ဆင်းရဲတွင်းနက်နေသူများ - ဂျူနီယာဝင်း

v

ဆင်းရဲတွင်းနက်နေသူများ - ဂျူနီယာဝင်း

(အမှတ် ၁၈၄အတွေးအမြင်)

Jeffrey Sachs ရေးသားသော The End of Poverty အမည်ရှိ စာအုပ်တစ်အုပ်ထွက်ရှိလာခဲ့ပါသည်။ ''ဆင်းရဲတွင်းအဆုံးသတ်ဖို့ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုလုပ်နိုင်ကြသလဲ''ဟု ဆိုထားပါသည်။ ထိုစာအုပ်ကို မဖတ်ရှုခင်စာအုပ်ထဲမှာ ဘာတွေပါသလဲဆိုတာကို မစူးစမ်းခင်မှာ စာအုပ်ရဲ့ နိဒါန်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အဲဒီနိဒါန်းမှာကိုက စာအုပ်ရဲ့ အနှစ်သာရတွေပါနေ၏။ ယင်းတို့ကို ယခု တင်ပြသွားပါမည်။

          ''အာဖရိကကို သွားမယ့်ခရီးစဉ်တစ်ခုမှာ လူနှစ်ယောက်တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မှီအိပ်လို့၊ မှုန်ရီအုံ့ဆိုင်းတဲ့ တိမ်စိုင်တွေရဲ့ အပေါ်မှ ကျေနပ် စရာကောင်းပေါ့။ တစ်ဦးက မုတ်ဆိတ်တွေကို ရိတ်ထားတယ်။ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့ လုံးဝမအိပ်ရတဲ့ မျက်လုံးဟောက်ပက်နဲ့ သူ့ရဲ့ဦးနှောက်က ကြီးကြီးကျယ်ကျယ်တွေ တွေးနေပုံ။ နောက်တစ်ဦးကတော့ ကလေကချေ။ ပရမ်းပတာ၊ မုတ်ဆိတ်တွေမရိတ် ဖြစ်သလိုနေတဲ့ပုံ။ ဒီလိုပုံနဲ့ နေလာတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲမသိ။ သူ့ရဲ့ကလေးဆန်တဲ့မျက်နှာလေးက ဒီလို လေကောင်းလေသန့်ထဲမှာ ဘယ်လိုနေရပေါ့။ သူအိပ်ရာ ထနိုးလာချိန်မှာ လေယာဉ်မယ်လေးက လက်မှတ်လာထိုးခိုင်းတယ်။ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သလို ပျော်ရွှင်ကျေနပ်သွားပါရဲ့။ အနက်ရောင် ကုတ်အင်္ကျီxJu စာရွက်အတိုအစတွေကြားထဲက ကတ်ပြားကို ထုတ်လိုက်တယ်။ အဲဒါ ကျွန်တော်ပေါ့။ ကျွန်တော့်ကိုယ် ကျွန်တော် မိတ်ဆက်မယ်။ (ကျွန်တော့်နာမည် ဘိုနို)။ ကျွန်တော်က ရောခ့်ဂီတ ကျောင်းသားဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်နံဘေးကလူက Jeffery D.Sachsသူက စီးပွားရေးပညာရှင်ကြီးပေါ့။ ပြီးတော့ နှစ်အတော်ကြာ ကျွန်တော့် ဆရာဖြစ်လာသူဖြစ်တယ်။ အဲဒီတုန်းကများ သူ့ရဲ့လက်မှတ်က ကျွန်တော့်ထက်တောင် တန်ဖိုးရှိပါ့။

          ဒီခရီးကျွန်တော်တို့ထွက်ဖြစ်ပုံကို ပြောပြမယ်။ Jeff Sachs ကိုလံဘီယာ တက္ကသိုလ်ရဲ့ Earth Institudeဒါရိုက်တာ ဖြစ်မလာခင် အချိန်ကနေစရမယ်။ ကျွန်တော့်ကို မက်ဆက်ခူျးဆက်က ကင်းဘရစ်မှာရှိတဲ့ ဟားဘတ်တက္ကသိုလ်က တတိယမြောက် ဘွဲ့ဒီဂရီကို Jeff က ပေးအပ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းကပေါ့ဗျာ။ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းBobby Shriver က ကျွန်တော့်ကို သူနဲ့ သွားတွေ့ဖို့ အကြံပေးတယ်။ အကြောင်းကတော့ ၂ဝဝဝ ပြည့်နှစ် အမှတ်တရအဖြစ် OECD (Organization for Economic Coorporation and Development) ရဲ့ အချမ်းသာဆုံး တိုင်းပြည်တွေဆီကို ကမ္ဘာ့မတိုးတက်ဆုံးနိုင်ငံ LDC(Least Development Countries)များရဲ့ အေြွကးစာရင်းတွေကနေ ပယ်ဖျက်ပေးဖို့ Jubilee2000 ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် မဲဆွယ်ရာမှာ ဘာတွေပြောရမလဲဆိုတာ သိရှိဖို့ဆိုပါတော့။ ကျွန်တော်ဟာ ကိန်းဂဏန်း တွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ကမ္ဘာထဲမှာ စွပ်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်ရဲ့ ရာဇဝင်ကို မွှေနှောက်စူးစမ်းနေသူလူသားတစ်ဦးနဲ့ မိတ်ဆွေဖြစ်ခဲ့ရတယ်လို့ ပြောရမှာပေါ့။ ဟုတ်ပါတယ်။ စွပ်ပြုတ်ကို သောက်ရတာ ဘယ်နှယ့်လဲ။ အကယ်၍များ စွပ်ပြုတ်ဟာ အစာကြေတယ်ဆိုရင် လူတွေအများ ကြီး သောက်သုံးဖို့ စွပ်ပြုတ်တွေအများကြီးရှိရမယ်။

          အစာငတ်ခြင်း၊ ရောဂါဘယဖြစ်ခြင်း၊ အသက်များစွာဆုံးရှုံးရခြင်းဆိုတာတွေဟာ ဆင်းရဲလွန်းတဲ့ ဒုက္ခတွေကြောင့် ဖြစ်လာရတာတွေပဲ။ ဒါတွေဟာ ကျွန်တော်တို့ မျက်စိရှေ့မှာ Jeff  အတွက် ခက်တော့ခက်ပေမယ့် ဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ ပြဿနာပါ။ ဒါကို ညီမျှခြင်းချမယ်ဆိုရင် ငွေရေး ကြေးရေး ထိပ်ရောက်နေတဲ့ လူသားတွေ၊ ချင်းသာြွကယ်ဝတဲ့ တိုင်းပြည်တွေရဲ့ လှုံ့ဆော်မှုတွေနဲ့အတူ ဆင်းရဲမွဲတေနေတဲ့ တိုင်းပြည် တွေမှာ လုပ်ရမယ့် အစီးအစဉ်အသစ်တွေရှိတယ်။

          ကျွန်တော်က အကြားအာရုံ၊ သံစဉ်ဖွဲ့သီတဲ့အဆိုတော်ပါ။ ကြီးကျယ်တဲ့ အကြံညဏ်တွေ များစွာက လှပတဲ့ တီးလုံးတွေဖြစ်လာတယ်။ ဒီလိုသန့်ရှင်းစင်ကြယ်၊ မွေးရာပါ၊ ပါရမီ၊ အမှတ်တရ တမ်းတမ်းတတ အဖြစ်တွေ... ဒါတွေကို ခေါင်းထဲက ထုတ်ပစ်လို့မရဘူး။ တစ်ချိန်လုံး ကိုယ့်ကို အနှောင့်အယှက်ပေးနေမှာ။ စာအုပ်ထဲက အကြောင်းအရာတွေက သီချင်းရှည်ကြီးတစ်ပုဒ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်တော့မှ မမေ့နိုင်မယ့် အရာတွေ၊ ဆင်းရဲတွင်းနက်ခြင်းမှ အဆုံးသတ်ပေးတဲ့ အကြံညဏ်တွေဖြစ်လာမယ်။ ဒါတွေ လျစ်လူျရှုဖို့ ခက်တယ်ဆိုတာ အလောင်းအစားလုပ်မယ်။

          ဂျက် (ဖ) (Jeff) က လျစ်လူျရှုဖို့ခက်နေတယ်။ သူနဲ့စကားပြောရတာများ ကျွန်တော့်မှာ သူ့နောက်တစ်ကောက်ကောက်၊ ဘီးတဲ(လ်) အဖွဲ့ကြည့်ပြီးအပြန် ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေတဲ့ မျောက်တစ်ကောင်နောက် တကောက်ကောက် လိုက်နေရသလို။ သူ့အသံက လျှပ်စစ်ဂီတသံထက် တောင် ကျယ်တယ်။ ဟဲဗီးတေးဂီတတီးလုံးတွေထက်တောင် လေးလံပြင်းထန်တယ်။ သူ့ခံစားမှုတွေက သူ့အမူအရာထဲမှာ တစ်ခါတည်းပါပြီး သားလို့ ပြောရမယ်။ အဟောအပြောကောင်းတဲ့ ခပ်ကြမ်းကြမ်း အမူအရာတွေ ဝင်နေပေမဲ့ ရှေ့နောက်ဆီလျော်မှုတော့ ရှိပါတယ်။ ဘုရားသခင် က သူ့အသံထဲမှာ အသံချဲ့စက်ပါ တစ်ခါတည်း တပ်ပေးထားတယ်။ ဒီလိုနဲ့ တစ်နေ့လုံးငြင်းလိုက်ခုံလိုက်နဲ့ ကုန်ပါရော။

          သူစိတ်ဆိုးနေတာတော့ တကယ်ပါပဲ။ တိုးတက်နေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးမှာ ဒုက္ခ သုက္ခတွေ၊ အကျပ်အတည်းတွေ များစွာရှိနေတာသူသိတယ်။ Malawi က ပြင်ပဆေးရုံတစ်ခုမှာ ကုတင်ပေါ် ၂ ယောက်၊ ကုတင်အောက် တစ်ယောက်အိပ်ဖို့ အရေးအန်စာတုံးခေါက်ပြီး အလှည့်ကျအိပ်နေ ရတဲ့ လူတွေကို ကြည့်ပါဦး။ ကျွန်တော်တော့ တုန်လှုပ်မိပါရဲ့။ ဂျက် (ဖ်)က ဘယ်လိုဖြေရှင်းဖို့စဉ်းစားမှာလဲ။ သူကစီးပွားရေး ပညာရှင် တစ်ဦး။ သူက အတွက်အချက်စာရင်းဇယားတွေနဲ့ ဘဝကို အသက်ဝင်စေမှာလား။ သူက ကိန်းဂဏန်းတွေ၊ စာမျက်နှာတွေကို အကြမ်းဖျင်း ဖြန့်ကြက်ကြည့်တယ်။ ကမ္ဘာ့အဆုံးကို ထရပ်ကား တစ်စီးနဲ့ ကျပ်ကျပ်တည်းတည်း သွားနေရတဲ့ မိသားစုတွေ။ ဒါတွေကို ခံစားကြည့်ကြဖို့ ကျွန်တော်တို့ကို ဂျက်(ဖ်)က ပြောမယ်ဆိုရင် မခံစားတတ်အောင်လည်း နေတတ်ဖို့လိုမယ်။ အာဖရိကမှာ လူပေါင်းတစ်သောင်းခွဲ နေ့စဉ်နှင့် အမျှ သေလုမြောပါးဖြစ်နေရတာ၊ ရောဂါဘယတွေ AIDS ငှက်ဖျား၊ တီဘီ၊ ဆေးမလုံလောက်တာတွေဟာ ဝဋ်ေြွကးတွေတဲ့လား။

          ကိန်းဂဏန်းတွေ အတွက်အချက်တွေကသာလျှင် ဖြေရှင်းပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ခပ်ရူးရူး အတွေးတွေနဲ့ ညီမျှခြင်းချပြကြမှာလား။ အာဖရိ က အဖြစ်တွေက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သနားစာနာမှုတို့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့၊ မယုံကြည်မှုတို့ မေးခွန်း ပရမ်းပတာတွေကို လှောင်ပြောင်ကြရင် ဘယ်လို လုပ်မှာလဲ။ ဟုတ်တယ်လေ။ ကျွန်တော်တို့ကသာ ရိုးသားဖြောင့်မတ်ရင် ဒီလို နေ့စဉ်နှင့်အမျှ သေကျေပျက်စီးတာတွေ နေရာအနှံ့မှာ ဖြစ်ပွား နေတာတွေအတွက် အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်ရလိမ့်မယ်။ မြောက်အမေရိကတိုက်၊ ဥရောပ၊ ဂျပန်မှာမှမဟုတ်ပါဘူး။ တိုက်တွေ အကုန်လုံးက ပေါက်ကွဲပြကြည့်ပါလား။ ကျွန်တော်တို့ကသာ အာဖရိကက အသက်တွေအတွက် အမှန်တကယ်ပဲ စာနာပြီး လက်ခံပြမယ်ဆိုရင် ဒီလောင် ကျွမ်းနေတဲ့မီးကို တစ်ကမ္ဘာလုံးအတိုင်းအတာနဲ့ ငြိမ်းသတ်နိုင်ပါပြီဗျာ။ ဒါဟာ မသက်မသာနဲ့ လက်ခံရတဲ့ အမှန်တရားပါပဲ။

          ဒီစာအုပ်က ညီမျှခြင်းတစ်ခုကို ချပြမယ့် ခရီးစဉ်တစ်ခုရဲ့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းဆိုပါတော့။ ညီမျှခြင်းဆိုတဲ့ စကားလုံးက ကြီးကျယ် ပါတယ်။ ဒီစကားလုံးက လွတ်လပ်ခြင်းဆိုတဲ့ စကားလုံးနဲ့ ဆက်သွယ်ထားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအတွေးအခေါ်ဟာ လွတ်လပ်ဖို့အတွက် ဆိုတဲ့ သဘောမဟုတ်ပါဘူး။ အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့သာ အလေးအနက်ထားမယ်ဆိုရင် အဲဒီအတွက် ပေးဆပ်ဖို့အသင့်ရှိရမယ်။ တခို့ျလူတွေက ပြောတယ်။ မတတ်နိုင်ပါဘူးတဲ့။ ဒါကို ကျွန်တော် သဘောမတူဘူး။ ကျွန်တော့် အထင်တော့ ကျွန်တော်တို့က လုပ်ဖို့ကို မတတ်နိုင်တာပါ။ ကမ္ဘာကြီးထဲမှာ အကွာအဝေးဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကိုယ့်ရဲ့အိမ်နီးချင်းဆိုတဲ့ အတိုင်းအတာနဲ့ တိုင်းကြည့်ရအောင်။ အဲဒါဆိုဘယ်လိုလဲ။ ဒါဆို ရင် နီးစပ်ခြင်းဆိုတဲ့ ခံစားမှုအပြင် ကျေနပ်စရာတော့ ဖြစ်သွားမယ်။ လက်ခံနိုင်တယ်ပေါ့။ ဒါဆိုရင် ''ရှိခြင်း'' ဆိုတဲ့သဘောတရားက ''ဘာမှမရှိဘူး''ဆိုတဲ့ ကံကြမ္မာကနေ လာတယ်လို့ သဘာဝကျကျ တွေးလို့ရပါတယ်။ ၂ဝဝ၁ ခုနှစ် စက်တင်ဘာလ ၁၁ ရက်နေ့ကအဖြစ် ဆိုးကြီးကို စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရင် အကြမ်းဖက်သမားတွေကို အားပေးနေတာက ချမ်းသာတဲ့ ဆော်ဒီတွေ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်ပေယ့် အကြမ်းဖက် သမား တွေခိုလှုံရာက ဆင်းရဲပါတယ်ဆိုတဲ့ အာဖဂန်နစ္စတန်ဒေသက နေရာတွေဖြစ်နေတယ်။ အကြမ်းဖက်တာကို တိုက်ခိုက်တဲ့ စစ်ပွဲမှာ အာဖရိကကို ရှေ့တန်းအနေနဲ့ မတိုက်သေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။

          ''အကြမ်းဖက်ခြင်းကို ဆန့်ကျင် တိုက်ခိုက်တဲ့ စစ်ပွဲသည် ဆင်းရဲခြင်းကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်သော စစ်ပွဲနှင့် ပတ်သက်လျက်ရှိသည်''။ ဒီစကားကို ပြောတာ ကျွန်တော်မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါငြိမ်းချမ်းရေးအုပ်စုတွေဆီကလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ နိုင်ငံခြားရေး ဝန်ကြီးတစ်ယောက်က ပြောတာပါ။ စစ်ဘက်ကပုဂ္ဂိုလ်က ဒီလိုစကားမိုျးကို ပြောတော့ ကျွန်တော်တို့ နားထောင်ကြတယ်။ အံ့သြကြတယ်။ ကြက်သေသေမိတယ်။ စိတ်လှုပ်ရှားသွားတယ်။ သူတို့နဲ့ ဆန့်ကျင်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်နေရတာထက် ဖြစ်နိုင်ချေရှိတဲ့ ရန်သူတွေနဲ့ မိတ်ဆွေ ဖြစ်ဖို့ကြိုးစားရ တာ ပိုပြီးဟန်ကျမလား။

          ဂျက်(ဖ်)က အစီအစဉ်တစ်ခုကို ဆွဲတယ်။ ကမ္ဘာနဲ့လည်း ဆိုင်ပါတယ်။ ၂ဝ၂၅ ခုနှစ်မှာ ဆင်းရဲခြင်းတစ်ဝက်ကို ဖြတ်တောက်ပစ်ရမည် ဆိုတဲ့ ဆောင်ပုဒ်ကို ခင်းပေးမယ့် လမ်းဆိုပါတော့။ ဒီစာအုပ်ဟာ ကျွန်တော်တို့ အလုပ်ကို ဘယ်လိုပြီး မြောက်အောင်လုပ်သလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းအရာတွေပါတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်ပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ဟာ ဒီလိုအစွန်းရောက်၊ စုတ်ပြတ်ဆင်းရဲလှတဲ့... ဆင်းရဲလွန်းလို့ အစာငတ်သေတဲ့ ကလေးငယ်တွေကို လက်ပိုက်ကြည့်နေရတဲ့အဖြစ်ကို ရှောင်ကွင်းလို့ ဘယ်ဖြစ်မှာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ဟာ ကူငွေ ၂၅ ဆင့်ကိုပေးပြီး ဒီရောဂါ ဘယကို ကာကွယ်ပေးမယ့် ပထမဦးဆုံးမိုျးဆက်တဲ့လား။ ကျွန်တော်တို့ဟာ ဒီလိုပရဟိတအလုပ်ကို လုပ်ဆောင်ပေးမယ့် ပထမဦးဆုံးသော မိုျးဆက်။ ဆိုးဝါးသော စီးပွားရေး၊ ဆိုးဝါးသောအေြွကး၊ ဆိုးဝါးသောကံဆိုးမိုးမှောင်ဆိုတဲ့ ရှုပ်ထွေးရက်ရှယ်နေတဲ့ ကြိုးထုံးကြီးကို ဖြည်ပေး မယ့် ပထမဆုံးသော မိုျးဆက်။ အကြာကြီးမှားယွင်းစွာ လည်ပတ်နေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးထဲမှာ ရှင်သန်လျက်ရှိကြတဲ့ ခွန်အားရှိသူနဲ့ ခွန်အားနည်းသူ တွေရဲ့ ကြားထဲက ဆက်ဆံရေး မပြေလည်မှုကို အဆုံးသတ်ပေးမယ့် ပထမဦးဆုံးသော မိုျးဆက်။

          ကျွန်တော်တို့ လည်ပင်းထိအောင် ရောက်နေတဲ့ ဂျက် (ဖ်)ရဲ့ လက်ထဲက လုပ်ကိုင်ဆောင်ရွက်ဖို့ အခွင့်အလမ်းတွေဟာ စွန့်စားခန်းတွေ ဖြစ်လာမှာလား။ ဒါမှမဟုတ် အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်စေမှာလား။ သူရဲ့ဆွေးနွေး တင်ပြချက်တွေကလည်း ရှင်းလင်းပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ မတူညီတဲ့ စမှတ်ကနေ ခွဲထွက်ကြမယ်။ သူက ဈေးရောင်းဈေးဝယ် ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားမှုကနေ စမယ်။ ကျွန်တော်က ကြော်ငြာကနေ စမယ်။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး လက်ခံနိုင်တဲ့အတွက် ကံကောင်းတယ်လို့ဆိုရမယ်။ ပြောရရင်တော့ စာအုပ်တွေထဲကနေ အဖြေရဖို့ ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အဖြေတွေဟာ အပြင်ဘက်က သီအိုရီတွေ၊ ကွင်းဆင်းလေ့လာမှုတွေကနေ ရှိနေလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်တို့ဟာ ကလေးတစ်ယောက်သေတယ် ရှင်တယ်ဆိုတဲ့ အဖြစ်သနစ်ကို စဉ်းစားရင်း လက်မခံနိုင်ဖြစ်ရင်းနဲ့ပြီးသွားမယ့် မိုျးဆက်တွေလား၊ အနောက် တိုင်းသား ကျွန်တော်တို့တစ်တွေက ကောင်းမွန်စွာ အိပ်စက်နေထိုင်လိုခြင်းဆိုတဲ့ ဆန္ဒနောက်ကို လိုက်ရင်း ကိုယ့်နားနဘေးကနေ မတူညီတဲ့ စုတ်သံတွေကို နားဆင်ရင်း အိပ်စက်သွားမယ့်လူတွေလား။ AIDS၊ တီဘီရောဂါသည်တွေနဲ့ လူပေါင်း တစ်သောင်းခွဲ နေ့တိုင်း သေမလိုဖြစ် နေကြတယ်။ မိခင်တွေ ဖခင်တွေ၊ ဆရာ၊ ဆရာမတွေ၊ အလုပ်သမားတွေ၊ သူနာပြုတွေ၊ စက်ပြင်ဆရာတွေ၊ ကလေး သူငယ်တွေ။ အဲဒါ အာဖရိကရဲ့ဒုက္ခ။ အဲဒါည အချိန်လွှင့်တဲ့ သတင်းတွေပေါ်က မဟုတ်ဘူး။ ဒါတွေက အရေးပေါ်ကိစ္စတွေလို ရုပ်ချည်းထပြီး ဖြေရှင်းလို့ပြီးသွား ကြတဲ့ အရာတွေမဟုတ်ဘူး။ ဒါကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဒုက္ခတွေ။

          နောက်လာမယ့် မိုျးဆက်သစ်တွေက ဒီစာမျက်နှာတွေကို အမှတ်မထင်ကျော်လွှားသွားရင်းနဲ့ ဒီအခါက မေးခွန်းကို မေးထားတဲ့အဖြေကို သိချင်လည်း သိလာလိမ့်မယ်။ သူတို့နဘေးမှာရှိတဲ့ ကမ္ဘာက သက်သေပြုလိမ့်မယ်။ သမိုင်းသည် ကျွန်တော်တို့၏ တရားသူကြီး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီပေါ် ဘာရေးထားတာလဲဆိုတာက ကျွန်တော်တို့အပေါ် မူတည်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ကဘယ်သူလဲ၊ ဘာလဲ၊ ဘာတွေကို သတိရနေစေချင် တာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မိုျးဆက်သစ်တွေကို ဘယ်လိုလုပ်ပါလို့ မပြောနိုင်ပါဘူး။ ဘယ်လိုမလုပ်နိုင်ဘူးလို့လဲ မပြောနိုင်။ ကျွန်တော်တို့ မိုျးဆက်တွေ လုပ်ကို လုပ်ရမယ်လို့လည်း အကြောင်းပြချက်မပေးနိုင်။ ဒါကျွန်တော်တို့ဟာ တာဝန်ကို သူများကို လွှဲချမှာလား။ ဒါမှမဟုတ် ဒီစာအုပ်မှာ ဆရာသမားက ညွှန်ပြထားသလို အဖြစ်သနစ်တွေကို ပြောင်းလဲပစ်ကြမှာလား''

          အထက်ဖော်ပြပါအရေးအသားမှာ The End of Poverty စာအုပ်၏ နိဒါန်းဖြစ်ပါသည်။ စာရေးဆရာ Jeffrey D.Sachs ၏ ရုပ်ပုံ လွှာကို ထိုနိဒါန်းထဲမှာ တစ်စွန်းတစ်စ တွေ့လိုက်ရပါ၏။ မိတ်ဆွေတစ်ဦးဆီက ငှားရမ်း ဖတ်ရှုရင်းနှင့်မှ စိတ်ဝင်စားစရာ နိဒါန်း ရေးသား လိုက်ပုံကို သဘောကျမိသဖြင့် ထိုနိဒါန်းကို ဘာသာပြန်လိုက်မိခြင်းဖြစ်ပါသည်။