ေခါင်းစဉ်မဲ့စာတမ်း
ဂျူနီယာ၀င်း
(အမှတ် ၂ဝဝ၊ ၂ဝဝ၈၊ နိုဝင်ဘာလ)
နာဂစ်မုန်တိုင်းကြီးကြောင့် ဒုက္ခသည်များအဖြစ်သို့ ရုတ်တရက် ရောက်သွားကြရှာသော ဧရာဝတီတိုင်းမှ ရွာသားများထံသို့ ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ သွားရောက်လှူဒါန်းဖို့ အခွင့်အရေး ရခဲ့ဖူးသည်။ မအူပင်၊ ကိုျက်လတ်၊ ဖျာပုံရှိ ဒုက္ခသည်စခန်းများသို့ မိတ်ဆွေအခို့ျနှင့် လိုက်ပါ ခွင့် ရခဲ့တုန်းက ကျွန်မစိတ်ကူးနှင့် ကြိုတင်တွေးကာ ကျေနပ်ခဲ့မိသည်။
ထိုခရီးတိုကလေးကို မသွားခင်မှာ လိုအပ်သည်များကို ပြင်ဆင်ရင်း လှူဒါန်းဖို့ ဆေးဝါး၊ အဝတ်အစားများကို စုဆောင်းခဲ့သည်။ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မသွားဖြစ်ခင်တုန်းကတော့ တစ်ဆင့်လှူရသော စိတ်နှင့် မတူတာ သေချာသည်။ ခုတော့ ကျွန်မ၏ ဒစ်ဂျစ်တယ်ကင်မရာ လေးဖြင့် ခရီးမှတ်တမ်းတင်ရမည်။ သူများပြောတာကြားဖူးရုံသက်သက်သာ ရှိခဲ့တာကြောင့် အခုအခါမှာဖြင့် ကိုယ်တွေ့ကြုံရမည့်အရေး တွေးကာ စိတ်ကူးယဉ်ပျော်နေခဲ့မိပါသည်။
မနက်အစောကြီးထကာ စတင်ထွက်ခဲ့ကြပြီး အချိန်တိုတိုနှင့်ပင် မအူပင်သို့ ရောက်ခဲ့ကြပါသည်။ ဒုက္ခသည်စခန်းတွေ စစခြင်း ပက်ပင်းတွေ့စဉ်ကပင် ကျွန်မ၏ စိတ်ကူးများသည် လေမှာလွင့်စင်ပျောက်ပြက်ခဲ့ရသည်ကို အခုမှပင် စာလုံးများအဖြစ် ရေးချဖြစ်ပါတော့ သည်။
ဒုက္ခသည်စခန်းများကို ဘုန်းကြီးကျောင်းဝင်း၊ ဘုရားကျောင်းဝင်းနှင့် ခန်းမများတွင် နေရာချထားသည်။ ဟိုင်းကြီးကျွန်း၊ ဘိုကလေး၊ လပွတ္တာစသော ဒေသများရှိကျေးရွာများက ဒုက္ခသည်များကို 0x158င်းတို့၏ ရင်ဘတ်တွင် ကပ်ပြားလေးများ ချိတ်ပေးထားသဖြင့် ဘယ်ရွာ ဘယ်ဒေသ ဆိုသည်ကို သိနိုင်ကြသည်။ ကလေးငယ်များ ကိုယ်ဝန်သည်များ စသည်ဖြင့် စုပေါင်းကာ နေထိုင်ကြရသည်။ အလှူရှင်များက အလျင်လိုလျှင် လော်စပီကာဖြင့် အိမ်ထောင်ဦးစီးများ နေရာလာယူပါဟူသော အော်သံကို ဦးစွာကြားရပါသည်။
အိမ်ထောင်ဦးစီးများသည် အမိုျးသားတစ်ဘက်၊ အမိုျးသမီးတစ်ဘက်ဖြင့် နေရာယူကာ ခန်းမအလယ်တွင် ထိုင်နေကြရသည်။ ကျွန်မ သည် ထိုမြင်ကွင်းကို စတင်မြင်လိုက်ရသည့် အချိန်တွင်ပင် ကျွန်မစိတ်များ လေးလံသွားရပါသည်။ အိမ်ထောင်ဦးစီးများတွင် အသက်အရွယ် ကြီးရင့်သူများလည်းပါသည်။ အဲဒါ မဆန်းပါ။ ထိုအထဲတွင် အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ် နှစ်ဆယ်အရွယ်ကလေးတွေပါသည်။ ဒီအရွယ်ကလေးတွေ က အိမ်ထောင်ဦးစီးဖြစ်နေကြရသည်။ သူတို့မိဘတွေ၊ အဘိုးအဘွားတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်လို့လဲဟု ကျွန်မ မမေးရက်ပါ။ ကိုယ့်ထက် အသက် အရွယ် ကြီးသူတွေ ကြမ်းပေါ်ထိုင်ကာ စောင့်ဆိုင်းနေကြရသည့် အဖြစ်ကိုလည်း ကျွန်မ မကြည့်ရက်ပါ။ သို့ပေမယ့် အဲဒါ လှူဒါန်းမည့်သူ တွေအတွက် လက်ထဲအရောက် လှူဒါန်းဖို့ အဆင်အပြေဆုံး ဖြစ်လိမ့်မည်။ ဓာတ်ပုံတွေ ရိုက်လိုက်မဟဲ့ဟု ဟန်ပြင်ခဲ့သော ကျွန်မသည် တကယ်တမ်းကျတော့ သူတို့လေးတွေရှေ့ ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ အားနာနေခဲ့မိသည်။ ဒုက္ခရောက်နေရသည့်အထဲ ဓာတ်ပုံအရိုက်ခံနေရသည့် အဖြစ်ကို ကျွန်မ ကိုယ်ချင်းစာမိကာ ကိုယ့်စိတ်ကြိုက်မရိုက်ဖြစ်ခဲ့သည်ကို အခုမှပင် ဝန်ခံရပါတော့မည်။
နေ့လည် ထမင်းစားချိန်နှင့် တိုးသော ဒုက္ခသည်စခန်းတစ်ခုတွင်တော့ ရွာသူရွာသားများကို အိုးကြီးတစ်ခုထဲ ချက်ထားသော ထမင်း နှင့် ငါးသေတ္တာဟင်းများကို အလှည့်ကျပေးဝေနေကြသည်။ ကျွန်မသည် ကျွန်မ၏ ဒစ်ဂျစ်တယ်ကင်မရာလေးကို ပြင်ကာ လူအုပ်နားသို့ တိုးသွားပါသည်။ ကျွန်မကို မြင်သော သူတို့က ကိုယ်များကိုရို့၍ လမ်းဖယ်ပေးကြပါသည်။ သူတို့လက်ထဲတွင် ပန်ကန်ပြား အလွတ်များ ကိုင်ထားကြသည်။ ထမင်းနှင့် ဟင်းခတ်ပေးတာကို စောင့်နေကြသူတွေပေါ့။ သူတို့လေးတွေက ကျွန်မနှင့် ရွယ်တူတွေ၊ ကျွန်မအစ်ကိုတွေ၊ မောင်အရွယ်တွေ၊ ညီမအရွယ်တွေ၊ သူတို့လေးတွေက ဒီထမင်း ဒီဟင်းကို အခုလို စောင့်ဆိုင်း အလှည့်ကျစားသောက်နေရသည့်အဖြစ်ကို ကျွန်မမှာ ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့အရေး လက်နှေးခဲ့ရပြန်ပါသည်။ အမှန်တော့ ကျွန်မ ထိုနေရာမှာ တစ်ပုံပင် သေချာမရခဲ့ပါ။ ချက်ချင်း ရိုက်ဖြစ်ခဲ့ သော တစ်ပုံမှာ ဝါးသွားပါသည်။ ပြန်ရိုက်ချင်စိတ်လည်း မရှိပါ။ အားနာစိတ်နှင့် တိတ်တိတ်ကလေး နေမိပါသည်။
ထိုခန်းမထဲမှာ အရွယ်စုံ၊ လူစုံအထုတ်အပိုးများဖြင့် နေရာယူနားနေကြပါသည်။ ကလေးတွေကတော့ ပျော်ရွှင်စွာ ကစားနေကြပါသည်။ ကိုယ်ဝန်သည်တွေ မနည်းပါ။ ဆေးရုံမှ မနက်ကမှ ဆင်းလာသည်ဆိုသော အသက်သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးပေါက်စနကလေးကို သူ့မိခင် ကိုယ်ဝန်ဆောင်က ထိန်းနေတာကိုလည်း တွေ့ခဲ့ရပါသည်။ ကျွန်မ ခရီးဆောင်အိတ်ထဲမှ အဝတ်အစားတွေကို ထုတ်ပေးဖို့ကိုပင် ကျွန်မ ချီတုန် ချတုန်ဖြစ်နေသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ သူတို့ဘာသာသူတို့ ရပ်တည်နေနိုင်ခဲ့ကြသူတွေမှန်း သိသာလှသည်။ ခပ်အေးအေးပင် သူတို့ ဘာသာ ထိုင်နားနေကြဟန်သာရှိသည်။ ကျွန်မကို လာစကားပြောသော အမိုျးသမီးကလေးတခို့ျနှင့် စကားပြန်ပြောရင်း ထမိန်တွေ၊ အတွင်းခံ တွေပါကြောင်း လိုအပ်က ပေးချင်ကြောင်း စပြောမိပါသည်။ ထိုအခါမှ သူတို့လေးတွေမှာ ဝမ်းသာအားရ မျက်နှာများပေါ်လာကာ ကျွန်မ၏ အလှူလည်း အထမြောက်ခဲ့ရပါသည်။
ထိုနေ့က နေက အလွန်ပူပြင်းလှပါသည်။ ကျွန်တို့အဖွဲ့သည် ချွေးတစ်လုံးလုံး ကြားမှာပင် ဆန်၊ ဆီ၊ ဆားနှင့် အိုးများကို သယ်ကြ၊ ချကြနှင့် ခြေကုန်လက်ပမ်းကျသည့်တိုင် မနားခဲ့ကြရပါ။ သူတို့လေးတွေနှင့် မေးမြန်းဖို့၊ စကားပြောဖို့၊ အားပေးစကားပြောဖို့ဆိုတာ အမှန် တော့ စိတ်ကူးထဲမှာသာ ရှိနေခဲ့သည်။ သူတို့မျက်နှာများ သူတို့ဘဝများကို အဝေးမှပင် ငေးမောရင်း ကျွန်မ အမောဖြေခဲ့ရသည်ကို အခုမှပင် ရင်ဖွင့်လိုက်မိပါသည်။ တစ်ရံတစ်ခါ ကျွန်မလက်ထဲမှ တစ်ဆင့်ပေးလှူသော ဆန်၊ ဆီ၊ ဆား၊ ငပိအိုးများကို လက်ခံယူသော အိမ်ထောင်ဦးစီး ဦးကြီးက 'ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ'၊ 'ကျန်းမာချမ်းသာကြပါစေကွယ်၊ လိုရာဆန္ဒ ပြည့်ဝပါစေ သမီးရယ်'ဟု ရိုရိုသေသေဖြင့် ကျွန်မ မျက်နှာကို ပြုံးကာကြည့်၍ သေသေချာချာ ဆုတောင်းပေးနေတာကို ကျွန်မကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရစဉ်က ကျွန်မ စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် နှုတ်ဆွံ့အခဲ့ ရသည်ကို ကျွန်မ အခုမှ အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေရပါသည်။
သြော်... အဲဒီလို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လှူဖို့အရေးမှာ အသည်းတော့ တော်တော်မာရပေမည်။ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရ၊ မျက်ရည်ဝဲရ၊ ရင်နာရ၊ အားနာရနှင့်သာ ဆိုလျှင် ကျွန်မ တစ်နေရာတည်းမှာ တစ်နေကုန်ရပြန်လိမ့်မည်။ အလုပ်လည်းတွင်တော့ မည်မထင်။ ဖွင့်ထားသော ဒုက္ခသည်စခန်းများသို့တက်ချည်ဆင်းချည် ကူးချည်သန်းချည်နှင့် ကျွန်မ ရန်ကုန်မှာ စီးဖို့ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သော နောက်ဖွင့်ဘတ်စကားကြီး နောက်မှာ ပစ္စည်းတွေကြားထဲ ခက်ခက်ခဲခဲ ထိုင်စီးခဲ့ရဖူးလေပြီ။ လမ်းကြမ်းရင် ကြမ်းသလို ဆောင့်လိုက်၊ ယိမ်းလိုက်ဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး ကိုင်ရိုက်ထားသလို နာကျင်ခဲ့ရသော်လည်း ရင်ထဲက စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသော ဒဏ်ရာများအား လွယ်လွယ်နှင့် မေ့ပျောက်နိုင်မည်မထင်။ လေယာဉ်ပျံလို အမြန်နှုန်းဖြင့် လွင့်ပါးနေသော ကားပေါ်မှာ တခြားလူတွေတော့မသိ၊ ကျွန်မမှာ ဘုရားစာတွေသာ ရွတ်နေမိပါသည်။ အပြန် ခရီးကတော့ ချောင်ချိနေသော ကားပေါ်မှာ အိပ်ငိုက်၍သာ နေပါတော့သည်။ မကြာမီအိမ်မှာ တစ်ဝကြီး ပြန်နားနိုင်ပေမယ့် သူတို့လေးတွေ အကြောင်း တွေးရင်းစာနာနေမိပါတော့သည်။
ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်မှာတော့ ကျွန်မ အမှတ်ရခဲ့သော ဒေသတစ်ခုကတော့ ကိုျက်လတ်က ဘုန်းကြီးကျောင်းကြီး ဖြစ်ပါသည်။ ''ကိုျက်လတ်မြို့၊ အမှတ်တစ်ရပ်ကွက်၊ သာသနတောင်ပါလ နန္နဝင် ပရိယတ္တိစာသင်တိုက် ဖြစ်ပါသည်။ ကျောင်းထိုင် ဆရာတော်ကြီး၏ ဘွဲ့အမည်မှာ ဆရာတော် ဦးကောသလဖြစ်ပါသည်။ ဆရာတော်သည် ကိုျက်လတ်သားများ၏ အချစ်တော် ဖြစ်ပုံရပါသည်။ ရွာသားများက ဆရာတော့်ဆီ ကျွန်မတို့ကို တပျော်တပါး ခေါ်သွားတာ ကြည့်ပါတော့။ ဆရာတော့်ထံ ရောက်လာကြသော အလှူရှင်များ၏ ပစ္စည်းများကို မဲလိပ်များ လိပ်၍ မုန်တိုင်းခံရွာသူရွာသားများကို မဲနှိုက်ပေးခိုင်းရတာ အလွန်ဝါသနာပါကြောင်း ဆရာတော်က မိန့်ခဲ့ပါသည်။ ကျွန်မသည် လက်ကျန်အိမ်မှ ထည့်ပေးလိုက်သော တိုက်ပုံအင်္ကျီ၊ ရှပ်အင်္ကိီျ၊ ချည်ပုဆိုးများနှင့် အပေါ်အင်္ကျီချည်ထည်လေးများ၊ မုန့်ဘီစကွပ်များ၊ ဆေးဝါး များကို အကုန်အစင် အဲဒီနေ့မှာ လှူပစ်ခဲ့ပြီး ဆရာတော်က စုပေါင်းလှူဒါန်းခဲ့ကြသော ဆန်၊ ဆီ၊ ဆား အိုးများကို လက်ခံကာ သာဓုခေါ်ပေး ပါသည်။ ကျွန်မတို့ ဘုန်းကြီးကျောင်း အပြင်ရောက်တော့ ရွာသူရွာသားတွေ တပျော်တပါး လာနှုတ်ဆက်နေကြသည်။ ကလေးတွေလည်း ပါသည်။ သူတို့က အလှူရှင်တွေကို ကျေးဇူးတင်နေကြသည်။ ဘုန်းဘုန်းက မဲလိပ်တွေ နှိုက်ခိုင်းပြီး လှူတာ၊ စသည်ဖြင့် ဆရာတော်က ဝမ်းပမ်းတစ်သာ နှုတ်ဆက်စကားတွေ ပြောနေပါသည်။
အပြန်ခရီးမှာတော့ တစ်ကိုယ်လုံး ဖုန်များ၊ ချွေးများ တလူးလူးနှင့် တော်တော် ညစ်ပတ်နေကြချိန်နတွင် မိုးကြီးလေကြီးနှင့် တိုးခဲ့ပါ သေးသည်။ အပြန်ခရီးမှောင်နှင့် မည်းမည်းမှာတော့ မျက်စိစင်း အိပ်ငိုက်သည်ထက် ကျွန်မမှာ ကားပြောင်းစီးရပြန်သည်။ ထိုအထဲ ညနေစာ ထမင်းဘူးက ပါမလာပြန်သောကြောင့် ဗိုက်ဆာတာကို မိုျသိပ်နေခဲ့ရပါသည်။ ကားရပ်ခိုင်းပြီး နောက်ကားမှာ ကျန်ခဲ့သော ထမင်းဘူး ယူခိုင်းဖို့လည်း ညမှောင်မှောင်မှာ ကြောက်ပြီး မပြောရဲပါ။ ကားရပ်ခိုင်းဖို့လည်း မဖြစ်နိုင်ပါ။ ထိုနေ့ည ဆယ်နာရီခွဲမှာ ကျွန်မ အိမ်ပြန်ရောက် ပါသည်။ မေမေက ညနေစာအသင့်ပြင်ထားသော်လည်း မစားနိုင်တော့ပါ။ အစာလွန်သွားပါသည်။ ခေါင်းတစ်ခုလုံးခဲပြီး မူးနောက်ဝေနေသည့် ကြားမှ မေမေတို့ကို ခရီးစဉ်ကို အတိုခုျပ်ဖြင့် ပြောဖြစ်ကြသည်။ ထိုညစ်ညစ်ပတ်ပတ်နှင့်ပင် ကျွန်မ အိပ်ရာဝင်ခဲ့ပါတော့သည်။
နောက်နေ့ ညနေစောင်းမှာတော့ ကိုျက်လတ်မှ ဆရာတော်ကြီးက ကျွန်မဆီ ဖုန်းဆက်ပါသည်။ ကျွန်မတို့ကို ပေးလှူခဲ့သော ပစ္စည်း များ၏ စာရင်းအတိအကျကို အမိန့်ရှိကာ ယခုအားလုံး လှူပြီးကြောင်း ရွာသူရွာသားတွေမှာ ပျော်လွန်းလို့ မြင်စေချင်လိုက်တာ၊ သာဓုခေါ်စေ ချင်လို့ ဖုန်းဆက်တာ စသည်ဖြင့် အမိန့်ရှိပါသည်။ ကျွန်မမှတစ်ဆင့် အလှူရှင် ဒကာတွေ၊ ဒကာမတွေကိုလည်း ပြောပြပေးပါ။ သာဓုခေါ်ပါ စသည်ဖြင့် တဖွဖွပြောပါသည်။ ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲမှာ တော်တော်ကလေး ကြည်နူးဝမ်းမြောက်မိပါသည်။ ပေးလှူသူနှင့် လက်ခံသူကြားတွင် ဤမျှလောက် ကြည်နူးစရာကောင်းမှန်း ခံစားမိခြင်းဖြစ်ပါသည်။
ကျွန်မရိုက်ခဲ့သည့် ဓာတ်ပုံများကို တစ်ပုံခြင်း ပြန်ကြည့်ရင်း အဲဒီတုန်းက ကျွန်မစိတ်ထဲ ဘယ်လိုခံစားရ၊ အဲဒီအချိန်မှာတော့ ကျွန်မ ဘယ်လိုတွေးနေရ၊ ကျွန်မ မရိုက်ဖြစ်ခဲ့သော ဓာတ်ပုံများကိုပင် ပြန်သတိရ၊ ပြန်မြင်ယောင်ရင်း အတွေးတွေနယ်ချဲ့နေမိပါသည်။ အဲဒီ ဒုက္ခ တောထဲမှာ အမိုျးသမီးတွေမျက်နှာ သနပ်ခါးမပြက်တာ၊ ကလေးတွေမှာတောင် သနပ်ခါးဘဲကြား လိမ်းထားတာ တော်တော် ချစ်စရာကောင်း သည့် ဓလေ့လေးတွေ တွေ့ခဲ့ရပေသည်။ အမိုျးသမီးငယ်ကလေးတွေက ထမိန်ပဲ ဝတ်ပါသတဲ့၊ စကပ်တွေ၊ ဘောင်းဘီတွေလည်း မဝတ်၊ မကြိုက်ပါတဲ့၊ ကျွန်မအလွန်ပဲ လေးစားခဲ့သော အကျင့်စရိုက်ကလေးတွေပဲ။
ဟိုနေမကောင်းသည့် ကလေးလေး ဘယ့်နှယ်နေလဲမသိ၊ မိဘနှစ်ပါးစလုံးသေဆုံးသွားသည့် ကလေးပေါက်စနကလေးရဲ့ မျက်နှာ ကလေးကို မမေ့နိုင်။ ကစားစရာ အရုပ်ကလေးတွေကို ဆော့ကစားရင်း ပျော်နေတဲ့ ကလေးတွေရော ဘယ်လိုများ နေမလဲ၊ ဗိုက်ကြီးသည် တွေ အခုလောက်ဆို မီးဖွားပြီးရောပေါ့။ ဘယ်ဆေးရုံ၊ ဘယ်ဆေးခန်းမှာ မွေးပြီး ဘယ်လိုများ နေနေကြမလဲ၊ ဟိုင်းကြီးကျွန်း၊ ဘိုကလေးရွာ တွေကို ပြန်မယ့် ကောင်မကလေးတွေရော သူတို့ရပ်ရွာ ရောက်ကြပြီလား။ ဒါနဲ့ မိဘပျောက်လို့ မျက်ရည်စက်လက်နဲ့ ဒုက္ခသည်စခန်းတွေ လိုက်ရှာနေတဲ့ မိန်းကလေးကရော သူ့မိဘတွေနဲ့ ပြန်တွေ့ပြီလား။ မတွေ့ရင် ဘယ်လိုများနေရှာမလဲ။ ကျွန်မရင်ထဲက မေးခွန်းပေါင်းများစွာ သည် အဖြေမဲ့စွာပင် ရှိနေဆဲ။
No comments:
Post a Comment