(အမှတ် ၁၈၈၊ ၂ဝဝရ၊ နိုဝင်ဘာလ အတွေးအမြင်)
ကျွန်မသည် ဆုတောင်းရတာ တော်တော် ဝါသနာပါသောသူ အမိုျးအစားဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်မ ငယ်ငယ်ကဆိုလျှင် စာမေးပွဲဖြေသည့် အခါ စာမေးပွဲအောင်ဖို့ ဆုတောင်းရပါသည်။ ငယ်ငယ်က ဝိဇ္ဇာဘာသာရပ်များဖြစ်သော ပထဝီ၊ သမိုင်း၊ ဘောဂဗေဒဘာသာများ ကျမည်စိုးရိမ်ကာ လစဉ်စာမေးပွဲစစ်တိုင်း ဆုတောင်းရပါသည်။ သို့သော်လည်း ကျမည့် ဘာသာကတော့ ကျတာပဲဖြစ်ပါသည်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပျက်ပါ။ ဆုတောင်းရဲ့ သားနှင့်ကျရသလားဟု အပြစ်မတင်ရက်ပါ။ ဆုတောင်းမပြည့်သည့်အတွက်လည်း နောက်တစ်ခါ ဆုမတောင်း တော့ဘူးလား ဆိုတော့လည်းမဟုတ်ပါ။ ဆုတောင်းရတာကို ဝါသနာပါနေပုံရပါသည်။ အဲဒီလိုနှင့်ပဲ ဆုတွေမိုျးစုံအောင် တောင်းခဲ့ဖူးပါသည်။
ကျွန်မတစ်ဦးတည်း ဘုရားရှေ့ ဆုတောင်းရတာ အားမရတော့ ကျွန်မအဘွား မေမေကြီး ဒေါ်ခင်မိုျးချစ်ကိုပါ ဆွဲထည့်ရပါသည်။ မေမေကြီးကလည်း ကျွန်မလိုပဲ ထင်သည်။ 'ဒီနေ့ စာမေးပွဲဖြေရမယ်။ ဘယ်နှနာရီက ဘယ်နှနာရိီအထိ။ အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာ မေမေကြီးက ဘုရားရှေ့မှာ ဖယောင်းတိုင် ဘယ်နှစ်တိုင်ထွန်းပြီး ဆုတောင်းပေးနေနော်။ သမီး စာမေးပွဲဖြေရင်း တစ်ခုခုမေ့ရင် မေမေကြီးက သမီးစာမေးပွဲ ဖြေနိုင်ဖို့ ဘုရားစင်ရှေ့မှာ ဆုတောင်းပေးနေရတယ်လို့ စဉ်းစားလိုက်မှာ။ အဲဒါဆိုချက်ချင်းမှတ်မိသွားမှာ၊ သိလားဟု အကြိမ်ကြိမ် အဖန်ဖန် တတွတ်တွတ် ပြောခဲ့ဖူးတာ မှတ်မိပါသည်။ ကျွန်မ မေမေလည်း မနေရပါ။ 'မေမေရေ အဲဒီ စာမေးပွဲဖြေနေတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ ဖယောင်း တိုင် ထွန်းထားပေးနော်။ တစ်တိုင်ကုန်သွားရင် နောက်တစ်တိုင်ထွန်းဖို့ ပြင်ထားဦး။ တော်ကြာ ကြားထဲ အဆက်ပြတ်သွားတဲ့အချိန် သမီးစာ တွေ မေ့သွားမှာစိုးရမယ်'။ ကျွန်မသည် စာမေးပွဲဖြေနေတဲ့ အချိန်အတွင်း စဉ်းစားမရသောအခါ အိမ်ရှိဘုရားစင်ရှေ့ဆုတောင်းပေးနေသည့် မေမေကြီးကို တွေးယူပါသည်။ မေမေထွန်း ပေးထားသည့် ဖယောင်းတိုင်ကို မြင်ယောင်ပါသည်။ 'စဉ်းစားစမ်း'ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားပေးပါသည်။ တစ်ခါတလေ စဉ်းစားလို့ရသွားသည့်အခါရှိသည်။ တစ်ခါတလေ စဉ်းစားမရဘဲ ထားပစ်ခဲ့ရတာရှိသည်။ ထိုအခါ ထိုစဉ်းစား မရသောအချိန်ကို မှတ်ထားပြီး အိမ်ရောက်ရင် ရန်လုပ်ပါသည်။ ''အဲဒီအချိန်တုန်းက ဖယောင်းတိုင် ကုန်သွားတာလား ... မေမေ ကြီးက ဘုရားစင်ရှေ့မှာ ရှိရဲ့လား'နှင့် ဖြစ်ပါသည်။ မေမေကြီးကတော့ 'အေးကွယ်... အဲဒီတုန်းကထင်ပါရဲ့ တယ်လီဖုန်း လာသလား ရေသောက်လိုက်သလားပဲ'ဟု စကားနည်း ရန်စဲပြောတတ်ပါသည်။ ဘဘကြီး ဦးခင်မောင်လတ်သည် ယခုလိုပင် ဝင်ပြောတတ်ပါသည်။ 'ဟဲ့... သမီးထွန်းတာ ဆေးဖယောင်းတိုင်လားကွယ့်'ဟု ကျွန်မ မေမေကို လှမ်းမေးပါသည်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ မေမေက တစ်တိုင်တည်း သော ဖယောင်းတိုင်ကို ဆက်တိုက်ထွန်းပေးနေရသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ မေမေက 'မဟုတ်ဘူး ဘဘရယ်... ဒီလိုပဲ ဈေးထဲက ဝယ်တာ တွေပါပဲ။ အိမ်မှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေရှိရင် ဖယောင်းတိုင်ထွန်းပေးရတာ ထုံးစံလိုဖြစ်နေတာပါ'ဟု ဖြေပါသည်။
မေမေကြီးကလည်း ဖယောင်းတိုင်ထွန်းပြီး ဆုတောင်းရသည့် နည်းတွေကိုလည်း ပြောပြပါသည်။ ဖယောင်းတိုင် ၁ဝ၈ တိုင်စလုံးကို တစ်နေ့တည်းစုပြီးထွန်းဖို့ခက်သည်။ ဒီတော့ အခုလို ထွန်းရသည်။ လဆန်း ၁ ရက်နေ့စပြီး ဖယောင်းတိုင် ၈ တိုင်ထွန်းရသည်။ လဆန်း ၂ ရက်နေ့မှာ ၉ တိုင်။ လဆန်း ၃ ရက်နေ့မှာ ၁ဝ တိုင်။ စသည်ဖြင့် စသည်ဖြင့် ၁၆ တိုင် အထိ ထွန်းရသည်။ ဒီတော့ ရက်ပေါင်း ၉ ရက်တိုင် ရှိသွားရသည်။ ထိုထွန်းခဲ့သော ဖယောင်းတိုင်ပေါင်းကို ရေတွက်လျှင် ထို ၉ ရက်မှာ ၁ဝ၈ တိုင်ဖြစ်ရသည်။ ထိုအခါ နောက်ဆုံး ၉ ရက်မြောက်သောနေ့မှာ ကိုယ်အလိုချင်ဆုံးဆုကို တောင်းရသည်တဲ့။ ပြီးတော့ အရေးကြီးသော အချက်တစ်ခုက ရှိသည်။ ထိုအချက်ကတော့ လဆန်း ၁ ရက်နေ့ စထွန်းသည့်ရက်သည် ဆုတောင်းလိုသူ၏ မွေးရက်ဖြစ်ရမည်။ ဥပမာ ကြာသပတေးနေ့သည် လဆန်း ၁ ရက်နေ့ရောက် လျှင် ထိုကဲ့သို့ ကြာသပတေးနေ့ရှင်က ထွန်းသွားရသည်။ ဆုကိုလည်း ထိုမွေးရက်ရှင်ကပဲ တောင်းခွင့်ရှိသည်။ ထိုအခါ မေမေကြီးသည် ပြက္ခဒိန်ကို လစဉ် အပတ်စဉ်ကြည့်ပြီး ဟောဒီအပတ်မှာဖြင့် အိမ်သားတွေ၏ ဘယ်သူ့မွေးရက်ကျသည်။ ဖယောင်းတိုင် ၁ဝ၈ တိုင် အသင့်ပြင် ထားဖို့ ဆော်သြသည်။ ပြီးတော့ဖယောင်းတိုင်တွေ ထွန်းဖို့ ဗန်းကြီးဗန်းငယ်တွေ ဘုရားစင်ရှေ့မှာ နေရာချပေးသည်။ ဖယောင်းတိုင်တွေ မလဲအောင်ရေတွေထည့်ဖို့ အသင့်လုပ်ထားသည်။ ကျွန်မသည် ကျွန်မထွန်းရသော အလှည့်ရောက်လျှင် အဲဒီ အတိုင်း ၉ ရက်ထွန်းသွားပြီး ဆုတောင်းရတော့မည့်ရက် မရောက်ခင်တွင် ဘာဆုတောင်းရမလဲဟု စိတ်ကူးတွေယဉ်ရသည်။ စာမေးပွဲအတွက် ဆုတောင်းစရာမရှိလျှင် ကျွန်မ လိုချင်တာတွေ တစ်ခုမဟုတ်တစ်ခုတော့ တောင်းလိုက်ရမှ ကျေနပ်သည်။ လဆန်း ၁ ရက်နေ့မှာ ကိုယ့်မွေးနေ့ ကျဖို့ဆိုတာ တော်တော်ခဲယဉ်း သည်။ ''ဒီလို ခဲခဲယဉ်းယဉ်းတိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ကျရောက်သည့်အခါ ဆုလေးတစ်ခုမှ မတောင်းလိုက်ရလျှင် မဖြစ်''
ကျွန်မ တက္ကသိုလ်ရောက်တော့ မဟာသိပ္ပံတန်းတွေ တက်လှမ်းတဲ့ကာလတွေမှာပေါ့။ စာမေးပွဲအချိန်ဇယားဆိုတာ ရေးဖြေကတော့ ပြဿနာမရှိပါ။ Viva ဗိုင်ဗာ (နှုတ်ဖြေစာမေးပွဲ)ကျတော့ အချိန်အတိအကျ မသတ်မှတ်ထားပါ။ ဒီတော့ အိမ်မှာ ဖယောင်းတိုင်ထွန်းပေးနေကြ သော သူတွေ ဒုက္ခတွေ့ရသည်။ ကျွန်မက အခုလိုစဉ်းစားပြီး အချိန်ကို တွက်ပေးရသည်။ ''ခုံနံပတ်က ဒါဆိုတော့ စဖြေရမယ့် အချိန်က ၉ နာရီဆိုရင် ၁၁ နာရီလောက်ဆို သမီးဝင်ရလိမ့်မယ်ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှေ့က သူတွေက ဖြေတာ ၁ဝ မိနစ်နဲ့ပြီးသွားတယ်ဆိုရင် ၁ဝ နာရီခွဲ လောက်ဝင်ရရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ဒီတော့ စိတ်ချရအောင် ၁ဝ နာရီမထိုးခင်ကတည်းက ဖယောင်းတိုင် ထွန်းထားပေးနော်။ သမီးဖြေပြီးသွား ရင် ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်။ သမီးဖုန်းမဆက်မချင်း ဆက်ထွန်းပေးထားနော်။ မေမေကြီးရေ သမီးဖြေရမယ့် ဆရာတွေက ဘယ်သူတွေလဲမသိဘူး။ မေမေကြီးက မေတ္တာပို့ပေးနေနော်။ သမီးကျက်ထားတာတွေ၊ သမီးညက ကြည့်ထားတာတွေထဲကမေးအောင်လေ' ကျွန်မသည် အဲဒီလောက် အစိုးရိမ်ကြီးပြီး ကိုယ်တစ်ဦးတည်း ဆုတောင်းရတာနှင့် အားမရဘဲ အိမ်သားတွေကိုပါ ဝိုင်းပြီးဆုတောင်းခိုင်းပါသည်။ ထို့ပြင်စွန်းလွန်းဆရာ တော် ဘုန်းကြီးဆီရောက်လျှင်လည်း တစ်လတရားအားထုတ်ဖို့ အဓိဋ္ဌာန်ယူပြီး တရားထိုင်ပါသည်။ ထိုတစ်လပြည့်သော နေ့မှာ ဆုတောင်းရင် ပြည့်သတဲ့။ ဒီတော့ စာမေးပွဲမဖြေခင်တစ်လမှာက နေစပြီး အဓိဋ္ဌာန်နှင့်ပင် အိမ်မှာတရားထိုင်သွားတာ တစ်လပဲပြည့်၊ စာမေးပွဲလည်း ဖြေ စသည်ဖြင့် ချိန်ကိုက်လုပ်လေ့ရှိပါသည်။ တရားထိုင်တာ၊ ဖယောင်းတိုင်ထွန်းပူဇော်တယ်ဆိုတာ ကုသိုလ်ကောင်းမှုတွေပဲမို့ ဆုတောင်းမပြည့် လည်း ဘာဖြစ်သလဲပေါ့... အနည်းဆုံး အဲဒီကုသိုလ်တော့ ရမှာပဲ မဟုတ်လား။ အဲဒီလိုပဲ တွေးကာ ဆုတွေတောင်းခဲ့တာတွေ မနည်းပါ။ ကြောင်လေး အိမ်ပြန်မလာလျှင်လည်း ဆုတောင်းရတာ အမောပါ။ မေမေကြီးကိုလည်း ဝင်ပါခိုင်းရပါသည်။ အိမ်ပြန်လာသည့်ကြောင်လေးကို လည်း မေမေကြီးဆီ ခေါ်သွားကာ ပြန်လာပြီဖြစ်ကြောင်း၊ မေမေကြီး ဆုတောင်းပေးလိုက်လို့ ပြန်ရောက်လာတာ စသည်ဖြင့် ယုံယုံကြည် ကြည်နှင့် ပြောခဲ့ဖူးပါသည်။
ဆုတောင်းပြီဆိုမှတော့ ပြည့်ချင်ပါသည်။ မပြည့်တော့လည်း မတတ်နိုင်ပါ။ တစ်ခါတလေတော့လည်း ဘာကြောင့် ဆုတောင်းတွေ မပြည့်ရတာပါလိမ့်နော်ဟု တွေးမိခဲ့ပါသည်။ ကျွန်မနှင့်အတူ ဝိုင်းပြီး ဆုတောင်းပေးခဲ့ဖူးသည့် အဘွားအဖြစ်သူ မေမေကြီးမရှိတော့လို့များ ဒီလိုအတွေးတွေ ဝင်လာရသလား မသိပါ။ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း ဆုတောင်းရုံမက အိမ်က လူတွေပါ ဝိုင်းဆုတောင်းပေးကြလျှင် ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ ဆုက ပိုပြီးပြည့်နိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ထားပုံရပါသည်။ 'ဆုတောင်းတိုင်းသာ ပြည့်မှတော့ လူတွေဘာအလုပ်မှ မလုပ်ဘဲ ဆုပဲတောင်းနေကြမပေါ့'ဟူသော အဆိုကိုလည်း လက်ခံထားရပါဦးမည်။
ကျွန်မတောင်းခဲ့ပြီး မပြည့်ခဲ့သော ဆုတွေ တော်တော်များပါသည်။ ဥပမာ ကျွန်မ၏ ဘဝရည်မှန်းချက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော တက္ကသိုလ် နည်းပြစာမေးပွဲ၊ အင်တာဗူျးတွေမှာ ဘယ်လောက်တောင် ဆုတောင်းခဲ့မလဲဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်လိုက်ပါ။ ထိုစာမေးပွဲတွေကျခဲ့တော့လည်း ကိုယ်မတတ်နိုင်သည့် ကိစ္စမို့ ခံစားရသော်ငြားလည်း ကိုယ့်ဘာသာ နှစ်သိမ့်နိုင်ခဲ့ပါသည်။ ပြီးတော့ ပြင်သစ်စာ ဒီပလိုမာတက်ရင်း ၄ ကြိမ် လောက် စာမေးပွဲ ပြန်ဖြေခဲ့ရတုန်းကလည်း ဆုတောင်းရက်နဲ့ ကျခဲ့တာပဲလေ။ ဆုတောင်းရတာကို အကျင့်ကြီးပါနေ့လို့ပဲ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ် ဘုရားရှိခိုး၊ ဆုတောင်းတာ မပျက်ခဲ့တာဖြစ်ရမည်။ ကိုယ်ကပဲ ပေါ့ပေါ့ဆဆ ဆုတောင်းခဲ့တာတွေကြောင့်လားဟု တစ်ခါတစ်ရံ တွေးမိပါ သည်။ မပြည့်လဲ ကိစ္စမရှိပါဘူးလေဟု ဆုတောင်းတာကိုက စိတ်လျှော့ထားပုံရလေသည်။ ဒါကြောင့်လည်း ဆုတောင်းတဲ့ကြားက စာမေးပွဲပဲ ကျကျ၊ အဆင်မချောတာတွေ ရင်ဆိုင်ရရင်ဆိုင်ရ ထိုစိတ်ဒုက္ခကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အင်အားရှိနေခဲ့တာကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျေနပ်ခဲ့တာပါပဲ။ ပြီးတော့ မေမေကြီး ကွယ်လွန်ခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်းမှာ လဆန်း ၁ ရက်နေ့ကစလို့ မွေးရက်ကျသူက ဖယောင်းတိုင်ထွန်းပြီး ဆုတောင်းရသည့် အလေ့အထလည်း ပျောက်ပျက်သွားခဲ့တာ အခုတိုင်ဆိုပါတော့။ မေမေကြီး ကွယ်လွန်ခဲ့ပြီးတဲ့နောက် စိတ်မပါတော့တာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ကျွန်မ၏ ဘဝရည်မှန်းချက်တွေလည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု စွန့်ခွာဖယ်ခွာ သွားစမို့လည်း ဆုတောင်းရတာကိုပင် စိတ်မပါတော့ရာကနေ ထိုအလေ့ အထလေးပျောက် သွားပုံရပါသည်။
တစ်နေ့က တရားဟောသည့် အထဲမှာလား၊ သူများပြောတာကြားမိသလားတော့ မမှတ်မိပါ။ ကိုယ်က ဆုတောင်းမေတ္တာပို့တဲ့အခါ ကိုယ့်ရဲ့စိတ်ဟာ သန့်ရှင်းကြည်လင်ပြီး ငါးပါးသီလမြဲရင် ပိုပြီးထိရောက်ပါသတဲ့။ ထိုအချက်ကြောင့် ကျွန်မ တွေဝေသွားခဲ့ရပါသည်။ ကျွန်မ တစ်သက်လုံးဆုတွေတောင်းလိုက်သည်မှာ ထိုကဲ့သို့သော စိတ်ကြည်လင်မှုနှင့်လား၊ ၅ ပါး သီလရော မြဲနေရဲ့လား။ အဲဒါကြောင့် ဆုတောင်းမပြည့်ခဲ့တာနေမှာပေါ့။ အဲဒီလို တွေးလိုက်တော့ အတော်လေး ဖြေသာသွားပါသည်။
ကျွန်မသည် ပြက္ခဒိန်စာရွက်တွေကို လှန်လှောရင်း လဆန်းတစ်ရက်နေ့ကို လိုက်ရှာနေမိပါသည်။ ထို့ပြင် ကျွန်မ မွေးရက်ကျသည့်လကို တွေ့လိုတွေ့ငြား ရှာပါသည်။ တစ်လလမှာတော့ တွေ့နိုင်ပါသည်။ ဖယောင်းတိုင် ၁ဝ၈ တိုင်ကိုလည်း စုထားရပါဦးမည်။ အဲဒီနေ့ ဖယောင်း တိုင်တွေ စထွန်းပါသည်။ ၁ဝ၈ တိုင် ပြည့်သွားသောနေ့မှာ ဆုတစ်ခုကိုတော့ တောင်းကြည့်ချင်ပါသည်။ မပြည့်လျှင်လည်း ရပါသည်။ နောက်တစ်ခါ လဆန်း ၁ ရက်နေ့နှင့် ကျွန်မ၏ မွေးရက် တိုက်ဆိုင်တဲ့နေ့ ရောက်လာသည့်အခါ ထပ်ပြီးဆုတောင်းပါဦးမည်။
No comments:
Post a Comment