယ်လုုိ တင်ပြရမလဲ ဆုုိတဲ့ ဆုုံးဖြတ်ချက်တွေ ပေးမထားဘူး။ သတင်းစာဖတ်သူတွေက ဒီသတင်းဟာဖြင့် သတင်းဆုုိတဲ့ ဝေါဟာရနဲ့ကိုုက်ညီတယ် မညီဘူး ဆုုံးဖြတ်တတ်တယ် ဆုုိတဲ့ အသိတစ်ခုုကုုိ ပေးထားတယ်။ သတင်းဖတ်တဲ့ ပရိသတ်က ဒီသတင်းစာဆရာဟာ ဘက်လုုိက်တယ် ဆုုိတာ သူ့အလုုိလုုိသိတယ်။ ခွဲခြားတတ်တယ်။ သတင်းစာဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖုုိးဟာ သူရေးတဲ့သတင်းထဲမှာ ပါသွားပြီးပီ ဖြစ်ပါတယ်။)
(၂၀၀၁ခုုနှစ် စက်တင်ဘာလ ၁၁ ရက်နေ့မှာ ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ နယူးယောက်က ဝေါလ်ထရိတ်စင်တာ၊ ၀ါရှင်တန်ဒီစီက ပင်တာဂွန် တုုိက်ခုုိက်ခံရမူကုုိ သတင်းထောက်တွေက ဘယ်လုုိသတင်းရယူခဲ့ရပုုံကုုိ သူကအခုုလုုိ တင်ပြထားပါတယ်။ သတင်းတုုိလေးတစ်ပုုဒ် ရဖုုိ့ ဆုုိပါတော့တဲ့။)
သတင်းတွေဟာ ကျွန်တော်တုုိ့ ပတ်ဝန်းကျင် ဘေးပတ်ပတ်လည်မှာ ရှိနေတယ်။ ဝုုိင်းရံနေကြတယ်။ ၂၀၀၁ခုုနှစ် စက်တင်ဘာ ၁၁ ရက်နေ့က ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ သိပ်ကုုိ ထူးခြားတဲ့ သတင်းမျိူးပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လေမုုန်တုုိင်းသတင်းမျိူးပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့လေ။ ဒါတွေဟာ နေ့စဉ် ဖြစ်ပျက်တတ်တဲ့ သတင်းတွေလုုိ့ ဆုုိရမယ် ထင်ပါတယ်။ ခွင့်နဲ့ နေရပ်ခနပြန်သွားတဲ့ သတင်းစာဆရာတစ်ဦးဖြစ်တဲ့ ဒေးဗစ် မက်တင်းလီ (David Mattingly) ဟာ ၂၀၀၁ ခုုနှစ် စက်တင်ဘာလ ၁၁ ရက်နေ့က စတုုထ္တမြောက် အမေရိကန်လေယာဉ် ဖလုုိက် ၉၃ က ပန်နီဆလီဗာနီးယား မှာ ပျက်ကျသွားတယ် ဆုုိတာကုုိ သိလုုိက်ရတယ်။ သူက အဲသည်ဖြစ်ပွားတဲ့နေရာရဲ့ မနီးမဝေးမှာ ရှိနေတယ်။ သူ့ရဲ့သတင်းအေဂျင်စီ အန္တလန်တာ (Atalanta) က အယ်ဒီတာတွေဆီ ဖုုန်းဆက် သတင်းပုုိ့ အကြောင်းကြားပေမယ့် ဖုုန်းတွေက ဂျမ်းဖြစ်နေလိုု့ ဆက်မရဘူး။ ဘယ်သတင်းစာဆရာမှ အနီးအနားမရှိတော့ သတင်းယူဖုုိ့ကုုိယ်တုုိင် လုုိက်ရတဲ့ အကြောင်းကုုိ ရေးသားထားတယ်။ ပျက်ကျသွားတဲ့လေယာဉ်ပျံအကြောင်းကုုိ အလျင်အမြန်သတင်းပိုု့လုုိက်ရတဲ့ သူ့သတင်းဟာ နံမယ်ရ သတင်းအဖွဲ့အစည်းတစ်ခုုဖြစ်တဲ့ စီအန်အန် (CNN) မှာ မျက်နှာဖုုံးသတင်းဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
သတင်းဆုုိတာဟာ သတင်းစာလောကရဲ့ အဓိက အစိတ်အပိုု်င်းတစ်ခုု ဖြစ်ပါတယ်။ သတင်းကဖော်ပြတဲ့ အချက်အလက်များဟာ လူ့အဖွဲ့အစညး်ကုုိ ရေရှည်တည်တန့်အောင် ပေးဆပ်ပေးနေတယ်။ (သူက သတင်းစာဆရာတွေနဲ့ သတင်းစာလောကကုုိ သိပ်ပြီး ရှေ့တန်းတင်လွန်းထားတယ်လုုိ့ စာဖတ်သူက တွေးလုုိ့ရတယ်။)
– သတင်းဆုုိတာ သတင်းစာဆရာကပေးတာ ဖြစ်တယ်။ သတင်းများသည် သဘာဝအလျောက် ဖြစ်နေတာတွေ မဟုုတ်ဘူး။ သတင်းသည် အချက်အလက်တစ်ခုု (ဆုုိလုုိတာက အချက်အလက်ပုုံစံ တမျိူးတည်း) တည်းပေးတာမဟုုတ်။ မိမိဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပေးစရာအချက်အလက်တွေ တပုုံတစ်ခေါင်းကြီး။ အဲသည်ထဲက တချိူ့သာလျှင် သတင်းအရည်အချင်းရှိတယ်။ အများအားဖြင့် အချက်အလက်တုုိင်း သတင်းမဟုုတ်။
– အများစုုက သူတုုိ့နေ့စဉ် နေ့ဓဝူဝ တွေ့ကြုံနေတာတွေ၊ သူတုုိ့ရဲ့နေ့စဉ် အတွေ့အကြုံတွေကုုိ စုုဆောင်းကောက်ယူကြတယ်။ အဲသည်လုုိ အတွေ့အကြုံတွေ၊ အချက်အလက် ရယူထားတာတွေကုုိ သတင်းစာဆရာတစ်ဦး သတင်းတစ်ခုုတင်ပြသလုုိ တင်ပြနုုိင်မယ်၊ အရေးကြီးတာကိုု ဘယ်လုုိရွေးချယ်ပြီး ရေးသားနုုိင်မယ် ဆုုိတာကသာလျှင် ကျွန်တော်တုုိ့အတွက် သတင်းဖြစ်ပါတယ်။
– အချက်အလက်တွေ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ရတယ် ဆုုိပါက သတင်းစာဆရာအတွက် သတင်းရေးသား၊ သရုုပ်ဖော် တဲ့လုုပ်ငန်းစဉ်ဟာ ပုုိလွယ်ကူတယ်ပေါ့။ ၂၀၁၁ စက်တင်ဘာ ၁၁ ဖြစ်ပွားမူကုုိ အမေရိကန်အစုုိးရက အချက်အလက်တွေကုုိ ထိမး်ချူပ်ခဲ့တာတွေ ရှိတာကြောင့် သတင်းစာဆရာတွေဘက်က သတင်းတင်ပြမူမှာ အခက်အခဲတွေ၊ အားစုုိက်ရမူတွေ ကြုံကြရတယ်။ ကုုိယ့်ရဲ့ အားထုုတ်မူနဲ့ အထိမ်းချူပ်ခံရမူကုုိ စကားလုုံးလှလှနဲ့ ပုုံနှိပ်ရရင်တော့ “အမျိူးသားလုုံခြုံရေး“ အတွက်ပေါ့။
(သတင်းဟုုတ်တယ်၊ သတင်းမဟုုတ်ဘူးဆုုိတာကုုိ ဘယ်လုုိခွဲခြားမလဲ ဆုုိတာကုုိ သူကဥပမာတစ်ခုုနဲ့ ပြထားတယ်။)
သင်ဟာ မော်တော်ကားထိခုုိက်မူတစ်ခုုမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေတယ်။ ဘာမှ ဒဏ်ရာရတာ မရှိဘူး။ အထိအခိုုက်မရှိဘူး။ ဒါဆုုိရင် ဒီသတင်းဟာ သင့်ရဲ့ ဒေသဆုုိင်ရာ သတင်းစာမှာ မပါနုုိင်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အဲသည် မတော်တဆထိခုုိက်မူထဲမှာ ဥပမာ – အဲသည်ကားထဲမှာ သမ္မတပါလာမယ် သမ္မတက ဒီအမူထဲမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေပြီ ဆုုိရင်တော့ ဒီသတင်းဟာ ညတွင်းချင်းကုုိ မျက်နှာဖုုံးသတင်းဖြစ်သွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါဟာ သတင်းစာဆရာတစ်ယောက် ရဲ့မျက်စိထဲမှာ သတင်းလုုိ့ သတ်မှတ်ပုုံတစ်ခုုဖြစ်ပါတယ်။ (ဒီသတင်းဟာ လူတွေစိတ်ဝင်စားမယ့်သတင်းဖြစ်တယ်၊ လူတွေဖတ်ချင်မယ့်သတင်းဖြစ်မယ် လုုိ့ သူကဆုုံးဖြတ်မယ်) (တနေ့ကပဲ မင်းသား ဘရပ်ပစ်တစ်ယောက် မော်တော်ကားတုုိက်မူမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေတဲ့သတင်း ဖတ်လုုိက်ရတယ်။ ဒီနေရာမှာ သင်ဆုုိရင် သတင်းထဲ ပါလာစရာမရှိဘူး။)
အဖြစ်အပျက်တွေ ထောင်ချီ သန်းချီပြီး ကျွန်တော်တုုိ့ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှာ နေ့စဉ် ဖြစ်ပျက်နေတယ်။ ဒါတွေကုုိ အယ်ဒီတာများနှင့် သတင်းဒါရုုိက်တာများက သူတုုိ့ဆီ သတင်းစာဆရာများက ပေးပိုု့လုုိက်တဲ့ ရာချီတဲ့ သတင်းတွေကုုိ ကြည့်ပြီး ဘယ်ဟာကတော့ သတင်းဖြစ်တယ် ဆုုိတာကုုိ ခေါင်းချင်းဆုုိင်ဆွေးနွေးပြီး ရွေးချယ်စီစစ်ရပါတယ်။ (သတင်းစာထဲမှာ သတင်းတစ်ပုုဒ် အဖြစ်သတ်မှတ် ရေးသားဖုုိ့ ဘယ်လောက်ကြီးကျယ်ကြောင်း ကုုိ သူကရေးသားထားတာပါ။) ပြီးရင် စာဖတ်ပရိသတ် (သတင်းစာဖတ်သူများ)ဆီ ပုုိ့ဖိုု့ သတင်းရေးကြရပါတယ်။
(သူကမုုိးလေဝသသတင်းတုုိတစ်ပုုဒ်ရဲ့ အရေးပါပုုံကုုိ ရေးထားပါတယ်။)
“လူတုုိင်းလူတုုိင်းက မုုိးလေဝသအကြောင်းပြောကြပါတယ်” (လုုိ့အစချီထားပါတယ်။)
လူတုုိင်း မုုိးလေဝသအကြောင်း ပြောကြတယ်။ ကျွန်တော်တုုိ့ မျက်နှာစိမ်းတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့တဲ့အခါ၊ ဒါမှမဟုုတ် ကုုိယ့်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ ဘာစကားစပြောရမှန်းမသိတဲ့အခါ မုုိးလေဝသအကြောင်း ပြောကြတယ်။
ဒီအကြောင်းက ဆွေးနွေးစရာတွေ အများသား။ သိပ်ပူအုုိက်နေသလား၊ သိပ်ခြောက်သွေ့နေသလား၊ သိပ်အေးနေသလား၊ နောက်နေ့ အေးဦးမလား၊ ပူနေဦးမလား၊ မုုန်တုုိင်းရော ဖြစ်မှာလား၊ ဟာရီကိန်း တော်နဒုုိ ရေကြီးရေလျှံ နှင်းကျ နှင်းမုုန်တုုိင်း စသဖြင့် ကြုံရမလား။ နွေ မုုိး ဆောင်း ဘယ်နှယ့်နေသလဲ။
မုုိးလေဝသဟာ အမြဲပြောင်းလဲနေတာကြောင့် ပြောစရာ အမြဲရှိနေတယ်၊ သိစရာလည်း လုုိအပ်နေတယ်။ ဒါဆုုိ မုုိးလေဝသ အကြောင်း သင်ဘယ်လောက်သိသလဲ လုုိ့ဆုုိတော့ သိပ်မသိပါဘူး။ ကျွန်တော်တုုိ့သိတာက နွေရာသီဆုုိ ပူတယ်၊ ဆောင်းရာသီဆုုိ အေးတယ်၊ မုုိးရာသီ မုုိးရွာတယ် ဒါလောက်ပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ဘယ်လောက်ပူမလဲ ဘယ်လောက်အေးမလဲ မုုိးဘယ်လောက်ရွာမလဲ အဲဒါတော့ မသိပါဘူး။ ကျွန်တော်တိုု့သိတာက သည်နွေရာသီတော့ မုုိးနည်းနည်းရွာတယ်၊ သည်နှစ် ဆောင်းရာသီ ပုုိအေးတယ်။ အဲသလောက်တော့ သိတယ်။ ဒါပေမယ့် အတိအကျ ဘယ်လောက် ဆုုိတာတော့ မသိဘူး။ မုုိးကောင်းကင်ကြီး မှောင်လာတယ်၊ လင်းလာတယ် ဆုုိတာ ကျွန်တော်တုုိ့သိတယ်။ ဒါပေမယ့် အခုု မုုိးရွာမရွာတော့ မသိပါဘူး။ ညနေရွာမလားလည်း မသိပါဘူး။ နောက်နေ့ ရွာမလားလည်း မသိပါဘူး။ တခြားတုုိင်းပြည်တွေရဲ့ မုုိးလေဝသကျတော့ ပိုုမသိတော့ဘူူး။ သည်နေရာမှာ လူတွေရဲ့ သိချင်စိတ်၊ လိုုအပ်ချက်တွေကုုိ ဖြည့်စည်းပေးမှာက သတင်းစာပညာနဲ့ သတင်းစာဆရာများပဲ ဖြစ်တယ်။ သူတုုိ့ရဲ့လုုပ်ငန်း၊ သူတုုိ့ရဲ့ပေးတဲ့ သတင်းတွေကသာလ ျှင် ကျွန်တော်တုုိ့ ဖတ်ချင်တဲ့၊ စိတ်ဝင်စားမူတွေကုုိ ပေးမှာဖြစ်လုုိ့ သတင်းစာပညာရဲ့ အရေးပါမူကုုိ ဒီမုုိးလေဝသဥပမာလေးနဲ့ပဲ ချိန်ထိုုး စဉ်းစားကြည့်ကြဖိုု့ တင်ပြလုုိက်ရခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။
ဂျူနီယာဝင်း