ကနေဒီအမှတ်တရ - ဂျူနီယာဝင်း
(အမှတ် ၁၈၆၊ ၂ဝဝရ၊ စက်တင်ဘာလ အတွေးအမြင်)
ဂျွန်အက်ဖ်ကနေဒီ (John Fitzerald Kennedy) (John F.Kennedy) ၁၉၆၃ ခုနှစ်၊ နိုင်ဝင်ဘာလ (၂၂) ရက်နေ့တွင် ဒါးလက်စ် မြို့သူ မြို့သား၏ ရှေ့မှောက်တွင် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရပြီးနောက် ၃၃ နှစ်အကြာတွင် အခင်းဖြစ်ပွားစဉ်က သမ္မတကြီးနှင့် နီးကပ်စွာရှိနေခဲ့ သူ နယ်လီကွန်နယ်လီ (Nellie Con Nally) က အဲဒီတုန်းက အဖြစ်အပျက်တွေကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားခဲ့ပါသည်။ ထိုနေ့က အဖြစ်တွေကို (၂၆) မျက်နှာ ရေးသားခဲ့ပြီးသည့်နောက် (၃၃) နှစ်အကြာမှပင် ပထမဦးဆုံးအကြိမ် ပြန်လည်ဖတ်ရှုခဲ့သည်ဟု သူမက ဆိုထားပါသည်။ မှေးမှိန်နေပြီဖြစ်သော အဝါရောင် စာမျက်နှာတွေကို သူ ယခုလို ထုတ်ဖော်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းသည် တိုင်းပြည်အတွက်လည်းမဟုတ်၊ သမိုင်းတွင် သွားစေဖို့လည်း မဟုတ်ပါဘူးတဲ့။ ဒါတွေကို သူ့သားသမီးတွေ မြေးတွေ သိသွားစေချင်တဲ့အတွက်သာ ဖြစ်ပါသတဲ့။
(၁၉၁၇) ခုနှစ် မေလ (၂၉) ရက်နေ့ ဖွားဂျွန်အက်ဖ်ကနေဒီသည် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု၏ (၃၅) ဦးမြောက် သမ္မတကြီးဖြစ်ပါ သည်။ ၁၉၆ဝ ခုနှစ်မှာ သမ္မတအဖြစ် ရွေးချယ်ခံရသူဖြစ်သည်။ သူသည် အိုင်ယာလန်-အမေရိကန်မိသားစုက ပေါက်ဖွားလာသော နိုင်ငံရေး အရ ထင်ရှားသော မိသားစုဝင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်း၌ ဒဏ်ရာရသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် သင်္ဘောအမှုထမ်းတစ်ဦးအား ပင်လယ်ကို ဖြတ်၍ သယ်ယူကူးခတ်ကာ နီးရာ ကျွန်းရှိရာသို့ ကယ်တင်ခဲ့သော သူ၏ ရဲစွမ်းသတ္တိနှင့် သူရဲကောင်းစိတ်ဓာတ်သည် ပြောစမှတ် ပြုရလောက်အောင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပါသည်။
(၁၉၆၃) ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလ (၂၂) ရက် သောကြာနေ့နေ့လည် (၁၂) နာရီခွဲမှာ နိုင်ငံရေးခရီးစဉ်တစ်ခုအဖြစ် (Texas) ကို ဖြတ်သန်း သော ခရီးစဉ်တစ်ခု ထွက်ခဲ့သည်။ တက္ကဆက်ပြည်နယ်က ဒါးလက်စ်မြို့ကို အရောက်မှာ အများသိကြသည့်အတိုင်း လုပ်ကြံခံခဲ့ရသည်။ အဲဒီ တုန်းက ကားပေါ်မှာ သမ္မတကြီးနှင့်အတူ သူ၏ ဇနီးဂျက်ကီရယ်၊ မြို့တော်ဝန် ဂျွန်ကွန်နယ်လီရယ်၊ ပြီးတော့ နယ်လီကွန်နယ်လီရယ် ပါပါ သည်။ အခင်းဖြစ်တဲ့ ဖြစ်ရပ်ကို အသံတိတ် စူပါ ၈ မီလီမီတာ ဖလင်နှင့် ဒါးလက်စ်မြို့က အဝတ်အထည်လုပ်ငန်းက အေဘရာဟမ်ဇာ ပရုဒါက မမျှော်လင့်ဘဲ အစအဆုံးရိုက်ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ သူ၏ ရိုက်ကူးခဲ့မှုကြောင့်သာလျှင် သမ္မတကြီးလုပ်ကြံခံခဲ့ရပုံ မြင်ကွင်းကို တစ်ကမ္ဘာ လုံးက သိရှိခွင့် တွေ့မြင်ခွင့်ရခဲ့ကြတာဖြစ်ပါသည်။ ဖလင်ထဲမှာ ပထမဦးဆုံးကျည်ဆန်က သမ္မတကြီး၏ လည်ပင်းကို ထိသွားပုံ၊ နောက်တစ် ချက်က သမ္မတကြီးရဲ့ ဦးခေါင်းညာဘက်ကို ထိမှန်ခဲ့ပုံတွေ ပါသည်။
မြို့တော်ဝန်၏ ဇနီးဖြစ်သူ နယ်လီကွန်နယ်လီက တစ်ချက်ပြီး တစ်ချက်ဝင်လာသော သေနတ်သံတွေ၏ နောက်မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့ပါသည်။ 'သေနတ်သံက သုံးချက်ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါသေချာပါတယ်။ သုံးချက်စလုံးက အနောက်ဘက်ကနေ လာတာဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီအထဲက ဒုတိယအချက်က ကျွန်မခင်ပွန်းရဲ့ နောက်ကြောကို ထိပါတယ်။ ကျည်ဆန်ဟာ နံရိုး ရယ်၊ လက်ကောက်ဝတ်ရယ်၊ ပေါင်ရယ်ကို ဖြတ်သွားပါတယ်။ ယခုအခါ အသက် (၈၄) နှစ်ရှိပြီဖြစ်သော နယ်လီကွန်နယ်လီက (၁၉၆၃) ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလ (၂၂) ရက်နေ့က အဖြစ်တွေကို အနှစ် (၄ဝ) အကြာမှာ 'သမ္မတကြီးဂျွန်အက်ဖ်ကနေဒီ၏ နောက်ဆုံးအချိန်များ'ဆိုပြီး စာအုပ်ထုတ်ခဲ့ပါပြီ။ သူ့စာအုပ်ထဲမှာ သမ္မတကြီးသေနတ်ပစ်မခံရခင် စက္ကန့်ပိုင်းလေးတုန်းမှာ ပြောခဲ့တဲ့ စကားအခို့ျကို ထည့်သွင်းဖော်ပြထား ပါသည်။
အဲဒီအချိန်တုန်းက သမ္မတကြီး စီးသော ကားသည် အမိုးဖွင့်ကားကြီး ဖြစ်သည်။ (၁၉၆၃) ခုနှစ်မှာ သေနတ်ပြီးသည့်ကားတွေကို သမ္မတများ စီးနင်းသည့်အခါ မဟုတ်သေးချေ။ သမ္မတကနေဒီနှင့် သူ့ဇနီးတို့ရှေ့မှာ တက္ကဆက်မြို့တော်ဝန် ဂျွန်ကွန်နယ်လီနှင့် သူ့ဇနီးတို့ လိုက်ပါလာကြသည်။
နယ်လီကွန်နယ်လီက ဒါးလက်စ်မြို့သူ မြို့သားတွေ သမ္မတကြီးကို ကြိုဆိုနေကြတာကို ကြည့်ပြီး သမ္မတကြီးကို အခုလို မေးလိုက်ပါ သည်။
''သမ္မတကြီး ... ဒါးလက်စ်မြို့က ရှင့်ကို မချစ်ကြဘူးလို့ ပြောမလား''
''ဒါ သံသယမရှိပါဘူးဗျာ''တဲ့။ ဒါသမ္မတကြီးရဲ့ နောက်ဆုံးစကားဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ကြိုသိပါ့မလဲ။ အဲဒီအချိန်မှာပင် သေနတ်သံတွေ တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက်...။ အမိုးဖွင့်ကားကြီးပေါ်မှာ အဝါရောင်နှင်းဆီပန်းတွေ၊ အနီရောင် နှင်းဆီပန်းတွေနှင့်အတူ သွေးတွေ လည်း စွန်းထင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပါပြီ။
ဂျွန်အက်ဖ်ကနေဒီသည် အမေရိကန်နိုင်ငံသားတွေကို 'တိုင်းပြည်က သင့်အတွက် ဘာလုပ်ပေးမလဲလို့ မမေးပါနှင့်၊ ကိုယ့်တိုင်းပြည် အတွက် သင်ဘာလုပ်ပေးနိုင်သလဲဆိုတာကိုပဲ မေးပါ''ဟူသော စကားများ၊ ဆင်းရဲမွဲတေမှုနှင့်ရော ဂါဘယရယ်၊ ပြီးတော့ စစ်ရယ်ပဲ ဖြစ်ပါ တော့တယ်'' ဟူသော မိန့်ခွန်းစကားများကို ထားရစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါတော့သည်။
No comments:
Post a Comment