ကျွန်မတို့ငယ်ငယ်တုန်းက ဖေဖေကပြောဖူးတယ်။
“ကိုယ်အရမ်းမုန်းတဲ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို ဘာလက်ဆောင်ပေးရမလဲ သိလား … တဲ့။ စျေးအကြီးဆုံးပစ္စည်း.. ဒါမှမဟုတ်လဲ.. အဖိုးတန်ပစ္စည်းတစ်ခု ဝယ်ပေးလိုက်။ ဥပမာ… ကင်မရာတစ်လုံး ပေးလိုက် …” တဲ့။
ကျွန်မတို့က နားမလည်ဖူး။
“ဘာလို့တုန်းဖေဖေရဲ့“ပေါ့။
“ကိုယ်မုန်းပါတယ် ဆိုမှတော့ ကိုယ်တောင်မကိုင်နိုင်တဲ့ ကင်မရာဝယ်ပေးရမယ် ဆိုတာကြီးက”
ဒီတော့ ဖေဖေကရှင်းပြတယ်။
“ဒီလိုလေ။ ကိုယ်မုန်းတဲ့သူငယ်ချင်းက သူကင်မရာတစ်လုံးရတော့ လက်ဆောင်ပေးတဲ့သူကို.. ငါ့ကိုတော်တော်ချစ်ပါလား… လို့တောင် ယူဆသွားမယ်။ ဟုတ်တယ်။ ကိုယ်က ကင်မရာတစ်လုံး ရင်း လိုက်ရတာကိုး။ မျက်နှာတောင်ရသွားပြီး အမှတ်တောင် ရသွားသေးတယ်ပေါ့။ ဒါပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာ သူ့ခင်မျာ ဓါတ်ပုံရိုက်ဖို့ ဖလင်ဝယ်ရမယ်။ ရိုက်ပြ၊ီး ကြည့်ချင်ပြန်တော့ ဓါတ်ပုံဆိုင်ပြေးရမယ်။ ဓါတ်ပုံဖိုးတွေ ကုန်မယ်။ ကိုယ်ကဒါကိုကြည့်ပြီး သူပိုက်ဆံတွေ တော်တော်ကုန်နေပြီး ဒုက္ခရောက်နေတာကိုမြင်ရတာ ဘယ်လောက် ကျေနပ်စရာကောင်းသလဲ။”
အင်း… ဟုတ်တော့ဟုတ်သလိုုလိုပဲ။ ဒါပေမယ့် ကင်မရာတစ်လုံးတောင် ဝယ်ပေးရမယ်ဆိုတာကတော့ … မဟုတ်သေးပါဘူး။ လက်ထဲက စျေးကြီးပေးပြီးဝယ်ထားတဲ့ ကင်နွန်ကင်မရာလေးကို ကြည့်ပြီးတွေးမိတာပါ။ အဲသည်တုန်းက ဒစ်ဂျစ်တယ်ခေတ်လဲ မဟုတ်ဘူးလေ။ မေမေကြီးက သူ့စာမူခရလို့ ဖေဖေ့အတွက်ဆိုပြီး မှာပေးထားလို့ရထားတဲ့ ကင်နွန်ကင်မရာလေးက ဒီလောက်အဖိုးတန်နေတာ။ သူများကို… အင်း… ကိုယ်ချစ်တဲ့သူမဟုတ်ပဲ… ကိုယ်မုန်းတဲ့သူကို ဒါမျိူးနောက်တစ်လုံး ဝယ်ပေးရမယ်ဆိုတာကို သဘောမတူပါဘူး။ ဖေဖေက နောက်ပြီးပြောတာနေမှာပဲ…. ကျွန်မက အဲသည်လိုပဲ စဉ်းစားလိုက်မိတယ်။ ပြန်တော့မပြောတော့ပါဘူး။ မေမေကြီးက ဖေဖေ့အတွက်ဆိုပြီး သည်ကင်မရာဝယ်ပေးတာ မုန်းလို့မှ မဟုတ်တာ။
အင်း … စဉ်းစားရင်း ရှုပ်ကုန်ပြီ။
***********
အခုတော့ ဒစ်ဂျစ်တယ်ခေတ်ထဲ ရောက်လာပြီ။ ကျွန်မစာမူခရတဲ့ပိုက်ဆံတွေ စုစုထားရာကနေ ဒစ်ဂျစ်တယ်ကင်မရာတစ်လုံး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဝယ်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ အဲသည်တုန်းက ဖေဖေပြောတာ သတိရမိလို်က်သေးတယ်။ အင်း… အလုပ်တော့ရှုပ်ဦးမယ်။ ဟုတ်တော့လည်း ဟုတ်တယ်။ ကင်မရာရတော့ ရိုက်ချင်တယ်။ ဓါတ်ပုံတွေကို ကူးချင်တယ်။ အယ်ဘန်ထဲထည့်ပြီး ကြည့်ချင်တယ်။ ပိုက်ဆံတော့ ကုန်သား။ ဒါပေမယ့် အလုပ်သဘောအရတော့ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုပဲလေ။ ဒါပေမယ့် ကိုယ်မုန်းတဲ့သူကိုတော ့ဝယ်ပေးရလောက်အောင်အထိတော့ သဘောမကောင်းနိုင်သေးဘူး။ ကိုယ်တောင်မှ မနည်းကြီးစုပြီး ဝယ်ထားရတဲ့ဟာကို.. သူများကို… ကိုယ်မုန်းတဲ့သူကိုမှ လက်ဆောင်ပေးရမယ် ဆိုတာကတော့…သိပ်တော့သဘောမကျသေးဘူး။
************************
သူငယ်ချင်းတွေက ဟမ်းဖုန်းကိုယ်စီနဲ့။ ဖုန်းတွေကလည်း စျေးက ကြီးှမှကြီး။ သိန်း ၃၀၊ ၄၀ မကပါဘူး။ သူတို့ခင်မျာလည်း ဖုန်းကလိုအပ်တဲ့ပစ္စည်းအနေနဲ့ စွန့်စားပြီး ဝယ်ထားရတာ။ သူတို့ကိုင်နေတာကြည့်ပြီး အားတော့မကျပါဘူး။ အလုပ်ရှုပ်လွန်းလို့။ စကားပြောနေတုန်း ဖုန်းလာတာကိုက ကျွန်မကတော ့စိတ်အနှောက်အယှက်ဖြစ်မိတယ်။ ဘေးကလူကို အားနာရမှန်းမသိဘူး။ လူမူရေးအရလညး် သိပ်သဘောမကျဘူး။ အလုပ်တော့ ဖြစ်ပုံရပါတယ်။ ကို်ယ်က မကိုင်နိုင်လို့ ပြောတယ်ဖြစ်ဦးမယ်။ အရေးတကြီးအတွက်တော့ တော်တော်ကောင်းပါတယ်။ ဖုန်းမရှိတဲ့နေရာမျိူးကျတော့ တကယ်အသုံးဝင်မှာပါ။ စဉ်းစားကြည့်တာပါ… တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်မကို အဲသည် သိန်းချီတဲ့ဖုန်းတစ်လုံး လက်ဆောင်များပေးရင်…. သူက ကျွန်မကို တကယ်ချစ်လို့ ပေးတာလား… ဒါမှမဟုတ်… ဖေဖေစဉ်းစားပြသလို…. ကျွန်မကို တော်တော်မုန်းနေလို့်များလား ….
*************************
နောက်ပိုင်း ဖုနး်စျေးက ကျလာလိုက်တာ သိန်း ၂၀။ နောက် ၁၈ သိန်း။ ၁၅သိန်း … ကနေ ၂ သိန်း ထိ ကျသွားပါရောလား။ အင်း… ကျွန်မ နည်းနည်းစဉ်းစားကြည့်လိုက်မိတယ်။ အခုဖုန်းတွေက အင်တာနက်ချိတ်လို့ ရသွားပြီတဲ့။ ကိုရီးယားကားထဲမှာလို လမ်းသွားရင်း… စားရင်းသောက်ရင်း… သူငယ်ချင်းနဲ့ စကားပြောရင်း ဖုန်းလာလို့ ကောက်ကိုင်ရတာမျိူး…က အခုမြန်မာပြည်မှာ နည်းနည်းခေတ်စားလာပြီ။ သူများတိုင်းပြည်မှာတော့ ဒါကို စျေးထဲက မှန်ဘီဒိုထဲက ကောက်ဝယ်လိုက်ရုံ့ပါပဲ။ နံပါတ်တောင် ကိုယ်ကြိုက်တာပေးလို့ရသေးတယ်။ ဒီမှာက သည်လောက်တော့ မပေါများသေးဘူးပေါ့။ အဲဒါထက်ကို ကျွန်မက အင်တာနက်တော့ စိတ်ဝင်စားတယ်။
ဒါနဲ့ပဲ ကျွန်မမေမေတိုိ့က ကျွန်မကိုင်ဖို့ ဖုန်းတစ်လုံး၂သိန်းနဲ့ ဝယ်ပေးလိုက်ပါတယ်။ ချက်ချင်းတော့မရဘူး။ ၂ရက်လောက်တော့ စောင့်ရတယ်။ ဟမ်းဆက်ကလည်း ဝယ်ရသေးတယ်။ အင်တာနက်လည်း နောက် ၅ ရက်လောက်ဆို ရပြီပေါ့။ ဖုန်းလေးတကိုင်ကိုင်နဲ့.. အင်း… သူများတွေလိုတော့ လမ်းသွားရင်း ထုတ်မကိုင်ရဲသေးဘူး။ အိမ်ကလည်း တချိန်လုံး သတိပေးနေတာ။ ခါးပိုက်နိုက်ခံရမယ် သတိထားနဲ့ ဘာနဲ့။ ဖုန်းလာလည်း လူတွေသိပ်များတဲ့နေရာမျိူးမှာဆို ထုတ်မကိုင်နဲ့တဲ့။ လမ်းကူးရင်းနဲ့လည်း ဖုန်းပြောတာမျိူး ဖုန်းကိုင်တာမျိူး မလုပ်နဲ့တဲ့။ အင်း….ဆင်ခြင်လိုက်ရတာ။ သူများတွေတော့ သည်လိုပဲ ထုတ်ကိုင်နေကြတာပဲ။
ကျွန်မစဉ်းစားမိတယ်။ ဒီလိုဖုန်းမျိူးကို ကျွန်မသိပ်မုန်းတဲ့သူတစ်ယောက်ကို လက်ဆောင်ပေးနိုင်သလား။ အင်း… မပေးနိုင်သေးဘူး။ ကျွန်မ အဲသည်လောက်တော့ သဘောမကောင်းနိုင်သေးဘူး။ သည်လိုဖုန်းမျိူးကိုင်ပြီး အလုပ်ရူပ်တာ၊ ပိုက်ဆံပိုကုန်တာလောက်ကတော့ ဘာဖြစ်သလဲ။ ဒီလို ပိုက်ဆံကုန်တာကို ပျော်တောင် ပျော်နေကြတာမဟုတ်လား။ ဖေဖေပြောတာကို လက်မခံနိုင်သေးပါဘူး။
**********************
ဟော….. ပြောရင်းဆိုရင်းကနေ ဖုန်းတွေက ၁၅၀၀ ကျပ် … တဲ့။
အိပ်မက်တောင်မမက်ဖူးတဲ့ ဖုန်းတွေရပြီဆိုပဲ။ အလကားပေးနေသလား မှတ်ရတယ်။ အဲ….ဖုနး်ကသာ အလကားပေးသလိုရပေမယ့် …
ဟမ်းဆက်တွေကတော့…….
အင်တာနက်ဖိုးက…..
တလတလကို…..
ဖုန်းတွေက ပျက်တော့ပြင်ခ………
အဖိုးတန်အချိန်တွေကတော့ ဖုန်း၊ အင်တာနက်ကမ္ဘာထဲမှာ ကုန်သွားလိုက်တာ……..
တစ်နေ့တစ်နေ့……
ဖေဖေပြောတာ သတိရသွားတယ်။
အလကားပေးသလိုပဲ ရလိုက်တာကတော့ ကျွန်မတို့အိပ်မက်တောင် မမက်ဖူးတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုပါပဲ။ ဒါပေမယ့်… နောက်ပိုင်း ကုန်လိုက်တဲ့ငွေ၊ အချိန်…. အလုပ်တွေ ရှုပ်သွားပုံကတော့…..
အင်း… ဒါပေမယ့် သည်လိုလက်ဆောင်မျိူးကို ရလိုက်တော့ ပေးတဲ့သူဘက်ကတော့ နံမယ်ကောင်းရတာပေါ့။ သဘောကောင်းလိုက်တာပေါ့….. ငါတို့ကို တော်တော် စေတနာထားတယ်ပေါ့… တော်တော်ချစ်တာပဲပေါ့…
ဒါပေမယ့်… ကျွန်မစဉ်းစားကြည့်တာပါ။
ကျွန်မတို့ကိုချစ်လို့ ပေးတာလား….။
အရမ်းမုန်းလွန်းလို့များလား…..။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အလုပ်တွေတော့ ရှုပ်ကြဦးမယ်။ ကျွန်မတို့တွေ အလုပ်ရှုပ်ပြီး အဖိုးတန်အချိန်တွေ ကုန် ကုန် သွားတာကိုများ ကြည့်ပြီး….. သဘောကျနေတာများ ရှိဦးမလား … လို့ကျွန်မတွေးလိုက်တာပါ။
ဖေဖေ့ကို ကျွန်မစဉ်းစားမိတာလေး ပြောလိုက်ဦးမယ်….။
ဒါျဖင့္ရင္… ခ်စ္လုိ႕လား
ဂ်ဴနီယာ၀င္း၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၊ ၂၀၁၄
ကၽြန္မတုိ႕ငယ္ငယ္တုန္းက ေဖေဖကေျပာဖူးတယ္။
“ကိုယ္အရမ္းမုန္းတဲ့သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကုိ
ဘာလက္ေဆာင္ေပးရမလဲ သိလား … တဲ့။ ေစ်းအၾကီးဆုံးပစၥည္း.. ဒါမွမဟုတ္လဲ..
အဖုိးတန္ပစၥည္းတစ္ခု ၀ယ္ေပးလုိက္။ ဥပမာ… ကင္မရာတစ္လုံး ေပးလုိက္ …” တဲ့။
ကၽြန္မတုိ႕က နားမလည္ဖူး။
“ဘာလုိ႕တုန္းေဖေဖရဲ႕“ေပါ့။
“ကိုယ္မုန္းပါတယ္ ဆုိမွေတာ့ ကိုယ္ေတာင္မကိုင္ႏုိင္တဲ့ ကင္မရာ၀ယ္ေပးရမယ္ ဆုိတာၾကီးက”
ဒီေတာ့ ေဖေဖကရွင္းျပတယ္။
“ဒီလုိေလ။
ကိုယ္မုန္းတဲ့သူငယ္ခ်င္းက သူကင္မရာတစ္လုံးရေတာ့ လက္ေဆာင္ေပးတဲ့သူကုိ..
ငါ့ကုိေတာ္ေတာ္ခ်စ္ပါလား… လုိ႕ေတာင္ ယူဆသြားမယ္။ ဟုတ္တယ္။ ကိုယ္က
ကင္မရာတစ္လုံး ရင္း လုိက္ရတာကိုး။ မ်က္နွာေတာင္ရသြားျပီး အမွတ္ေတာင္
ရသြားေသးတယ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ပုိင္းမွာ သူ႕ခင္မ်ာ ဓါတ္ပုံရုိက္ဖုိ႕
ဖလင္၀ယ္ရမယ္။ ရုိက္ျပ၊ီး ၾကည့္ခ်င္ျပန္ေတာ့ ဓါတ္ပုံဆုိင္ေျပးရမယ္။
ဓါတ္ပုံဖုိးေတြ ကုန္မယ္။ ကိုယ္ကဒါကုိၾကည့္ျပီး သူပိုက္ဆံေတြ
ေတာ္ေတာ္ကုန္ေနျပီး ဒုကၡေရာက္ေနတာကုိျမင္ရတာ ဘယ္ေလာက္ ေက်နပ္စရာေကာင္းသလဲ။”
အင္း…
ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္သလုိုလုိပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကင္မရာတစ္လုံးေတာင္ ၀ယ္ေပးရမယ္ဆုိတာကေတာ့
… မဟုတ္ေသးပါဘူး။ လက္ထဲက ေစ်းၾကီးေပးျပီး၀ယ္ထားတဲ့ ကင္ႏြန္ကင္မရာေလးကုိ
ၾကည့္ျပီးေတြးမိတာပါ။ အဲသည္တုန္းက ဒစ္ဂ်စ္တယ္ေခတ္လဲ မဟုတ္ဘူးေလ။ ေမေမၾကီးက
သူ႕စာမူခရလုိ႕ ေဖေဖ့အတြက္ဆုိျပးီ မွာေပးထားလုိ႕ရထားတဲ့ ကင္ႏြန္ကင္မရာေလးက
ဒီေလာက္အဖုိးတန္ေနတာ။ သူမ်ားကုိ… အင္း… ကုိယ္ခ်စ္တဲ့သူမဟုတ္ပဲ…
ကိုယ္မုန္းတဲ့သူကုိ ဒါမ်ိဴးေနာက္တစ္လုံး ၀ယ္ေပးရမယ္ဆုိတာကို သေဘာမတူပါဘူး။
ေဖေဖက ေနာက္ျပီးေျပာတာေနမွာပဲ…. ကၽြန္မက အဲသည္လုိပဲ စဥ္းစားလုိက္မိတယ္။
ျပန္ေတာ့မေျပာေတာ့ပါဘူး။ ေမေမၾကီးက ေဖေဖ့အတြက္ဆုိျပီး သည္ကင္မရာ၀ယ္ေပးတာ
မုန္းလုိ႕မွ မဟုတ္တာ။
အင္း … စဥ္းစားရင္း ရႈပ္ကုန္ျပီ။
***********
အခုေတာ့
ဒစ္ဂ်စ္တယ္ေခတ္ထဲ ေရာက္လာျပီ။ ကၽြန္မစာမူခရတဲ့ပိုက္ဆံေတြ စုစုထားရာကေန
ဒစ္ဂ်စ္တယ္ကင္မရာတစ္လုံး ကုိယ့္ဘာသာကိုယ္ ၀ယ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲသည္တုန္းက
ေဖေဖေျပာတာ သတိရမိလုိ္က္ေသးတယ္။ အင္း… အလုပ္ေတာ့ရႈပ္ဦးမယ္။ ဟုတ္ေတာ့လည္း
ဟုတ္တယ္။ ကင္မရာရေတာ့ ရုိက္ခ်င္တယ္။ ဓါတ္ပုံေတြကုိ ကူးခ်င္တယ္။
အယ္ဘန္ထဲထည့္ျပီး ၾကည့္ခ်င္တယ္။ ပိုက္ဆံေတာ့ ကုန္သား။ ဒါေပမယ့္
အလုပ္သေဘာအရေတာ့ လုိအပ္တဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုပဲေလ။ ဒါေပမယ့္
ကုိယ္မုန္းတဲ့သူကုိေတာ ့၀ယ္ေပးရေလာက္ေအာင္အထိေတာ့ သေဘာမေကာင္းႏုိင္ေသးဘူး။
ကိုယ္ေတာင္မွ မနည္းၾကီးစုျပီး ၀ယ္ထားရတဲ့ဟာကုိ.. သူမ်ားကို…
ကိုယ္မုန္းတဲ့သူကုိမွ လက္ေဆာင္ေပးရမယ္ ဆုိတာကေတာ့…သိပ္ေတာ့သေဘာမက်ေသးဘူး။
************************
သူငယ္ခ်င္းေတြက
ဟမ္းဖုန္းကိုယ္စီနဲ႕။ ဖုန္းေတြကလည္း ေစ်းက ၾကီးွမွၾကီး။ သိန္း ၃၀၊ ၄၀
မကပါဘူး။ သူတုိ႕ခင္မ်ာလည္း ဖုန္းကလုိအပ္တဲ့ပစၥည္းအေနနဲ႕ စြန္႕စားျပီး
၀ယ္ထားရတာ။ သူတုိ႕ကုိင္ေနတာၾကည့္ျပီး အားေတာ့မက်ပါဘူး။ အလုပ္ရႈပ္လြန္းလုိ႕။
စကားေျပာေနတုန္း ဖုန္းလာတာကိုက ကၽြန္မကေတာ ့စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္မိတယ္။
ေဘးကလူကုိ အားနာရမွန္းမသိဘူး။ လူမူေရးအရလညး္ သိပ္သေဘာမက်ဘူး။ အလုပ္ေတာ့
ျဖစ္ပုံရပါတယ္။ ကို္ယ္က မကုိင္နုိင္လုိ႕ ေျပာတယ္ျဖစ္ဦးမယ္။
အေရးတၾကီးအတြက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ ဖုန္းမရွိတဲ့ေနရာမ်ဴးိက်ေတာ့
တကယ္အသုံး၀င္မွာပါ။ စဥ္းစားၾကည့္တာပါ… တစ္ေယာက္ေယာက္က ကၽြန္မကုိ အဲသည္
သိန္းခ်ီတဲ့ဖုန္းတစ္လုံး လက္ေဆာင္မ်ားေပးရင္…. သူက ကၽြန္မကုိ တကယ္ခ်စ္လုိ႕
ေပးတာလား… ဒါမွမဟုတ္… ေဖေဖစဥ္းစားျပသလုိ…. ကၽြန္မကုိ
ေတာ္ေတာ္မုန္းေနလုိ္႕မ်ားလား ….
*************************
ေနာက္ပုိင္း ဖုနး္ေစ်းက က်လာလုိက္တာ သိန္း ၂၀။ ေနာက္ ၁၈ သိန္း။ ၁၅သိန္း …
ကေန ၂ သိန္း ထိ က်သြားပါေရာလား။ အင္း… ကၽြန္မ
နည္းနည္းစဥ္းစားၾကည့္လုိက္မိတယ္။ အခုဖုန္းေတြက အင္တာနက္ခ်ိတ္လုိ႕
ရသြားျပီတဲ့။ ကိုရီးယားကားထဲမွာလုိ လမ္းသြားရင္း… စားရင္းေသာက္ရင္း…
သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ စကားေျပာရင္း ဖုန္းလာလုိ႕ ေကာက္ကိုင္ရတာမ်ဴးိ…က
အခုျမန္မာျပည္မွာ နည္းနည္းေခတ္စားလာျပီ။ သူမ်ားတုိင္းျပည္မွာေတာ့ ဒါကုိ
ေစ်းထဲက မွန္ဘီဒုိထဲက ေကာက္၀ယ္လုိက္ရုံ႔ပါပဲ။ နံပါတ္ေတာင္
ကိုယ္ၾကိဳက္တာေပးလုိ႕ရေသးတယ္။ ဒီမွာက သည္ေလာက္ေတာ့ မေပါမ်ားေသးဘူးေပါ့။
အဲဒါထက္ကုိ ကၽြန္မက အင္တာနက္ေတာ့ စိတ္၀င္စားတယ္။
ဒါနဲ႕ပဲ
ကၽြန္မေမေမတုိိ႕က ကၽြန္မကိုင္ဖုိ႕ ဖုန္းတစ္လုံး၂သိန္းနဲ႕ ၀ယ္ေပးလုိက္ပါတယ္။
ခ်က္ခ်င္းေတာ့မရဘူး။ ၂ရက္ေလာက္ေတာ့ ေစာင့္ရတယ္။ ဟမ္းဆက္ကလည္း ၀ယ္ရေသးတယ္။
အင္တာနက္လည္း ေနာက္ ၅ ရက္ေလာက္ဆုိ ရျပီေပါ့။ ဖုန္းေလးတကိုင္ကုိင္နဲ႕..
အင္း… သူမ်ားေတြလုိေတာ့ လမ္းသြားရင္း ထုတ္မကုိင္ရဲေသးဘူး။ အိမ္ကလည္း
တခ်ိန္လုံး သတိေပးေနတာ။ ခါးပုိက္နိုက္ခံရမယ္ သတိထားနဲ႕ ဘာနဲ႕။ ဖုန္းလာလည္း
လူေတြသိပ္မ်ားတဲ့ေနရာမ်ဴိးမွာဆုိ ထုတ္မကုိင္နဲ႕တဲ့။ လမ္းကူးရင္းနဲ႕လည္း
ဖုန္းေျပာတာမ်ဴိး ဖုန္းကုိင္တာမ်ူးိ မလုပ္နဲ႕တဲ့။ အင္း….ဆင္ျခင္လုိက္ရတာ။
သူမ်ားေတြေတာ့ သည္လုိပဲ ထုတ္ကိုင္ေနၾကတာပဲ။
ကၽြန္မစဥ္းစားမိတယ္။
ဒီလုိဖုန္းမ်ဴိးကုိ ကၽြန္မသိပ္မုန္းတဲ့သူတစ္ေယာက္ကုိ
လက္ေဆာင္ေပးႏုိင္သလား။ အင္း… မေပးႏုိင္ေသးဘူး။ ကၽြန္မ အဲသည္ေလာက္ေတာ့
သေဘာမေကာင္းႏုိင္ေသးဘူး။ သည္လုိဖုန္းမ်ဴိးကိုင္ျပီး အလုပ္ရူပ္တာ၊
ပိုက္ဆံပုိကုန္တာေလာက္ကေတာ့ ဘာျဖစ္သလဲ။ ဒီလုိ ပုိက္ဆံကုန္တာကုိ ေပ်ာ္ေတာင္
ေပ်ာ္ေနၾကတာမဟုတ္လား။ ေဖေဖေျပာတာကုိ လက္မခံႏုိင္ေသးပါဘူး။
**********************
ေဟာ….. ေျပာရင္းဆုိရင္းကေန ဖုန္းေတြက ၁၅၀၀ က်ပ္ … တဲ့။
အိပ္မက္ေတာင္မမက္ဖူးတဲ့ ဖုန္းေတြရျပီဆုိပဲ။ အလကားေပးေနသလား မွတ္ရတယ္။ အဲ….ဖုနး္ကသာ အလကားေပးသလုိရေပမယ့္ …
ဟမ္းဆက္ေတြကေတာ့…….
အင္တာနက္ဖုိးက…..
တလတလကုိ…..
ဖုန္းေတြက ပ်က္ေတာ့ျပင္ခ………
အဖုိးတန္အခ်ိန္ေတြကေတာ့ ဖုန္း၊ အင္တာနက္ကမာၻထဲမွာ ကုန္သြားလုိက္တာ……..
တစ္ေန႕တစ္ေန႕……
ေဖေဖေျပာတာ သတိရသြားတယ္။
အလကားေပးသလုိပဲ
ရလုိက္တာကေတာ့ ကၽြန္မတုိ႕အိပ္မက္ေတာင္ မမက္ဖူးတဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုပါပဲ။
ဒါေပမယ့္… ေနာက္ပုိင္း ကုန္လုိက္တဲ့ေငြ၊ အခ်ိန္…. အလုပ္ေတြ
ရႈပ္သြားပုံကေတာ့…..
အင္း… ဒါေပမယ့္
သည္လုိလက္ေဆာင္မ်ဴိးကုိ ရလုိက္ေတာ့ ေပးတဲ့သူဘက္ကေတာ့ နံမယ္ေကာင္းရတာေပါ့။
သေဘာေကာင္းလုိက္တာေပါ့….. ငါတုိ႕ကုိ ေတာ္ေတာ္ ေစတနာထားတယ္ေပါ့…
ေတာ္ေတာ္ခ်စ္တာပဲေပါ့…
ဒါေပမယ့္… ကၽြန္မစဥ္းစားၾကည့္တာပါ။
ကၽြန္မတုိ႕ကုိခ်စ္လုိ႕ ေပးတာလား….။
အရမ္းမုန္းလြန္းလုိ႕မ်ားလား…..။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
အလုပ္ေတြေတာ့ ရႈပ္ၾကဦးမယ္။ ကၽြန္မတုိ႕ေတြ အလုပ္ရႈပ္ျပီး အဖုိးတန္အခ်ိန္ေတြ
ကုန္ ကုန္ သြားတာကုိမ်ား ၾကည့္ျပီး….. သေဘာက်ေနတာမ်ား ရွိဦးမလား …
လုိ႕ကၽြန္မေတြးလုိက္တာပါ။
ေဖေဖ့ကုိ ကၽြန္မစဥ္းစားမိတာေလး ေျပာလုိက္ဦးမယ္….။
- See more at: http://moemaka.com/archives/35508#sthash.ukNWRdqM.dpuf
ဒါျဖင့္ရင္… ခ်စ္လုိ႕လား
ဂ်ဴနီယာ၀င္း၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၊ ၂၀၁၄
ကၽြန္မတုိ႕ငယ္ငယ္တုန္းက ေဖေဖကေျပာဖူးတယ္။
“ကိုယ္အရမ္းမုန္းတဲ့သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကုိ
ဘာလက္ေဆာင္ေပးရမလဲ သိလား … တဲ့။ ေစ်းအၾကီးဆုံးပစၥည္း.. ဒါမွမဟုတ္လဲ..
အဖုိးတန္ပစၥည္းတစ္ခု ၀ယ္ေပးလုိက္။ ဥပမာ… ကင္မရာတစ္လုံး ေပးလုိက္ …” တဲ့။
ကၽြန္မတုိ႕က နားမလည္ဖူး။
“ဘာလုိ႕တုန္းေဖေဖရဲ႕“ေပါ့။
“ကိုယ္မုန္းပါတယ္ ဆုိမွေတာ့ ကိုယ္ေတာင္မကိုင္ႏုိင္တဲ့ ကင္မရာ၀ယ္ေပးရမယ္ ဆုိတာၾကီးက”
ဒီေတာ့ ေဖေဖကရွင္းျပတယ္။
“ဒီလုိေလ။
ကိုယ္မုန္းတဲ့သူငယ္ခ်င္းက သူကင္မရာတစ္လုံးရေတာ့ လက္ေဆာင္ေပးတဲ့သူကုိ..
ငါ့ကုိေတာ္ေတာ္ခ်စ္ပါလား… လုိ႕ေတာင္ ယူဆသြားမယ္။ ဟုတ္တယ္။ ကိုယ္က
ကင္မရာတစ္လုံး ရင္း လုိက္ရတာကိုး။ မ်က္နွာေတာင္ရသြားျပီး အမွတ္ေတာင္
ရသြားေသးတယ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ပုိင္းမွာ သူ႕ခင္မ်ာ ဓါတ္ပုံရုိက္ဖုိ႕
ဖလင္၀ယ္ရမယ္။ ရုိက္ျပ၊ီး ၾကည့္ခ်င္ျပန္ေတာ့ ဓါတ္ပုံဆုိင္ေျပးရမယ္။
ဓါတ္ပုံဖုိးေတြ ကုန္မယ္။ ကိုယ္ကဒါကုိၾကည့္ျပီး သူပိုက္ဆံေတြ
ေတာ္ေတာ္ကုန္ေနျပီး ဒုကၡေရာက္ေနတာကုိျမင္ရတာ ဘယ္ေလာက္ ေက်နပ္စရာေကာင္းသလဲ။”
အင္း…
ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္သလုိုလုိပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကင္မရာတစ္လုံးေတာင္ ၀ယ္ေပးရမယ္ဆုိတာကေတာ့
… မဟုတ္ေသးပါဘူး။ လက္ထဲက ေစ်းၾကီးေပးျပီး၀ယ္ထားတဲ့ ကင္ႏြန္ကင္မရာေလးကုိ
ၾကည့္ျပီးေတြးမိတာပါ။ အဲသည္တုန္းက ဒစ္ဂ်စ္တယ္ေခတ္လဲ မဟုတ္ဘူးေလ။ ေမေမၾကီးက
သူ႕စာမူခရလုိ႕ ေဖေဖ့အတြက္ဆုိျပးီ မွာေပးထားလုိ႕ရထားတဲ့ ကင္ႏြန္ကင္မရာေလးက
ဒီေလာက္အဖုိးတန္ေနတာ။ သူမ်ားကုိ… အင္း… ကုိယ္ခ်စ္တဲ့သူမဟုတ္ပဲ…
ကိုယ္မုန္းတဲ့သူကုိ ဒါမ်ိဴးေနာက္တစ္လုံး ၀ယ္ေပးရမယ္ဆုိတာကို သေဘာမတူပါဘူး။
ေဖေဖက ေနာက္ျပီးေျပာတာေနမွာပဲ…. ကၽြန္မက အဲသည္လုိပဲ စဥ္းစားလုိက္မိတယ္။
ျပန္ေတာ့မေျပာေတာ့ပါဘူး။ ေမေမၾကီးက ေဖေဖ့အတြက္ဆုိျပီး သည္ကင္မရာ၀ယ္ေပးတာ
မုန္းလုိ႕မွ မဟုတ္တာ။
အင္း … စဥ္းစားရင္း ရႈပ္ကုန္ျပီ။
***********
အခုေတာ့
ဒစ္ဂ်စ္တယ္ေခတ္ထဲ ေရာက္လာျပီ။ ကၽြန္မစာမူခရတဲ့ပိုက္ဆံေတြ စုစုထားရာကေန
ဒစ္ဂ်စ္တယ္ကင္မရာတစ္လုံး ကုိယ့္ဘာသာကိုယ္ ၀ယ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲသည္တုန္းက
ေဖေဖေျပာတာ သတိရမိလုိ္က္ေသးတယ္။ အင္း… အလုပ္ေတာ့ရႈပ္ဦးမယ္။ ဟုတ္ေတာ့လည္း
ဟုတ္တယ္။ ကင္မရာရေတာ့ ရုိက္ခ်င္တယ္။ ဓါတ္ပုံေတြကုိ ကူးခ်င္တယ္။
အယ္ဘန္ထဲထည့္ျပီး ၾကည့္ခ်င္တယ္။ ပိုက္ဆံေတာ့ ကုန္သား။ ဒါေပမယ့္
အလုပ္သေဘာအရေတာ့ လုိအပ္တဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုပဲေလ။ ဒါေပမယ့္
ကုိယ္မုန္းတဲ့သူကုိေတာ ့၀ယ္ေပးရေလာက္ေအာင္အထိေတာ့ သေဘာမေကာင္းႏုိင္ေသးဘူး။
ကိုယ္ေတာင္မွ မနည္းၾကီးစုျပီး ၀ယ္ထားရတဲ့ဟာကုိ.. သူမ်ားကို…
ကိုယ္မုန္းတဲ့သူကုိမွ လက္ေဆာင္ေပးရမယ္ ဆုိတာကေတာ့…သိပ္ေတာ့သေဘာမက်ေသးဘူး။
************************
သူငယ္ခ်င္းေတြက
ဟမ္းဖုန္းကိုယ္စီနဲ႕။ ဖုန္းေတြကလည္း ေစ်းက ၾကီးွမွၾကီး။ သိန္း ၃၀၊ ၄၀
မကပါဘူး။ သူတုိ႕ခင္မ်ာလည္း ဖုန္းကလုိအပ္တဲ့ပစၥည္းအေနနဲ႕ စြန္႕စားျပီး
၀ယ္ထားရတာ။ သူတုိ႕ကုိင္ေနတာၾကည့္ျပီး အားေတာ့မက်ပါဘူး။ အလုပ္ရႈပ္လြန္းလုိ႕။
စကားေျပာေနတုန္း ဖုန္းလာတာကိုက ကၽြန္မကေတာ ့စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္မိတယ္။
ေဘးကလူကုိ အားနာရမွန္းမသိဘူး။ လူမူေရးအရလညး္ သိပ္သေဘာမက်ဘူး။ အလုပ္ေတာ့
ျဖစ္ပုံရပါတယ္။ ကို္ယ္က မကုိင္နုိင္လုိ႕ ေျပာတယ္ျဖစ္ဦးမယ္။
အေရးတၾကီးအတြက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ ဖုန္းမရွိတဲ့ေနရာမ်ဴးိက်ေတာ့
တကယ္အသုံး၀င္မွာပါ။ စဥ္းစားၾကည့္တာပါ… တစ္ေယာက္ေယာက္က ကၽြန္မကုိ အဲသည္
သိန္းခ်ီတဲ့ဖုန္းတစ္လုံး လက္ေဆာင္မ်ားေပးရင္…. သူက ကၽြန္မကုိ တကယ္ခ်စ္လုိ႕
ေပးတာလား… ဒါမွမဟုတ္… ေဖေဖစဥ္းစားျပသလုိ…. ကၽြန္မကုိ
ေတာ္ေတာ္မုန္းေနလုိ္႕မ်ားလား ….
*************************
ေနာက္ပုိင္း ဖုနး္ေစ်းက က်လာလုိက္တာ သိန္း ၂၀။ ေနာက္ ၁၈ သိန္း။ ၁၅သိန္း …
ကေန ၂ သိန္း ထိ က်သြားပါေရာလား။ အင္း… ကၽြန္မ
နည္းနည္းစဥ္းစားၾကည့္လုိက္မိတယ္။ အခုဖုန္းေတြက အင္တာနက္ခ်ိတ္လုိ႕
ရသြားျပီတဲ့။ ကိုရီးယားကားထဲမွာလုိ လမ္းသြားရင္း… စားရင္းေသာက္ရင္း…
သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ စကားေျပာရင္း ဖုန္းလာလုိ႕ ေကာက္ကိုင္ရတာမ်ဴးိ…က
အခုျမန္မာျပည္မွာ နည္းနည္းေခတ္စားလာျပီ။ သူမ်ားတုိင္းျပည္မွာေတာ့ ဒါကုိ
ေစ်းထဲက မွန္ဘီဒုိထဲက ေကာက္၀ယ္လုိက္ရုံ႔ပါပဲ။ နံပါတ္ေတာင္
ကိုယ္ၾကိဳက္တာေပးလုိ႕ရေသးတယ္။ ဒီမွာက သည္ေလာက္ေတာ့ မေပါမ်ားေသးဘူးေပါ့။
အဲဒါထက္ကုိ ကၽြန္မက အင္တာနက္ေတာ့ စိတ္၀င္စားတယ္။
ဒါနဲ႕ပဲ
ကၽြန္မေမေမတုိိ႕က ကၽြန္မကိုင္ဖုိ႕ ဖုန္းတစ္လုံး၂သိန္းနဲ႕ ၀ယ္ေပးလုိက္ပါတယ္။
ခ်က္ခ်င္းေတာ့မရဘူး။ ၂ရက္ေလာက္ေတာ့ ေစာင့္ရတယ္။ ဟမ္းဆက္ကလည္း ၀ယ္ရေသးတယ္။
အင္တာနက္လည္း ေနာက္ ၅ ရက္ေလာက္ဆုိ ရျပီေပါ့။ ဖုန္းေလးတကိုင္ကုိင္နဲ႕..
အင္း… သူမ်ားေတြလုိေတာ့ လမ္းသြားရင္း ထုတ္မကုိင္ရဲေသးဘူး။ အိမ္ကလည္း
တခ်ိန္လုံး သတိေပးေနတာ။ ခါးပုိက္နိုက္ခံရမယ္ သတိထားနဲ႕ ဘာနဲ႕။ ဖုန္းလာလည္း
လူေတြသိပ္မ်ားတဲ့ေနရာမ်ဴိးမွာဆုိ ထုတ္မကုိင္နဲ႕တဲ့။ လမ္းကူးရင္းနဲ႕လည္း
ဖုန္းေျပာတာမ်ဴိး ဖုန္းကုိင္တာမ်ူးိ မလုပ္နဲ႕တဲ့။ အင္း….ဆင္ျခင္လုိက္ရတာ။
သူမ်ားေတြေတာ့ သည္လုိပဲ ထုတ္ကိုင္ေနၾကတာပဲ။
ကၽြန္မစဥ္းစားမိတယ္။
ဒီလုိဖုန္းမ်ဴိးကုိ ကၽြန္မသိပ္မုန္းတဲ့သူတစ္ေယာက္ကုိ
လက္ေဆာင္ေပးႏုိင္သလား။ အင္း… မေပးႏုိင္ေသးဘူး။ ကၽြန္မ အဲသည္ေလာက္ေတာ့
သေဘာမေကာင္းႏုိင္ေသးဘူး။ သည္လုိဖုန္းမ်ဴိးကိုင္ျပီး အလုပ္ရူပ္တာ၊
ပိုက္ဆံပုိကုန္တာေလာက္ကေတာ့ ဘာျဖစ္သလဲ။ ဒီလုိ ပုိက္ဆံကုန္တာကုိ ေပ်ာ္ေတာင္
ေပ်ာ္ေနၾကတာမဟုတ္လား။ ေဖေဖေျပာတာကုိ လက္မခံႏုိင္ေသးပါဘူး။
**********************
ေဟာ….. ေျပာရင္းဆုိရင္းကေန ဖုန္းေတြက ၁၅၀၀ က်ပ္ … တဲ့။
အိပ္မက္ေတာင္မမက္ဖူးတဲ့ ဖုန္းေတြရျပီဆုိပဲ။ အလကားေပးေနသလား မွတ္ရတယ္။ အဲ….ဖုနး္ကသာ အလကားေပးသလုိရေပမယ့္ …
ဟမ္းဆက္ေတြကေတာ့…….
အင္တာနက္ဖုိးက…..
တလတလကုိ…..
ဖုန္းေတြက ပ်က္ေတာ့ျပင္ခ………
အဖုိးတန္အခ်ိန္ေတြကေတာ့ ဖုန္း၊ အင္တာနက္ကမာၻထဲမွာ ကုန္သြားလုိက္တာ……..
တစ္ေန႕တစ္ေန႕……
ေဖေဖေျပာတာ သတိရသြားတယ္။
အလကားေပးသလုိပဲ
ရလုိက္တာကေတာ့ ကၽြန္မတုိ႕အိပ္မက္ေတာင္ မမက္ဖူးတဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုပါပဲ။
ဒါေပမယ့္… ေနာက္ပုိင္း ကုန္လုိက္တဲ့ေငြ၊ အခ်ိန္…. အလုပ္ေတြ
ရႈပ္သြားပုံကေတာ့…..
အင္း… ဒါေပမယ့္
သည္လုိလက္ေဆာင္မ်ဴိးကုိ ရလုိက္ေတာ့ ေပးတဲ့သူဘက္ကေတာ့ နံမယ္ေကာင္းရတာေပါ့။
သေဘာေကာင္းလုိက္တာေပါ့….. ငါတုိ႕ကုိ ေတာ္ေတာ္ ေစတနာထားတယ္ေပါ့…
ေတာ္ေတာ္ခ်စ္တာပဲေပါ့…
ဒါေပမယ့္… ကၽြန္မစဥ္းစားၾကည့္တာပါ။
ကၽြန္မတုိ႕ကုိခ်စ္လုိ႕ ေပးတာလား….။
အရမ္းမုန္းလြန္းလုိ႕မ်ားလား…..။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
အလုပ္ေတြေတာ့ ရႈပ္ၾကဦးမယ္။ ကၽြန္မတုိ႕ေတြ အလုပ္ရႈပ္ျပီး အဖုိးတန္အခ်ိန္ေတြ
ကုန္ ကုန္ သြားတာကုိမ်ား ၾကည့္ျပီး….. သေဘာက်ေနတာမ်ား ရွိဦးမလား …
လုိ႕ကၽြန္မေတြးလုိက္တာပါ။
ေဖေဖ့ကုိ ကၽြန္မစဥ္းစားမိတာေလး ေျပာလုိက္ဦးမယ္….။
- See more at: http://moemaka.com/archives/35508#sthash.ukNWRdqM.dpuf
ဒါျဖင့္ရင္… ခ်စ္လုိ႕လား
ဂ်ဴနီယာ၀င္း၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၊ ၂၀၁၄
ကၽြန္မတုိ႕ငယ္ငယ္တုန္းက ေဖေဖကေျပာဖူးတယ္။
“ကိုယ္အရမ္းမုန္းတဲ့သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကုိ
ဘာလက္ေဆာင္ေပးရမလဲ သိလား … တဲ့။ ေစ်းအၾကီးဆုံးပစၥည္း.. ဒါမွမဟုတ္လဲ..
အဖုိးတန္ပစၥည္းတစ္ခု ၀ယ္ေပးလုိက္။ ဥပမာ… ကင္မရာတစ္လုံး ေပးလုိက္ …” တဲ့။
ကၽြန္မတုိ႕က နားမလည္ဖူး။
“ဘာလုိ႕တုန္းေဖေဖရဲ႕“ေပါ့။
“ကိုယ္မုန္းပါတယ္ ဆုိမွေတာ့ ကိုယ္ေတာင္မကိုင္ႏုိင္တဲ့ ကင္မရာ၀ယ္ေပးရမယ္ ဆုိတာၾကီးက”
ဒီေတာ့ ေဖေဖကရွင္းျပတယ္။
“ဒီလုိေလ။
ကိုယ္မုန္းတဲ့သူငယ္ခ်င္းက သူကင္မရာတစ္လုံးရေတာ့ လက္ေဆာင္ေပးတဲ့သူကုိ..
ငါ့ကုိေတာ္ေတာ္ခ်စ္ပါလား… လုိ႕ေတာင္ ယူဆသြားမယ္။ ဟုတ္တယ္။ ကိုယ္က
ကင္မရာတစ္လုံး ရင္း လုိက္ရတာကိုး။ မ်က္နွာေတာင္ရသြားျပီး အမွတ္ေတာင္
ရသြားေသးတယ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ပုိင္းမွာ သူ႕ခင္မ်ာ ဓါတ္ပုံရုိက္ဖုိ႕
ဖလင္၀ယ္ရမယ္။ ရုိက္ျပ၊ီး ၾကည့္ခ်င္ျပန္ေတာ့ ဓါတ္ပုံဆုိင္ေျပးရမယ္။
ဓါတ္ပုံဖုိးေတြ ကုန္မယ္။ ကိုယ္ကဒါကုိၾကည့္ျပီး သူပိုက္ဆံေတြ
ေတာ္ေတာ္ကုန္ေနျပီး ဒုကၡေရာက္ေနတာကုိျမင္ရတာ ဘယ္ေလာက္ ေက်နပ္စရာေကာင္းသလဲ။”
အင္း…
ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္သလုိုလုိပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကင္မရာတစ္လုံးေတာင္ ၀ယ္ေပးရမယ္ဆုိတာကေတာ့
… မဟုတ္ေသးပါဘူး။ လက္ထဲက ေစ်းၾကီးေပးျပီး၀ယ္ထားတဲ့ ကင္ႏြန္ကင္မရာေလးကုိ
ၾကည့္ျပီးေတြးမိတာပါ။ အဲသည္တုန္းက ဒစ္ဂ်စ္တယ္ေခတ္လဲ မဟုတ္ဘူးေလ။ ေမေမၾကီးက
သူ႕စာမူခရလုိ႕ ေဖေဖ့အတြက္ဆုိျပးီ မွာေပးထားလုိ႕ရထားတဲ့ ကင္ႏြန္ကင္မရာေလးက
ဒီေလာက္အဖုိးတန္ေနတာ။ သူမ်ားကုိ… အင္း… ကုိယ္ခ်စ္တဲ့သူမဟုတ္ပဲ…
ကိုယ္မုန္းတဲ့သူကုိ ဒါမ်ိဴးေနာက္တစ္လုံး ၀ယ္ေပးရမယ္ဆုိတာကို သေဘာမတူပါဘူး။
ေဖေဖက ေနာက္ျပီးေျပာတာေနမွာပဲ…. ကၽြန္မက အဲသည္လုိပဲ စဥ္းစားလုိက္မိတယ္။
ျပန္ေတာ့မေျပာေတာ့ပါဘူး။ ေမေမၾကီးက ေဖေဖ့အတြက္ဆုိျပီး သည္ကင္မရာ၀ယ္ေပးတာ
မုန္းလုိ႕မွ မဟုတ္တာ။
အင္း … စဥ္းစားရင္း ရႈပ္ကုန္ျပီ။
***********
အခုေတာ့
ဒစ္ဂ်စ္တယ္ေခတ္ထဲ ေရာက္လာျပီ။ ကၽြန္မစာမူခရတဲ့ပိုက္ဆံေတြ စုစုထားရာကေန
ဒစ္ဂ်စ္တယ္ကင္မရာတစ္လုံး ကုိယ့္ဘာသာကိုယ္ ၀ယ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲသည္တုန္းက
ေဖေဖေျပာတာ သတိရမိလုိ္က္ေသးတယ္။ အင္း… အလုပ္ေတာ့ရႈပ္ဦးမယ္။ ဟုတ္ေတာ့လည္း
ဟုတ္တယ္။ ကင္မရာရေတာ့ ရုိက္ခ်င္တယ္။ ဓါတ္ပုံေတြကုိ ကူးခ်င္တယ္။
အယ္ဘန္ထဲထည့္ျပီး ၾကည့္ခ်င္တယ္။ ပိုက္ဆံေတာ့ ကုန္သား။ ဒါေပမယ့္
အလုပ္သေဘာအရေတာ့ လုိအပ္တဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုပဲေလ။ ဒါေပမယ့္
ကုိယ္မုန္းတဲ့သူကုိေတာ ့၀ယ္ေပးရေလာက္ေအာင္အထိေတာ့ သေဘာမေကာင္းႏုိင္ေသးဘူး။
ကိုယ္ေတာင္မွ မနည္းၾကီးစုျပီး ၀ယ္ထားရတဲ့ဟာကုိ.. သူမ်ားကို…
ကိုယ္မုန္းတဲ့သူကုိမွ လက္ေဆာင္ေပးရမယ္ ဆုိတာကေတာ့…သိပ္ေတာ့သေဘာမက်ေသးဘူး။
************************
သူငယ္ခ်င္းေတြက
ဟမ္းဖုန္းကိုယ္စီနဲ႕။ ဖုန္းေတြကလည္း ေစ်းက ၾကီးွမွၾကီး။ သိန္း ၃၀၊ ၄၀
မကပါဘူး။ သူတုိ႕ခင္မ်ာလည္း ဖုန္းကလုိအပ္တဲ့ပစၥည္းအေနနဲ႕ စြန္႕စားျပီး
၀ယ္ထားရတာ။ သူတုိ႕ကုိင္ေနတာၾကည့္ျပီး အားေတာ့မက်ပါဘူး။ အလုပ္ရႈပ္လြန္းလုိ႕။
စကားေျပာေနတုန္း ဖုန္းလာတာကိုက ကၽြန္မကေတာ ့စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္မိတယ္။
ေဘးကလူကုိ အားနာရမွန္းမသိဘူး။ လူမူေရးအရလညး္ သိပ္သေဘာမက်ဘူး။ အလုပ္ေတာ့
ျဖစ္ပုံရပါတယ္။ ကို္ယ္က မကုိင္နုိင္လုိ႕ ေျပာတယ္ျဖစ္ဦးမယ္။
အေရးတၾကီးအတြက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ ဖုန္းမရွိတဲ့ေနရာမ်ဴးိက်ေတာ့
တကယ္အသုံး၀င္မွာပါ။ စဥ္းစားၾကည့္တာပါ… တစ္ေယာက္ေယာက္က ကၽြန္မကုိ အဲသည္
သိန္းခ်ီတဲ့ဖုန္းတစ္လုံး လက္ေဆာင္မ်ားေပးရင္…. သူက ကၽြန္မကုိ တကယ္ခ်စ္လုိ႕
ေပးတာလား… ဒါမွမဟုတ္… ေဖေဖစဥ္းစားျပသလုိ…. ကၽြန္မကုိ
ေတာ္ေတာ္မုန္းေနလုိ္႕မ်ားလား ….
*************************
ေနာက္ပုိင္း ဖုနး္ေစ်းက က်လာလုိက္တာ သိန္း ၂၀။ ေနာက္ ၁၈ သိန္း။ ၁၅သိန္း …
ကေန ၂ သိန္း ထိ က်သြားပါေရာလား။ အင္း… ကၽြန္မ
နည္းနည္းစဥ္းစားၾကည့္လုိက္မိတယ္။ အခုဖုန္းေတြက အင္တာနက္ခ်ိတ္လုိ႕
ရသြားျပီတဲ့။ ကိုရီးယားကားထဲမွာလုိ လမ္းသြားရင္း… စားရင္းေသာက္ရင္း…
သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ စကားေျပာရင္း ဖုန္းလာလုိ႕ ေကာက္ကိုင္ရတာမ်ဴးိ…က
အခုျမန္မာျပည္မွာ နည္းနည္းေခတ္စားလာျပီ။ သူမ်ားတုိင္းျပည္မွာေတာ့ ဒါကုိ
ေစ်းထဲက မွန္ဘီဒုိထဲက ေကာက္၀ယ္လုိက္ရုံ႔ပါပဲ။ နံပါတ္ေတာင္
ကိုယ္ၾကိဳက္တာေပးလုိ႕ရေသးတယ္။ ဒီမွာက သည္ေလာက္ေတာ့ မေပါမ်ားေသးဘူးေပါ့။
အဲဒါထက္ကုိ ကၽြန္မက အင္တာနက္ေတာ့ စိတ္၀င္စားတယ္။
ဒါနဲ႕ပဲ
ကၽြန္မေမေမတုိိ႕က ကၽြန္မကိုင္ဖုိ႕ ဖုန္းတစ္လုံး၂သိန္းနဲ႕ ၀ယ္ေပးလုိက္ပါတယ္။
ခ်က္ခ်င္းေတာ့မရဘူး။ ၂ရက္ေလာက္ေတာ့ ေစာင့္ရတယ္။ ဟမ္းဆက္ကလည္း ၀ယ္ရေသးတယ္။
အင္တာနက္လည္း ေနာက္ ၅ ရက္ေလာက္ဆုိ ရျပီေပါ့။ ဖုန္းေလးတကိုင္ကုိင္နဲ႕..
အင္း… သူမ်ားေတြလုိေတာ့ လမ္းသြားရင္း ထုတ္မကုိင္ရဲေသးဘူး။ အိမ္ကလည္း
တခ်ိန္လုံး သတိေပးေနတာ။ ခါးပုိက္နိုက္ခံရမယ္ သတိထားနဲ႕ ဘာနဲ႕။ ဖုန္းလာလည္း
လူေတြသိပ္မ်ားတဲ့ေနရာမ်ဴိးမွာဆုိ ထုတ္မကုိင္နဲ႕တဲ့။ လမ္းကူးရင္းနဲ႕လည္း
ဖုန္းေျပာတာမ်ဴိး ဖုန္းကုိင္တာမ်ူးိ မလုပ္နဲ႕တဲ့။ အင္း….ဆင္ျခင္လုိက္ရတာ။
သူမ်ားေတြေတာ့ သည္လုိပဲ ထုတ္ကိုင္ေနၾကတာပဲ။
ကၽြန္မစဥ္းစားမိတယ္။
ဒီလုိဖုန္းမ်ဴိးကုိ ကၽြန္မသိပ္မုန္းတဲ့သူတစ္ေယာက္ကုိ
လက္ေဆာင္ေပးႏုိင္သလား။ အင္း… မေပးႏုိင္ေသးဘူး။ ကၽြန္မ အဲသည္ေလာက္ေတာ့
သေဘာမေကာင္းႏုိင္ေသးဘူး။ သည္လုိဖုန္းမ်ဴိးကိုင္ျပီး အလုပ္ရူပ္တာ၊
ပိုက္ဆံပုိကုန္တာေလာက္ကေတာ့ ဘာျဖစ္သလဲ။ ဒီလုိ ပုိက္ဆံကုန္တာကုိ ေပ်ာ္ေတာင္
ေပ်ာ္ေနၾကတာမဟုတ္လား။ ေဖေဖေျပာတာကုိ လက္မခံႏုိင္ေသးပါဘူး။
**********************
ေဟာ….. ေျပာရင္းဆုိရင္းကေန ဖုန္းေတြက ၁၅၀၀ က်ပ္ … တဲ့။
အိပ္မက္ေတာင္မမက္ဖူးတဲ့ ဖုန္းေတြရျပီဆုိပဲ။ အလကားေပးေနသလား မွတ္ရတယ္။ အဲ….ဖုနး္ကသာ အလကားေပးသလုိရေပမယ့္ …
ဟမ္းဆက္ေတြကေတာ့…….
အင္တာနက္ဖုိးက…..
တလတလကုိ…..
ဖုန္းေတြက ပ်က္ေတာ့ျပင္ခ………
အဖုိးတန္အခ်ိန္ေတြကေတာ့ ဖုန္း၊ အင္တာနက္ကမာၻထဲမွာ ကုန္သြားလုိက္တာ……..
တစ္ေန႕တစ္ေန႕……
ေဖေဖေျပာတာ သတိရသြားတယ္။
အလကားေပးသလုိပဲ
ရလုိက္တာကေတာ့ ကၽြန္မတုိ႕အိပ္မက္ေတာင္ မမက္ဖူးတဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုပါပဲ။
ဒါေပမယ့္… ေနာက္ပုိင္း ကုန္လုိက္တဲ့ေငြ၊ အခ်ိန္…. အလုပ္ေတြ
ရႈပ္သြားပုံကေတာ့…..
အင္း… ဒါေပမယ့္
သည္လုိလက္ေဆာင္မ်ဴိးကုိ ရလုိက္ေတာ့ ေပးတဲ့သူဘက္ကေတာ့ နံမယ္ေကာင္းရတာေပါ့။
သေဘာေကာင္းလုိက္တာေပါ့….. ငါတုိ႕ကုိ ေတာ္ေတာ္ ေစတနာထားတယ္ေပါ့…
ေတာ္ေတာ္ခ်စ္တာပဲေပါ့…
ဒါေပမယ့္… ကၽြန္မစဥ္းစားၾကည့္တာပါ။
ကၽြန္မတုိ႕ကုိခ်စ္လုိ႕ ေပးတာလား….။
အရမ္းမုန္းလြန္းလုိ႕မ်ားလား…..။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
အလုပ္ေတြေတာ့ ရႈပ္ၾကဦးမယ္။ ကၽြန္မတုိ႕ေတြ အလုပ္ရႈပ္ျပီး အဖုိးတန္အခ်ိန္ေတြ
ကုန္ ကုန္ သြားတာကုိမ်ား ၾကည့္ျပီး….. သေဘာက်ေနတာမ်ား ရွိဦးမလား …
လုိ႕ကၽြန္မေတြးလုိက္တာပါ။
ေဖေဖ့ကုိ ကၽြန္မစဥ္းစားမိတာေလး ေျပာလုိက္ဦးမယ္….။
- See more at: http://moemaka.com/archives/35508#sthash.ukNWRdqM.dpuf
ဒါျဖင့္ရင္… ခ်စ္လုိ႕လား
ဂ်ဴနီယာ၀င္း၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၊ ၂၀၁၄
ကၽြန္မတုိ႕ငယ္ငယ္တုန္းက ေဖေဖကေျပာဖူးတယ္။
“ကိုယ္အရမ္းမုန္းတဲ့သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကုိ
ဘာလက္ေဆာင္ေပးရမလဲ သိလား … တဲ့။ ေစ်းအၾကီးဆုံးပစၥည္း.. ဒါမွမဟုတ္လဲ..
အဖုိးတန္ပစၥည္းတစ္ခု ၀ယ္ေပးလုိက္။ ဥပမာ… ကင္မရာတစ္လုံး ေပးလုိက္ …” တဲ့။
ကၽြန္မတုိ႕က နားမလည္ဖူး။
“ဘာလုိ႕တုန္းေဖေဖရဲ႕“ေပါ့။
“ကိုယ္မုန္းပါတယ္ ဆုိမွေတာ့ ကိုယ္ေတာင္မကိုင္ႏုိင္တဲ့ ကင္မရာ၀ယ္ေပးရမယ္ ဆုိတာၾကီးက”
ဒီေတာ့ ေဖေဖကရွင္းျပတယ္။
“ဒီလုိေလ။
ကိုယ္မုန္းတဲ့သူငယ္ခ်င္းက သူကင္မရာတစ္လုံးရေတာ့ လက္ေဆာင္ေပးတဲ့သူကုိ..
ငါ့ကုိေတာ္ေတာ္ခ်စ္ပါလား… လုိ႕ေတာင္ ယူဆသြားမယ္။ ဟုတ္တယ္။ ကိုယ္က
ကင္မရာတစ္လုံး ရင္း လုိက္ရတာကိုး။ မ်က္နွာေတာင္ရသြားျပီး အမွတ္ေတာင္
ရသြားေသးတယ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ပုိင္းမွာ သူ႕ခင္မ်ာ ဓါတ္ပုံရုိက္ဖုိ႕
ဖလင္၀ယ္ရမယ္။ ရုိက္ျပ၊ီး ၾကည့္ခ်င္ျပန္ေတာ့ ဓါတ္ပုံဆုိင္ေျပးရမယ္။
ဓါတ္ပုံဖုိးေတြ ကုန္မယ္။ ကိုယ္ကဒါကုိၾကည့္ျပီး သူပိုက္ဆံေတြ
ေတာ္ေတာ္ကုန္ေနျပီး ဒုကၡေရာက္ေနတာကုိျမင္ရတာ ဘယ္ေလာက္ ေက်နပ္စရာေကာင္းသလဲ။”
အင္း…
ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္သလုိုလုိပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကင္မရာတစ္လုံးေတာင္ ၀ယ္ေပးရမယ္ဆုိတာကေတာ့
… မဟုတ္ေသးပါဘူး။ လက္ထဲက ေစ်းၾကီးေပးျပီး၀ယ္ထားတဲ့ ကင္ႏြန္ကင္မရာေလးကုိ
ၾကည့္ျပီးေတြးမိတာပါ။ အဲသည္တုန္းက ဒစ္ဂ်စ္တယ္ေခတ္လဲ မဟုတ္ဘူးေလ။ ေမေမၾကီးက
သူ႕စာမူခရလုိ႕ ေဖေဖ့အတြက္ဆုိျပးီ မွာေပးထားလုိ႕ရထားတဲ့ ကင္ႏြန္ကင္မရာေလးက
ဒီေလာက္အဖုိးတန္ေနတာ။ သူမ်ားကုိ… အင္း… ကုိယ္ခ်စ္တဲ့သူမဟုတ္ပဲ…
ကိုယ္မုန္းတဲ့သူကုိ ဒါမ်ိဴးေနာက္တစ္လုံး ၀ယ္ေပးရမယ္ဆုိတာကို သေဘာမတူပါဘူး။
ေဖေဖက ေနာက္ျပီးေျပာတာေနမွာပဲ…. ကၽြန္မက အဲသည္လုိပဲ စဥ္းစားလုိက္မိတယ္။
ျပန္ေတာ့မေျပာေတာ့ပါဘူး။ ေမေမၾကီးက ေဖေဖ့အတြက္ဆုိျပီး သည္ကင္မရာ၀ယ္ေပးတာ
မုန္းလုိ႕မွ မဟုတ္တာ။
အင္း … စဥ္းစားရင္း ရႈပ္ကုန္ျပီ။
***********
အခုေတာ့
ဒစ္ဂ်စ္တယ္ေခတ္ထဲ ေရာက္လာျပီ။ ကၽြန္မစာမူခရတဲ့ပိုက္ဆံေတြ စုစုထားရာကေန
ဒစ္ဂ်စ္တယ္ကင္မရာတစ္လုံး ကုိယ့္ဘာသာကိုယ္ ၀ယ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲသည္တုန္းက
ေဖေဖေျပာတာ သတိရမိလုိ္က္ေသးတယ္။ အင္း… အလုပ္ေတာ့ရႈပ္ဦးမယ္။ ဟုတ္ေတာ့လည္း
ဟုတ္တယ္။ ကင္မရာရေတာ့ ရုိက္ခ်င္တယ္။ ဓါတ္ပုံေတြကုိ ကူးခ်င္တယ္။
အယ္ဘန္ထဲထည့္ျပီး ၾကည့္ခ်င္တယ္။ ပိုက္ဆံေတာ့ ကုန္သား။ ဒါေပမယ့္
အလုပ္သေဘာအရေတာ့ လုိအပ္တဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုပဲေလ။ ဒါေပမယ့္
ကုိယ္မုန္းတဲ့သူကုိေတာ ့၀ယ္ေပးရေလာက္ေအာင္အထိေတာ့ သေဘာမေကာင္းႏုိင္ေသးဘူး။
ကိုယ္ေတာင္မွ မနည္းၾကီးစုျပီး ၀ယ္ထားရတဲ့ဟာကုိ.. သူမ်ားကို…
ကိုယ္မုန္းတဲ့သူကုိမွ လက္ေဆာင္ေပးရမယ္ ဆုိတာကေတာ့…သိပ္ေတာ့သေဘာမက်ေသးဘူး။
************************
သူငယ္ခ်င္းေတြက
ဟမ္းဖုန္းကိုယ္စီနဲ႕။ ဖုန္းေတြကလည္း ေစ်းက ၾကီးွမွၾကီး။ သိန္း ၃၀၊ ၄၀
မကပါဘူး။ သူတုိ႕ခင္မ်ာလည္း ဖုန္းကလုိအပ္တဲ့ပစၥည္းအေနနဲ႕ စြန္႕စားျပီး
၀ယ္ထားရတာ။ သူတုိ႕ကုိင္ေနတာၾကည့္ျပီး အားေတာ့မက်ပါဘူး။ အလုပ္ရႈပ္လြန္းလုိ႕။
စကားေျပာေနတုန္း ဖုန္းလာတာကိုက ကၽြန္မကေတာ ့စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္မိတယ္။
ေဘးကလူကုိ အားနာရမွန္းမသိဘူး။ လူမူေရးအရလညး္ သိပ္သေဘာမက်ဘူး။ အလုပ္ေတာ့
ျဖစ္ပုံရပါတယ္။ ကို္ယ္က မကုိင္နုိင္လုိ႕ ေျပာတယ္ျဖစ္ဦးမယ္။
အေရးတၾကီးအတြက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ ဖုန္းမရွိတဲ့ေနရာမ်ဴးိက်ေတာ့
တကယ္အသုံး၀င္မွာပါ။ စဥ္းစားၾကည့္တာပါ… တစ္ေယာက္ေယာက္က ကၽြန္မကုိ အဲသည္
သိန္းခ်ီတဲ့ဖုန္းတစ္လုံး လက္ေဆာင္မ်ားေပးရင္…. သူက ကၽြန္မကုိ တကယ္ခ်စ္လုိ႕
ေပးတာလား… ဒါမွမဟုတ္… ေဖေဖစဥ္းစားျပသလုိ…. ကၽြန္မကုိ
ေတာ္ေတာ္မုန္းေနလုိ္႕မ်ားလား ….
*************************
ေနာက္ပုိင္း ဖုနး္ေစ်းက က်လာလုိက္တာ သိန္း ၂၀။ ေနာက္ ၁၈ သိန္း။ ၁၅သိန္း …
ကေန ၂ သိန္း ထိ က်သြားပါေရာလား။ အင္း… ကၽြန္မ
နည္းနည္းစဥ္းစားၾကည့္လုိက္မိတယ္။ အခုဖုန္းေတြက အင္တာနက္ခ်ိတ္လုိ႕
ရသြားျပီတဲ့။ ကိုရီးယားကားထဲမွာလုိ လမ္းသြားရင္း… စားရင္းေသာက္ရင္း…
သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ စကားေျပာရင္း ဖုန္းလာလုိ႕ ေကာက္ကိုင္ရတာမ်ဴးိ…က
အခုျမန္မာျပည္မွာ နည္းနည္းေခတ္စားလာျပီ။ သူမ်ားတုိင္းျပည္မွာေတာ့ ဒါကုိ
ေစ်းထဲက မွန္ဘီဒုိထဲက ေကာက္၀ယ္လုိက္ရုံ႔ပါပဲ။ နံပါတ္ေတာင္
ကိုယ္ၾကိဳက္တာေပးလုိ႕ရေသးတယ္။ ဒီမွာက သည္ေလာက္ေတာ့ မေပါမ်ားေသးဘူးေပါ့။
အဲဒါထက္ကုိ ကၽြန္မက အင္တာနက္ေတာ့ စိတ္၀င္စားတယ္။
ဒါနဲ႕ပဲ
ကၽြန္မေမေမတုိိ႕က ကၽြန္မကိုင္ဖုိ႕ ဖုန္းတစ္လုံး၂သိန္းနဲ႕ ၀ယ္ေပးလုိက္ပါတယ္။
ခ်က္ခ်င္းေတာ့မရဘူး။ ၂ရက္ေလာက္ေတာ့ ေစာင့္ရတယ္။ ဟမ္းဆက္ကလည္း ၀ယ္ရေသးတယ္။
အင္တာနက္လည္း ေနာက္ ၅ ရက္ေလာက္ဆုိ ရျပီေပါ့။ ဖုန္းေလးတကိုင္ကုိင္နဲ႕..
အင္း… သူမ်ားေတြလုိေတာ့ လမ္းသြားရင္း ထုတ္မကုိင္ရဲေသးဘူး။ အိမ္ကလည္း
တခ်ိန္လုံး သတိေပးေနတာ။ ခါးပုိက္နိုက္ခံရမယ္ သတိထားနဲ႕ ဘာနဲ႕။ ဖုန္းလာလည္း
လူေတြသိပ္မ်ားတဲ့ေနရာမ်ဴိးမွာဆုိ ထုတ္မကုိင္နဲ႕တဲ့။ လမ္းကူးရင္းနဲ႕လည္း
ဖုန္းေျပာတာမ်ဴိး ဖုန္းကုိင္တာမ်ူးိ မလုပ္နဲ႕တဲ့။ အင္း….ဆင္ျခင္လုိက္ရတာ။
သူမ်ားေတြေတာ့ သည္လုိပဲ ထုတ္ကိုင္ေနၾကတာပဲ။
ကၽြန္မစဥ္းစားမိတယ္။
ဒီလုိဖုန္းမ်ဴိးကုိ ကၽြန္မသိပ္မုန္းတဲ့သူတစ္ေယာက္ကုိ
လက္ေဆာင္ေပးႏုိင္သလား။ အင္း… မေပးႏုိင္ေသးဘူး။ ကၽြန္မ အဲသည္ေလာက္ေတာ့
သေဘာမေကာင္းႏုိင္ေသးဘူး။ သည္လုိဖုန္းမ်ဴိးကိုင္ျပီး အလုပ္ရူပ္တာ၊
ပိုက္ဆံပုိကုန္တာေလာက္ကေတာ့ ဘာျဖစ္သလဲ။ ဒီလုိ ပုိက္ဆံကုန္တာကုိ ေပ်ာ္ေတာင္
ေပ်ာ္ေနၾကတာမဟုတ္လား။ ေဖေဖေျပာတာကုိ လက္မခံႏုိင္ေသးပါဘူး။
**********************
ေဟာ….. ေျပာရင္းဆုိရင္းကေန ဖုန္းေတြက ၁၅၀၀ က်ပ္ … တဲ့။
အိပ္မက္ေတာင္မမက္ဖူးတဲ့ ဖုန္းေတြရျပီဆုိပဲ။ အလကားေပးေနသလား မွတ္ရတယ္။ အဲ….ဖုနး္ကသာ အလကားေပးသလုိရေပမယ့္ …
ဟမ္းဆက္ေတြကေတာ့…….
အင္တာနက္ဖုိးက…..
တလတလကုိ…..
ဖုန္းေတြက ပ်က္ေတာ့ျပင္ခ………
အဖုိးတန္အခ်ိန္ေတြကေတာ့ ဖုန္း၊ အင္တာနက္ကမာၻထဲမွာ ကုန္သြားလုိက္တာ……..
တစ္ေန႕တစ္ေန႕……
ေဖေဖေျပာတာ သတိရသြားတယ္။
အလကားေပးသလုိပဲ
ရလုိက္တာကေတာ့ ကၽြန္မတုိ႕အိပ္မက္ေတာင္ မမက္ဖူးတဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုပါပဲ။
ဒါေပမယ့္… ေနာက္ပုိင္း ကုန္လုိက္တဲ့ေငြ၊ အခ်ိန္…. အလုပ္ေတြ
ရႈပ္သြားပုံကေတာ့…..
အင္း… ဒါေပမယ့္
သည္လုိလက္ေဆာင္မ်ဴိးကုိ ရလုိက္ေတာ့ ေပးတဲ့သူဘက္ကေတာ့ နံမယ္ေကာင္းရတာေပါ့။
သေဘာေကာင္းလုိက္တာေပါ့….. ငါတုိ႕ကုိ ေတာ္ေတာ္ ေစတနာထားတယ္ေပါ့…
ေတာ္ေတာ္ခ်စ္တာပဲေပါ့…
ဒါေပမယ့္… ကၽြန္မစဥ္းစားၾကည့္တာပါ။
ကၽြန္မတုိ႕ကုိခ်စ္လုိ႕ ေပးတာလား….။
အရမ္းမုန္းလြန္းလုိ႕မ်ားလား…..။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
အလုပ္ေတြေတာ့ ရႈပ္ၾကဦးမယ္။ ကၽြန္မတုိ႕ေတြ အလုပ္ရႈပ္ျပီး အဖုိးတန္အခ်ိန္ေတြ
ကုန္ ကုန္ သြားတာကုိမ်ား ၾကည့္ျပီး….. သေဘာက်ေနတာမ်ား ရွိဦးမလား …
လုိ႕ကၽြန္မေတြးလုိက္တာပါ။
ေဖေဖ့ကုိ ကၽြန္မစဥ္းစားမိတာေလး ေျပာလုိက္ဦးမယ္….။
- See more at: http://moemaka.com/archives/35508#sthash.ukNWRdqM.dpuf
ဒါျဖင့္ရင္… ခ်စ္လုိ႕လား
ဂ်ဴနီယာ၀င္း၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၊ ၂၀၁၄
ကၽြန္မတုိ႕ငယ္ငယ္တုန္းက ေဖေဖကေျပာဖူးတယ္။
“ကိုယ္အရမ္းမုန္းတဲ့သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကုိ
ဘာလက္ေဆာင္ေပးရမလဲ သိလား … တဲ့။ ေစ်းအၾကီးဆုံးပစၥည္း.. ဒါမွမဟုတ္လဲ..
အဖုိးတန္ပစၥည္းတစ္ခု ၀ယ္ေပးလုိက္။ ဥပမာ… ကင္မရာတစ္လုံး ေပးလုိက္ …” တဲ့။
ကၽြန္မတုိ႕က နားမလည္ဖူး။
“ဘာလုိ႕တုန္းေဖေဖရဲ႕“ေပါ့။
“ကိုယ္မုန္းပါတယ္ ဆုိမွေတာ့ ကိုယ္ေတာင္မကိုင္ႏုိင္တဲ့ ကင္မရာ၀ယ္ေပးရမယ္ ဆုိတာၾကီးက”
ဒီေတာ့ ေဖေဖကရွင္းျပတယ္။
“ဒီလုိေလ။
ကိုယ္မုန္းတဲ့သူငယ္ခ်င္းက သူကင္မရာတစ္လုံးရေတာ့ လက္ေဆာင္ေပးတဲ့သူကုိ..
ငါ့ကုိေတာ္ေတာ္ခ်စ္ပါလား… လုိ႕ေတာင္ ယူဆသြားမယ္။ ဟုတ္တယ္။ ကိုယ္က
ကင္မရာတစ္လုံး ရင္း လုိက္ရတာကိုး။ မ်က္နွာေတာင္ရသြားျပီး အမွတ္ေတာင္
ရသြားေသးတယ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ပုိင္းမွာ သူ႕ခင္မ်ာ ဓါတ္ပုံရုိက္ဖုိ႕
ဖလင္၀ယ္ရမယ္။ ရုိက္ျပ၊ီး ၾကည့္ခ်င္ျပန္ေတာ့ ဓါတ္ပုံဆုိင္ေျပးရမယ္။
ဓါတ္ပုံဖုိးေတြ ကုန္မယ္။ ကိုယ္ကဒါကုိၾကည့္ျပီး သူပိုက္ဆံေတြ
ေတာ္ေတာ္ကုန္ေနျပီး ဒုကၡေရာက္ေနတာကုိျမင္ရတာ ဘယ္ေလာက္ ေက်နပ္စရာေကာင္းသလဲ။”
အင္း…
ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္သလုိုလုိပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကင္မရာတစ္လုံးေတာင္ ၀ယ္ေပးရမယ္ဆုိတာကေတာ့
… မဟုတ္ေသးပါဘူး။ လက္ထဲက ေစ်းၾကီးေပးျပီး၀ယ္ထားတဲ့ ကင္ႏြန္ကင္မရာေလးကုိ
ၾကည့္ျပီးေတြးမိတာပါ။ အဲသည္တုန္းက ဒစ္ဂ်စ္တယ္ေခတ္လဲ မဟုတ္ဘူးေလ။ ေမေမၾကီးက
သူ႕စာမူခရလုိ႕ ေဖေဖ့အတြက္ဆုိျပးီ မွာေပးထားလုိ႕ရထားတဲ့ ကင္ႏြန္ကင္မရာေလးက
ဒီေလာက္အဖုိးတန္ေနတာ။ သူမ်ားကုိ… အင္း… ကုိယ္ခ်စ္တဲ့သူမဟုတ္ပဲ…
ကိုယ္မုန္းတဲ့သူကုိ ဒါမ်ိဴးေနာက္တစ္လုံး ၀ယ္ေပးရမယ္ဆုိတာကို သေဘာမတူပါဘူး။
ေဖေဖက ေနာက္ျပီးေျပာတာေနမွာပဲ…. ကၽြန္မက အဲသည္လုိပဲ စဥ္းစားလုိက္မိတယ္။
ျပန္ေတာ့မေျပာေတာ့ပါဘူး။ ေမေမၾကီးက ေဖေဖ့အတြက္ဆုိျပီး သည္ကင္မရာ၀ယ္ေပးတာ
မုန္းလုိ႕မွ မဟုတ္တာ။
အင္း … စဥ္းစားရင္း ရႈပ္ကုန္ျပီ။
***********
အခုေတာ့
ဒစ္ဂ်စ္တယ္ေခတ္ထဲ ေရာက္လာျပီ။ ကၽြန္မစာမူခရတဲ့ပိုက္ဆံေတြ စုစုထားရာကေန
ဒစ္ဂ်စ္တယ္ကင္မရာတစ္လုံး ကုိယ့္ဘာသာကိုယ္ ၀ယ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲသည္တုန္းက
ေဖေဖေျပာတာ သတိရမိလုိ္က္ေသးတယ္။ အင္း… အလုပ္ေတာ့ရႈပ္ဦးမယ္။ ဟုတ္ေတာ့လည္း
ဟုတ္တယ္။ ကင္မရာရေတာ့ ရုိက္ခ်င္တယ္။ ဓါတ္ပုံေတြကုိ ကူးခ်င္တယ္။
အယ္ဘန္ထဲထည့္ျပီး ၾကည့္ခ်င္တယ္။ ပိုက္ဆံေတာ့ ကုန္သား။ ဒါေပမယ့္
အလုပ္သေဘာအရေတာ့ လုိအပ္တဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုပဲေလ။ ဒါေပမယ့္
ကုိယ္မုန္းတဲ့သူကုိေတာ ့၀ယ္ေပးရေလာက္ေအာင္အထိေတာ့ သေဘာမေကာင္းႏုိင္ေသးဘူး။
ကိုယ္ေတာင္မွ မနည္းၾကီးစုျပီး ၀ယ္ထားရတဲ့ဟာကုိ.. သူမ်ားကို…
ကိုယ္မုန္းတဲ့သူကုိမွ လက္ေဆာင္ေပးရမယ္ ဆုိတာကေတာ့…သိပ္ေတာ့သေဘာမက်ေသးဘူး။
************************
သူငယ္ခ်င္းေတြက
ဟမ္းဖုန္းကိုယ္စီနဲ႕။ ဖုန္းေတြကလည္း ေစ်းက ၾကီးွမွၾကီး။ သိန္း ၃၀၊ ၄၀
မကပါဘူး။ သူတုိ႕ခင္မ်ာလည္း ဖုန္းကလုိအပ္တဲ့ပစၥည္းအေနနဲ႕ စြန္႕စားျပီး
၀ယ္ထားရတာ။ သူတုိ႕ကုိင္ေနတာၾကည့္ျပီး အားေတာ့မက်ပါဘူး။ အလုပ္ရႈပ္လြန္းလုိ႕။
စကားေျပာေနတုန္း ဖုန္းလာတာကိုက ကၽြန္မကေတာ ့စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္မိတယ္။
ေဘးကလူကုိ အားနာရမွန္းမသိဘူး။ လူမူေရးအရလညး္ သိပ္သေဘာမက်ဘူး။ အလုပ္ေတာ့
ျဖစ္ပုံရပါတယ္။ ကို္ယ္က မကုိင္နုိင္လုိ႕ ေျပာတယ္ျဖစ္ဦးမယ္။
အေရးတၾကီးအတြက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ ဖုန္းမရွိတဲ့ေနရာမ်ဴးိက်ေတာ့
တကယ္အသုံး၀င္မွာပါ။ စဥ္းစားၾကည့္တာပါ… တစ္ေယာက္ေယာက္က ကၽြန္မကုိ အဲသည္
သိန္းခ်ီတဲ့ဖုန္းတစ္လုံး လက္ေဆာင္မ်ားေပးရင္…. သူက ကၽြန္မကုိ တကယ္ခ်စ္လုိ႕
ေပးတာလား… ဒါမွမဟုတ္… ေဖေဖစဥ္းစားျပသလုိ…. ကၽြန္မကုိ
ေတာ္ေတာ္မုန္းေနလုိ္႕မ်ားလား ….
*************************
ေနာက္ပုိင္း ဖုနး္ေစ်းက က်လာလုိက္တာ သိန္း ၂၀။ ေနာက္ ၁၈ သိန္း။ ၁၅သိန္း …
ကေန ၂ သိန္း ထိ က်သြားပါေရာလား။ အင္း… ကၽြန္မ
နည္းနည္းစဥ္းစားၾကည့္လုိက္မိတယ္။ အခုဖုန္းေတြက အင္တာနက္ခ်ိတ္လုိ႕
ရသြားျပီတဲ့။ ကိုရီးယားကားထဲမွာလုိ လမ္းသြားရင္း… စားရင္းေသာက္ရင္း…
သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ စကားေျပာရင္း ဖုန္းလာလုိ႕ ေကာက္ကိုင္ရတာမ်ဴးိ…က
အခုျမန္မာျပည္မွာ နည္းနည္းေခတ္စားလာျပီ။ သူမ်ားတုိင္းျပည္မွာေတာ့ ဒါကုိ
ေစ်းထဲက မွန္ဘီဒုိထဲက ေကာက္၀ယ္လုိက္ရုံ႔ပါပဲ။ နံပါတ္ေတာင္
ကိုယ္ၾကိဳက္တာေပးလုိ႕ရေသးတယ္။ ဒီမွာက သည္ေလာက္ေတာ့ မေပါမ်ားေသးဘူးေပါ့။
အဲဒါထက္ကုိ ကၽြန္မက အင္တာနက္ေတာ့ စိတ္၀င္စားတယ္။
ဒါနဲ႕ပဲ
ကၽြန္မေမေမတုိိ႕က ကၽြန္မကိုင္ဖုိ႕ ဖုန္းတစ္လုံး၂သိန္းနဲ႕ ၀ယ္ေပးလုိက္ပါတယ္။
ခ်က္ခ်င္းေတာ့မရဘူး။ ၂ရက္ေလာက္ေတာ့ ေစာင့္ရတယ္။ ဟမ္းဆက္ကလည္း ၀ယ္ရေသးတယ္။
အင္တာနက္လည္း ေနာက္ ၅ ရက္ေလာက္ဆုိ ရျပီေပါ့။ ဖုန္းေလးတကိုင္ကုိင္နဲ႕..
အင္း… သူမ်ားေတြလုိေတာ့ လမ္းသြားရင္း ထုတ္မကုိင္ရဲေသးဘူး။ အိမ္ကလည္း
တခ်ိန္လုံး သတိေပးေနတာ။ ခါးပုိက္နိုက္ခံရမယ္ သတိထားနဲ႕ ဘာနဲ႕။ ဖုန္းလာလည္း
လူေတြသိပ္မ်ားတဲ့ေနရာမ်ဴိးမွာဆုိ ထုတ္မကုိင္နဲ႕တဲ့။ လမ္းကူးရင္းနဲ႕လည္း
ဖုန္းေျပာတာမ်ဴိး ဖုန္းကုိင္တာမ်ူးိ မလုပ္နဲ႕တဲ့။ အင္း….ဆင္ျခင္လုိက္ရတာ။
သူမ်ားေတြေတာ့ သည္လုိပဲ ထုတ္ကိုင္ေနၾကတာပဲ။
ကၽြန္မစဥ္းစားမိတယ္။
ဒီလုိဖုန္းမ်ဴိးကုိ ကၽြန္မသိပ္မုန္းတဲ့သူတစ္ေယာက္ကုိ
လက္ေဆာင္ေပးႏုိင္သလား။ အင္း… မေပးႏုိင္ေသးဘူး။ ကၽြန္မ အဲသည္ေလာက္ေတာ့
သေဘာမေကာင္းႏုိင္ေသးဘူး။ သည္လုိဖုန္းမ်ဴိးကိုင္ျပီး အလုပ္ရူပ္တာ၊
ပိုက္ဆံပုိကုန္တာေလာက္ကေတာ့ ဘာျဖစ္သလဲ။ ဒီလုိ ပုိက္ဆံကုန္တာကုိ ေပ်ာ္ေတာင္
ေပ်ာ္ေနၾကတာမဟုတ္လား။ ေဖေဖေျပာတာကုိ လက္မခံႏုိင္ေသးပါဘူး။
**********************
ေဟာ….. ေျပာရင္းဆုိရင္းကေန ဖုန္းေတြက ၁၅၀၀ က်ပ္ … တဲ့။
အိပ္မက္ေတာင္မမက္ဖူးတဲ့ ဖုန္းေတြရျပီဆုိပဲ။ အလကားေပးေနသလား မွတ္ရတယ္။ အဲ….ဖုနး္ကသာ အလကားေပးသလုိရေပမယ့္ …
ဟမ္းဆက္ေတြကေတာ့…….
အင္တာနက္ဖုိးက…..
တလတလကုိ…..
ဖုန္းေတြက ပ်က္ေတာ့ျပင္ခ………
အဖုိးတန္အခ်ိန္ေတြကေတာ့ ဖုန္း၊ အင္တာနက္ကမာၻထဲမွာ ကုန္သြားလုိက္တာ……..
တစ္ေန႕တစ္ေန႕……
ေဖေဖေျပာတာ သတိရသြားတယ္။
အလကားေပးသလုိပဲ
ရလုိက္တာကေတာ့ ကၽြန္မတုိ႕အိပ္မက္ေတာင္ မမက္ဖူးတဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုပါပဲ။
ဒါေပမယ့္… ေနာက္ပုိင္း ကုန္လုိက္တဲ့ေငြ၊ အခ်ိန္…. အလုပ္ေတြ
ရႈပ္သြားပုံကေတာ့…..
အင္း… ဒါေပမယ့္
သည္လုိလက္ေဆာင္မ်ဴိးကုိ ရလုိက္ေတာ့ ေပးတဲ့သူဘက္ကေတာ့ နံမယ္ေကာင္းရတာေပါ့။
သေဘာေကာင္းလုိက္တာေပါ့….. ငါတုိ႕ကုိ ေတာ္ေတာ္ ေစတနာထားတယ္ေပါ့…
ေတာ္ေတာ္ခ်စ္တာပဲေပါ့…
ဒါေပမယ့္… ကၽြန္မစဥ္းစားၾကည့္တာပါ။
ကၽြန္မတုိ႕ကုိခ်စ္လုိ႕ ေပးတာလား….။
အရမ္းမုန္းလြန္းလုိ႕မ်ားလား…..။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
အလုပ္ေတြေတာ့ ရႈပ္ၾကဦးမယ္။ ကၽြန္မတုိ႕ေတြ အလုပ္ရႈပ္ျပီး အဖုိးတန္အခ်ိန္ေတြ
ကုန္ ကုန္ သြားတာကုိမ်ား ၾကည့္ျပီး….. သေဘာက်ေနတာမ်ား ရွိဦးမလား …
လုိ႕ကၽြန္မေတြးလုိက္တာပါ။
ေဖေဖ့ကုိ ကၽြန္မစဥ္းစားမိတာေလး ေျပာလုိက္ဦးမယ္….။
- See more at: http://moemaka.com/archives/35508#sthash.ukNWRdqM.dpuf
