အဆိုးအကောင်း - ဂျူနီယာဝင်း
(အမှတ် ၁၈၅၊ ၂ဝဝရ၊ သြဂုတ်)
ဘဝမှာ အဆိုးအကောင်းတွေရှိတယ်။ အခြေအနေတစ်ခုကို လက်မခံချင်ဘဲ လက်ခံထားရတာမိုျး။ ကိုယ်က ဒီလို ဆိုးရွားတဲ့ အခြေ အနေတစ်ခုကို လက်ခံလာဖို့ကြိုးစားရတယ်။ အဲဒီလို ကြိုးစားနေလာရာကနေ ပိုကောင်းသွားတဲ့ အဖြစ်တွေရှိတယ်။ ကျွန်မ ဆယ်တန်းအောင် ပြီး တက္ကသိုလ်တက်တော့ သင်္ချာအဓိကနဲ့။ နောက်တော့ဂုဏ်ထူးတန်းဝင်အောင်လုပ်၊ စာကြိုးစားဒီလိုနဲ့ တစ်နေ့မှာ ငါတက္ကသိုလ်မှာ ဆရာမ ပြန်လုပ်ရင်း ဘဝဆိုတဲ့လမ်းကို လျှောက်ဖြစ်ပြီလို့ ခပ်ရိုးရိုး လွယ်လွယ် မှတ်ယူခဲ့ဖူးတယ်။ အခုဆို ကိုယ်ရည်မှန်းထားသလို ဖြစ်မလာခဲ့ဘူး။ သို့သော်လည်း ကျွန်မအဘိုး ဘဘကြီး ဦးခင်မောင်လတ် မကြာခဏဆိုသလို ပြောဆိုရေရွတ်ခဲ့ဖူးတဲ့ စကားတစ်ခွန်းလိုပေါ့။ ‘Blessing in dishuise တဲ့။ 'အဆိုးထဲက အကောင်း'ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်။ 'အဆိုးထဲမှာ အကောင်းတွေရှိသတဲ့'။ သို့သော်လည်း အဲဒီလို အဆိုးကာလကို ရင်ဆိုင်နေစဉ်တုန်းမှာတော့ အဲဒီစကားတစ်ခွန်းကို သံသယ ဖြစ်မိပါရဲ့။ ဘယ့်နှယ်လဲဘယ်မှာလဲ 'အကောင်း'ဆိုတာ။ အခုတော့လည်း ဒီစကားမှန်လိုက်တာလို့ ရေရွတ်ခဲ့မိတဲ့အချိန်မှာ ရက်တွေ၊ ရက်သတ္တပတ်တွေ၊ လတွေ၊ နှစ်တွေ စတေးခဲ့ရပြီးတာကို ဂရုပြုမိပါရဲ့။ အဲဒီ အကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အတွေးထဲဝင်လာခဲ့မိတာတွေပါ။
Albert Einstein (၁၈၇၉-၁၉၅၅) ဆိုတာ သိပ္ပံပညာရှင်ကြီး၊ သင်္ချာပညာရှင်ကြီး၊ ရူပဗေဒပညာရှင်ကြီးပါ။ သူ့ကို သိကြပါတယ်။ ကမ္ဘာကြီးအား အသိပညာတံခါးကို ဖွင့်ပေးခဲ့သူလို့ တင်စားခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြပါတယ်။ သူ့ဘဝဟာ ချမ်းသာြွကယ်ဝတဲ့ လမ်းပေါ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူဟာ သင်္ချာပညာရပ်ရပ် အလွန်တော်ပြီး ညဏ်ကောင်းသူတစ်ယောက်အဖြစ် ဆရာတွေ၊ ပါမောက္ခတွေက ဘယ်လောက်ကြီး ပဲ ထောက်ခံခဲ့ပါစေ နေရေး၊ ထိုင်ရေးအတွက် ငွေကြေးမပြည့်စုံမှုကြောင့် ဆစ်ဇာလန်က ရုံးတစ်ရုံးမှာ စာရေးအလုပ်ကို ၁၉ဝ၂ ခုနှစ်မှာ ဝင်လုပ်ခဲ့ရပါတယ်။ သူရည်မှန်းထားတဲ့ တက္ကသိုလ်အလုပ်နဲ့ ဝေးခဲ့ရပါတယ်။ အဲဒီအဖြစ်ကို စဉ်းစားကြည့်ရင် သူ့ဘဝဟာ အဆိုးထဲမှာပါ။ သို့သော်လည်း အဲဒီအဆိုးထဲမှာ အကောင်းရှိနေပြန်တယ်။
အိုင်စတိုင်းရဲ့ စာရေးဘဝဟာ တက္ကသိုလ်ဘဝနဲ့ ခြားသွားပြီလို့ ဆိုနိုင်ပေမယ့် သူ့မှာ လစာလည်းရ၊ အလုပ်ကလည်း လွယ်ကူသက်သာ ဆိုတော့ သူ့မှာ စဉ်းစားချိန်တွေ များစွာရခဲ့ပါသတဲ့။ စဉ်းစားတယ်ဆိုတဲ့ အရာကိုက သိပ္ပံပညာရှင်ကြီးတွေရဲ့ အဓိကအလုပ် မဟုတ်ပါလား။ သူ့ရဲ့ စာရေးစားပွဲအံထဲမှာ စာရွက် အတိုအစတွေ တပုံတပင် ရှိနေခဲ့တယ်။ သူ့အားချိန်တွေမှာများ' လို့ သိပ္ပံပညာရှင်တွေ ခေါ်တွင်ခဲ့ကြရတဲ့ အိုင်စတိုင်းရဲ့ Special theory of Relaivity စာအုပ် ထွက်ခဲ့တယ်။ ဒါတွေဟာ အိုင်စတိုင်းကို ကမ္ဘာက အသိအမှတ်ပြုလိုက်ဖို့ ဖြစ်လာ ရတဲ့ အခြေခံအဖြစ်တွေ ဖြစ်ပါတယ်။ သူ့ဘဝ အကိုျးပေးဟာ သူ့ကို အကောင်းတွေကို ဖန်တီးပေးလိုက်တဲ့ အရာတွေဖြစ်နေခဲ့တယ်။
Sir Issac Newton(၁၆၄၂-၁၇၂၇) ကို သိပ္ပံပညာရှင်ကြီးလို လူတိုင်းသိကြမှာပါ။ သစ်ပင်ပေါ်က ပန်းသီးလေးတစ်လုံး ကြွေတာကို အကြောင်းပြုလို့ ကမ္ဘာကြီးမှာ ဆွဲအားရှိတယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကို တွေ့ရှိခဲ့သူလို့ဆိုရင် ကလေးတွေတောင် သိကြဦးမယ်ထင်ပါရဲ့။ နျူတန်ဟာ မိခင်အားမပေးခဲ့တဲ့ ပညာရေးကို သူ့ဆရာတွေ၊ သူ့ဦးလေးတွေရဲ့ ပံ့ပိုးမှုတွေကြောင့် ကျောင်းတက်ခွင့်ရခဲ့ပြီး ၁၆၆၁ ခုနှစ်မှာ CambridgeကTrinity ကောလိပ်မှာတက်ခဲ့တယ်။ သို့သော်လည်း ကံဆိုးချင်တော့ ၁၆၆၅ ခုနှစ်နွေရာသီကာလတစ်ခုမှာ အင်္ဂလန်မှာ ပုလိပ်ရောဂါတွေ ဖြစ်လို့ Cambridge ကိုလည်းကူးလာတာကြောင့် အောက်တိုဘာ ၁ဝရက်နေ့မှာ တက္ကသိုလ်ပိတ်ခဲ့ရတယ်။ ပလိပ်ရောဂါဟာ Cambridge မှာ နှစ်နှစ်ကြာခဲ့ပါတယ်။ ၁၆၆၇ ခုနှစ် နွေဦးရာသီမှာမှ ပြန်ဖွင့်နိုင်ခဲ့တယ်။ နျူတန်ဟာ တက္ကသိုလ်ပိတ်တာကြောင့် သူ့နေရပ် ကို ပြန်ခဲ့ရ တယ်။ အဲဒီ ကျောင်းပိတ်ကာလ ၁၈ လကို 'နျူတန်၏ ရွှေရောင်လွှမ်းသောအိပ်မက်များ ဖွံဖြိုးလာသောနေ့ရက်များ'လို့ ဒဏ္ဍာရီ ဆန်ဆန် ဆိုခဲ့ကြပါသတဲ့။
နျူတန်ရဲ့ ထူးခြားသော အယူအဆတွေ၊ အကြံညဏ်တွေဟာ အဲဒီ ၁၈ လ ကာလအတွင်းမှာ ရရှိခဲ့တာကြောင့်လို့ ဆိုပါတယ်။ သူ့ရဲ့နားရက်တွေ၊ အချိန်တွေကို သူဘယ်လိုများ ကုန်လွန်ခဲ့တယ် ထင်ပါသလဲ။ စဉ်းစားပြီး ကုန်လွန်တယ်လို့့ပဲဆိုရမှာပါပဲ။ သိပ္ပံပညာရှင်တွေ ရဲ့ ဘဝအပြောင်းအလဲတွေကြောင့်၊ သူတို့ရဲ့ ဘဝအပြောင်းအလဲတွေကြောင့် သူတို့ရဲ့ စဉ်းစားချိန်တွေအတွက် အချိန်တော်တော်များများ ပေး လိုက်နိုင်ပြီဆိုရင် ထူးခြားတဲ့ မှတ်တိုင်တွေဖြစ်လာတော့တာပဲ။ နျူတန် စိုက်ထူခဲ့တဲ့မှတ်တိုင်တွေကို အခုလို တွေ့ရတယ်။
ပထမဦးဆုံးသူကLaws of Gravity (ဆွဲအားနိယာမများ)ကို လေ့လာခဲ့တယ်။ ကဲကုလ (Calulus) ဘာသာကို တီထွင်ခဲ့တယ်။ အဲဒါက သင်္ချာဘာသာ၏ စံနစ်သစ်။ ပြီးတော့ အလင်းနှင့် အရောင်တွေ အကြောင်းကို လေ့လာတယ်။ နေရောင်ဟာ သုံးမြှောင့်ဖန်တုံးကို ဖြတ်ပြီး ရောင်စဉ်ခုနှစ်သွယ်ကို ဖြစ်စေသတဲ့။ ပြီးတော့မက္ကင်းနစ်ပညာရဲ့ အခြေခံ ဖော်မြူလာတွေထုတ်ခဲ့တယ်။ ဒီရေရဲ့ ဥပဒေသတွေ တွေ့ခဲ့တယ်။ အထူးအားဖြင့်တော့ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ဆွဲအားအကြောင်းကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီးတဲ့နောက်မှာ နျူတန်ရဲ့ နိယာမတွေ ပေါ်ထွက်လာတယ်။ သူရဲ့ princira(ဥပဒေသများ) ဆိုတဲ့စာအုပ် ထွက်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီလိုအရာတွေ၊ တွေ့ရှိချက်တွေကို အဲဒီ ၁၈လ ဆိုတဲ့ ကျောင်းပိတ်ရက်တွေမှာ တွေ့ရှိဖော်ထုတ်ခဲ့တာတွေကြီးပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ နျူတန်ဟာ ငွေရေးကြေးရေး မတတ်နိုင်ခဲ့လို့စကောလားရှစ်ရအောင် နေ့မအိပ် ညမအိပ် ကြိုးစားခဲ့ရရှာပြီး တက္ကသိုလ်ဆက်မတက်ရခင် အချိန်မှာ အဲဒီအဖြစ်ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသူ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျောင်းတွေ မပိတ်ဖြစ်ခဲ့ရင် နျူတန် တစ်ယောက် အဲဒီလို စဉ်းစားတွေးခေါ်ချိန်တွေ ရခဲ့နိုင်ပါ့မလား။ အဲဒီလို အခြေခံတွန်းအားပေးခဲ့မှုတွေရခဲ့လို့သာလျှင် သူ့ရဲ့နောက်ပိုင်း ကြိုးစား ခဲ့မှုတွေဟာ အရှိန်ရခဲ့တယ်လို့ ဆိုရလိမ့်မယ်။
ဘူမိဗေဒ၏ ဖခင်ကြီးလို့ ကင်ပွန်းတပ်ခြင်းခံရသူ Charles Lyell (ချားလ်လီရယ်) (၁၇၉၇-၁၈၇၅) ဟာ သူ့ရဲ့ အမြင်အာရုံ ချိူ့တဲ့ အားနည်းခဲ့မှုကြောင့် သူလေ့လာခဲ့တဲ့ ဥပဒေပညာကို စွန့်ခွာပြီး သူဝါသနာသန်ရာ ဘူမိဗေဒဘက်ကို လေ့လာဖြစ်ခဲ့သူ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျောက်တုံး ကျောက်စိုင်တွေကို စိတ်ဝင်စား ဝါသနာသန်ရာဘက်ကို လုံးဝဥဿုံ ကူးပြောင်းဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ သူရဲ့အဖြစ်ဟာ ဘူမိဗေဒဖခင်ကြီး သဖွယ် သူ့ကို အသိအမှတ်ပြုခံရသည့်တိုင်ပါပဲ။
လျှပ်စစ်၏ ဖခင်ကြီး Michael Faraday(မိုက်ကယ်ဖာရာဒေး) (၁၇၉၁-၁၈၆၇)ရဲ့ ဇာတ်ကြောင်းကလည်း စိတ်ဝင်စားစရာပါပဲ။ ဖခင်က ပန်းပဲဆရာ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဆင်းရဲလွန်းတာကြောင့် သူ့ကို ကျောင်းပင်မပို့နိုင်ခဲ့ရှာပါ။ အသက် ၁၃ နှစ်အရွယ်မှာ စာအုပ်ဆိုင်တစ်ဆိုင် မှာ အလုပ်ဝင်လုပ်ခဲ့ရတယ်။ ဒီတော့ ဖာရာဒေးဟာ စာအုပ်ပုံတွေကြားထဲကို ရောက်သွားရပြီ။ သူဘာလုပ်သလဲဆိုတော့ စာအုပ်တွေ ဖတ်ပါ တယ်။ သိပ္ပံပညာရှင်ဆိုင်ရာ စာအုပ်တွေကို အထူးသဖြင့် ဖတ်ပါတယ်။ ရှိရှိ သမျှသော စာအုပ်စင်တွေဆီက တွေ့သမျှစာအုပ်တွေ ဖတ်ပါ တယ်။ အများသူငါလို ပညာသင်ကြားဖို့ အခွင့်အရေးမရခဲ့ခြင်းဟာ သူ့ဘဝအတွက် ကံဆိုးမှုဖြစ်ပေမယ့် အဲဒီအဖြစ်ဟာ အခုလိုလမ်းကို လျှောက်ဖို့ ခင်းပေးတဲ့လမ်းဖြစ်ခဲ့ရပြီ။ ပြီးတော့ သူရရှိခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံ တစ်ပဲ နှစ်ပဲတွေကို စုဆောင်းပြီး သိပ္ပံပညာရှင်ကြီးတွေရဲ့ ပို့ချချက်တွေ ကို တက်ရောက်ခဲ့တယ်။ မှတ်သားခဲ့တယ်။ သူ အဲဒီ ခုနှစ်နှစ်တာ စာအုပ်ဆိုင်မှာ လုပ်ခဲ့ရတဲ့ ကာလဟာ သူ့ကို ပညာရည်ဝသွားစေခဲ့ပြီ။
အသက် ၂၁ နှစ်မှာ သိပ္ပံပညာရှင်ကြီး Humphey Dary ဆီကို သူတက်ခဲ့တဲ့ ပို့ချချက်တွေ နမူနာပေးပို့ပြီး မိတ်ဆက်ခဲ့တယ်။ နောက်တော့ ၁၈၁၃ ခုနှစ်၊ သူ အသက် ၂၂ နှစ်အရွယ်မှာ Royal Insitute (တော်ဝင်တက္ကသိုလ်)မှာ ဓာတုဗေဒ လက်ထောက်ရာထူးကို ရရှိခဲ့ပြီးတဲ့နောက် သူ အလွန်စိတ်အားထက်သန်လှတဲ့ လျှပ်စစ် နည်းပညာ စမ်းသပ်မှုတွေကို လုပ်နိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးတွေ ရခဲ့ရပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ လျှပ်စစ်ဓာတ်ကို လမ်းပြပေးခဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာတဲ့ လမ်းပေါ်ကို ရောက်ခဲ့ရပြီပေါ့။
အဲဒီလို အထင်ကရ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေမှာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ သာမန်လူတွေမှာလည်း အဲဒီလို အဖြစ်ကလေးတွေ ရှိနိုင်တယ်။ သူတို့ရဲ့ ဘဝ အကြောင်းတွေကို အခုလို ရှာဖွေဖတ်ရှုခွင့်ကြုံလာရတော့ အားတက်စရာတွေ ဖြစ်ရတယ်။ ကျေနပ်စရာကောင်းတယ်။ ဒီထက်မကသော အဖြစ် ကလေးတွေ ရှိနိုင်ပါသေးတယ်။ အဲဒီလို 'အဆိုး'ဆိုတဲ့ ကာလတွေကို ရင်ဆိုင်နေရစဉ်မှာတော့ ဒီ 'အဆိုး'ဟာ ကိုယ့်ဘဝကို ပိုကောင်းပြီး ပိုပြီး တောက်ပသွားစေဖို့ လမ်းတစ်ခုကို ခင်းပေးနေတယ်လို့ ဘယ်လိုလုပ် မြင်နိုင်ပါ့မလဲ။ အောင်မြင်မှု အသီးအပွင့်တွေကို ဆွတ်ခူးစားသုံးရ တဲ့အခါ စတေးခဲ့ရတဲ့ နှစ်တွေဟာလည်း 'အဆိုးထဲက အကောင်းပေါ့'လို့ ဘဝကိုရင်ဆိုင်ဖို့ သတ္တိတွေ ပေးနိုင်ရင်ပေး၊ ဒါမှမဟုတ်လည်း ကံဆိုးလေခြင်းလို့ စိတ်ပျက်နေသူကို နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်တဲ့စကားတစ်ခွန်း ဖြစ်သွားမယ်ဆိုရင် ကောင်းမှာပဲ။
No comments:
Post a Comment